Tag: Sovjet Unie

Over de auteur

Mijn naam is Ilona, ik ben geboren en getogen in Polen. Vanaf 1991 woon ik in Nederland.

Hoe zou ik me aan jou, mijn lezer, willen voorstellen? Vroeg ik me al lang af. Ik zou over mijn studies, werk, opleidingen of passies kunnen beginnen. Dit is echter zo vergankelijk.

Misschien ben je meer geïnteresseerd in het waarom ik de waarheid over Polen zo belangrijk vind? Vooral in de wereld waarin de waarheid uit de mode lijkt te raken en mensonvriendelijke ideeën de feiten, de realiteit verdringen.

Je kunt het heden nooit los van het verleden zien.

Daarom stel ik me voor vanuit mijn eigen ervaring.

Het was 1970, stakingen van de arbeiders aan de kust, in Gdansk. Ik was toen nog geen 7 jaar oud. Het was de sluitingstijd van de winkels. Mijn moeder en ik liepen naar buiten…

Eenmaal daar zag ik overal mensen heen en weer rennen, en schuilen. Vreemde rook in de lucht, grote wagens in de straat, de sfeer van angst.

Instinctief schoten we in een donker straatje naast de uitgang. Gedrukt tegen de muur maakten we ons onzichtbaar. Mij moeder hield mijn hand de hele tijd stevig vast. Plotseling zagen we een deur vlak naast ons opengaan. Een verkoopster uit het warenhuis gebaarde iedereen naar binnen.

Ik heb het nooit kunnen vergeten, thuis werd er nooit over gepraat.  

Ik groeide op onder een totalitair regime, waar het gebrek aan vrijheid een gegeven was. Hoe zeer we onze vrijheid misten, kon ik pas beseffen toen ik al een tijd in het vrije Westen leefde. 

De Sovjet-Unie bezette Polen in 1944. Stalin wist dat hij van een Pool geen communist kon maken. Zijn eigen communisten, versterkt door het Sovjetleger en de communistische diensten zouden Polen breken.

Deze vreemdelingen en hun families vormden een ontoegankelijke kaste en ze leefden in weelde. Stalin heeft ze zelfs aangespoord om hun achternamen naar de Pools klinkende namen te veranderen om geen argwaan te wekken. De Poolse bevolking was bedoeld om het leven als slaaf te slijten. 

We leefden onder een totalitair regime, die de meest basale, persoonlijke situaties beïnvloedde….

Het terreursysteem drong diep tot onze onderbewustzijn, verlamde en vernederde ons, deed ons de ketens om.

De druk werd geleidelijk opgevoerd en toch waren we er elke dag van bewust, dat het ons verstikte en we wilden er vanaf. 

Ondanks de onderdrukking probeerden we een normaal leven te leiden.

We hadden ons eigen geluk, dagelijkse vreugdes, we bleven studeren, we koesterden ons geloof, het vertrouwen en de hoop op een ander toekomst. Elke dag een nieuwe poging om door het plafond dat we opgelegd kregen te breken.

In het land ontbrak er aan alles, eten, kleding, toiletspullen, boeken etc. Elke dag draaide om het bemachtigen, regelen en om de rijen.

Je stond in een rij vaak niet wetend waarvoor je daar stond. Je wist wel dat wat er ook kwam, had je het zeker nodig.

Vaak liep ik in de stad en opeens zag ik een rij ontstaan. Iedereen vroeg aan iedereen: “wat komt er?”

Je stond daar, in een driedubbele rij voor 10 rollen grijze toiletpapier. Minimaal vier uur wachten, want men moest eerst alles uitladen en inventariseren. Soms verliet je de rij voor een half uurtje, maar je omkleden kon je beter uit je hoofd laten, want dan herkenden de mensen je niet meer en je kon je plek in de rij vergeten. Elke plek in de rij was kostbaar en men verdedigde hem.

Om een stuk vlees te bemachtigen stond je één nacht in een rij. Alleen een vermoeden dat men de volgende dag vlees ging verkopen, zorgde ervoor dat mensen een rij voor de deur van de slager vormden. Rond 22.00 uur begon het.

Mijn oudste broer en ik stonden regelmatig in zo’n rij.

Als kinderen deden we het, want onze ouders moesten werken, het was ook dichtbij het huis dus veilig. Elkaar afwisselen mocht, dan konden we een beetje slapen. We waren kinderen en zelfs van dit soort situaties maakten we een spelletje.

Om 11.00 uur ‘s ochtends ging de deur van de slager open. Even dringen en een uur later, als je geluk had, kon je met je één kilo vlees naar huis.

Om een meubelstuk te kopen stond men 7-14 dagen in de rij. De keuze was meestal “dit of niks”.

In deze rij stonden alleen de volwassenen, het was altijd ergens in de stad. 

We vergeten het snel, maar tot en met 1989 waren nog vlees en suiker alleen op bon te verkrijgen.

Een bon betekende echter “geen recht“, maar “als je het lukt, mag je het kopen“.

We mochten geen paspoorten of telefoons hebben, zomaar naar buitenland reizen of een mening over het regime uiten. Men vertrouwde eigen familie en misschien nog de buren en daarbuiten vertrouwde men niemand meer.

Een inkomen die men mocht hebben, was één derde van wat je nodig had om als gezin een beetje normaal te kunnen leven. Polen zijn zeer ondernemend en deze eigenschap kwam enorm van pas.

Voor de generatie van mijn ouders en hun ouders was het leven het zwaarst. Om ons te beschermen, praatten ze er nooit over.

Eerst de ontberingen van de Tweede Wereldoorlog, het land totaal vernield, één derde van de bevolking vermoord. Daarna de Sovjetoverheersing, communistische zuiveringen, terreur, nog meer armoe. 

Ze gingen door. Vaak aan hun lot overgelaten, op een zeer jonge leeftijd op zoek naar werk, van hun families gescheiden.

Geen kansen en mogelijkheden om te ontwikkelen zoals zij het misschien hadden gewild want het systeem, en niet het verstandelijk vermogen, de grenzen van je ontplooiing bepaalde. As je geen ouders had, kon het leven zwaar, kil en frustrerend zijn.

De generatie van mijn ouders sterft nu uit, vermoeid door de dagelijkse strijd om te leven en te overleven. Vaak zijn ze ziek en de zorg is voor velen niet te betalen.

Elk jaar als ik Polen bezoek, zie ik ze te oud voor hun werkelijke leeftijd. Ze zijn moe, keer op keer misleid en neergeslagen door het systeem.

Elk totalitair systeem gaat gepaard met een sociale engineering. Om de mate van manipulatie te herkennen en er effectief tegen te vechten is geen eenvoudige weg. Met dank mag ik zeggen dat het mij is gelukt.

Dit bewustzijn verplicht mij om het ware verhaal van Polen te ontdekken en door te vertellen. Vooral in de tijd waarin de ideologische en politieke aanvallen op Polen aan de orde van de dag zijn.

Het is een verplichting, aan mijn ouders die zo hun best voor mij en mijn broers hebben gedaan. Aan alle generaties van Polen, die de vrijheid en hun land nooit hebben opgeheven en die daarvoor de hoogste prijs moesten betalen. Toen de Tweede Wereldoorlog in Europa afgelopen was, ging de strijd voor vrijheid in Polen door, tot zeker begin jaren 60. 

Polen is een mooi land, met een geschiedenis om er trots op te zijn.

Prof. Feliks Koneczny, Poolse historicus, filosoof en kenner van de beschavingen zei: “in de Poolse geschiedenis waren fouten, maar er was geen kwaad”.

Door de ware geschiedenis van Polen beter te leren kennen, ontdek ik ook mijzelf. Met trots wil ik deze kennis met iedereen delen.

Naar blog#1

Blog#39: Polen was in het centrum van de oorlog, maar niet in het centrum van de vrede: Poolse inbreng in de overwinning van de WOII en hoe het Westen is hier mee omgegaan. Deel 2: Mythische beschuldigingen van Polen

