Tag: Poolse geschiedenis Pagina 2 van 5

Blog#45: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII – Het Generaal Gouvernement (GG), het meest uitgebuit en vernietigd gebied uit alle door Duitsland tijdens de oorlog bezette gebieden. Deel 2: De economie van het Generaal Gouvernement

Inleiding

Het Generaal Gouvernement 1942. Foto: Wikipedia

De administratie van het Generaal Gouvernement was direct aan de economie van het gebied verbonden. Het betekende:

uitvoer van het Pools bezit naar Duitsland. Binnen enkele maanden veranderde het Generaal Gouvernement in een ‘leeg orgaan’ zoals Hans Frank het noemde

germaniseren van het bezit van de Poolse Joden. Volgens Frank “moesten Joden zo snel mogelijk uit de economie verdwijnen”.

instellen van verplichte voedselquota voor de Poolse landbouw, die de Duitse machthebbers systematisch verhoogden, en het principe van collectieve verantwoordelijkheid

verplichting en dwang voor de Polen om in het voordeel van de Duitsers te werken

Roof en het germaniseren

Binnen een week na het publiceren van het decreet van Hitler heeft Hans Frank de richtlijnen voor de economische taken van het GG bekend gemaakt.
De administratie van de Duitse bezetter begon dit beleid onmiddellijk te realiseren. Het doel was allerlei grondstoffen, schrot, machines, gehele bedrijven, onroerend goed en alles wat voor de Duitse economie waardevol was onmiddellijk uit het GG weg te voeren.
Volgens Hans Frank moest Polen behandeld worden als kolonie, en de Polen als slaven van het “grotere Duitse wereldrijk”.
Binnen enkele maanden bleef in het GG niks meer over. Frank noemde het GG een “leeg organisme”.
Transport van de Poolse ondernemingen ging moeilijker. De leiding van de Wehrmacht vond dat de waardevolle voor het Derde Rijk Poolse bedrijven beter in het GG konden blijven om daar ten bate van het Rijk te produceren.
Duitse overheid moedigde de Duitse ondernemers aan om de aansturing van de bedrijven in het GG op zich te nemen.
Voor velen van die Duitse ondernemers was het een kans om snel een fortuin op te bouwen.
Oscar Schindler. Foto: Svitavy, Kam po Cesku

Een van hen was Oscar Schindler.
Een mislukte ondernemer en een Duitse spion in het Sudetenland hoopte op een snelle en makkelijke verrijking.
Ook de eigenaar van het bedrijf Hugo Schneider AG (HASAG) uit Leipzig zag een soortgelijke potentie in het Generaal Gouvernement.

Herdenkingsbord, dwangarbeit. Foto: zwangsarbeit in Leipzig.de
Dankzij de ondersteuning van de Duitse administratie in het GG en de Wehrmacht is zijn bedrijf binnen twee jaar van een middelgroot tot de belangrijkste producent van de bewapening in het GG geworden.

HASAG, kamp in Czestochowa Polen. Foto: Wikimedia Commons HASAG, kamp in Czestochowa Polen. Foto: Wikimedia Commons[/caption]

Systematisch vergrootte hij het aantal fabrieken en gebruikte Joden als de goedkoopste arbeidskrachten.
Duitse medewerkers van zijn fabrieken waren hier ook mee gebaat. Ze verdienden geld en genoten privileges, waar ze tot dan toe alleen van konden dromen.
Duitse ondernemers kwam in het Generaal Gouvernement niet alleen om de Poolse bedrijven over te nemen.
Het decreet van Hans Frank d.d. 24 januari 1940 gaf Duitsers “bij wet” de mogelijkheid om elk privaat bezit in het Generaal Gouvernement in beslag te nemen, als het “algemeen belang” het vereiste.
Dit gaf veel ruimte voor eigen interpretatie van wat “algemeen belang” was, schrijft historicus, Leszek Pietrzak.
Voor dit doel heeft Hans Frank een vertrouwenskantoor in het leven geroepen, dat direct onder zijn controle viel.
In gevolg daarvan verliezen Polen niet alleen hun bedrijven, maar ook hun bezit. Onder de nieuwe Duitse beheerders waren zowel de ondernemers als privé personen.
Siegfried Kepper, oud gediende van de NSDAP en boer uit Oost Pruisen kwam in het Generaal gouvernement toen hij hoorde over schitterende bezittingen in voormalig Polen. Hij zou ze voor niets of zeer goedkoop kunnen verkrijgen.
Zijn succes was niet zo groot als die van Schindler maar het is hem gelukt een van de aristocratische eigendommen in de buurt van Krakau te bemachtigen.
Het germaniseren van de Joodse ondernemingen begon direct.
Op deze wijze zijn 100.000 Joodse ondernemingen, vooral in de detailhandel in beslag genomen. Deze roof kreeg massaal karakter, toen de genocide op het Joodse gedeelte van de Poolse bevolking begon.

Arbeidsplicht en arbeidsdwang

Het koloniale karakter van de Duitse machthebbers was nog meer op het gebied van werk zichtbaar .
Voor de Polen bestond arbeidsplicht in de landbouw. Voor de Poolse Joden gold echter arbeidsdwang.
Duitsers snapten heel snel dat zonder drastische maatregelen zou hen nooit lukken om voldoende arbeidskrachten te vinden.
Ten minste één miljoen Polen moest naar Duitsland gaan om daar voor de Duitsers te werken. Hans Frank stelde verplichte aantallen van werknemers in voor de gemeentes in het Generaal Gouvernement.

Duitse politie en de veiligheidsdiensten organiseerden razzia’s.

Razzia’s tijdens de Duitse bezetting van Polen. Foto: wikipedia Razzia’s in Bydgoszcz. Foto: commons wikipedia
Bij elkaar kwam 1,3 miljoen Polen in het Derde Rijk terecht, waar ze in de Duitse industrie en landbouw moesten werken.
Het was slavenwerk, dat tot roofbouw op de gezondheid en zelfs tot de dood leidde.

Dwangarbeid voor de Polen in het Derde Rijk en de verplichting om een letter “P” te dragen. Foto: Expolis

Voor de Poolse Joden gold de arbeidsdwang. De Jodenraad registreerde de joodse arbeidskrachten volgens beroep, verdeelde ze in arbeidskolommen, en betaalde ze ook. Joden moesten vaak een zinloos of vernederend werk verrichten.
Een deel van hen moest Polen in bedrijven vervangen. De meerderheid kwam echter in de dwang werkkampen terecht, waar de vreselijke omstandigheden heersten.

Landbouw in het Generaal Gouvernement

Voor de Duisters was landbouw in het GG van bijzonder economisch belang. Daarom verhoogden ze de lasten voor de Poolse boeren systematisch. In 1942 bedroegen ze 40% van de totale oogst.
Duitsers pasten het principe van collectieve verantwoordelijkheid bij het niet nakomen van de verplichtingen.
De Verzwaring van lasten voor de Poolse boeren was catastrofaal voor de civiele bevolking, voor wie het verkrijgen van voedsel de grootste dagelijkse uitdaging vormde.

