Tag: Ribbentrob-Molotov-pact

Blog#57: “S-447 JUST” – uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties. Deel 1: onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen:

  1. “S-447 JUST”/De inleiding:  historische feiten, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken van 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. De vrijwaringsverdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en de andere Europese landen
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel 1, Deel 2
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties – Deel 1: onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur, Deel 2: opmerkelijke stappen, naoorlogse ontwikkelingen in Polen, Amerika, en Israël
  7. “Holocaust restitutie – “Dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties” – helaas is dit artikel van fenixx.org van internet verdwenen.

Herwaardering in de geschiedschrijving

In het communistische Polen hadden Polen en Joden niet alleen geen vrijheid om een wetenschappelijk onderzoek naar het verleden te doen, maar ook geen mogelijkheid van onderling contact’, schrijft historica dr Ewa Kurek. 

Tegelijkertijd vond in de wereld een ‘onbegrijpelijke herwaardering in de geschiedschrijving plaats’, zegt ze. ‘De voor de hand liggende waarheid dat het geen Polen maar de Duitsers waren die de WOII begonnen en miljoenen Joden vermoord hebben, begon te vervagen‘. 

De door de Duitsers op het Pools grondgebied gebouwde concentratiekampen begon men ‘Poolse kampen‘ te noemen. Er ontstond een overvloed aan publicaties over het vermeend Pools antisemitisme en de Poolse schuld tegenover de tragedie van de vermoorde Joden. 

 ‘Deze herwaardering is des te meer onbegrijpelijk,’ zegt Ewa Kurek, dat ‘de mythen, verdraaiingen en manipulaties van de waarheid‘ die tot doel hebben Polen met de uitroeiing van de Europese Joden te belasten ‘niet zo zeer van de Duitse als van de Joodse kant kwamen‘. (1)

En als Polen zich daartegen wil beschermen d.m.v. een wet, is het juist Israël, die Polen van het ‘ontkennen van de Holocaust‘ beschuldigt. *)

Geld, indoctrinatie, manipulatie?

Onder de Joden in Israël en de Diaspora zegt men steeds vaker, dat geldkwestie een mogelijke drijfveer van deze ontwikkelingen is, schrijft historica Ewa Kurek.

Dr Kurek haalt de woorden van de Amerikaanse rabbijn, Arnold Jacob Wolf aan: “ik krijg de indruk dat in plaats van over de Holocaust te onderwijzen wordt er ruilhandel mee gedreven“.  

Norman Filkenstein koos deze uitspraak als een leidende gedachte voor zijn boek “The Holocaust Industry”, waarin hij de werkingsmechanismen die deze ontwikkelingen dienen, uiteen zet. (1)  

Zijn boek krijgt steun van bepaalde Joodse kringen.  De term “Holocust-Industrie” is inmiddels een gangbare term in de politicologie. (2)

Onmisbare hulp van wijze en eerlijke mensen

Dr Ewa Kurek, historica en wetenschapper, prijst zich gelukkig dat ze nog met de generatie van Joodse historici zowel in Polen, New York als in Israël mocht werken. 

Ze noemt, o.a. prof. Chone Schmeruk, prof. Jakub Goldberg, prof. Lucjana Dobroszycka, prof. Judyta Kestenberg. 

Hun hulp was onmisbaar bij het weergeven van de Pools-Joodse geschiedenis. Het waren wijze en eerlijke mensen, voor wie de historische waarheid de hoogste waarde had“, zegt ze. 

Na hun overlijden hebben de Poolse en Joodse historici van de communistische opvoeding, de studies over de gezamenlijke geschiedenis van Polen en Joden overheerst  (3)

Tussen de WAARHEID en de post-waarheid

Wat we in de Poolse-Joodse relatie moeten begrijpen”, zegt dr Ewa Kurek, “dat (…) er in Polen, Joden en Polen zijn, die voor de waarheid vechten en Polen en Joden die geen waarheid willen”. (4)

“Sinds 1989 wordt de Pools-Joodse relatie zeker vals voorgesteld“, zegt Marian Miszalski. “We hebben te maken met de vijandigheid van Israël en de Amerikaanse Joden tegenover Polen. “Ze hebben er belang bij” – zegt Miszalski. “(…) Joden die in 1968 uit Polen zijn geëmigreerd, weigeren toe te geven waarom ze Polen hebben verlaten. Uit angst voor de verantwoordelijkheid voor het stalinisme, zeggen ze in het Westen dat ze door ‘Poolse antisemieten’ worden vervolgd“. (5)

prof. Paweł Śpiewak, bron: dorzeczy.pl

De regeringsleiders in Polen houden nog steeds mensen in dienst en/of zulke mensen betalen, die het land en de Polen belasteren.

Een voorbeeld is hier prof. Paweł Śpiewak, die aan de Tsjechische krant ‘Tydenik Echo’ vertelde dat Polen tijdens de WOII ‘meer Joden dan Duitsers hebben gedood‘.  We hebben hier over een geleerde, de voormalige directeur van het Historisch Joods Instituut in Polen. (6)

Regelmatig komen er berichten naar boven dat de huidige regering PiS en president Andrzej Duda achter de rug van de bevolking afspraken met de Joodse organisaties maken.