Russische en Duitse haat-campagne tegen Polen voor en in de WOII
Al voor het begin van de Tweede Wereldoorlog moest Polen zodanig zwart gemaakt worden, dat niemand er medelijden mee zou hebben als ze werd aangevallen. De haat-campagne tegen Polen was begonnen.
De Sovjets verspreidden de formulering ‘Poolse concentratiekampen’.
Het was een beleid dat direct uit het Hitler-Stalin pact, de z.g.n. Ribbentrop-Molotov-pact voortvloeide en diende de agressie tegen Polen in 1939 in de ogen van de wereld te rechtvaardigen. (1)
De groep Gehlen in Duitsland heeft deze leugen opnieuw in de jaren 50-tig ingezet, om de Duisters van hun oorlogsschuld te verschonen.
In september 1939 creëerden de Duitsers een mythe over de “Poolse cavalerie tegen de Duitse tanks”.*)
Deze mythe moest een stereotype over de Poolse mannen versterken, “dat ze hopeloos romantische, snobistische idioten waren, die op hun paarden tegen de stalen tanks galopperen. De sympathisanten van nazi-Duitsland in Duitsland, en in Amerika bleven deze mythe zelfs na de Tweede Wereldoorlog verspreiden”. (2)
Hun trouwe voortzetters in Hollywood
De Sovjet-sympathisanten in Hollywood, die het Duits-Sovjet vriendschapspact uit 1939-1941 toejuichten, deden het ook. (2)
Sovjets gebruikten de mythe om de Poolse officieren, die Stalin in Katyn in 1941 massaal heeft gedood, als “absurd achteloos over het leven van hun troepen” af te schilderen. (…) (3)
“(…) Ondanks de bewering van Hollywood dat het hekel aan nazi-Duitsland had, was Hollywood ervan bewust dat Sovjet-agenten na de Tweede Wereldoorlog deze oude nazi-Duitsland en Sovjet-Rusland mythe bleven versterken, om Polen te vernederen, zodat het Westen, vooral het Amerikaanse publiek beperkte sympathie zou hebben voor het massief lijden van het Poolse volk onder zowel de nazi-Duitsers als de Sovjet-Russen.
Sommigen zeggen dat deze mythe, die deel van de nazi-Duitse subhuman intelligence jokes-propaganda tegen de Poolse mensen uitmaakte, was een nuttige grote leugen om door de pro-Sovjet en anti-Poolse mensen in Hollywood te worden voortgezet.
In de jaren 60-tig hernoemden ze de mythe in de z.g.n. “Polish jokes” en ze injecteerden ze in de hoofden van het Amerikaanse publiek, via hun Hollywood/TV-netwerkshows en films. (2)
Leugens uit Moskou, leugens uit het Westen – wat maakt het uit?
Met Polen achter de ijzeren gordijn kon men alles over haar zeggen en schrijven, want Polen kon zich toch niet verdedigen. Na 1989 moesten Polen met schrik inzien dat de leugens niet alleen uit Moskou maar ook uit het Westen kwamen.
Stalin wist, dat communisme niet bij de Polen paste. Hij vertrouwde de Poolse communisten niet en daarom stuurde hij 300.000 eigen vertrouwelingen naar Polen. Deze cultureel en ideologisch vreemde groep mensen behandelde Polen als vijanden.
Deze communisten zouden uiteindelijk de macht in Polen overnemen, d.m.v. vervalsing van de verkiezingen (1946 en 1947), terreur, uitschakeling van de Poolse elite.
De communisten wilden de Polen hun verleden ontnemen, door de geschiedenis te vervalsen.
Volgens Lucy Dawidowicz, een wetenschapper die zich met de Holocaust bezig houdt, creëerden de sovjet historici een politiek correcte versie van de Poolse geschiedenis. De communistische partij bewerkte het en de partijschrijvers zetten het in elkaar. Dit proces ging gepaard met de vervalsingen van documenten, de manipulatie van foto’s en het camoufleren van de waarheid. (…) Het was een onderdeel van het totalitair programma van de sociale engineering. (…)
De communisten hebben in wezen de PAN (Poolse Academie voor Wetenschap) gesticht om het wetenschappelijk onderzoek te controleren en manipuleren.
Ondertussen bleven de originele en belangrijke bronnen in de Sovjets archieven opgesloten. Het was een moeilijke situatie niet alleen voor de Poolse historici, maar ook voor de Poolse historici op emigratie en de westerse historici. (4)
Na 1989 zetten de post-communisten dit beleid door. Door middel van een z.g.n. ‘pedagogiek van schaamte’ probeerden ze de Polen allerlei misdaden uit de WOII aan te praten, zoals Jedwabne (1941) en Kielce (1947).
Deze misdaden zijn nooit onderzocht. De communisten gebruikten ze als propagandamiddel tegen de Poolse ondergrondse (AK, Home Army) en de katholieke kerk in Polen.
Herinneringen aan de Holocaust, een bron van mythen en stereotypen over de Polen en Joden
Het is zeer belangrijk om de herinnering aan de Holocaust voor de volgende generaties te bewaren. Diegenen die de Holocaust hebben overleefd, hebben ook een indrukwekkende getuigenis achtergelaten, schrijft prof. Chodakiewicz (13), maar zoals elke getuigenis vereist het een individuele en zorgvuldige vergelijking met andere bronnen. Hier is de rol voor de wetenschap weggelegd en dit proces moet nog plaatsvinden. (5)
Men zou kunnen verwachten, schrijft Ireneusz T. Lisiak dat na zoveel jaren na de Tweede Wereldoorlog de overvloed aan films, boeken en herinneringen plaats zou moeten maken voor een professioneel onderzoek. Helaas, de meerderheid aan de Holocaust historici baseert hun werk op ‘getuigenissen van de overlevenden’. Ze tonen vooral de emoties i.p.v. de feiten grondig te verifiëren. (14)
Voor de Amerirkanse en West-Europese historici was de oorlog van 1939-1945 op het Poolse grondgebied alleen een achtergrond voor de Holocaust. Buiten de Holocaust bestond toen niets meer wat van belang was. En als je de zaken zo stelt, was de Tweede Wereldoorlog voor de Polen een, niets hun rust verstorende, episode.  De wereld is gaan geloven dat het alleen Joden waren, die in de Tweede Wereldoorlog hebben geleden. (12)
Samuel Gringrauz, joodse historicus en overlevende van deze grote tragedie merkte al in de jaren 50-tig een overvloed aan historisch materiaal over de Holocaust dat hij eerder “bedrieggelijk (contrived) dan terughoudend (collected)” noemde. Toen al zei hij dat het de hoogste tijd was voor een echt historisch oordeel, dat vrij van wraakzucht en andere lage motieven was. (6)
Dat is helaas tot de dag van vandaag niet gebeurd.
Ondertussen blijft het aantal herinneringen, films en boeken over de Holocaust groeien en hiermee de onterechte vijandigheid tegen de Polen.
 “De geverfde vogel” 
In 1965 verscheen het boek van Jerzy Kosinski “De geverfde vogel”.
Volgens Ireneusz Lisiak, was het de eerste in de literatuur, afschuwelijke beschuldiging van de Polen voor hun houding tijdens de bezetting. Kosinski baande hiermee de weg voor de wereldwijde, anti-Poolse laster. (7)
De eerste recensenten van “De geverfde vogel” lachten het boek uit als een “pornografie van het geweld” en een “product van een geest dat door het sadomasochistisch geweld was bezeten”. (8)
In de voorlichting over zichzelf en het boek benadrukte Kosinski dat de gebeurtenissen, beschreven in het boek  waargebeurd waren. Alleen als hij in Polen kwam, kondigde hij van tevoren aan dat dit een fictie was.
Al is de leugen zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel. Dus tijdens één van zijn ontmoetingen met de lezers in Polen, kwamen ook de bewoners van het dorp Dabrowa Rzeczycka waar de familie Kosinski in de oorlog bescherming kreeg. Toen Kosinski dat hoorde, vluchtte hij snel via een achterdeurtje om de confrontatie te vermijden.
We moeten hier met nadruk vermelden, dat tijdens de bezetting van Polen voor elke hulp (ook voor een stukje brood, glaasje water, een paar schoenen) aan de Joden de doodstraf stond. Duitsers voerden de doodstraf direct uit. De straf trof niet alleen de persoon die ze aan de hulpverlening betrapten, maar zijn hele gezin, zelfs het dorp.
Deze moedige mensen hebben dus hun leven en dat van hun eigen families in gevaar gebracht om de familie Kosinski te helpen.
Toen de Sovjets in 1944 Polen pacificeerden, heeft de vader van Jerzy Kosinski, Mieczyslaw Kosinski **) de dorpelingen bij de NKWD (de Sovjet Gestapopolitie) aangegeven. Velen van hen belandden in de gevangenissen en Sovjet goelags en velen hebben het niet overleefd. (9)
Dankzij de Poolse schrijfster Joanna Siedlicka en de Amerikaanse journalist James Parc Sloan is “De geverfde vogel” ontmaskerd. Het wordt niet meer als document, maar als voorbeeld van een literaire mystificatie en een beschrijving van de seksuele fobieën van de auteur gezien.
Vlak voor zijn zelfmoord toonde Jerzy Kosinski een andere houding tegenover Polen, maar de schade die hij heeft aangericht, is moeilijk te herstellen. Voor de jeugd in Israël vormt “De geverfde vogel” nog steeds de basis Holocaustliteratuur, een ware getuigenis van die tijd, met alle gevolgen van dien. (10)
Het effect anno 2018 – de wereld op z’n kop
Nu anno 2018 staan we op het punt, zoals dr Ewa Kurek het verwoordt, dat “(…) sommige Joden de duisterste onzin over ons (red.IV: Polen) in de wereld verspreiden en Polen van moord op hun eigen volk beschuldigen. De Duisters beschuldigen ons van antisemitisme en de Russen geven ons de schuld voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (…)” (11)
Bronnen:
**) De echte naam, Mojzesz Leinkopf; de Poolse namen voor deze Joodse familie heeft priester, Eugeniusz Okon geregeld. Priester Okon was aan het Poolse ondergrondse verzet gebonden; hij organiseerde hulp voor de Joden op grote schaal.
(1) Ewa M. Thompson: “Imperial Knowledge, Russian Literature and Colonialism”, pag 175
(3) Julian Borger: Debunking Polish stereotypes: the cavalry charge against German tanks, The Guardian 6-4-2011:
*) ‘De meest waarschijnlijke oorsprong van de legende is een schermutseling in het Pommerse dorp Krojanty op de eerste dag van de Duitse invasie op 1 september 1939. De Poolse cavalerie, wiens eenheden nog steeds niet gemotoriseerd waren, hebben inderdaad aan een Wehrmachtinfantry-bataljon weerstand geboden, maar onder een zwaar machinegeweerbeschieting werden ze gedwongen zich terug te trekken. Tegen de tijd dat de Duitse en Italiaanse oorlogscorrespondenten daar aankwamen, waren enkele tanks gearriveerd en namen ze zelf deel aan het gevecht.(…)’
(4) prof. Chodakiewicz, Transformacja czy niepodleglosc/Polska pamiec, pag. 200
(5) idem, pag. 208
(6) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust (“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”), pag. 14 na: dr Samuel Gringauz/”Jewish Social Studies”, 1950
(7) idem, pag. 106
(8) idem, pag. 75
(9) idem, pag 100
(10) idem, pag 106-107
(11) dr Ewa Kurek, Poolse historicus, kenner van de Pools-Joodse relaties: “Jedwabne anatomia klamstwa”, pag 167 (“Jedwabne, de anatomie van een leugen”)
(12) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust (“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”), pag. 73
(13) prof. M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc”, pag. 204
(14) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust, pag. 13

Blog#37: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 3: de achtergronden voor de genocide in de Oost-provincies van Polen

 

Polen heeft haar onafhankelijkheid verdedigd, Oekraïners verspreid over vier landen

 

In 1921 (het verdrag van Riga), na 123 jaar krijgt Polen haar grondgebieden van voor de derde, en deels van voor de tweede deling terug.