Bron:

historicus dr Leszek Pietrzak, “Zakazana historia nr 14″/’Zlodzieje Europy’, 2016 pag. 43-48 (“Verboden Geschiedenis”, nr 14/”De dieven van Europa”, 2016, pag. 43-48)

Blog#44: 100 jaar geleden hebben Polen hun onafhankelijkheid verdedigd en hiermee de westerse democratieën voor de bolsjewieken gered. Op 11 november vieren Polen hun Onafhankelijkheidsdag met de Onafhankelijkheidsmars.

Inleding

Op 11 november vieren de Polen hun Onafhankelijkheidsdag. Maar het is niet de dag waarop de Tweede Wereldoorlog eindigde. Neen, het einde van de Tweede Wereldoorlog  bracht Polen de nieuwe bezetting (Teheran, Jalta) en een nieuw regime. Ondanks het feit dat Polen naast de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog hebben gevochten en samen de oorlog gewonnen.
We hebben het hier over het jaar 1920.
Pruisen (Duitsland) en Rusland hebben de generaties van Polen tot dan toe 123 jaar gevangen gehouden en hun land van de kaart van Europa gewist.

Roman Dmowski. Foto: wykop.pl

Op de vredesconferentie in Versailles heeft Roman Dmowski de leiders van de Europese machten overtuigd dat onafhankelijk Polen noodzakelijk is. Dmowski’s sterke argument dwong zelfs de Britse premier David Lloyd George, die Polen zo ongunstig was, dit te accepteren. (1)
Om deze prille onafhankelijkheid te bevestigen, moesten Polen eerst zes grensoorlogen en één grote met Sovjet-Rusland voeren.
De overwinning van Polen op Sovjet-Rusland heeft de verspreiding van communisme in Europa gestopt. Maar het Westen wilde het niet erkennen.
De Engelsen en Fransen wilden niet erkennen dat de Polen als eersten de overwinning op de bolsjewieken hebben behaald.

Franse generaal Louis A. Faury. Foto: wikipedia

De Franse generaal Louis A. Faury *) merkte dit bijzonder moment in de wereldgeschiedenis als enige op.
Hij zei “aan de rivieren Vistula en Niemen heeft deze nobele natie opnieuw de westerse civilisatie

Edgar V. D’ Abernon. Foto: National Portret Gallery

een dienst bewezen en men wist het niet op de juiste waarde te schatten“.

Lord Edgar D’ Abernon **) vond het noodzakelijk “de westerse publieke opinie uit te leggen, dat de Polen Europa in 1920 hebben verlost“.
Zijn ervaring heeft hij later in zijn boek “The Eighteenth Decisive Battles of the World” beschreven. (2)

De oorlog, die het lot van de wereld veranderde

Iets, dat als een grensgevecht in een klein stadje Mosty, aan Niemen begon, mondde snel uit in een oorlog. Het was een winterse dag op 14 juli 1919.
Polen moesten deze oorlog winnen om de onafhankelijkheid, waar ze 120 jaar op hadden gewacht te verdedigen. De bolsjewieken hadden toen maar één doel, de revolutie op het hele Europese continent te starten.
Het was een patstelling, die het vaststellen van de nieuwe grens onmogelijk maakte. De oorlog was onvermijdelijk. (2)
Het kritische moment van die oorlog viel in augustus 1920 toen de Sovjets in hun druk naar het Westen direct Warschau hadden bedreigd.

Strijd tussen Polen en de bolsjewieken 1919-1920. Foto: stara gwardia.pl

De slag om Warschau op 13-25 augustus werd beschouwd als een echt wonder. Het Poolse leger heeft niet alleen de frontale aanval van de Sovjets weerstaan, maar de Polen kwamen ogenblikkelijk over tot een tegenoffensief.
De oorlog eindigde op 12 oktober 1920 en op 18 maart 1921 hebben de beide kanten een vredesverdrag in Riga ondertekend. (2)
Polen hadden toen te veel problemen aan hun hoofd om hun succes in de confrontatie met Sovjet-Rusland goed te benutten. Misschien waren we inderdaad niet sterk in de oorlogspropaganda, of misschien vonden we andere waarden belangrijker. Misschien verwachtten we dezelfde eerlijkheid van anderen?
In het begin van de twintigste eeuw werd Polen als land in een extreem moeilijke omstandigheden gevormd. Voordat er een herkenbaar, modern land kon ontstaan, moesten de Polen veel problemen overwinnen.
Het vastleggen van de grenzen van Polen behoort tot de moeilijkste episode van de moderne Europese geschiedenis. (…)
Bovendien heeft Polen altijd weinig te danken gehad aan haar bondgenoten en nog minder aan haar vijanden. Allebei verwelkomden haar ontstaan als onafhankelijke staat in 1918-20 met minachting. Broos en onbemind moest Polen soortgelijke problemen van legitimiteit binnen haar eigen grenzen trotseren (3).

Conclusie

De overwinning van Polen op de Sovjets 100 jaar geleden heeft de mars van de bolsjewieken naar het Westen afgeremd. Zonder de Poolse overwinning in 1920 zouden de Sovjet grenzen tot aan de Atlantische oceaan reiken.
Voor het Westen was het alleen een “oorlog van dwergen en niet van de giganten”. Terwijl deze overwinning niet minder was, dan de overwinningen van Themistocles, Alexander de Grote, Caesar, Gustav Adolf, De Grand Condé en van vele andere grote generaals. (2)
In 1920 deden Polen wat juist was. Ze hebben hun onafhankelijkheid met enorme offergezindheid verdedigd.
Hetzelfde deden Polen in de Tweede Wereldoorlog. Opnieuw van hun land beroofd gingen ze samen met de geallieerden de strijd aan: “Voor jullie en onze vrijheid”.
Dit gold voor de strijd van de Polen tegen communisme in de jaren 70-tig en later als Solidarnosc in de jaren 80-tig. En dit geldt tot de dag van vandaag, want Polen vechten nog steeds voor hun onafhankelijkheid. In deze strijd worden ze of vanuit het Oosten of vanuit het Westen  tegengewerkt.
Polen mogen blijkbaar geen gevoel van het Pools zijn, van hun geloof en liefde voor hun vaderland en respect voor hun voorouders uiten, zonder dat de links-liberale media hen voor fascisten, neonazi of antisemieten uitmaken.
Al deze beschuldigingen zijn behalve a-historisch, onrechtvaardig en zeer kwalijk.
Stelt u zich voor dat men de Nederlanders, die elk jaar hun Koningsdag uitbundig vieren met deze namen keer op keer zou bestempelen. Want zo simpel is het.