Het is bizar dat de Poolse regering zijn vergaderingen in Israël houdt en het Israëlische parlement zijn zittingen in Polen heeft. (5)

Vorig jaar organiseerde het Pools Wetenschappelijk Instituut (PAN) een conferentie in Parijs “over de nieuwe Poolse school voor Holocaust-onderzoek”, volledig uit het Pools belastinggeld bekostigd. 

“Een festival van anti-Poolse leugens”. Bron: facebook.com

De uitgenodigde sprekers, als Polen voorgesteld, waren o.a. professoren:  Barbara Engelking, Jan Gross en Jan Grabowski.

Het zijn echter geen Polen. Deze conferentie was één en al een grove belediging van de Polen. 

De Poolse gemeenschap in Frankrijk protesteerde tegen deze conferentie, en schreef aan de organisatoren “(…) dat de sprekers die in Parijs zijn uitgenodigd onbetrouwbare en anti-Poolse populaire wetenschappelijke activiteiten verrichten, en [dat] uitstekende experts die verschillende onderzoeks- en evaluatieresultaten presenteren, zijn van de discussie uitgesloten“(…). (7)

Laster tegen Polen – niks nieuws

Dit is niet de eerste keer dat de vijanden van ons land een bedrieglijke propaganda gebruiken om Polen te belasteren.

Het doel is altijd hetzelfde geweest, zodat niemand met ons wilde sympathiseren wanneer dezelfde vijanden ons land innamen en ons tot slaaf maakten.

Dit gebeurde al in 1414, kort na de Slag bij Grunwald, waar Poolse koning Jagiello de Duitse kruisridders versloeg, en de 200 jaar durende terreur en dreiging beëindigde.

Jan Falkenberg, in dienst van de Duitsers, noemde Polen “walgelijke ketters en schaamteloze honden (…), die men volledig moest uitroeien en aan de galg ophangen” (…) . Uiteindelijk verloor Jan Falkenberg dzee strijd en de Europese landen verwierpen zijn woorden. (8)

In de achttiende eeuw deden het de Franse ‘filosofen’ in opdracht van de Russische tsarina en de Pruisische koning. 

In 1919 tijdens het Versailles verdraag waren het de complotten van de zionistische organisaties.

Het Ribbentropp-Molotov pakt voorzag hetzelfde soort propaganda tegen Polen. Zelfs de aanhangers van het pakt in Hollywood voerden oorlog tegen Polen tussen 1939-45.

In 1980 kregen de ware leiders van Solidarność een naam ‘extremist’, zodat niemand met ze wilde onderhandelen.

Tot de dag van vandaag lijkt de vloed van leugens en manipulaties niet te stoppen. 

Historici in Polen mogen nog steeds geen onderzoek naar de Pools-Joodse relatie doen

Terwijl dit gebeurt, krijgen historici in Polen nog steeds geen toegang tot historisch, wetenschappelijk onderzoek naar de Pools-Joodse relatie. Daar rust censuur op. (9)

Jan T. Gross “The Neighbours”. Bron: goodreads
Ewa Kurek “Jedwabne An Anatomy of Lies”. Bron: jews&poles

De wereld heeft het a-historisch en a-wetenschappelijk boek van Jan Tomasz Gross ‘The Neighbours‘ als waarheid aangenomen, en wij, Polen wachten nog steeds op een strafrechtelijk, en wetenschappelijk onderzoek naar de moorden in Jedwabne. 

Prof. M. Chodakiewicz heeft het historisch context onderzocht en in het boek “Masacre in Jedwabne” beschreven, ‘nu rest nog een onderzoek onder de grond‘, aldus de wetenschapper. **)

“(…) Alleen historisch, wetenschappelijk onderzoek kan de waarheid naar boven halen, en de Pools-Joodse relatie vrij van mythen, vooroordelen en beschuldigingen maken. Alleen de waarheid kan de beide kanten de geschiedenis helpen accepteren zoals het is“. (9)

Maar voor een echt historisch werk is er geen geld“, vertelt dr Ewa Kurek in een internetprogramma, wRealu24.

Haar gesprek met de Joodse journalist en historicus, U. Hupert in een radioprogramma mag niet uitgezonden worden. Haar film “Whoever saves one life“, over de Joodse kinderen door de nonnen in de Tweede Wereldoorlog gered en over de waarheid van getto’s is verboden.

Ook het boek van de Joodse onderzoekster, Anna Ciałowicz, over de Holocaust van Zamojszczyzna krijgt geen aandacht en geld. (10)

Een jonge Joodse vrouw, Judyta Lewinowska ervoer, hoe gevaarlijk kan zijn het zoeken naar de waarheid. 