 

Rusland en Oekraïne namen afstand van Oost-Galicië. De Oekraïners zonder eigen staat en tegen eigen wil, leefden nu in vier verschillende landen: Sovjet Rusland, Polen, Roemenië en Tsjecho-Slowakije. (2)

 

Polen als land, vormde zich in het begin van de twintigste eeuw in extreem moeilijke omstandigheden. Voordat er een herkenbaar, modern land kon ontstaan, moesten Polen veel problemen overwinnen.

 

Het vastleggen van de Poolse grenzen behoort tot de moeilijkste episodes uit de moderne Europese geschiedenis. Er was sprake van zes grensoorlogen en één zeer ernstig conflict, de Pools-Sovjet oorlog van 1919-1920.

 

Polen heeft altijd weinig te danken gehad aan haar bondgenoten en nog minder aan haar vijanden. Allebei verwelkomden haar ontstaan in 1918-1920 als onafhankelijke staat met minachting. Broos en onbemind werd Polen geconfronteerd met soortgelijke problemen van legitimiteit binnen haar eigen grenzen (1).

 

Daarom kon Polen de nationale aspiraties van de Oekraïense bevolking die erin leefde op dat moment niet vervullen. Het zou de stabiliteit van de prille staat in gevaar brengen. Maar Polen gaf de Oekraïense bevolking de gelegenheid om haar eigen nationale identiteit binnen de Tweede Poolse Republiek te ontwikkelen en te bewaren.
(2)

 

Na het einde van de Eerste Wereldoorlog en voor het ontbreken van de WOII is geen enkele staat in Centraal- en Oost-Europa erin geslaagd om het probleem van nationale minderheden op een bevredigende manier op te lossen. (3)

 

Overblijfsel van de juk van de tsaar

 

De oostelijke provincies, die Polen na ruim 100 jaar terug kreeg, waren als effect van de onderdrukking van de tsaar en de oorlogen enorm achtergesteld.

 

De Poolse regering heeft alles ondernomen om er beschavingsniveau te verhogen en de economische vooruitgang te bevorderen.

 

De Oekraïners dachten daar echter anders over.

 

De modernisering van de staat en het inhalen van de beschavingsachterstand vonden ze onbegrijpelijk en overbodig. Het bracht alleen extra lasten met zich mee, vonden ze.

 

De Oekraïense boeren hadden geen verharde wegen nodig, geen telefoon of elektriciteit, en zeker geen gemetseld gemeentehuis.

 

Ze zagen geen noodzaak in de inentingen voor de dieren of in de invoering van de hygiënevoorschriften. In een Poolse ambtenaar en politieagent zagen ze een bedreiging, en de belastingen vonden ze een uitbuiting.

 

Oekraïense boeren wilden een staat zonder aansturing en dat zo’n staat kon bestaan, wisten ze nog uit de tijd van de bolsjewistische revolutie en de oorlog: als je iets nodig had, pakte je het gewoon een ander af.
(2)

 

Invloed van de Oekraïense nationalisten

 

Voor de Tweede Wereldoorlog bestonden in Polen legale Oekraïense partijen.

 

De grootste en meest belangrijke was de UNDO (Oekraïense Nationaal-Democratische Eenheid), die ook haar vertegenwoordiging in het Poolse parlement had. Het was wel een partij met een anti-Pools karakter.

 

Later ontstonden de nationalistisch, ondergrondse organisaties (zoals UWO), die meer aanhangers hadden en die terreur als vorm van strijd gebruikten.

 

Ze pleegden 300-600 terreuraanslagen, brandstichtingen van huizen en boerderijen, aanslagen op individuele personen zoals op de generaal Jozef Pilsudski, de Poolse staatsman, op 25 september 1921.

 

De anti-Poolse aantijgingen hebben tot moord op drie Oekraïense parlementskandidaten geleid. Een van hen was een bekende journalist, leraar, schrijver en tolk van de Poolse taal, Sydor Twerdochlib.

 

Voor de Oekraïense nationalisten was deelname aan verkiezingen gelijk aan een verraad en het verdiende volgens hen de dood. Een fel appel, die zelfs tot ‘slachting van Polen’ opriep, ging gepaard met de terroristische actie. (4)

 

De hoofdideoloog van de Oekraïense nationalisten werd Dmytro Doncow, die veel invloed op de jeugd had.

 

Hij geloofde dat in de geschiedenis de sterkste en de meest gezonde overwint. Net als Hitler en andere makers van de fascistische bewegingen geloofde hij in het sociaal Darwinisme en racisme.
In de strijd om de Oekraïense staat liet hij alle vormen van geweld toe, ook misdaden. (5)  Er is geen ethiek in de strijd. (6)

 

Op deze ideologie ontstaat de OUN in de jaren 30-tig in Wenen.

 

Het doel van de anti-Poolse acties van de Oekraïense nationalisten uit de jaren 20-tig en 30-tig waren etnische zuiveringen. Terwijl deze gebieden eeuwenlang een mengeling van nationaliteiten zijn geweest. Ze troffen niet alleen de nieuwkomers maar ook de mensen, die daar van generatie op generatie woonden. (7)

 

De OUN activisten gebruikten alles wat ze konden om Polen op de Europese arena in het kwaad daglicht te stellen. Daarbij stopten ze niet met de terroristische daden. (8)

 

Ze gebruikten de economische problemen door de wereldcrisis veroorzaakt, om de Poolse regering onbekwaamheid en discriminatie tegen de Oekraïense bevolking toe te schrijven.

 

In 1942 ontstaat het idee van een eigen Oekraïens leger.

 

Vanuit de politieke strijd tussen de verschillende Oekraïense nationalistische organisaties ontstaat in 1943 het Oekraïens Partizanenleger (UPA). Ze neemt de macht in Oekraïne over en liquideert iedere Oekraïense strijder, die de nieuwe machthebber niet wilde erkennen. De UPA kreeg controle over 3/4 van het gebied in Wolyn en Polesie. (9)

 

De vooroorlogse relaties

 

De vooroorlogse relaties tussen de gewone Polen, Oekraïners en Joden beschrijft men als goed: vriendschappen, gemengde huwelijken, gezamenlijke activiteiten en festiviteiten. De problemen begonnen toen de verschillende Oekraïense nationalistische organisaties deze saamhorigheid begonnen aan te vallen. (10)

 

De Oekraïnse bevolking was wel vriendelijker tegen de Polen die daar van generatie op generatie woonden dan tegen de Polen die daar na de WOI kwamen wonen. Maar met de tijd werden ook zij getolereerd.

 

De sociale contacten tussen de nieuwkomers en de Oekraïners waren frequent. (11)

 

Goede relaties in Wolyn duurden tot aan de WOII en zelfs langer.

 

In Oost-Galicie waren de relaties door de nationalistische propaganda beinvloed, en op sommige plaatsen waren ze vijandig. (12)

 

Vanaf de jaren 30-tig groeit de onrust. De OUN activiteiten winnen aan populariteit onder de steeds grotere groepen Oekraïners.

 

Er worden moorden gepleegd op de dorpsvoorzitter en de voorzitter van een boeren vereniging. Oekraïners worden aangespoord om Polen schade aan te brengen, zoals boerderijen in brand steken.

 

De haat begon te groeien.

 

Kinderen zijn altijd de beste barometer van de sfeer thuis, eerder of later brengen ze het naar buiten.
“Een Oekrainse buurmeijse spuugde in het gezicht van haar Poolse leeftijdgenote, en ze zei spottend tegen haar ‘jij Poolse'”.(13)

 

Een effectief nationalistisch beleid op die momenten was onmogelijk.

 

Rol van de Grieks-Katholieke kerk

 

“Oekraïense soldaten voeren een strijd, die onverenigbaar is met de humanitaire beginselen en gebruiken van het internationaal recht. Met wreedheid behandelen ze hun tegenstanders en burgers” – schreef de aartsbisschop van Lwów, Józef Bilczewski.

 

De aartsbisschop appelleerde in zijn brieven aan de Grieks-katholieke metropoliet van Lwów, Andrzej Szeptycki om dit te stoppen. Hij gaf veel voorbeelden van de Oekraïense misdaden tegen de katholieke kerk, zijn volgelingen en in het algemeen tegen Polen.

 

De aartsbisschop van Lwów zei met grote pijn, dat de haat van de “Oekraïners” tegen de Polen te wijten was aan de uitingen van een groot deel van de Oekraïense geestelijken. Dat het een uitvloeisel van hun politieke weg was, die met een extreme haat tegen de Latijnse liturgie en de Poolse medeburgers was vervuld. (14)

 

Alles wees erop dat de Oekraïense machthebbers besloten hadden om de Poolse bevolking, die in het gebied woonde te doden. (15)

 

De meeste vertegenwoordigers van de Grieks-katholieke kerk steunden het politieke programma van de OUN om een onafhankelijke Oekraïense staat met de hulp van Duitsland te stichten. De metropoliet Szeptycki steunde de door de UPA aangestelde regering en hij steunde het Derde Rijk. (16)

 

Aan de slachtingen van 1943 heeft naast de UPA ook de 14de divisie SS ‘Galizien’ deel genomen, die door de Duitsers was gevormd.

 

Het Oekraïense Centrale Comité van Volodymyr Kubyivych steunde de oprichting van deze eenheid. De metropoliet Andrzej Szeptycki heeft 12 Grieks-katholieke predikanten aan de eenheid toegekend. (17)

 

In hun brieven aan de gelovigen veroordeelden ze de ideologie die daarachter stond niet. Ze hebben de volkerenmoord op een rij met de dronkenschap en verwaarlozing van de religieuze plichten gezet. (18)

 

De Grieks-Katholieke bisschop Chomyszyn veroordeelde de Oekraïense misdaden met kracht. Hij sprak over “de val van de moraal in onze (red. IV: Oekraïense) natie“, dat “het ondergrondse werk van onverantwoordelijke factoren” tot formeel banditisme en tot anarchie leidt. Maar dit was een zeer onpopulaire opinie in de Grieks-Katholieke kerk.

 

De orthodoxe kerk, ondergeschikt aan de patriarch van Moskou, veroordeelde de moorden en riep de Oekraïense bevolking op om dit te stoppen. Daarvoor hebben de Oekraïense nationalisten twee hoge priesters van deze kerk gedood.