Meer lezen:

Volgende blog: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII, deel 2

Bronnen:
**) D’Abernon maakte deel uit een geallieerde missie naar Polen tijdens de Pools-Sovjet oorlog in juli 1920. Later heeft hij zijn ervaring in een boek “The Eighteenth Decisive Battle of the World, Warsaw, 1920(1931):
(1) Leszek Pietrzak: “Zakazana Historia” ,”Zapomniana duma Polakow”, 2011 pag. 143-149, (“De verboden geschiedenis, De vergeten Poolse trots”
(2) Leszek Pietrzak “Zakazanä historia 2″/”Zapomniane zwyciestwo Polakow”, 2012  – “Wojna, ktora zmienila losy swiata”, pag. 5-8 (“De verboden geschiedenis nr 2, de vergeten Poolse overwinning”)
(3) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007é

Blog#43: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII – Het General Gouvernement (GG), het meest uitgebuit en vernietigd gebied uit alle door Duitsland tijdens de oorlog bezette gebieden. Deel 1: het ontstaan van het GG en de aansturing

Inleiding

Het Generaal Gouvernement, “Nebenland“, was in wezen een kolonie van Hitler (3), aangestuurd door de Duitse politie en veiligheidsdiensten. Het betekende:  

  • 4 miljoen van de 6 miljoen in de WOII vermoorde Polen, waren bewoners van het Generaal Gouvernement
  • exterminatie van de Poolse bevolking volgens het z.g.n. “Generalplan Ost“: Palmiry 1940 en AB-Aktion
  • fysieke liquidatie van het Joodse gedeelte van de Poolse bevolking
  • doodstraf voor elke vorm van verzet en/of hulp aan Joden
  • concentratie- en werkkampen en dwangarbeid in het Derde Rijk voor de Poolse burgers – Duitsers hebben (incl. alle afdelingen) 2000 concentratiekampen op het Poolse grondgebied gebouwd.
  • 50% van de buitenlandse dwangarbeiders in Duitsland waren Poolse dwangarbeiders
  • massale verdrijving van de Poolse bevolking
  • uitvoer van voedsel uit het GG, dat aanzienlijk de export van voedingsmiddelen in het vooroorlogse Polen overtrof
  • verbod op politieke partijen, sociale organisaties, cultuur- en sportverenigingen
  • sluiting van theaters en bioscopen
  • verbod op middelbaar en hoger onderwijs en beperking tot minimum van het basis onderwijs

Het ontstaan

Generaal Gouvernement
Foto: pl.Wikipedia,org

De noordelijke en westelijke gebieden van  Polen heeft Hitler direct in het Derde Rijk  ingelijfd. Wat er over bleef kreeg de naam het  Generaal Gouvernement (GG).

Het GG had zijn eigen administratie, afzonderlijke valuta en douanevoorschriften, maar het was geen entiteit in de zin van de internationale en publieke recht. Het kon ook geen opvolger van de voormalige Poolse staat zijn. (1)

Volgens het Duitse plan was het Generaal Gouvernement in de eerste plaats een bron van grondstoffen en gratis arbeidskrachten ten behoeve van Het Derde Rijk en zijn oorlog. Na de overwinning van Hitler-Duitsland was dit gebied as “Lebensraum” voor de Duitsers bestemd. (2)

Op 12 oktober 1939 heeft Hitler een decreet over het ontstaan van het Generaal Gouvernement getekend. Vooraf aan dit feit ging een hele discussie over welke vorm het voormalig Polen zou krijgen.  

Er was sprake van een deling van Polen tussen Duitsland en Sovjet-Rusland.

Het tweede concept voorzag een quasi autonoom Poolse staat, de z.g.n. ‘Reststaat‘. Een ander concept ging over een deling van Polen die het ontstaan van een onafhankelijke West-Oekrainse staat in Galitie mogelijk maakte.  

Polen weigerden elke vorm van collaboratie met de Duisters.

De Britse premier Neville Chamberlain had moeite met het concept ‘Reststaat’ en Stalin accepteerde geen vorm van een onafhankelijke Poolse of Oekrainse staat.  

De realiteit heeft uiteindelijke voor de oplossing van “het probleem” gezorgd, schrijft historicus Leszek Pietrzak.  

Al in het begin van oktober 1939 was de Duitse administratie op het Poolse gebied zodanig ontwikkeld, dat de Poolse coöperatie overbodig was.  

Toen ontstond het idee om een gebied met alleen Duits bestuur te creëren.

De voorstander van deze oplossing was minister van de binnenlandse zaken van het Derde Rijk, Wilhelm Frick. Hij heeft het project van een decreet over het GG voorbereid en aan Hitler ter ondertekening gegeven. (3)  

De Gangster Gau

Het Generaal Gouvernement was in het begin in vier districten verdeeld: Krakow, Lublin, Radom en Warschau (94,1 duizend km², 12,1 miljoen bewoners).  

Na de agressie van Duitsland op de Sovjet-Unie op 22 juni 1941 heeft Hitler d.m.v. een decreet van 1 augustus 1941 de voormalige vojevodschappen van Lwow, Tarnopol, Stanislawow en Wolyn aan het GG toegevoegd.  

Het gebied van het GG was toen 145,2 duizend km² groot en het aantal bewoners steeg tot 16,6 miljoen. (2)  

Aan de top van de administratie stond Hans Frank, formeel generaal gouverneur genoemd. Hij was ook bevoegd om eigen wetten d.m.v. van decreten te maken.  

regering van het GG: Kundt, Fischer, Frank, Wächter, Zörner, Wendler
De regering in het GG. Foto: pl.wikipedia.org

De tweede persoon in de GG was Josef Buehler, die binnen het GG een aantal afdelingen creëerde.

Deze afdelingen hadden controle over handel, rechtvaardigheid, werk en andere voor de Duitsers belangrijke zaken. Men kan ze vergelijken met de ministeries van het Derde Rijk.  

Elk district had zijn eigen gouverneur, die Frank uit zijn naaste omgeving of uit de NSDAP veteranen selecteerde.  

Elk district bestond uit gebieden, aangestuurd door een districtsdirecteur. Elk groep van zes steden viel onder een stadshoofd.  

Deze twee laatste groepen bestuurders vormden de kurk waarop de Duitse bezettende macht draaide.

Ze beschikten over zeer brede bevoegdheden op het gebied van beleid en economie.  Alleen in zeer kleine steden en dorpen waar geen Duitse kaders mogelijk waren, mocht het bestuur in de Poolse handen blijven.  

Hans Frank zorgde ervoor dat Berlijn zo weinig mogelijk bemoeienis met het GG had. Hij benadrukte vaak dat iedereen in het GG onder zijn macht viel.  

Hoewel de Wehrmacht, de Duitse politie en de veiligheidsdiensten buiten zijn bevoegdheden vielen, probeerde hij ook daarin zo veel mogelijk invloed te krijgen.  

De wijze waarop de macht in het GG was verdeeld, kon tot misbruik leiden.

De meerderheid van de bestuurders waren leden van de NSDAP en als een betere ras behandelden ze de Polen en de Poolse Joden als onder-mensen.

Fitz Cuhorst, de districthoofd in Lublin verwoorde het als volgt: ‘wij, de ambtenaren hebben besloten om ons precies andersom dan thuis te gedragen, namelijk als de grootste schurken‘.  

Het racisme in het GG was aan de orde van de dag. Het raakte zowel de Polen als de Poolse Joden.  

Ernst Gramms uit het Warschau district praatte over de Holocaust als over een zegen voor de mensheid.  

Een groot probleem voor het GG was gebrek aan kaders.