Voor haar proefschrift “Theologische, filosofische, historische betekenis van de Holocaust in het hedendaagse Joodse denken vanuit het perspectief van Kiddush HaSzem en Kiddush HaChaim” heeft ze de hele beschikbare literatuur in het Pools, Joods en Amerikaans doorzocht, de vragen gesteld, de bronnen diep onderzocht en de conclusies getrokken.

Alles ging goed, de promotors waren enthousiast. Plotseling bleek dat haar werk antisemitisch karakter had. In gevolg daarvan kon ze geen uitgever van haar werk vinden. “Ik had niet verwacht, dat het schijnbaar neutrale verhaal potentieel zo gevaarlijk zou zijn”, zei ze. (11)

“De stem van de vermoorde Poolse Joden

Ewa Kurek laat “de stem van de vermoorde Poolse Joden” horen. (12) We hebben in Warschau een Joods museum van de Poolse Joden Polin,maar zonder Poolse Joden“, zegt ze (13)

Poolse verlichte joden en wereldjoden schaamden zich altijd voor onze Poolse joden“. (14)

Poolse Joden. Foto: fot. jewishinstitute.org.p

De Joodse elite noemde de orthodoxe Joden, de chassieden, een “sociaal uitschot, die moet sterven“. De chassieden zijn de eersten, zegt dr Ewa Kurek, die “de Judenratten en de Joodse politie op bevel van de Duitsers naar de gaskamers stuurden. De chassieden waren het meest kwetsbaar“. (15)

Ze hadden geen kans om gered te worden, ze kenden de Poolse taal niet om hulp te kunnen vragen, en hun verlichte leiders minachtten ze”. (16) “Als een Poolse Jood zijn eigen leven wilde redden, moest hij eerst in opstand komen tegen de Duitsers en de Joodse autoriteiten en de stereotypen over Polen afwijzen (…)”. Zoals dr Kurek het verwoordt “de opstand lag buiten hun grenzen”. (18)

wordt vervolgd

Vorige blog: Amerikaanse wet S-447 en wat de wereld niet mag weten.

Volgende blog: deel 2: overname van Polen in 1944, opmerkelijke stappen op weg naar de wet S-447, Amerika en de staat van Israël

Terug naar het begin, blog#1

Meer lezen:

Het boek van N. Finkelstein “The Holocaust Industry”:  https://www.dlmplus.nl/wp-content/uploads/2018/08/holocaustindustriefinkelstein.pdf

Ewa Kurek, “Jedwabne anatomy of deception”: http://www.poloniainstitute.net/polands-history/jedwabne-anatomy-of-deception/ 

Lange traditie van vrijheid en tolerantie in Polen en het ontstaan van anti-Poolse propaganda: blog#33 en blog#34

Bronnen:

*) het blijkt dat Polen deze wet twee jaar lang met Israël heeft geconsulteerd. Alles was in orde en dan plotseling deze beschuldigingen tijdens de vering in Auschwitz. Tegelijk met de wet S-447 en de claims tegen Polen vonden nog twee andere vreemde gebeurtenissen plaats, die gepaard gaan met dezelfde beschuldiging: er was in New Jersey in Amerika een poging om Het Katyń Massacre Memorial in Jersey City te verwijderen, een TVN-zender in Silezië vertoont een programma waarin ‘Polen’ de verjaardag van Hitler zouden hebben gevierd.

https://wpolityce.pl/polityka/378680-zdumiewajace-slowa-ambasador-izraela-rzad-naszego-kraju-odrzuca-nowelizacje-ustawy-o-ipn-wideo

**) https://www.iwp.edu/books/the-massacre-in-jedwabne/

(1) Ewa Kurak: “Poza granica solidarnosci”/wstep, str. 9-11

(2) wRealu24, d.d. 20-1-2017: zydowska loza B’nai B’rith; Marian Miszalski, en dr Jan Przybyl

(3) Katarzyna Treter-Sierpinska: “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”/interview met Ewa Kurek, pag. 253

(4 ) wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde?https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(5) Na Argumenty, 13-11-2018 Roszczenia lobby żydowskiego mają podstawy rasistowskie (Marian Miszalski): https://youtu.be/mbzLmN2EH8g

(6) https://dorzeczy.pl/kraj/97569/Skandaliczny-wywiad-prof-Spiewaka-Pawel-Lisicki-jest-jednym-z-najwiekszych-antysemitow-w-Polsce.html

(7) https://www.radiomaryja.pl/informacje/organizacje-polonijne-protestuja-przeciwko-antypolskiej-konferencji-naukowej-w-paryzu/

(8) Katarzyna Treter-Sierpinska, “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”/ ‘Polacy to bezwstydne psy’, pag. 223”

Tractatus doctoris cuiusdam de Prutenis contra Polonos et paganos de potestate papae et imperatoris respectu infidelium“:  https://niepoprawni.pl/blog/katarzynatarnawska/sobor-w-konstancji-a-sprawa-polska