 

Een andere orthodoxe kerk (The Ukrainian Autocephalous Orthodox Church) steunde het handelen van OUN-UPA wel.
(19)

 

Rol van de Duitsers en Sovjets

 

Zowel de Sovjets als de Duitsers hebben alle nationale tegenstellingen in dit gebied benut om hun eigen doelen te bereiken.

 

Moskou beschouwde de huidige oostgrens van Polen als iets tijdelijks en organiseerde anti-Poolse partizanengroepen die de aanvallen, vernielingen, moorden en corruptie pleegden. (2)

 

In hun plannen om Polen aan te vallen, hebben Duitsers hun samenwerking met de Oekraïense nationalisten in 1937 opnieuw aangehaald.

 

Duisters wilden de nationale opstand in Oost-Galicië als pretext voor de oorlog gebruiken. De Ribbentrop-Molotov-pact en de aanval van de Sovjets op Polen on 17 september 1939 heeft deze plannen veranderd.

 

Nadat in maart 1939 de leider van OUN, Lew Rebet in Polen werd gearresteerd, bereidde zich de OUN op voor een opstand.

 

De UNDO verzette zich tegen het gebruik van Oekraïners voor de doeleinden van andere landen en waarschuwde de Oekraïense gemeenschap daarvoor.

 

Een dag na het tekenen van het Ribbentrob-Molotov-pact had de UNDO de ernst van de situatie ingezien en ze heeft zich loyaal aan de Poolse regering verklaard. In effect daarvan hebben ongeveer 110.000 Oekraïners in het Poolse leger gevochten. (20)

 

Het hoofd van de veiligheidspolitie in Generaal Gouvernement (GG, de Poolse gebieden door de Duitsers in de WOII bezet) verklaarde in maart 1940 dat wat Duitsers en Oekraïners verbindt is de haat tegen de Polen.

 

Daarom, volgens het Duitse beleid om de nationale tegenstellingen te gebruiken, kregen de Oekraïners veel privileges.

 

Het waren speciale kaarten, meer eten, ze mochten over een radio beschikken (waarvoor een Pool de doodstraf kreeg).
Ze hadden eigen scholen, een mogelijkheid om in Berlijn en Wenen te studeren, sociale en religieuze activiteiten te ontplooien. Duitsers tolereerden de OUN. (21)

 

De OUN was een opstand aan het voorbereiden op het moment van het uitbreken van de Duits-Sovjet oorlog. Met de hulp van het Duitse leger ontstonden de Oekraïnse eenheden: “Nachtigall” en “Roland”.

 

Sovjets hebben de Oost-provincies van Polen heel snel bezet. Aan de sabotageacties tegen Polen, behalve de nationalisten, namen ook deel de communistische eenheden, bestaande uit de lokale bevolking. Sovjets spoorden ze aan om ‘met wapens, zeisen, hooivorken de eeuwige vijand (…) te slaan“. (23)

 

Onder de leiding van de OUN districtcommandant, Hrygorija Goliasz ‘Beja’ werden er honderden Polen in Koniuchy, Pototorow, Slawetynia en Jakubowiec vermoord. (24)

 

Lew Mechlis, het hoofd van het polit-burau van het Sovjet leger instrueerde op 22 september 1939 op welke wijze men de vijandigheid tussen de Oekraïners en Polen moest benutten. (25)

 

Met het zien van de nederlaag van het Poolse leger in de strijd tegen de Duitse troepen en de evacuatie van de Poolse regering en politie, begon de lokale Oekraïense bevolking militaire groepen te organiseren en de steden over te nemen.

 

Ze pakten de individuele Poolse soldaten op, ontdeden ze van hun wapens en uniformen. Diegenen die Oekraïens waren, lieten ze vrij en de Polen vermoordden ze op een beestachtige wijze.

 

De rivieren Horynia en Styr gooiden later tientallen vermoorde soldaten op hun oevers uit.

 

Deze militaire groepen vermoordden de baby’s door ze op de hooivorken te spitsen. Om de nek kregen de slachtoffertjes een briefje met een spottende tekst en ter afschrikking voor de bevolking werden ze in de mest dagen lang achtergelaten. (26)

 

Het Balans van 1939-1941?

 

In 1939 sneuvelden er 1036-1139 Polen in Wolyn, uit z’n 86 woonplaatsen.

 

Na het grijpen van de macht in Wolyn en Galicië begonnen de Sovjets meteen de bolsjewistische orde in te voeren. (27)

 

Vanaf 17 september 1939 arresteerden ze allen, die de nieuwe macht niet accepteerden of er verdacht van werden.

 

Tot mei 1941 vielen 21.500 duizend slachtoffers van dit beleid, waarvan waarschijnlijk 7.000 Polen, 8.000 Oekraieners en 5.000 Joden.

 

De elites van de Poolse samenleving als z.g.n. ‘gevaarlijke groepen’ werden geliquideerd. Als middel daarvoor gebruikten de Sovjets massale deportaties naar de diep in de Sovjet-Unie gelegen gebieden, zoals Siberië en Kazachstan.

 

In februari, april en juni 1940 waren dat de Poolse kolonisten, waaronder de Poolse militairen, families van de onderdrukte personen, oorlogsvluchtelingen van september 1939.

 

In de jaren 1940-1941 hebben de Sovjets 42.000 mensen uit Wolyn verwijderd, waarvan 28.200, die daar voor 1939 woonden. In meerderheid waren het Polen.

 

In tegenstelling tot de Polen hebben de Oekraïners de komst van de Sovjets met vreugde verwelkomd. Ze zagen ze als bevrijders.

 

Zodra de Sovjets de macht kregen, begon de NKWD eerst met de liquidatie van het Oekraïens verzet in april 1940. (28). Medio 1940 werd de Oekraïense bevolking het slachtoffer van de onderdrukking. (29). In april 1941 begon de NKWD de belangrijkste leiders van de OUN uit te schakelen. (30)

 

Voordat de Duitsers in 1941 kwamen, hebben de NKWD en NKGB een bloedbad in elke gevangenis van Wolyn veroorzaakt.
Iedereen met een doodstraf hebben ze dood geschoten. De overige gevangenen schoten ze met een machinegeweer dood en ze gooiden granaten in de gevangeniscellen.

 

Van 5,500 gevangenen was op z’n minst 2,500 dood. De meesten waren de Oekraïners. (31)

 

Uiteindelijk hebben ook de Duitsers de OUN mensen laten oppakken en in het geheim als plunderaars laten doden (32).

 

Een tragedie, omdat

 

Jozef Marecki, priester, historicus en wetenschapper noemt de moorden op de Poolse bevolking vooral een tragedie:
  • Vele historici, politici en de z.g.n. “politiek correcte” mensen noemen deze moorden onterecht een Pools-Oekrains conflict
  • De daders waren christenen en ze vernielden de kerken, misbruikten religieuze symbolen en ontheiligden de menselijke resten
  • De schachtoffers zijn helemaal vergeten, de overgrote meerderheid van hen heeft geen graven
  • De overlevenden zijn bewust aan hun lot overgelaten. Er is hen de kindertijd, jeugd en de toekomst afgenomen
  • Men presenteert de jaren 1943-45, zowel in de Poolse als buitenlandse literatuur op een marginale en oneerlijke wijze. De oorzaak van deze genocide wordt verzwegen, de namen van de ideologen van het Oekraïns nationalisme worden niet genoemd
  • Men nivelleert het verschil tussen de slachtoffers en de moordenaars. Het lijkt alsof er geen schuldigen zijn, men ontwijkt het praten over de SS-Galizien. Er wordt gesuggereerd dat de Polen hier zelf de schuld van zijn
  • De moordenaars krijgen gedenkmonumenten, worden als nationale helden geëerd. De straten, pleinen en scholen krijgen hun namen. En wie praat over de slachtoffers van hun moorden?
(33)

Lees meer: het verschil tussen het Duits en Latijns, Pools nationalisme

 

Bronnen:
(1) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007
(2) Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we Krwi 1943”, pag. 60
(3) idem, pag. 103
(4) idem, pag. 75-76
(5) idem, pag, 75
(6) idem, pag, 79
(7) idem, pag, 87
(8) idem, pag, 88
(9) idem, pag, 161-165
(10) idem, pag. 100
(11) idem, pag. 95-97
(12) idem, pag. 99
(13) idem, pag. 101
(14) idem, pag. 48
(15) idem, pag. 41-43
(16) idem, pag. 241
(17) idem, pag. 320
(18) idem, pag. 242-243
(19) idem, pag. 246-247
(20) idem, pag. 105-109
(21) idem, pag. 119
(22) idem, pag. 126
(23) idem, pag. 111
(24) idem, pag. 113
(25) idem, pag. 114
(26) idem, pag. 109-112
(27) idem, pag. 114-115
(28) idem, pag. 120-123
(29) idem, pag. 117-118
(30) idem, pag. 126-128
(31) idem, pag. 129-132
(32) idem, pag. 135-138
(33) idem, pag. 15-16

Blog#36: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 2: De vernietiging van de Poolsheid in Wołyń

 

Foto: isakowicz.pl

Inleiding

 

Op een zondagochtend, 11 juli 1943 vielen er kogels, granaten, flessen met aangestoken benzine, hooivorken, zeisen, messen, bijlen en pokers. De meeste slachtoffers waren vrouwen en kinderen.

 

Deze tragedie heeft levens van meer dan 130.000 Polen gekost (….), tientallen duizenden gewonden, duizenden wezens, daklozen, ontelbare schare aan getraumatiseerde mensen.

 

De situatie van Polen, die in de Zuid-Oost provincies van het land woonden, was tragisch in de Tweede Wereldoorlog.

 

Eerst verscheurd door de Sovjetterreur, deportaties naar Siberië en Kazachstan, aanhoudingen midden in de nacht, Sovjet kampen (1939-1941).
Daarna de Duitse bezetting, dwangarbeid in Duitsland, quota’s in mensen, producten en geld, razzia’s, concentratiekampen (1941-1944), om uiteindelijk geteisterd te worden door de terreur, die de Oekraïense politie, in de Duitse dienst zaaide.