Het betekende dat de werving met de tijd uit de slechtste kandidaten plaats vond. Vaak waren het mensen met meerdere mislukte carrières achter de rug of mensen met een crimineel verleden.

Dit had tot gevolg de kwaliteitsverslechtering in de administratie en een steeds brutaler gedrag van haar mensen.   I

In de praktijk betekende het wetteloosheid, corruptie en diefstal van alles wat enige waarde had.  

Dit kon ook niet anders, schrijft historicus, als de generaal gouverneur, Hans Frank en zijn vrouw hetzelfde deden.

Ze waren buitengewoon hebzuchtig en stalen in het GG niet alleen de kunst, antieke meubels, tapijten, bontjassen, maar ook het door de bewoners ingemaakt voedsel.  

De Duitse ambtenaren in het GG pleegden misdaden, zelfs de meest wrede.

Friedrich von Balluseck, districtshoofd in Tomaszow en later Jedrzejow, mishandelde Poolse kinderen.  

Van dit soort gevallen waren er tientallen in het GG. In de loop van de tijd praatte men in het Derde Rijk over de GG als “Gangster Gau” (4).

Lees verder:

Volgende blog: Op 11 november 1919 verdedigden Polen hun vers gewonnen onafhankelijkheid; tegelijk hebben ze toen het Westen voor de bolsjewieken gered

Vorige blog: Actueel, Vaccinatiedwang in Polen

Meer lezen:

Vernietiging van de Poolse elites in de Tweede WereldoorlogTweede Wereldoorlog, samenwerking van de Duitse Gestapo en de Sovjet NKWD

Bronnen:

(1) historicus, dr. Leszek Pietrzak “Zakazana historia”/”Kolonia Hitlera”/ (“De verboden geschiedenis” – “De kolonie van Hitler”, pag. 38)

(2) Informatiewebsite over het Generaal Gouvernement: http://www.info-pc.home.pl/whatfor/baza/gen_gub.htm

(3) historicus, dr. Leszek Pietrzak “Zakazana historia”/”Kolonia Hitlera”/ (“De verboden geschiedenis” – “De kolonie van Hitler”, pag. 39-40)

(4) idem, pag. 40-43

Blog#42: Vaccinatie van zuigelingen in Polen gebeurt onder dwang. Zelfs kinderen met contra-indicatie worden niet ontzien.

Burgerinitiatief voor vrijwillig karakter van vaccinaties in Polen

Op 4 oktober j.l. heeft de NOP *), een organisatie van bezorgde ouders een petitie “Het burgerinitiatief voor vrijwillig karakter van vaccinaties in Polen” in het parlement toegelicht. Aansluitend vond het stemmen plaats.
De medische raad in Warschau heeft meteen aangekondigd dat ze de artsen onder de Kamerleden die voor het behandelen van dit wetsvoorstel hebben gestemd, wil straffen. (1)

Kamerlid Alicja Kaczorowska, een arts in Lodz stemde voor het behandelen van het wetsvoorstel. De medische raad in Warschau wil haar en andere artsen Kamerleden straffen. Bron: Dziennik Lodzki

Vaccinatie van zuigelingen in Polen gebeurt onder dwang, tegen de wil van de ouders. Moeders in Polen tijdens hun kraambed worden geconfronteerd met dreigementen dat ze hun pasgeboren baby’s verliezen als ze de vaccinatie niet toestaan.
Momenteel worden alle baby’s in Polen gevaccineerd, zelfs met contra-indicaties, zoals baby’s met een zwak immuunsysteem, met acute problemen van de bloedsomloop en ademhalingsproblemen, met lymfekanker, met een antibioticakuur terwijl de producent duidelijk vermeldt dat het niet mag.
DE FEITEN:
  1. De hospitalisatie van baby’s in Polen is de afgelopen 10 jaar met 50% gestegen
  2. Elk vierde kind in Polen heeft last van chronische ziektes
  3. De complicaties bij kinderen in de voorschoolse opvang zijn met 60% gestegen
  4. autisme is in de afgelopen 7 jaar met 350% gestegen
  5. voor kritiek op het systeem of voor het stellen van vragen worden artsen voor de medische raad gesleept, omdat ze het voor de kinderen met complicaties als gevolg van vaccinaties opnemen
  6. Elke discussie daarover werd tot nu toe gedwarsboomd en gecensureerd. Media belaagden de initiatiefnemers, het parlement negeerde ze en vernederde

Veel Kamerleden van de zo genaamde totale oppositie blijken geen boodschap aan de basis van de mensenrechten te hebben, zegt Justyna Socha, voorzitter van de NOP. (2)

NOP wil normaliteit, respect voor de mensenrechten

De vereniging van de Poolse ouders NOP heeft 120.000 handtekeningen onder de petitie verzameld. Zij willen gelijke rechten voor de ouders in Polen zoals het in de andere 20 landen van de Europese Unie het geval is.
Ze willen controle van de kwaliteit van vaccinaties en de mogelijkheid van het melden van complicaties. De EU-richtlijn geeft burgers het recht om nadelige gevolgen van medicatie te melden. In Polen bestaat zoiets niet.
Jaren lang meldt Polen nul gevallen van complicaties na vaccinaties aan de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO), terwijl andere Europese landen er duizenden van rapporteren (3)
NOP wil dat de behandelende artsen, die dagelijks met kinderen met complicaties na de vaccinatie te maken hebben, bij de discussie worden betrokken.
In vergelijking met de Europese standaarden worden voor de Polen vaccins van inferieure kwaliteit gekocht, en er is geen nazorg. In geval van complicaties worden ouders aan hun lot overgelaten. Nog erger, 500 vaccins met verlopen houdbaarheidsdatum werden de zuigelingen in Polen toegediend. De zaak is nu de behandeling bij de officier van Justitie. (5)
Er is sprake van enorme corruptie onder de politici en bestuurders van de medische organen in Polen.

Totalitair systeem van verplichte vaccinatie

De petities ondertekend door duizenden bezorgde burgers, of honderden mails aan de president en de Kamerleden mochten tot nu toe niet baten. Niemand wilde naar ze luisteren.
De voorganger van president Andrzej Duda heeft de burgers genegeerd, en Andrzej Duda deed en doet hetzelfde. In 2016 heeft hij een wet, de uitbreiding van verplichte vaccinatie ondertekend.
Deze wet schendt in de brede zin de rechten van de mens in Polen. Het legt de burgers zomaar de dwang op, beperkt hun toegang tot informatie over vaccinaties, geeft de sanitaire inspectie macht over burgers, ontzegt burgers de mogelijkheid om klacht in te dienen of een schadevergoeding in geval van ondervonden schade aan gezondheid in gevolg van vaccinatie te ontvangen. (4)
In het Poolse parlement zitten veel advocaten als Kamerleden. Zijn hadden toen in 2016 moeten weten, dat deze regelgeving in strijd met de Poolse wet is, en dat het de Poolse constitutie schendt.
Alleen één Kamerlid heeft tijdens de zitting iets zinvols gezegd. De rest zweeg. Volgens de oud-geleerde, professor Stanisław Wiąckowski wisten ze niet waar ze over stemden. Op deze wijze hebben de Kamerleden zichzelf in diskrediet gebracht, vind hij.
Polen met haar totalitair systeem van vaccinatiedwang is tot een ideaal proeftuin en bron van winst voor de farmaceutische kartels geworden, zegt professor Wiąckowski. (3)