(9) W. Sumlinski, E. Kurek, T. Budzynski: “Powrot do Jedwabnego”, 2019, pag. 7

(10) wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde?https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(11)  W. Sumlinski, E. Kurek, T. Budzynski, “Powrot do Jedwabnego”, 2019, pag. 77

(12) Radio WNET.FM, d.d. 19-2-2018  https://youtu.be/iyYraGDHGtc

(13) Internetmedia, wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde? https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(14) Katarzyna Treter-Sierpinska: “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”, intereview met dr Ewa Kurek, pag. 251

(15) Radio WNET.FM, d.d. 19-2-2018, uit de dagboeken van Emanuel Ringelblum, Joodse schrijven van een dagboek in de getto van Warschau,  https://youtu.be/iyYraGDHGtc

(16) Katarzyna Treter-Sierpinska: “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”, interview met dr Ewa Kurek, pag. 251

(17) Internetprogramma, wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde? https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(18) Ewa Kurek: “Polacy i zydzi: problemy z historia”, pag. 159

Akzion AB - Katyn

Blog#35: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 1: samenwerking van de Gestapo en de NKWD

Het is de publieke opinie in het Westen onbekend dat de Poolse natie tijdens de Tweede Wereldoorlog het slachtoffer was van drie genocides: Duits, Sovjet en Oekraïens (1).

Al eerder vermelde ik in mijn blogs, dat Polen geen mogelijkheid hadden om eigen geschiedenis in het Westen na de Tweede Wereldoorlog te verdedigen. Het communistische regime maakte het onmogelijk. Ook uit angst voor de daders, uit eigen bescherming praatten Polen nooit over deze gebeurtenissen binnen de families.

Genocide op de Poolse bevolking in Volynia (Wolyn), gepleegd door de Oekraïense chauvinisten tijdens de Tweede Wereldoorlog is van alle drie het minst bekend, ook onder de Polen.  

Volgens de volkstelling uit 31 december 1938 had Polen 38,5 miljoen burgers. Na de eerste volkstelling na de Tweede Wereldoorlog waren het 11 miljoen minder. Een deel daarvan heeft in het Westen overleeft en een deel is in Rusland vermoord. (2)  

Rusland heeft inmiddels haar agressie op Polen op 17 september 1939 en de moorden in Katyn toegegeven. Nog steeds zwijgt Rusland over de samenwerking tussen de Sovjet NKWD en de Hitler’s Gestapo op het door twee agressors bezet Pools gebied in de Tweede Wereldoorlog (1939-1945).  

Het Russische archief blijft nog steeds dicht voor de historici, zegt historicus Leszek Pietrzak. De historicus verwacht veel van het Britse archief en de meldingen van de Britse geheime dienst uit die tijd. Deze worden echter tot 2024 geheim gehouden.

Deel 1: De samenwerking van de NKWD en de Gestapo in de genocide op de Poolse bevolking in de periode 1939-1941

Dubbel spel van Stalin

De geheime onderhandelingen tussen de Sovjet Unie en het Derde Rijk begonnen al in april 1939. De uitkomst daarvan zou het Ribbentrop-Molotov-pact zijn, dat eind augustus van hetzelfde jaar werd getekend. Het voorstel voor deze onderhandelingen kwam van de Sovjets.  

De onderhandelingen moesten geheim blijven, omdat Stalin tegelijk met Frankrijk en Groot Brittannië officieel onderhandelde over het behoud van vrede in Europa. Dit maakt de Sovjet-Unie mede verantwoordelijk voor de uitbrak van de Tweede Wereldoorlog, schrijft historicus Leszek Pietrzak.  

Toen Hitler in augustus 1939 met de deling van Midden- en Oost-Europa akkoord ging, heeft Stalin de onderhandelingen met Frankrijk en Groot Brittannië als niet meer van belang verbroken.  

Het Ribbentrop-Molotov-pact dat op 23 augustus 1939 in Moscou werd getekend, heette formeel een non-agressie-pact. In werkelijkheid bleek het doorslaggevend voor het toekomstige lot van Europa en Polen.

In wezen was het een zeer goed doordacht plan voor de verovering van Europa.  Duitsland mocht Polen aanvallen.

Sovjets door de Duitse agressie op Polen goed te keuren, creëerden voor zichzelf politieke gronden om Polen onder de mom van een “bevrijdingscampagne” aan te vallen.

Hitlers plan voor de Polen

De uitspraak van Hitler, d.d. 22 augustus 1939 te Salzburg:

“(…) Onze kracht is onze snelheid en onze brutaliteit. Genghis Khan heeft miljoenen vrouwen en kinderen bewust en gelukkig ter dood gebracht. De geschiedenis ziet in hem alleen de stichter van een grote staat. Wat de zwakke West-Europese beschaving over mij beweert, is onbelangrijk.  Ik heb de order gegeven – en ik laat iedereen voor het vuurpeloton zetten, die zelfs maar één woord van kritiek daarop uit – dat het oorlogsdoel niet het bereiken van bepaalde linies is, maar de fysieke vernietiging van de tegenstander. 
Dus, voorlopig alleen in het Oosten, heb ik mijn Totenkopf  divisies van de orders voorzien om mannen, vrouwen en kinderen van de Poolse afkomst en taal genadeloos te doden. Alleen dan kunnen we de leefruimte krijgen die we nodig hebben. Wie spreekt er vandaag nog over de vernietiging van de Armeniërs? (…)”

Deze toespraak volgden de daden op.