 

De genocide op Polen in Wolyn in de Tweede Wereldoorlog wacht nog steeds op de uitleg, ondanks het verstrijken van meer dan 70 jaar. (1)

 

Wat is genocide?

 

Het woord genocide heeft Poolse advocaat en officier van justitie van de Joodse afkomst, Rafal Lemkin geïntroduceerd. In het door Lemkin voorbereidde VN-verdrag inzake de Voorkoming en de Bestraffing van Genocide, d.d. 9 december 1948, zegt het Art. II het volgende:

Foto: geni.com

“(…)
In dit Verdrag wordt onder genocide verstaan een van de volgende handelingen, gepleegd met de bedoeling om een nationale, etnische, godsdienstige groep, dan wel een groep, behorende tot een bepaald ras, geheel of gedeeltelijk als zodanig te vernietigen:
a. het doden van leden van de groep;
b. het toebrengen van ernstig lichamelijk of geestelijk letsel aan leden van de groep;
c. het opzettelijk aan de groep opleggen van levensvoorwaarden die gericht zijn op haar gehele of gedeeltelijke lichamelijke vernietiging;
d. het nemen van maatregelen, bedoeld om geboorten binnen de groep te voorkomen;
e. het gewelddadig overbrengen van kinderen van de groep naar een andere groep.(…)” (2)

 

Volgens het VN-verdrag worden de misdaden van de Oekraïense nationalisten (OUN-UPA) op Polen in Wolyn als Genocide aangeduid.

 

De Oekraïense nationalisten veronderstelden een zo snel mogelijke moord op alle leden van de Poolse natie, van ongeboren baby’s, kinderen, volwassenen tot bejaarden ongeacht het geslacht en de leeftijd.
Daar waar de omstandigheden het toelieten, ging het doden gepaard met barbaarse martelingen, zoals:

 

  1. hakken met bijlen
  2. spijkers in schedels slaan
  3. scalperen
  4. afsnijden of afhakken van een hand, neus, oren, lippen of een tong
  5. met een bijl op het voorhoofd of schedel slaan
  6. mond van oor tot oor openscheuren
  7. keel afsnijden
  8. het hoofd (af)hakken met een bijl
  9. borsten afsnijden
  10. iemand levend met een zaag door het midden snijden
  11. buik van een zwangere vrouw opensnijden en iets erin gooien
  12. stoppen van voorwerpen in de vrouwelijke schede
  13. ophangen van slachtoffers aan hun ingewanden
  14. aderen uittrekken
  15. handen branden
  16. het hele lichaam in stukken hakken
  17. vastspijkeren aan een tafel of aan een kruis in de kerk
  18. slaan met een hamer een houten pen in de buik
  19. het lichaam aan stukken scheuren met paarden of kettingen
  20. het lichaam door de straten slepen aan een touw rondom de nek
  21. het slachtoffer als schietschijf gebruiken
  22. ophangen aan een prikkeldraad
  23. het slachtoffer levend ingraven en het uitstekende hoofd met een zeis afsnijden
  24. het slachtoffer in brand steken
  25. de huid met een scheermes uitsnijden
  26. kinderen levend in een waterput, vuur of brandende gebouwen gooien, ophangen aan genitaliën, ze op pallen of hekken spitsen, in een rivier laten verdrinken, baby’s op hooivorken spitsen

(3)

De onvoorstelbare brutaliteit van de daders doet denken aan de scènes uit de 18de eeuwse bloederige traditie van de hajdamaks *) en later van de bolsjewistische revolutie.
De historicus Aleksander Korman heeft vastgesteld, dat de Oekrainse Partizanen Armee (UPA) 362 methodes van beestachtige martelingen op Polen toepaste. (4)

 

Onafhankelijkheidsprogramma van de OUN-UPA voor Oekraïne

 

De Oekraïense nationalisten (OUN-UPA) hebben een deel van hun samenleving een eenvoudig onafhankelijkheidsprogramma aangepraat.
“Als er geen enkele Jood, Pool, Hongaar, Roemeen, moslim of andere vreemdeling op de Oekraïense bodem zou zijn (…), maar vooral geen één Pool, zal ook Roosevelt Oekraïne als onafhankelijk land erkennen“.
Daarom riepen ze het volk op om “te doden, doden en nogmaals te doden wanneer het juiste moment aanbreekt”.

 

Acties tegen Polen waren georganiseerd, gepland en wijdverspreid.

 

In Wolyn hebben ze 60.000 slachtoffers gekost. Van 1150 dorp nederzettingen en 31.000 boerderijen heeft de UPA 91% vernietigd.
In Oost-Galicie waren het 70.000 slachtoffers.

 

De door hen aangevallen bevolking was niet eerder opgeroepen om het gebied te verlaten, nog werd hen een andere vesting aangeboden. Ze werden zelfs aangemoedigd om te blijven en ze kregen ‘veiligheidsgaranties’.

 

De medeplichtige aan de slachting van de Poolse bevolking, behalve de UPA strijders, was ook de Oekrainse bevolking, ook vrouwen en kinderen.

 

Oekraïense boeren namen deel aan de moorden op Polen, omdat ze op deze manier hun bezittingen en grond konden overnemen, en dit verlangen bleek in veel gevallen sterker te zijn dan het morele gebod “gij zult niet doden”.

 

De Oekrainse boeren, voorzien van bijlen, zeisen en messen vormden bendes, de zgn. ‘zelfverdedigingseenheden‘, en hielpen de UPA bij de moorden. Vrouwen en kinderen deden mee aan berovingen, brandstichtingen en aan het doden van de gewonden.

 

Dat mensen jarenlang buren van elkaar, goede kennissen of vrienden waren, had daar geen invloed op. Ook geen gemengd huwelijk werd ontzien. Vaak dwong de UPA de Oekrainse mannen (vrouwen) om hun echtgenote(s)n te doden.

 

Meedogenloze dood wachtte alle Oekrainers, die Polen op een of andere manier hielpen, door ze te waarschuwen of ze onderdak te bieden. Ondanks dat waren er veel rechtvaardige Oekrainers.

 

Typerend is dat het geen bezetter was die deze moorden pleegde. Het waren de medeburgers, mensen die geen loyaliteit aan de II Poolse Republiek toonden.

 

Sommigen maakten gebruik van de door hen geroofde documenten en onder de naam van hun slachtoffers verhuisden ze naar Polen of naar het Westen.

 

Na elke moord en beroving verbranden Oekrainers elke boerderij. Ze kapten de bomen, die er rondom stonden en ze ploegden de grond.

 

Ze deden het om geen kans te laten bestaan dat iemand na de oorlog zijn eigendommen zou kunnen herkennen. Ook om geen waterputten met de vermoordde mensen en de massagraven te laten vinden (5).

 

Het was geen Pools-Oekrainse- of burgeroorlog

 

Het is onjuist deze tragedie, die in de jaren 1943-44 plaatsvond een Pools-Oekrainse- of burgeroorlog te noemen. Dit zou betekenen dat beide kanten dezelfde doelen hadden.

 

Polen waren totaal geschokt en ze konden zich niet verdedigen. Wat ze konden doen was een wanhopige verdedig tegen de vernietiging. Bovendien waren het vooral hulpeloze boeren, die de schachtoffers werden. (6)

 

Het commandant van het AK district Wolyn, Kazimierz Babinski, psuedonim “Lubon”, vermeldde op 22 april 1943 over de situatie van de Polen in Wolyn, waarin de Oekraïense bandieten de hele gezinnen afslachten (…),

 

Hij wees erop dat de Duitsers de Oekraïense bevolking in een zelfmoordstrijd tegen hun medeburgers van de Poolse nationaliteit duwen.
Het is voor de Duitsers makkelijker het land te bezetten wanneer de verschillende bevolkingsgroepen met elkaar vechten. Op deze manier kunnen ook de Sovjet-partizanen de Poolse leiding in hun handen krijgen. De enige verliezers in deze situatie, schreef hij zijn de Poolse en Oekraïense bewoners en eigenaren van dit land.

 

Het AK commandant verbood de methoden, die de Oekraïnse bendieten gebruikten. Hij zei, we zullen geen Oekrainse boerderijen ter vergelding verbranden, geen vrouwen en kinderen vermoorden.

 

In de verdedigingsacties verbood hij de samenwerking zowel met de Duitse bezetter als met de Sovjet-partizanen. De commandanten hebben de plicht om er alles aan te doen dat ze de Polen, die samen met de Sovjet-partizanen vechten aan de Poolse kant te krijgen. Hij waarschuwde voor de provocateurs en de communisten. (8)

 

Op 16 januari 1944 schreef het AK commandant aan de leiding: Er is geen genade of een verzachtende omstandigheid voor de moordenaars van vrouwen en kinderen. We hebben dit gevecht niet gewild. Als buren wilden we in vrede met de Oekraïense bevolking van Volhynia leven. Het is anders gegaan en we hebben geen schuld aan dit bloedvergieten. (9)

 

Één keer was er sprake van vergelijkbare strijdkrachten tussen de Polen en de Oekrainers, toen in 1944 de “Pools-Oekrainse frontlinie” ontstond. Als gevolg daarvan stierven in dat hele gebied niet meer dan 2-3 duizend Oekraïners.

 

Moskou en Kiev beschouwden de OUN-UPA officieel als een criminele organisatie. Vooral omdat ze naar de onafhankelijkheid van Oekraïne streefde. Dat was zo wie zo het lot van elk volk dat dit soort aspiraties in de ogen van de Sovjets had. Dat OUN-UPA de Polen vermoordde was niet van belang.
In Oost- en Zuid-Oekraïne is een overtuiging dat de OUN-UPA een fascistische organisatie is.
In West-Oekraïne, die ooit van de Poolse Republiek II was, en onder de Oekraïners in Canada en Zuid-Amerika zijn de tradities van OUN-UPA tot de dag van vandaag levendig.
De OUN-UPA strijders krijgen hun gedenkmonumenten, de straten en scholen worden naar ze vernoemd. De dreigingen richting Polen worden nog steeds uitgesproken. (6)

 

Het gebeurde al eerder

 

In 1918 hebben twee Oekraïnse Volksrepublieken hun onafhankelijkheid verklaard: De Oekrainse Volksrepubliek (URL) met de hoofdstad Kiev en waar de provincie Volyn (Wolyn) toebehoorde en de West-Oekrainse Volksrepubliek (ZURL) in Oost-Galitie (Galicja Wschodnia) met de hoofdstad Lvov.