Ernstige voorbeelden

Aan een vaccin worden o.a.chemische substanties, zoals kwikverbindingen toegevoegd. Dit gebeurt zonder vooraf een streng onderzoek naar de veiligheid. Dit is onverenigbaar met de praktijk van het toestaan van chemische preparaten voor gebruik in de geneeskunde, zegt prof. Wiąckowski.
Het Amerikaans agentschap voor de bescherming van milieu acht 0,1 mg kwik per kilo per dag veilig.
De hoeveelheid van kwik in de drie, het meest in Polen gebruikte vaccins bedraagt 62,5 mg. Voor een zuigeling van 5 kg betekent het dat de veilig gestelde dosis 125 keer wordt overschreden.
Naast de kwikverbindingen zijn er ook fenol, die tot gevolg schokken, stuiptrekkingen, nierfalen, hartfalen en sterfgevallen kan hebben.
Verder formaldehyde, die kankerverwekkend is en aluminium, die alzheimer veroorzaakt.
In de gardasil vaccin, die jonge meisjes in Polen toegediend kregen, is bovendien rattengif gevonden.
In de eerste 18 maanden van hun leven krijgen Poolse baby’s 16 vaccins, die verplicht zijn. Daarnaast worden er ook 10 vaccins aanbevolen. Dus bij elkaar zijn dat 26 vaccins binnen de eerste 24 maanden van hun leven. Zelfs gezonde, Amerikaanse soldaten waren niet in staat deze enorme vaccinatie te doorstaan en ze werden ernstig ziek.
Dus de roep om mensenrechten, vraag naar medische ethiek en de constitutie om deze criminele praktijken tegen te gaan, is terecht. (3)

Heeft dan Brussel gelijk over de huidige regering in Warschau?

Iemand die de westerse mainstream media volgt zou zich deze vraag kunnen stellen. Het antwoord is ja en neen.
De Europese Unie vandaag wordt ideologisch gedreven en ze is op macht belust. Elk land, dat haar lijn niet wil volgen, wordt van alle kanten aangevallen.
Het is ook het geval dat de regeringen in Polen na 1989 een continuatie zijn van de poppetjes-regering uit 1944, die Stalin van buitenaf installeerde. Tot 1989 vervulden ze de directieven van Moskou.
De grote groep communisten (300.000) die Stalin naar Polen in 1944 stuurde waren voor de Polen ideologisch en cultureel vreemde mensen.
Van Stalin moesten ze hun namen naar de Pools klinkende namen veranderen, om de Polen (en misschien de wereldopinie) te laten geloven dat ze Pools waren.
Deze vreemdelingen hebben voor zichzelf welvaartsenclaves in Polen gecreëerd en de sleutelposities in het land onderling verdeeld. Ze behandelden de Poolse bevolking als vijanden en slaven.
Professor Marek J. Chodakiewicz vergelijk ze met een bloed zuigende parasiet (6), die de bevolking 50 jaar lang aan het uitputten was. Af en toe liet de parasiet zijn gastheer los om hem simpelweg niet dood te laten gaan. In de praktijk uitte het zich in de z.g.n. ‘dooi-momenten’ in het regime.
De nakomelingen van deze mensen zijn nog steeds aan de macht (zichtbaar of niet) en hun houding tegenover Polen is niet veranderd.
Brussel dient alleen als podium voor de externe spelers, die vechten om hun eigen agentuur in Warschau te hebben.
Met de gewone Polen heeft het sinds 1944 niks mee te maken.
De regerende partij PiS en president Andrzej Duda hebben veel belangrijke verkiezingsbeloftes gedaan, daarom wonnen ze ook de meerderheid in het parlement.
Polen zal nooit opleven als de oude communistische structuren, van rechters, officiers van justitie, politici, generaals en media, blijven bestaan. Het is één grote corruptie. We hebben hier ook over mensen die bloed op hun handen hebben. Dus waarom neemt de EU hun kant?
Zowel PiS als Duda hebben beloofd dit aan te pakken, maar snel hebben ze de bevolking in deze belangrijke zaken de rug toegekeerd.
Voor meer informatie:
Bronnen:
Omslagfoto: “rode kaarten”, met foto’s van kinderen, die in gevolg van vaccinaties zijn gestorven. Bron: STOPNOP (stop de ongewenste reacties op vaccinaties).
*) NOP=Niepozadane Odczyny Poszczepionkowe = ongewenste reactie op vaccinaties
(1) krantbericht, dat het straffen van artsen die voor het wetsvoorstel hebben gestemd, aangekondigd,
(2) parlementszitting, d.d. 4 oktober, met stemmen over het behandelen van het wetsvoorstel: https://www.youtube.com/watch?v=oKOPkgDsHLk
(3) prof. Bronislaw Wiackowski, professor in ruste, wetenschapper, auteur van honderden publicaties over milieu en gezondheid: “Over de vaccinatiedictatuur”, d.d. 17-10-2017:  https://www.youtube.com/watch?v=eMRBefDu5HQ&feature=youtu.be
(4) website STOPNOP, d.d. 17-7-2018: vaccinatie in Europa, schending van mensenrechten in Polen (szczepienia w europie (nop), lamanie konwencji praw czlowieka): http://stopnop.com.pl/obowiazek-szczepien-w-europie/
(5) internet tv wRealu24, d.d. 11-10-2018: gesprek met de voorzitter van NOP:  https://www.youtube.com/watch?v=ItaUYie7cvE
(6) internet tv RobmySwoje, d.d. 22-09-2015: lezing van prof. M. Chodakiewicz: https://www.youtube.com/watch?v=LgYOX1SQKfc&t=380s
of KanalTczew, d.d. 4-7-2014: https://www.youtube.com/watch?v=b6ICo87r6Ac
Witold Pilecki, "The Auschwitz Volunteer: Byond Bravery"

Blog#41: Polen streden tegen de Holocaust, Amerika en Groot Brittannië daartegen keken toe en deden er niets aan. Deel 2: De rassenideologie van de Britten, het cynisme van de Amerikaanse elite en het antisemitisme van Frankrijk

Aankondiging van de doodstraffen. Bron: pl.wikipedia.org

In Polen, als het enige door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog bezette land, stond de doodstraf voor elke hulp aan Joden. De dood wachtte niet alleen de helper maar ook zijn hele gezin, zelfs een dorp.
Ondanks dat heeft de Poolse ondergrondse regering vanaf het begin hulp aan de Poolse Joden verleend.
Binnen het hoofdhoofdkwartier van de AK (Home Army) bestond er vanaf begin 1941 een afdeling, die de informatie over het lot van de Poolse Joden verzamelde.
Om hulp te kunnen organiseren ontstaat eerst in september 1942 een tijdelijk orgaan voor hulp aan de Joden, dat op 4 december 1942 in “Żegota” veranderde.