De Amerikaanse journalist Louis Lochner heeft de toespraak van Hitler al in 1939 de wereldopinie bekend gemaakt.  

Men vergeet het snel dat de Duitse inlichtingendienst Zentralstelle II/P  al voor de oorlog een Sonderfahndungsbuch Polen had samengesteld. Op deze lijst stonden tientallen duizenden Polen, die voor de onmiddellijke liquidatie bestemd waren. (3)

De deling van Europa begint

De Duitse agressie op Polen begon op 1 september 1939. Op 17 september 1939 viel het Sovjetleger de Poolse Republiek aan.

Foto: wikipedia

  Op 28 september 1939 hebben de twee agressors een nieuwe overeenkomst in Moskou ondertekend: “Het Sovjet-Duits verdrag over de grenzen en wederzijdse vriendschap”.  

De nieuwe grens tussen Duitsland en de Sovjet Unie zou langs de lijn van San, Bug, Narwia en Pisa lopen. Dit betekende de nieuwe deling van Polen.  

De geheime clausules in het pakt voorzagen ook een nauwe samenwerking van de geheime diensten van de twee landen, Hitler’s Gestapo en de Sovjets NKWD.

Deze samenwerking was goed georganiseerd en had een doorlopend karakter. De samenwerking vertaalde zich naar een serie van gezamenlijke conferenties, die in de jaren 1939-1941 plaats vonden.   De conferenties gingen over de uitwisseling van actuele informatie en ervaringen in het bestrijden van het Poolse verzet, het elimineren van de Poolse intelligentie en de leiderschapselite.

Conferentie-1 te Brest op 27 september 1939: bestrijding van de Poolse onafhankelijkheidsbeweging  

De eerste conferentie van de NKWD en de Gestapo vond nog op 27 september 1939 in Brest (Brzesc) plaats.

Het hoofdthema van de conferentie waren methodes van het bestrijden van de Poolse onafhankelijkheidsbeweging, waar de beide agressors bang voor waren.

Zowel de Sovjets als de Duitsers wisten zeer goed dat Polen het verlies van eigen staat nooit zouden accepteren en het verzet zouden opbouwen.  

De herinnering aan de Poolse opstanden in de achttiende en de negentiende eeuw was nog vers. Toen hebben Polen zich hevig tegen de russificatie en het germaniseren verzet.  

Het oude garnizoen in Oswiecim (Auschwitz) gebruikte de Gestapo in de eerste twee jaren van de Tweede Wereldoorlog om dit doel te realiseren.

Conferentie-2 te Przemysl op 27 november 1939: onderlinge uitwisseling van gevangenen  

De tweede conferentie tussen de twee geheime diensten vond op 27 november 1939 in Przemysl plaats.  

De NKWD en de Gestapo hebben de uitwisseling van een geselecteerde groep gevangenen samengevat. Er is informatie over de Poolse geheime organisaties en de door hen gezochte personen uitgewisseld.  

Op 11 oktober 1939 hebben de Sovjets 42,5 duizend Poolse gevangenen uit de NKWD kampen aan het Derde Rijk overgeleverd. Dit gebeurde op basis van een document van 11 oktober 1939, getekend door L. Beria, de volkscommissaris van de binnenlandse zaken van de Sovjet Unie.  

Het Derde Rijk heeft 14 duizend gevangenen aan de Sovjets overgeleverd.

Conferentie-3 te Zakopane, 20 februari-2 maart 1940: volledige uitroeiing van de Poolse bevolking tegen 1975  

Adolf Eichmann vertegenwoordigde Duitsland, kolonel Grigorij Litwinow leidde de Sovjets afgevaardigden.  

Het beleid van uitroeiing van de Poolse bevolking in de bezette gebieden was een onderwerp van de bespreking.   In een verslag door de beide kanten ondertekend, hebben zij zich verplicht tot een nauwe samenwerking in het liquidatieplan van de Poolse bevolking.

Het plan zou tegen 1975 volledig zou zijn uitgevoerd.  

Deze conferentie was de grootste van alle conferenties en ze omvatte de meeste onderwerpen.   De bepalingen van deze conferentie hebben volgens vele historici veel invloed gehad op de methoden waarop de bezetters de Poolse burgers in de daarop volgende maanden hebben vermoord.

  Na de conferentie in Zakopane heeft de Sovjet-Duitse samenwerking nog verder toegenomen.

Conferentie-4 te Krakau, tussen 29-31 maart 1940: deportaties en uitroeiing van de Poolse elites  

Aan de Duitse kant waren de gouverneur van het district Krakau Otto Waechter, SS-Hauptsturmfuehrer K. Liscchka en majoor van de gendarmerie G. Flade. De NKWD vertegenwoordigden W. Jegonarow, I. Niewski en W. Lisin.  