 

Lvov was beslist Pools en met de Poolse Republiek ruim 500 jaar verbonden.

 

Toen begon Oekraine oorlog met Polen.

 

Het Oekraïens bewind was kort en extreem bloederig. Een voorbeeld is hier Złoczów. Oekraïners hebben daar 150 Polen van verschillende leeftijden en beroepen op beschuldiging van ‘de Oekraïnse intelligentie te willen vermoorden’ aangehouden .

 

Ze hebben die 150 in wezen onschuldige mensen gevangen gehouden en gemarteld. De tijdelijke Oekraïense rechtbank heeft 22 van hen binnen enkele minuten ter dood veroordeeld.
Diegenen die de vonnis velden, waren geen primitieve of ongeschoolde mensen. Integendeel, allemaal beschikten ze over universitaire diploma’s.

 

Toen de Poolse Republiek II de macht in Złoczów overnam, heeft de Poolse regering exhumatie van de slachtoffers in maart 1919 verricht. De afgevaardigden van de geallieerden namen eraan deel.

 

Toen bleek dat de doden zonder doodskisten werden begraven, hun schedels waren verbrijzeld, benen en armen gebroken.
Onder de doden waren o.a. Jan Herzog, een minderjarige leerling, Kazimierz Izykiewicz, 21-jarige spoormedewerker, Ludwig Miller, 26-jarige fotograaf.

 

De moord in Złoczów heeft de positie van Oekraïne in Versailles, waar men over de toekomstige staatsgrenzen besliste, beschadigd .

 

Ook toen ging het om misdaden die wijd verbreid waren. Het waren de Oekraïense machthebbers, het leger en de Oekraïense bevolking die de misdaden pleegde.
(7)
Diegenen die sterke zenuwen hebben, kan ik deze video aanbevelen:

https://www.youtube.com/watch?v=ut3r_j9Uy0o&feature=youtu.be

Volgende blog: drie genocides op de Poolse bevolking in de WOII, deel 3:

Bronnen:

*) Het woord hajdamak komt uit de Turkse taal en betekent jagen, achtervolgen. Het waren losse groepen van de weggelopen boeren, verarmde stedelingen en Kozakken, die in 1730-1770 in Oekraïne opereerden. De adel, geestelijken en Joden waren voor hen een belichaming van het kwaad. http://www.historycy.org/index.php?showtopic=46404
(1)  Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we Krwi 1943”, pag. 44
(2) Verdrag inzake de Voorkoming en de Bestraffing van Genocide, 1948, Parijs, 9 december 1948, Nederlandse vertaling, Tractatenblad 1960, 32, gewijzigd bij Tractatenblad 1966, 179:  https://www.coutinho.nl/mrm/1001.htm
(3) Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we Krwi 1943”, pag. 339-340
(4) idem, pag. 340
(5) idem, pag. 340-342
(6) idem, pag. 343-346
(7) idem, pag. 46-48
(8) idem, pag. 262-265
(9) idem, pag. 292

Blog#26: Vernietiging van Poolse elites. Deel 2.: Tweede Wereldoorlog

Schokkende getallen
Hierbij volgen schokkende cijfers over de verliezen van Poolse elites in de eerste twee jaar van de Tweede Wereldoorlog, 1939-1941:
  1. hoogleraren, academisch personeel: 700
  2. leraren voortgezet onderwijs: 848
  3. leraren beroepsonderwijs: 340
  4. leraren basisonderwijs: 4000
  5. katholieke geestelijken: 2500
  6. artsen: 5000
  7. tandartsen: 2500
  8. advocaten: 4500
  9. rechters: meer dan 1100
  10. kunstenaars: 235
  11. acteurs en theater directeuren: 104
  12. journalisten: 122
(5)
Tweede Wereldoorlog, de grote klap voor Polen
Het uitbreken van de Tweede Wereld Oorlog was een ware klap voor de Polen, waar ze tot de dag van vandaag van aan het herstellen zijn (1). Volgens Teresa Bochwic, twee op de drie bewoners van Polen nu hebben hun huis in gevolg van de IIWO verloren of ze zijn nakomelingen van diegenen die zo’n verlies hebben geleden (2).
Onze zwakheid, zegt professor Jaroszynski begon met de Tweede Wereld Oorlog. Waarom? Polen was de enige natie, die de meeste elite in die oorlog verloor (1).
Op welke wijze de Poolse elites en de Poolse bevolking in de IIWO werden vernietigd, symboliseren twee plekken:
  1. Katyń, waar Sovjets ruim 20.000 Poolse officieren hebben vermoord. Het waren mensen uit de militaire reserve, administratie, politie, artsen, geestelijken etc., de sociale elite, die het functioneren van de Poolse staat mogelijk maakte.
  2. Kraków, waar Duitsers listig alle universitaire professoren in Krakau bij elkaar hebben geroepen om ze vervolgens naar de concentratie- en arbeidskampen te laten vervoeren en vermoorden (1).
Eerste oorlogsmisdaden van de Duitse Wehrmacht
De campagne van de Duitse Wehrmacht in september 1939 in Polen wordt in Duitsland nog steeds als een ridderlijke worsteling binnen de grenzen van de oorlogswet gezien. Dit soort voorstelling van zaken versluiert echter het werkelijke nazi-beleid dat tot doel had de uitroeiing van de Poolse samenleving, schrijft historicus Leszek Pietrzak in zijn boek.

bron: polsatnews.pl

wielun gebombardeerd, muzeum.wielun.pl

bron: muzeum.wielun.pl

De agressie van de Duitse Wehrmacht op Polen op 1 september 1939, begon meteen met de oorlogsmisdaden. Hun eerste slachtoffer was een klein, tot dan toe onbekend Pools stadje, Wieluń met 700-jaar geschiedenis. Een plaatsje zonder militairen of strategische objecten.
De Wehrmacht heeft de eerste bommen op het ziekenhuis van Alle Heiligen en de naburige afdeling verloskunde laten vallen. De volgende bommen troffen de kerkgebouwen. Alle genoemde objecten waren door de internationale verdragen beschermd.
In deze aanval stierven 1200 bewoners, waarin veel vrouwen en kinderen.
Wieluń was geen vergissing. Het was het eerste trainingsveld van de Duitse Luftwaffe, die het bombardement op burgers in de Poolse steden aan het oefenen was. De grootste bombardement was op de Poolse hoofdstad, Warszawa (3).
kolonel Claus von Stauffenberg, een gevallen mythe

Claus von Stauffenberg

Kolonel Claus von Stauffenberg is tegenwoordig in Duitsland en in de wereld bekend als symbool van de “ridderlijke” Wehrmacht en de oppositie tegen Hitler.
Niemand weet en wil waarschijnlijk niet weten, schrijft historicus, dat Stauffenberg slechts twee uur na de aanslag op Wieluń met zijn eenheid in het plaatsje verscheen om te controleren en te rapporteren of de bombardementen het verwachtte effect hebben gebracht (3).
“Akzion Tannenberg”
De leiding van de Wehrmacht was volledig op de hoogte van de “Tannenberg-actie”, waarin zijn leger de Poolse bevolking pacificeerde en de propaganda-executies op ze uitvoerde.
Op 12 september 1939, nam het hoofd van de Wehrmacht, gen. Wilhelm Keitel deel aan een overleg in Jełowa/Silezië, waarin Adolf Hitler de opdracht tot “massale vernietiging van de Poolse intelligentsia” gaf. Generaal Wilhelm Keitel hulde aan Hitler met goedkeuring.
Op deze wijze werd de Wehrmacht al in september 1939 niet alleen de uitvoerder van de oorlogsplannen van Hitler, maar ook een deelnemer aan zijn misdaden tegen Poolse elites (3).
Dit was het begin van de Duitse terreur tegen Polen en de Poolse bevolking.
Sovjets nog erger, “Stalin’s Genocides”
De gevolgen van de twee jaar durende Sovjetbezetting van Oost-Polen overtrof de repressies in dezelfde periode in de door het Derde Rijk bezette gebieden van Polen. Het is één van de Sovjet leugens dat zij Polen tegen de Duitsers hebben beschermd (lees meer: Blog#20).
In de tweede helft van september 1939 hebben de Sovjets 125.000 Poolse krijgsgevangenen, waaronder 8.000 officieren en 6.000 politieagenten genomen.
Daarnaast werd ongeveer 1 miljoen burgers uit Oost- en Midden-Polen naar de Sovjet-Unie gedeporteerd en in de Sovjet-concentratiekampen GOELAG vermoord.
De Amerikaanse historicus Norman Naimark (“Stalin’s Genocides”) aarzelt niet om de situatie van Polen tussen 1939 en 1941 onder de Sovjet-bezetting te vergelijken met de situatie van Joden tijdens de Holocaust.
Sovjets begonnen de vernietiging van Poolse elites door de Poolse officieren in Katyn te vermoorden. De Sovjet-autoriteiten vreesden ze als leiders van een mogelijke nationale bevrijding van Polen, daarom moesten ze sterven.
Binnen 21 maanden na de bezetting van Oost-Polen hebben Sovjets de Poolse maatschappij haar elite ontnomen, door duizenden van hen naar Siberië en Kazachstan te verbannen (4).
Naoorlogse manipulaties van de feiten
Na de oorlog hebben de communisten de gegevens over onze verliezen opzettelijk verlaagd, zegt professor Jaroszynski, zodat het volk niet zou beseffen hoe groot de offers waren. De getallen uit 1947 zijn drie keer lager dan die uit 1985 (1).
Het is verbazingwekkend dat de Polen nu, anno 2017 moeten aanhoren dat zij de agressor in de WOII waren, de concentratiekampen hebben gebouwd en op z’n minst de medeplichtigen aan de Holocaust waren.
Tijdens de communistische dictatuur tussen 1944 en 1989, schrijft prof. Chodakiewicz, hebben de Polen geen mogelijkheid gehad om hun versie van de geschiedenis in het Westen te verdedigen. (…) De censuur en de politie terreur hebben de vrijheid van discussie in het land beperkt en de Polen in ballingschap het zwijgen opgelegd.
Het betrof in het bijzonder de polemiek met de Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory’, die de bekendmaking van namen en details vereisten.
Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis in die tijd was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen bleven aan de represailles van het regime bloot stellen (6).
Tegelijk konden de wetenschappers in het Westen vrij over de Poolse geschiedenis discussiëren. Maar om veel redenen, zegt prof. Chodakiewicz waren de resultaten daarvan vaak door ernstige fouten getroffen, o.a.:
  1. communistische archieven waren ontoegankelijk. Er was geen mogelijkheid om de officiële communistische propaganda met de documenten te vergelijken.
  2. westerse onderzoekers waren door de koude oorlog ideologisch verdeeld en dit kleurde de discussie over Polen, wat de onpartijdigheid geen goed deed.
  3. Poolse onderzoekers in ballingschap zonder geld en documenten waren niet in staat hun westerse collega’s tot een concrete discussie over de geschiedenis aan te zetten.
  4. veel Amerikaanse wetenschappers waren ontmoedigd door iets dat ze dachten een ongegrond en militante Poolse provincialisme was. Om die reden stemden ze graag in met de aanhoudende argumenten, die de kritische kijk naar Polen alleen versterkten.
Men ziet dus Polen door middel van een zeer beperkt en restrictief geschreven Duitse, Russische, Oostenrijkse, Sovjets en Joodse geschiedenis.
Polen is praktisch gezien afwezig als onafhankelijke factor bij het wetenschappelijk debat in het Westen. Deze afwezigheid is vooral schrijnend in relatie tot de Tweede Wereldoorlog (7).
Bronnen:
(1) prof. P. Jaroszynski “Metody niszczenia elit polskich” (“Vernietigingsmethodes van de Poolse elite”), lezing in Chicago: https://youtu.be/Zh0qLdPWYfE
(2) Teresa Bochwic (geb. 11-9-1947) journaliste, schrijfster, academisch docente, actief in de oppositie communistisch Polen: Rzeczpospolita, august 3, 2002
(3) Leszek Pietrzak, historicus: “Zakazana Historia: Armia zbrodniarzy”, str. 17-21
(4) Leszek Pietrzak, historicus: “Zakazana Historia: Piec rosyjskich klamstw”, str. 113-114
(5) Wanda Pawelczynska, “Koniec kresowego swiata, o istocie narodowej tozsamosci”/Wanda Pawelczynska, ur. 1922, professor sociologie, actief in verzet binnen de AK (Home Army) in de IIWO, gevangene van Pawiak (Gestapo gevangenis in Warschau) en Auschwitz-Birkenau
(6) prof. M. Chodakiewicz “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010
(7) M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc?”, p. 216, PATRIA MEDIA 2014
Europese Unie en Alierto Spinelli