Bron: Polscy sprawiedliwi/De Poolse rechtvaardigen

De Poolse regering in ballingschap had in maart 1943 een afvaardiging naar Polen gestuurd om de samenwerking met “Żegota” aan te gaan. Via deze weg stroomde de financiële hulp aan “Żegota” en de verslagen aan de regering in Londen.

Witold Pilecki samen met Jan Redzej en Edmund Ciesielski ontsnapten uit Auschwitz. Bron: Nasz Dziennik

Van 26 op 27 april 1943 vlucht Witold Pilecki uit Auschwitz en hij voorziet het Westen van de volgende bewijzen over de genocide.
Ten einde raad hebben Polen ook een aanval op Auschwitz overwogen om de aandacht van het Westen voor deze drama te trekken. Op dat moment waren er acht duizend SS-ers ter verdediging gestationeerd.
In juli 1943 heeft Żegota een voorstel aan de Poolse regering in Londen gedaan om de geallieerden officieel te verzoeken een ruil tussen de Joodse bevolking en de Duitse burgers te organiseren.
Ook de Poolse katholieke kerk bleef met de lot van de Joden begaan.

Bisschop Karol Radoński. Bron: Chronologia.pl

De Poolse bisschop, Karol Radoński heeft de misdaden van de Duitsers in een radiotoespraak in Londen hard veroordeeld. Hij zei: “Als het gaat om de Joodse bevolking, zijn marteling overtreft alles, wat de haat en het barbarisme van de onderdrukker kan bedenken (…). “
De regeringen van de VS en Groot Brittannië wilden de informatie over de genocide op de Joodse bevolking niet horen.
De nota’s van de Poolse regering in Londen stuitten op onverschilligheid.
Toen gen. Sikorski begin december 1942 voor de zoveelste keer de geallieerden had opgeroepen om de spoorwegen naar de gaskamers en de crematoria te bombarderen, beloofde Churchill zich over die kwestie te buigen.
Het is een feit, dat dit soort bombardementen technisch gezien al vanaf 1942 mogelijk waren, en in 1944 vonden ze regelmatig plaats.
In 1944 waren het niet alleen Polen maar ook de joodse organisaties, die de geallieerden verzochten om de communicatiewegen naar de vernietigingskampen te bombarderen.
De informatie over de genocide op Joden kregen Britten niet allen van de Poolse kant. Dit bewijzen berichten van de Chileense diplomaat uit Tsjechië en Moravië, waarin hij over de beginnende genocide informeerde.
Churchill bleef niet allen zwijgen, maar hij steunde het Britse beleid in Palestina nl. de toestroom van de Joodse vluchtelingen uit Europa tegen te gaan.
Toen in december 1940 het schip “Salvador” met honderden illegale Joodse immigranten de Palestijnse kusten had bereikt, hebben de Britten hen de toegang tot Haifa geweigerd.
Het schip “Salvador” zonk.
Van dit soort incidenten waren er veel aan de Palestijnse kust in de jaren 1940-42.
Om de onverschilligheid van de Britten te begrijpen, moet men eerst de realiteit uit die tijd begrijpen, legt historicus, Leszek Pietrzak verder uit.
Niet alleen de Duisters vonden zichzelf een betere ras, de Britten vonden het ook. Churchill zei het herhaaldelijk “we are superior”.
Voor de Britse elite waren Joden, Arabieren, Hindoe en de negers alleen mindere rassen.
Britten vonden dat de genocide op Joden niet hun zaak was.
Een soortgelijke houding toonden de Amerikaanse regering en de Amerikaanse elite.
De Amerikaanse president, Franklin D. Roosevelt reageerde niet eens op de Poolse oproep om de genocide te stoppen.
Volgens de historicus was Roosevelt een doeltreffende en cynische politicus.
Laten we aan een feit helpen herinneren, zegt de historicus, dat Roosevelt liet Stalin de verantwoordelijkheid voor de misdaden in Katyń de Duitsers in de schoenen schuiven. Waarom? Om aan zijn kiezers niet hoeven uit te leggen, dat hij één misdadiger aan het helpen was om de strijd tegen een andere misdadiger te voeren.
In de Holocaust-kwestie zag Roosevelt een dreiging voor zijn eigen imago.
Hij was er van bewust dat als hij iets daartegen had ondernomen, zou de publieke opinie in Amerika het mogelijk onvoldoende hebben gevonden. Daarom koos hij voor het zwijgen.
Toen eind oktober 1943 een delegatie van de Amerikaanse rabbijnen in het Witte Huis arriveerde, vluchtte Roosevelt stiekem het kantoor uit om de zoveelste gesprek over de Holocaust te vermijden.

1943, mars van de rabbijnen in Washington. Bron: Haaretz

Dat hier sprake van een bewust beleid was, bewijst het handelen van het Amerikaanse Departement.
Begin 1943 hebben de Amerikaanse ambtenaren voor de Amerikaanse media de toegang tot informatie over de genocide, die de Joodse gemeenschap in Amerika vanuit Zwitserland kreeg, geblokkeerd.
Een paar weken later hebben de Amerikanen en Britten tijdens een geheime conferentie op Bermuda besloten, dat de geallieerden geen speciale actie zouden ondernemen om de Holocaust te onderbreken.

Bermuda conferentie, 1943. Bron: The Telegraph

Tot de dag van vandaag blijft de verloop van deze conferentie geheim.
De Amerikanen hebben maar een deel daarvan openbaar gemaakt. De Britse documenten zijn nog steeds geheim.
De regeringen van de VS en Groot Brittannië hebben alleen één keer officieel hun standpunt in de genocide op Joden genomen.
Op 17 december 1942 hebben ze een diplomatieke nota afgevaardigd, waarin stond, dat na de oorlog de schuldigen aan de misdaden aan hun verantwoordelijkheid niet zouden ontkomen.
Hoewel de Amerikanen en Britten de Holocaust doodgewoon hebben genegeerd, heeft de derde belangrijkste bondgenoot, Frankrijk actief aan de holocaust deelgenomen.

Bron: nations wiki-fandom

De Franse Vichy-regering deed er vanaf het begin z’n best om zijn antisemitisme aan de Duitsers te laten zien.
Nog in oktober 1940 hebben ze 6 duizend Joden vanuit het III Duitse Rijk naar Frankrijk vervoerd.
Dezelfde maand hebben de Fransen een anti-Joodse wet ingevoerd. De Jodenvervolging in Frankrijk was begonnen.
Joden mochten niet meer bepaalde beroepen uitoefenen. De buitenlandse Joden werden naar de interneringskampen gebracht.
Daarna volgden de registratie en het in beslagneming van de Joodse eigendommen.
De Vichy machthebbers waren bereid de vervolging van Joden te vergroten, mits de Joodse eigendommen bij de Fransen terecht konden komen.
De Vichy regering organiseerde de transporten met Joden naar Auschwitz zelf.
Het eerste transport vertrok op 27 maart 1942, en de laatste in juli 1944, toen de geallieerden al in Normandië waren geland.
In zijn boek uit 1972, “Vichy Frankrijk” vertelt de Amerikaanse historicus Robert Paxton dat Duitsers in Frankrijk weinig bezettingskrachten hadden, omdat de Fransen de meerderheid van de taken zelf uitvoerden.