Tijdens deze conferentie hebben ze hun projecten van deportaties van de Poolse bevolking, en de verdere plannen van uitroeiing van de Poolse elites besproken.  

De vertegenwoordigers van de nazi-Gestapo bewonderden de Sovjet-deportatiemethoden, hun schaal en de reikwijdte.  

De Sovjets informeerden Duitsers tijdens de conferentie in Krakau dat ze ‘een andere oplossing’ hebben gevonden voor de Poolse officieren, die ze in de NKWD kampen gevangen hielden.

Voor de Gestapo uitroeiingsspecialisten was het meteen duidelijk wat de Sovjets met ‘een ander oplossing’ bedoelden.  

Nog tijdens de conferentie in Krakau hebben de Sovjets voorbereidingen getroffen om de Poolse officieren (23.000) uit de kampen in Kozielsk, Starobielsk en Ostaszkowo te vermoorden.  

Dat de Sovjets met deze moorden inmiddels waren begonnen, hebben de agenten van de Duitse Abwehr, die toen in de Sovjet Unie verbleven, een aantal weken later bevestigd.  

Het handelen van de Sovjets heeft Duitsers aangemoedigd om verdere stappen te nemen in het uitroeien van de Poolse elites.  

In mei 1940 begon de Duitse actie Ausserordentliche Befriedungsaktion (Aktion AB) tegen de Poolse intelligentie gericht.

Deze actie had het grootste bereik onder alle acties die Duitsers tegen de Poolse nationale elite hebben uitgevoerd.  

De samenwerking tussen de NKWD en Gestapo in de genocide op de Poolse bevolking duurde nog tot april 1941, slechts twee maanden vóór het uitbreken van de oorlog tussen deze twee bondgenoten.

Lees meer: Vernietiging van Poolse elites in de WOIILees meer: Vernietiging van Poolse elites in de negentiende eeuw

Volgende blog: Drie genocides op de Poolse bevolking in de WOII. Deel 2: de vernietiging van de Poolsheid in Wolyn

Vorige blog: Lange traditie van vrijheid en tolerantie in Polen en de anti-Poolse propaganda, deel 2

Bronnen:

Gebaseerd op het boek van de historicus, dr Leszek Pietrzak: “Zakazana Historia 2 – Jak Gestapo i NKWD mordowaly wspolnie Polakow” (vertaling: “Verboden Geschiedenis, deel 2: Hoe de Gestapo en de NKVD hebben samen Polen vermoord”), pag. 48-53

(1) Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we krwi 1943”, Wstep Ewy Siemaszko, pag. 6

(2) inz. J. Zawistkowski, vertegenwoordiger van de Poolse gemeenschap in Amerika: https://youtu.be/NogcXTMBQrM, dd 26 paril 2018

(3)  Ireneusz T. Lisiak, “Zaklamany Holokaust”: Holocaust jako religia, pag. 60

karikatuur van het Congres van Wenen

Blog#20: Deling van Polen in de 19-de en 20-te eeuw – deel 1: tussen het Congres van Wenen en het Ribbentrop-Molotow-pact

Congres van Wenen 1814-1815
Dankzij de Poolse betrokkenheid bij Napoleon en het (red. IV: dankzij hem) ontstaan van het hertogdom Warschau, werd Polen een onderwerp van gesprekken en verhandelingen op het Congres van Wenen.
De Engelse minister van Buitenlandse Zaken, Robert Castlereagh, stelde o.a. het volgende voor: een onafhankelijke Poolse staat binnen de grenzen van 1772, terugkeer naar de situatie van 1791 inclusief de 3 mei Grondwet of de verdeling van het hertogdom Warschau langs de rivier de Vistula.