Blog#19: EU vs. Midden- en Oost-Europa: het ideologische project van de hedendaagse Europese Unie

 

EU vs Midden- en Oost Europa

 

Wat is eigenlijk de Europese Unie en wat is haar doel?

 

Het doel van de Europese Unie, die in wezen in 2009 ontstond (voorheen Europese Gemeenschap), lijkt me een belangrijke achtergrond voor de huidige geschillen tussen Brussel en de landen van Midden- en Oost-Europa.

 

Vaak horen we in het nieuws over de “sancties”, zelfs over het “gebruik van dwang” tegen Polen of Hongarije. Deze landen vragen alleen om respect voor hun subjectiviteit en onafhankelijkheid. Wat is dan het probleem?

 

Ik durf te zeggen dat zowel de Hongaren als Polen vanuit een diepgeworteld instinct handelen. Ze signaleren de werkelijke problemen en gevaren in Europa, die de rest van de Europeanen, als ze willen luisteren, zouden alert moeten maken.

EU en marxisme

 

De landen van Midden- en Oost Europa hebben communisme overleeft, en ze weten waar ze het over hebben. Het is een wond, die lang geneest. Elke sfeer die deze ervaring benadert, veroorzaakt een reflex.

 

In het Westen, bij het woord communisme (en meer specifiek marxisme) denkt men aan Stalin, Sovjet Unie, ‘Oostbloklanden’, aan iets wat ver weg is en tot het verleden behoort. Over het algemeen is men ervan overtuigd dat communisme niet een slechte ideologie was, behalve dat het in de Sovjet-Unie verkeerd werd toepast.

 

De geschiedenis zit echter anders in elkaar.

 

Communisme is de uitvinding van Westerse intellectuelen en het was voor het Westen en niet voor het Oosten bedoeld. Maar in het Westen stoot het lang op weerstand.

 

Anders ging het in Rusland, waar men geen vrijheid maar de eeuwen lange onderdrukking kende. Lenin (2) slaagde erin om marxisme in zijn pure vorm, met gulags en terreur in te voeren, wat uiteindelijk tot de economische en culturele ineenstorting van het land heeft geleid.

 

 Duitsland, Frankrijk, Italie en het Manifest van Ventotene

 

Ventotene, Italië

Bron: wikiwnd.com

In augustus 2016 hebben Merkel, Hollande en Renzi elkaar op een vliegdekschip, dat bij het kleine Italiaanse eiland Ventotene werd aangemeerd, ontmoet.

 

Ze hebben een handjevol uitgenodigde journalisten toegesproken en het graf van Altiero Spinelli bezocht.

Renzi, Merkel, Hollande op Ventotene, Italië

Bron: roma.corriere.it

 

De vraag ontstaat waarom in de tijd, waarin Europa met zo veel problemen kampt (en het geldt zeker voor Duitsland, Italië en Frankrijk), hebben deze leiders nog tijd, nog moeite, nog kosten gespaard om de ontmoeting op Ventotene te organiseren?

 

En waarom waren toen niet de overige 24 leden van de Europese Unie aanwezig?

 

Wat heeft het ene met het andere mee te maken?

Een belangrijk verhaal, film “Altiero Spinelli and New Europe”

 

Ik moedig u uit om de film van Krzysztof Karoń (1) te zien, even stil te staan bij wat de politici u niet vertellen en om deze film met uw omgeving te delen.

 

Deze film is Pools gesproken en Engelse ondertiteld.

 

Een stem uit Canada, Jordan Peterson over postmodernisme en cultureel marxisme

 

Voor een breder perspectief en meer achtergrond informatie:

 

Jordan B. Peterson, Canadese klinische psycholoog en professor psychologie aan de Universiteit van Toronto, spreekt met de Epoch Times over postmodernisme en cultureel marxisme.

 

Naar schatting heeft communisme tenminste 100 miljoen mensen gedood. Hoewel zijn misdaden nog onvolledig bijeengebracht zijn, blijft deze ideologie nog steeds bestaan.

 

De Epoch Times probeert de geschiedenis en de overtuigingen van deze beweging, die een bron van tirannie en vernietiging sinds zijn ontstaan is geweest, bloot te stellen (3).

 

Deze film is Engels gesproken.

 

Bronnen:
(1) Krzysztof Karon, filosoof, publicist en maker van de film “Altiero Spinelli and New Europe”: www.historiasztuki.com.pl
(2) Bij de uitbraak van de revolutie verbleef Lenin niet in Rusland, maar in het Westen, Zwitserland, Duitsland. Zijn doel was de tsaar omverwerpen en de macht in Rusland met behulp van Duits geld overnemen. Hij wist het moment van chaos en apathie in het land voor eigen doeleinden goed te gebruiken:
http://www.dziennikpolski24.pl/artykul/3304134,lenin-po-trupach-do-wladzy,id,t.html
(3) https://www.youtube.com/user/epochtimesdigital
Omslagfoto/gebaseerd op: civilizeddiscontent.blogspot.com, bookdepository.com, roma.corriere.it

Blog#4: De totale oppositie in Polen na 2015 en haar oorsprong – wie en wat zit achter haar handelen

VERKLARING:

Onlangs kreeg ik een vraag van een zeer goede vriend of ik na 60 blogs ergens in mijn schrijven spijt van kreeg of er iets in zou willen veranderen. Deze vraag sloeg de spijker op zijn kop. Er zijn nl twee a drei blogs Blog#3-4-5, die ik met de kennis van nu anders zou hebben geschreven.

De titel van de blogs #3-4, “De georganiseerde brutaliteit” was intuitief zeer goed getroffen. Wat op dat moment in het parlement en in het land gebeurde was een georganiseerde brutaliteit. Toen wist ik nog niet, dat de z.g.n. ‘goede jongens’ en de ‘slechterikken’ in het politiek spectrum, één en dezelfde ‘partij’ toen en nu vertegenwoordigen, nl de globale elite.

De partij PiS, die zichzelf ‘rechts’ noemt en z.g.n. voor recht en rechtvaardigheid staat, is in wezen een marxistische, linkse partij. Ze onderdrukt de werkende mensen en de middelgrote ondernemingen. Nu in de covid-affaire misbruikt ze elke mogelijke wet. Als er op aankomt, krijgt ze ook volledige steun (i.v. stemmen in het parlement) van de oppositie, die in deze blogs de naam totale oppositie draagt.

Wat ‘De strijd van Solidarność…’ in wezen betekende, was de naam Solidarność verder aan de bevolking te vermarkten, om miljoenen stemmen in de verkiezingen veilig te stellen. Deze stemmen gaven PiS in 2015 een absolute macht in het parlement. Om alleen aan te geven, hebben ze binnen vier jaar meer dan 30 extra belastingen met spoed doorgedrukt. Geen door hen gegeven belofte gerealiseerd, en de Poolse bevolkingen in een steeds grotere verdrukking gedreven.

 

Bij de woorden ‘oppositie’ en ‘Polen’ denkt men in Nederland aan “Solidarność”, de vakbond beweging uit de jaren 80-tig. De naam van Lech Walesa wordt gememoreerd.
 