Bron: bol.com

Hoe het vork in de steel zat, getuigt een geschil tussen de Franse spoorwegen en de Franse regering dat over de rekeningen voor het vervoer van Joden naar de vernietigingskampen ging.
Omdat de Vichy regering die rekeningen niet had betaald, eiste het bestuur van het spoorbedrijf nog één jaar na de oorlog dat de Franse regering de kosten zou voldoen.
Het is goed deze feiten in acht te nemen,  zegt de historicus, als we de huidige Franse media nu horen roepen over het bestrijden van het vermeend Pools antisemitisme.
Bron:
Bron omslagfoto: Raport Witolda, glos gminny, “The Auschwitz Volunteer”, bron.com
Boek van historicus, dr Leszek Pietrzak: “Zakazana Historia” – Kibice Holokaustu, pag. 30-33 (“De verboden geschiedenis” – “De Supporters van de Holocaust”)

Blog#40: Polen streden tegen de Holocaust. Amerika en Groot Brittannië daartegen keken toe en deden er niets aan. Deel 1: De muur van onverschilligheid

 

Groot Brittannië en de VS deden niks om Hitler in het uitvoeren van de Holocaust te beletten

 

Inleiding

 

70 jaar geleden heeft de Poolse regering in Londen de geallieerden geïnformeerd over het feit dat de Duitsers Joden op grote schaal aan het moorden waren.

 

In de daar opvolgende jaren eiste hij van Groot Brittannië en de VS om er actie tegen te ondernemen. Zonder effect.

 

Die zwijgende toestemming van de wereldmachten voor de uitroeiing van de Joden blijft tot op heden een beschaamd en onduidelijk stuk van de geschiedenis.

 

Het verbaast ook niet dat men in deze landen gretig de pogingen ondersteunt om de Polen met de medeverantwoordelijkheid voor de Holocaust te belasten.

 

Er wordt beweerd dat Polen met de nazi-bezetter zouden hebben samengewerkt, financieel van de Holocaust zouden hebben geprofiteerd (valse stelling van Jan Tomasz Gross) of op zijn minst passief op de slachting van hun medeburgers zouden hebben toegezien.

 

De feiten zijn anders. Het waren juist de Polen, die eigen levens riskeerden om hun Joodse medeburgers te redden.

 

De Polen eisten van de geallieerden om er alles aan te doen om de Holocaust te stoppen. De twee grootste bondgenoten, de VS en Groot Brittannië, hebben ondertussen bewust besloten om daar niets aan te doen.

 

Het is de hoogste tijd om daar duidelijk over te gaan praten, schrijft historicus, Leszek Pietrzak.

 

De feiten op een rij

 

Begin 1940, de eerste berichten bereiken Winston Churchill

 

Leiding van de Poolse ondergrondse, De Unie voor de Gewapende Strijd (Zwiazek Walki Zbrojnej) informeert de Poolse regering in Londen over de vervolging van de Poolse Joden. Poolse premier en bevelhebber, Wladyslaw Sikorski deelt dit bericht met Winston Churchill en de Britse Minister voor de Buitenlandse Zaken, Antony Eden.

 

April, 1940, Duitsers bouwen Auschwitz-Birkenau

 

Duitsers beslissen over het bouwen van de concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. Een paar maanden later vertrekt het eerste transport met Joden.

 

Om de waarheid over de Auschwitz-Birkenau concentratiekamp te leren kennen was een nauwkeurige informatie over de kamp en directe verslagen nodig.

 

Witold Pilecki met zijn gezin. Bron: e-learning-auschwitz-birkanau

Witold Pilecki, luitenant en medeoprichter van het Geheime Poolse Armee (die later samen met de AK, Home Army samen ging), legt de plannen voor om de Auschwitz concentratiekamp binnen te dringen.
Het doel was om de informatie over het functioneren van de kamp te verzamelen en de verzetsstructuren op te opbouwen.

 

19 september 1940, Witold Pilecki alias Tomasz Serafinski in Auschwitz

 

Witold Pilecki laat zich door de Duitsers tijdens een razzia in Warschau oppakken, om drie dagen later als Tomasz Serafinski in Auschwitz terecht te komen.

 

the mass extermination of jews in german occupied poland

Het rapport uitgegeven door de Poolse regering in Londen. Bron: jewish.org

De eerste informatie over de genocide, die in Auschwitz begon, kwam van luitenant Pilecki. Het ondergrondse cel “Anna” in Zweden heeft zijn verslag naar Londen doorgestuurd.

 

Voorjaar 1941, “German occupation in Poland”, een bericht in het Engels, Frans en Spaans 

 

Poolse premier, Wladyslaw Sikorski vergroot zijn inspanningen om de bondgenoten, en de wereldopinie van de informatie te voorzien over de situatie van Joden in het door de Duitsers bezette Polen.

 

Op 3 mei 1941 stuurt hij een bericht in het Engels, Frans en Spaans met als titel “German occupation in Poland”, waarin hij over de ekstermienatie van Joden informeerde.

 

Groot Brittannië en de VS hebben deze informatie herhaaldelijk ontvangen.

 

Najaar 1941, “Endlösung der Judenfrage” begint eerder op het bezet Pools gebied 

 

Voordat nog de exacte plannen het daglicht hebben gezien (formeel gebeurde het tijdens de conferentie aan de Wannsee, 20 januari 1942), realiseerden de Duitsers dit plan al op de door hen bezette Poolse gebieden.

 

Een voorbeeld is hier Chełmno, waar ze Joden in de afgesloten vrachtwagens met behulp van uitlaatgassen vermoordden.

 

De leiders van de westerse landen kregen deze informatie in december 1941.

 

Einde 1941 en begin 1942, “De tot nu toe ongekende beestachtigheid”, oproep van Sikorski op de BBC 

 

Sikorski deed er alles aan om de bondgenoten tot het handelen te dwingen. De Poolse Ministerie van Informatie heeft in die tijd een brochure over de ekstermienatie “De tot nu toe ongekende beestachtigheid” uitgegeven.

 

Alle geallieerde regeringen hebben deze toespraak later i.v.v. een diplomatieke nota ontvangen.

 

Najaar 1942, Jan Karski, AK soldaat levert de volgende bewijzen

 

In opdracht van de Poolse regering in Londen vertrekt Jan Karski naar bezet Polen. Twee keer drong hij in het Warschau getto binnen. Hij verbleef in een overgangskamp in Izbica.
In het najaar 1942 keert hij terug in Groot Brittannië, waar hij als ooggetuige over de moorden op Joden heeft verteld.

Jan Karski, AK soldaat, in opdracht van de Poolse regering in Londen. Bron: Wyborcza

 

Op basis van de documentatie, die Jan Karski had meebracht, heeft Edward Raczynski, Minister voor Buitenlandse Zaken, een grondig verslag over de Holocaust voorbereid en aan de geallieerden gepresenteerd.