karikatuur congres van wenen

bron: muzeum wojska polskiego, Warszawa

De Russische tsaar Alexander I ging daar niet mee akkoord. Hij voelde meer voor het plan, dat samen met Berlijn werd voorbereid.
Rusland zou dan het hele hertogdom Warschau (met uitzondering van Gdansk en Torun) krijgen in geval dat Pruisen het gehele Saksen mocht hebben (…).
Uiteindelijk kregen Pruisen de helft van Saksen, Gdansk en Torun en een deel van de graafschap Poznan en Bydgoszcz, waaruit het Groothertogdom Poznań is opgericht.
Oostenrijk zag van Nieuw-Galicië af en ze kreeg Provincie Wieliczka en het district Tarnów. Krakau werd een vrije stad onder het toezicht van de drie machten (3).
De rest van hertogdom Warschau onder de naam “Koninkrijk Polen” werd in het heersende Rusland geplaatst, ‘in de volledige eigendom van de tsaar, zijn erfgenamen en opvolgers voor eeuwig’.
De Europese mogendheden negeerden de bepalingen van de territoriale integriteit van het Hertogdom van Warschau. Ze hebben geen rekening gehouden met de nationale structuur van het gebied van voormalige Polen.
Volgens professor Ryba, was het wel belangrijk dat de naam “Koninkrijk Polen” opnieuw in het internationale bewustzijn werd teruggebracht, wat de eerdere Russisch-Pruisische overeenkomsten doorstreepte.
De bepalingen van het Weense Congres werden de basis voor de vorming van de politieke orde in Europa tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog.
Noch de tsaar noch de Pruisische koning of de Oostenrijkse keizer hield zich aan de beslissingen van het congres.
Na de novemberopstand (powstanie listopadowe 1830) werd de constitutie van het Koninkrijk Polen afgeschaft en na de januariopstand (powstanie styczniowe 1863) werd ook de naam “Koninkrijk Polen” verworpen.
Het Congres van Wenen heeft het natuurlijke recht van de Polen op hun eigen staat niet erkend, noch de grenzen van de Poolse Republiek voor de deling, noch de grenzen van het hertogdom Warschau, dat na de val van Napoleon werd afgeschaft.
Het verdelen van het Poolse grondgebied tussen de buurlanden was nog steeds een gebruikelijke praktijk (1).
Pakt Ribbentrob-Mołotov 1939
Het is niet waar, zegt historicus Leszek Pietrzak, dat Sovjet-Unie vóór de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog de vrede in Europa verdedigde. Vanaf het begin was Sovjet-Unie naast Duitsland het niet eens met de Europese orde die in 1919 in Versailles werd vastgesteld. Dit bracht deze twee landen vanzelfsprekend dichter bij elkaar.
Al in 1922 ontstond hun multilaterale samenwerking, met name op het gebied van militaire dienstverlening (2). Beide landen hebben consequent een nieuwe verdeling van Centraal-Europa nagestreefd (1).
De Vrede van Versailles van 1919 zou de kleinere naties het recht van zelfbeschikking en het recht om zich te verdedigen geven (14 punten van president Wilson).
Heel snel hebben de VS zich aan deze bepalingen onttrokken (geen bekrachtiging in het Amerikaans Senaat en de terugtrekking van de VS uit de Europese politiek).
Het was de premier van Groot-Brittannië, Loyd George die in 1920 Lenin, Trotsky, Kamieniev en Stalin (volgorde van belangrijkheid toen) met alle eer naar Londen uitnodigde en de Poolse bevolking aan de Sovjets wilde geven.
Hij deed het op een meer bewuste en cynische wijze dan Chamberlain in 1938 tegen Tsjechen en Churchill en Roosevelt in Jalta in 1945. Het Westen heeft zijn eigen regels verraden (5), met alle gevolgen voor de toekomst.
Het pact van Ribbentrop-Molotov van 1939 was formeel een non-agressie pact, alsof vrede in de regio zowel Duitsland als Rusland aan het hart lag. Maar het geheime protocol  van dit pact liet er geen twijfels over dat het om een deling ging (1).

Het pact betrof niet alleen de verdeling van Europa, het vormde ook de basis voor een nauwe samenwerking tussen Sovjet-Unie en het Derde Rijk.

Ribbentrop-Molotov

Bron: dzieje.pl

In het kader van handelsovereenkomsten leverde de USSR het Derde Rijk grondstoffen in ruil voor de Duitse militaire en civiele technologie.
Hierdoor kon het Derde Rijk tussen 1939 en 1941 zijn grondgebied uitbreiden en de Britse economische blokkade omzeilen.
Het was de Sovjet-Unie die tot 1941 een strategische en economische partner en de belangrijkste exporteur van grondstoffen voor de Duitse oorlogsindustrie was.
De inval van de Sovjets in de oostelijke gebieden van het Poolse Republiek op 17 september 1939 was geen vreedzame actie om de Poolse burgers tegen de Duitse bezetter te beschermen. Het was de agressie tegen Polen, die uit het Ribbentrop-Molotov-pact voortvloeide.
Toen 1 september de Duitse legers Polen aanvielen, stond Stalin bewust op het juiste moment te wachten om zijn plaats in de oorlog te nemen. Stalin was vooral bezig met het creëren van de politieke schijn voor de door hem en de Duitsers geplande agressie tegen Polen (2).
Het Ribbentrop-Molotov-pact was een echte verwijzing naar de Russisch-Pruisische afspraken uit de 18e en 19e eeuw over de deling van Polen (1).
Bronnen:
(1) M. Ryba: “Odklamac wczoraj i dzis”/’Historia faktyczna zamiast propagandy – od rozbiorow do PRL, legalizacja niesprawiedliwosci’, str. 15-65
(2) L. Pietrzak: “Piec rosyjskich klamstw”, str. 109
(4) het geheime protocol in pakt Ribbentrop-Molotow, dat de deling van Centraal Europa betrof:  https://pl.wikisource.org/wiki/Tajny_protok%C3%B3%C5%82_do_paktu_III_Rzesza_-_ZSRR_z_23_sierpnia_1939
(5) A. Nowak: “Pierwsza zdrada Zachodu”: https://www.youtube.com/watch?v=6bwNvki98No
kaart van de drie delingen van de Poolse Republiek in de achttiende eeuw

Blog#10: Deling van Polen in de achttiende eeuw- deel 2: de daad

 

Op 5 augustus 1772 hebben Rusland, Pruisen en Oostenrijk een geheim verdrag over de deling van Polen getekend en ze hebben hun leger naar Polen gestuurd.