De krantenberichten laten ons geloven dat de oppositie in Polen op dit moment de goede zaak en de meerderheid van de maatschappij vertegenwoordigt, en dat het hier om dezelfde strijd zoals toen gaat. Dat de democratie in Polen gevaar loopt omdat de nieuwe regering een dictatuur is. De hoofdredacteur van Gazeta Wyborcza vergelijkt zelfs de leider van de nu regerende partij, Jaroslaw Kaczynski met Stalin.
 
Daarom is het belangrijk uit te leggen wie de huidige oppositie in Polen werkelijk is en wat is haar oorsprong.
 
Voorgeschiedenis, inleiding
 
Tussen 1944 en 1989 werd Polen naar koloniaal model door de “vertegenwoordiging” van Moskou geregeerd.
 
Globaal gezien was de Sovjet Unie in de jaren 70-tig op z’n sterkst. De gas- en olieprijzen waren de kurk waarop de kracht van de Russen dreef. Niks leek de Sovjet Unie tegen te houden.
 
Maar dan. In 1978 een Poolse kardinaal, Karol Wojtyla wordt paus. Zijn komst in Polen een jaar later met de woorden: “Wees niet bevreesd!” heeft de Poolse en andere communistische slaven moed gegeven tot verzet zonder geweld. De gas- en olieprijzen zakken drastisch. De economische oorlog met het Westen, de sancties voor het invoeren van de ‘staat van beleg’ in Polen in 1981 ondermijnen de al slechte economie in de Sovjet Unie. De koloniale schandalen in Afrika en Zuid-Amerika kosten veel geld. De socialistische economie is in verval.
 
Solidarność, de bevrijdingsbeweging
 
Eind jaren 70-tig ontstaat “Solidarność” in Polen, een nationale bevrijdingsbeweging en verdediger van de menselijke waardigheid in vorm van een vakbond.
 
In geen ander “Oostblokland” behalve Polen was de bevolking zo opstandig en tegelijk waren de communisten zo gehoorzaam aan Moskou. De communisten in Polen hadden bescherming van Moskou nodig.
Het invoeren van de staat van beleg in 1981 in Polen had tot doel de “Solidarność” te neutraliseren.
 
In 1985 wordt Mikhail Gorbatsjov de leider in de Sovjet Unie. Het is goed te weten dat zijn doel was het reformeren en redden van de Sovjet Unie en niet haar vernietiging.
 
De redding van de communisten in Polen en de vervolging van Solidarność
 
Ook de communisten in Polen deden er alles aan om zich te redden en de macht te behouden.
 
Na 1985 vindt in Polen een grote operatie van desinformatie plaats. Het gaat om behoud van controle en tegelijk de schijn ophouden, dat ze de oppositie in de regering van het land laten delen en de hervormingen die de bevolking eiste, doorvoeren.
Deze operatie steunde op twee pilaren: de economische ‘”reformen” van Mieczysław Wilczek en de “ronde tafel manoeuvre”.
 
Dankzij de eerste kwamen de bedrijven die tot nu toe in de nationale partijstructuren functioneerden onder de controle van dezelfde partijbonzen. Zij noemden zich nu ‘onafhankelijk individuele kapitalisten’.
 
De communistische propaganda bestempelde de authentieke “Solidarność” leiders met het woord “extremisten”. Dit om het Westen te overtuigen dat men met deze mensen niet moet onderhandelen.
Voor de “ronde tafel besprekingen” hebben de communisten hun eigen groep gecreëerd uit: ex-stalinisten, post-troskisten, liberale katholieken, allerlei collaborateurs van het communistische systeem en de mensen die dankzij het communisme aan hun posities en privileges kwamen.
Ze noemden ze een “constructieve oppositie” en ze loofden ze in het buitenland. De “constructieve oppositie” zou de voorwaarden van de communisten aanvaarden.
 
In deze sfeer verliepen de “ronde tafel besprekingen”. Daarna kwamen de verkiezingen waarin alleen 35% voor de democratische verkiezingen was bestemd.
 
Alle aandacht verplaatste zich nu van de alternatieve vormen van verzet tegen de communisten naar het z.g.n. “legale” niveau. Daarvoor werd voor de media duidelijk bepaald wat ze wel of niet mochten zeggen.
 
De teruggave van eigendommen, door de communisten na de oorlog geroofd, werd onmogelijk gemaakt om te voorkomen dat de traditionele en patriottistische elites opnieuw zouden ontstaan.
In de regering ontstond een coalitie waarin de communisten de sleutelposities kregen. De z.g.n. “extremisten van Solidarność” werden tot zeker 1991 vervolgd. De communistische militie veranderde haar naam alleen, de Sovjet-agenten bleven in Polen voortbestaan. Met een woord, de communisten waren structureel voorbereid om opnieuw het totalitair regime in te voeren.
 
De val van de Sovjet Unie, de transformatie in Polen en het lot van Solidarność
 
In 1991 valt echter de Sovjet Unie uit elkaar, wat de communisten in Polen niet verwachtten. Maar zelfs in deze situatie hadden ze meer middelen dan de oppositie om de situatie in het land naar hun hand te zetten.
 
Ze beschikten over banken, bedrijven, media en speciale diensten die hen het nieuwe spel in “democratie” mogelijk maakten. Ze hebben nieuwe mensen naar voren geschoven om hun belangen te vertegenwoordigen.
 
Het communistische Polen werd getransformeerd in een post-communistisch land, alle functies bleven bij de communisten. Hiermee werd het beeld van Polen voor de volgende 25 jaar bepaald.
 
“Solidarność” wou solidariteit, vrijheid en democratie. Echter na jaren van terreur, trauma en armoe was ze niet in staat om deze uitdaging aan te gaan.
Door het toedoen van “experten” en agenten werd “Solidarność” snel gepolitiseerd.
Eind 1981 is “Solidarność” geen spreekbuis van de wil van het volk meer. Hun leidende rol is praktisch gezien, geëindigd met de invoering van de staat van beleg in Polen.
In 1989 hebben de gewone arbeiders niets meer te vertellen (1).
 
De strijd van Solidarność gaat door
 
De mensen uit de vroege “Solidarność” gingen met hun geweldloze strijd op de achtergrond door. Vanaf het begin van de transformatie, 25 jaar, werkten ze aan de basis om de levensomstandigheden in Polen te verbeteren.
Dankzij de giften van de gewone burgers ontstonden de Radio Maryja, TvTrwam en de Hoge School in Toruń. Nieuwe kaders voor de toekomst werden gevormd. Uit de politieke omgeving van “Solidarność” werd in 2001 de partij Wet en Rechtvaardigheid (PIS) geboren. Haar eerste leider werd wijlen Lech Kaczyński.
 
Een lange en moeilijke politieke weg om de staat te vernieuwen begint, want iedereen die niet met de (post)communistische lijn handelde, werd politiek en economisch bestreden.
 
Ondertussen vervolgt de post-communistische partijen een lange reeks aan corruptie schandalen. O.a. de affaire Amber Gold (tienduizenden mensen werden van hun spaargeld beroofd), de z.g.n. ‘wilde re-privatisering’ (40 duizend mensen werden uit hun huizen op straat gezet).
 
De tragedie in Smolensk *) in 2010 schudde de Poolse bevolking definitief wakker.
 
In 2015 is het zover en de Wet en Rechtvaardigheid (PIS) wint in de democratische verkiezingen met de meerderheid.
 
De post-communistische partijen Burgerplatform (PO) en de Boerenpartij (PSL), die reeds 8 jaar aan de macht waren, komen in de oppositie. De oppositie weet dat met de regering van de Wet en Rechtvaardigheid het einde aan de heersende kaste in Polen komt, waar hun bestaan was opgebouwd. Bovendien heeft de oppositie geen charismatische leiders, en in een debat op argumenten heeft ze geen kans.
 
De oppositie gebruikt grote woorden maar verdedigt alleen haar eigen particuliere belangen. Zowel .Nowoczesna (Modern Party) als KOD (Het Comité voor de Verdediging van Democratie) zijn geen spontane, maatschappelijke initiatieven. Het zijn de strategieën om de nieuwe regering, zoals de communisten het van ouds met elke tegenstander deden, te neutraliseren.
 
De oppositie wil vooral het buitenland overtuigen dat de regering van Wet en Rechtvaardigheid (PIS) een autoritaire regering is.
Feitelijk is deze partij nog in woorden, nog in daden, nog in haar oorsprong geen autoritaire partij. Het is een Republikeinse partij die elke vorm van totalitair overheid verwerpt.
 
Met de aanval op het bewustzijn van de Polen en de Kamerleden vorig jaar op 16 december in het parlement hoopte de oppositie dat de huidige regering zou breken als een zeepbel. Zij begrepen niet dat hier niet om het gezag van Andrzej Duda (president), Jarosław Kaczyński (Wet en Rechtvaardigheid leader) en een groep Kamerleden gaat. Maar omdat deze regering de visie van miljoenen Polen uitdrukt. De nieuwe regering toont wat hem aan het hart ligt en hij realiseert het ook effectief (2)

 

 
 
 
 
 
 
 
Bronnen:
(1) M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc”
(2) uit het interview met prof. M. Zybertowicz, voor de Radio Maryja, 31-12-2016
Foto: na podstawie projektu okladki M. Marchewicza do ksiazki
B. Stanislawczyk “Kto sie boi prawdy?”
*) Op 10 april 2010, stortte het presidentiële vliegtuig  in Smolensk neer. De Poolse elite kwam in deze tragedie om. Zes jaar van onduidelijkheid en laster volgen voor de nabestaanden. De regering PO en PSL verzakte zijn verplichting door het volledige onderzoek aan de Russen over te laten. Het zogenaamde Russische “onderzoek”, waaronder het verslag MAK blijken onvolledig te zijn, vol van kritieke fouten en volledig onbetrouwbaar. Kopieën van opnamen uit de zwarte dozen die door de Russen zijn vrijgegeven dragen duidelijke sporen van manipulatie. Ondanks toezeggingen van de regering vond geen onderzoek van de lichamen ter plekke plaats. Van elke tien lichamen, die in de door de Russen verzegelde kisten in Polen terugkwamen, bleken er zes verwisseld te zijn.

 

mijnpolen.nl