 

Deze daad was een schending van alle mogelijke regels van handelen tot dusver op het Europese continent. Dus hebben al deze landen geprobeerd een formele basis voor zijn “legalisatie” te vinden.

 

Oostenrijk kon het moeilijkst verkopen. Een katholiek land dat zich tegen het katholieke Polen samen met het protestantse Pruisen en orthodoxe Rusland verklaarde.
Nog steeds levend was de herinnering aan de overwinning van Wenen, waarin de Poolse koning Jan III Sobieski Wenen en Europa gered had tegen de druk van de islamitische Turken.

 

Dus in de tijd van de deling verscheen in Oostenrijk een ronduit absurde argument. Oostenrijk zou een deel van het Poolse grondgebied willen redden tegen de plunderingen door de protestantse en orthodoxe landen.

 

Het legaliseren van dit onrecht baseerde niet alleen op het zoeken naar juridische en historische redenen voor aanspraken op het Poolse grondgebied. Ook werden Polen gedwongen deze handelingen goed te keuren (2).

 

De aanvallende staten, Rusland en Pruisen wilden een bevestiging van het Poolse parlement dat Polen van de door hen bezette grondgebieden afstand zou nemen.

 

Ze gebruikten daartoe hun agenten, omkoping en dwang voor het bijeenroepen van het parlement. Verzet tegen deze illegaliteit kon niet baten. De Russische troepen drongen het parlement binnen en omringden de afgezanten. Twee jaar duurde het voordat Rusland, Pruisen en Oostenrijk hun doel hadden bereikt (1).

 

Daarnaast gebruikten ze speciaal daartoe ontworpen verdragen met de Poolse Republiek.

 

Zo lezen we dat het grondgebied door Oostenrijk bezet, werd Polen niet afgepakt maar dat Polen daar ‘vrijwillig afstand van had genomen’. In dezelfde geest klonken de verdragen met Rusland.
“De onrustige situatie in het land, (…) die niet alleen het systeem dreigde te verstoren maar ook de betrekkingen met de buurlanden (…) en de oude vriendschap en eenheid tussen “Polen en Rusland”. Dit moest een boodschap afdragen dat de deling van Polen door haar zelf werd veroorzaakt
Met de ‘onrustige situatie’ werd de opstand (konfederacja barska) tegen de illegale aanwezigheid van de Russische troepen in Polen bedoeld. Dit verdrag werd in 1773 bevestigd (2).

 

Om de bevestiging van de tweede deling van Polen (1793) te verkrijgen, hebben de Russische en Pruisische troepen opnieuw het Poolse parlement betreden.
Ze hebben de afgezanten drie dagen en drie nachten zonder slaap en eten gehouden totdat ze zich overgaven. Daarna duurde twee maanden de gijzeling van de afgezanten totdat ze het verdrag tekenden.

 

Keizer Leopold II van Oostenrijk had geen deel aan de tweede deling van Polen gehad. Hij heeft eerder de Poolse “Constitutie Van 3 Mei” (1791) erkend en hij had zijn woord gehouden (1).

 

In 1795 vond de derde deling van Polen. De Russische ambassadeur, Repnin las aan de Poolse koning voor wat hij moest opschrijven en ondertekenen.

 

Dus formeel gezien, hoewel onder dwang werden alle delingen van Polen door het Poolse parlement of door de koning getekend.

 

De immorele kant van deze daden moedigde de Polen aan om zich in de toekomst bij de verschillende Europese trends, tegen de “conservatieve” monarchieën van Oostenrijk, Rusland i Pruisen aan te sluiten.

 

Dat “conservatisme”, was echter sterk machiavellistisch en demoraliserend voor de samenleving. Het had op geen enkele wijze iets met de echte christelijke morele orde in Europa te maken.

 

Over de “moraliteit” van de belangrijkste indringers, Rusland en Pruisen getuigt het geheime artikel over Polen in het verdrag tussen Rusland en Pruisen, gesloten in 1797.

 

De partijen verplichten zich tot de totale afschaffing van elke herinnering aan een soevereine Poolse Koninkrijk en om het voor toen en voor altijd als niet bestaande te beschouwen.

 

Dit Russisch-Pruisische verdrag vervolgde Polen tot aan de twintigste eeuw (Ribbentrop-Molotov-pact) (2).

 

 

Bronnen:
(1) F. Koneczny, “Dzieje Polski”, Polska w Uniach – Rozbiory Polski, pag. 285-291
(2) M. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”, wybor tekstow historycznych, pag. 33-36

mijnpolen.nl