 

Karski werd ook door president van de VS, F.D. Roosevelt ontvangen. Hij heeft ontmoetingen met allerlei invloedrijke mensen in Amerika gehad, zoals de politici, vertegenwoordigers van de media en de kunstwereld. Overal appelleerde hij om de Poolse Joden te helpen. Zonder resultaat.

 

10 december 1942, volgende berichten van de Poolse regering aan het Westen

 

Sikorski verstuurt het volgende bericht aan de Verenigde Naties. Opnieuw roept hij het Westen om actie tegen de uitroeiing “van Poolse burgers van de Joodse afkomst” te ondernemen .

 

De Poolse ambassadeur in Londen, Edward Raczynski, verstuurde een diplomatiek bericht aan de geallieerde regeringen. In het bericht beschreef hij het lot van de Joodse bevolking.

 

Ook de Poolse Nationale Raad in Londen wendde zich tot de internationale gemeenschap met een dergelijk appel.
De Poolse president in ballingschap, Wladyslaw Raczkiewicz riep de paus Pius XII op 18 december 1942 op, om zijn zwijgen door te breken en de Joden en de Polen, die door de Duitsers in het bezet Pools gebied worden vermoord, in bescherming te nemen.

 

 

Volgende blog: Deel 2: De rassenideologie van de Britten, het cynisme van de Amerikaanse elite en het antisemitisme van Frankrijk

 

Bron:
Bron omschlagfoto: Raport Witolda, glos gminny, “The Auschwitz Volunteer”, bron.com
Boek van historicus, dr Leszek Pietrzak: “Zakazana Historia” – Kibice Holokaustu, pag. 28-33 (“De verboden geschiedenis” – “De Supporters van de Holocaust”)

Blog#39: Polen was in het centrum van de oorlog, maar niet in het centrum van de vrede: Poolse inbreng in de overwinning van de WOII en hoe het Westen is hier mee omgegaan. Deel 2: Mythische beschuldigingen van Polen

Russische en Duitse haat-campagne tegen Polen voor en in de WOII
Al voor het begin van de Tweede Wereldoorlog moest Polen zodanig zwart gemaakt worden, dat niemand er medelijden mee zou hebben als ze werd aangevallen. De haat-campagne tegen Polen was begonnen.
De Sovjets verspreidden de formulering ‘Poolse concentratiekampen’.
Het was een beleid dat direct uit het Hitler-Stalin pact, de z.g.n. Ribbentrop-Molotov-pact voortvloeide en diende de agressie tegen Polen in 1939 in de ogen van de wereld te rechtvaardigen. (1)
De groep Gehlen in Duitsland heeft deze leugen opnieuw in de jaren 50-tig ingezet, om de Duisters van hun oorlogsschuld te verschonen.
In september 1939 creëerden de Duitsers een mythe over de “Poolse cavalerie tegen de Duitse tanks”.*)
Deze mythe moest een stereotype over de Poolse mannen versterken, “dat ze hopeloos romantische, snobistische idioten waren, die op hun paarden tegen de stalen tanks galopperen. De sympathisanten van nazi-Duitsland in Duitsland, en in Amerika bleven deze mythe zelfs na de Tweede Wereldoorlog verspreiden”. (2)
Hun trouwe voortzetters in Hollywood
De Sovjet-sympathisanten in Hollywood, die het Duits-Sovjet vriendschapspact uit 1939-1941 toejuichten, deden het ook. (2)
Sovjets gebruikten de mythe om de Poolse officieren, die Stalin in Katyn in 1941 massaal heeft gedood, als “absurd achteloos over het leven van hun troepen” af te schilderen. (…) (3)
“(…) Ondanks de bewering van Hollywood dat het hekel aan nazi-Duitsland had, was Hollywood ervan bewust dat Sovjet-agenten na de Tweede Wereldoorlog deze oude nazi-Duitsland en Sovjet-Rusland mythe bleven versterken, om Polen te vernederen, zodat het Westen, vooral het Amerikaanse publiek beperkte sympathie zou hebben voor het massief lijden van het Poolse volk onder zowel de nazi-Duitsers als de Sovjet-Russen.
Sommigen zeggen dat deze mythe, die deel van de nazi-Duitse subhuman intelligence jokes-propaganda tegen de Poolse mensen uitmaakte, was een nuttige grote leugen om door de pro-Sovjet en anti-Poolse mensen in Hollywood te worden voortgezet.
In de jaren 60-tig hernoemden ze de mythe in de z.g.n. “Polish jokes” en ze injecteerden ze in de hoofden van het Amerikaanse publiek, via hun Hollywood/TV-netwerkshows en films. (2)
Leugens uit Moskou, leugens uit het Westen – wat maakt het uit?
Met Polen achter de ijzeren gordijn kon men alles over haar zeggen en schrijven, want Polen kon zich toch niet verdedigen. Na 1989 moesten Polen met schrik inzien dat de leugens niet alleen uit Moskou maar ook uit het Westen kwamen.
Stalin wist, dat communisme niet bij de Polen paste. Hij vertrouwde de Poolse communisten niet en daarom stuurde hij 300.000 eigen vertrouwelingen naar Polen. Deze cultureel en ideologisch vreemde groep mensen behandelde Polen als vijanden.
Deze communisten zouden uiteindelijk de macht in Polen overnemen, d.m.v. vervalsing van de verkiezingen (1946 en 1947), terreur, uitschakeling van de Poolse elite.
De communisten wilden de Polen hun verleden ontnemen, door de geschiedenis te vervalsen.
Volgens Lucy Dawidowicz, een wetenschapper die zich met de Holocaust bezig houdt, creëerden de sovjet historici een politiek correcte versie van de Poolse geschiedenis. De communistische partij bewerkte het en de partijschrijvers zetten het in elkaar. Dit proces ging gepaard met de vervalsingen van documenten, de manipulatie van foto’s en het camoufleren van de waarheid. (…) Het was een onderdeel van het totalitair programma van de sociale engineering. (…)
De communisten hebben in wezen de PAN (Poolse Academie voor Wetenschap) gesticht om het wetenschappelijk onderzoek te controleren en manipuleren.
Ondertussen bleven de originele en belangrijke bronnen in de Sovjets archieven opgesloten. Het was een moeilijke situatie niet alleen voor de Poolse historici, maar ook voor de Poolse historici op emigratie en de westerse historici. (4)
Na 1989 zetten de post-communisten dit beleid door. Door middel van een z.g.n. ‘pedagogiek van schaamte’ probeerden ze de Polen allerlei misdaden uit de WOII aan te praten, zoals Jedwabne (1941) en Kielce (1947).
Deze misdaden zijn nooit onderzocht. De communisten gebruikten ze als propagandamiddel tegen de Poolse ondergrondse (AK, Home Army) en de katholieke kerk in Polen.
Herinneringen aan de Holocaust, een bron van mythen en stereotypen over de Polen en Joden
Het is zeer belangrijk om de herinnering aan de Holocaust voor de volgende generaties te bewaren. Diegenen die de Holocaust hebben overleefd, hebben ook een indrukwekkende getuigenis achtergelaten, schrijft prof. Chodakiewicz (13), maar zoals elke getuigenis vereist het een individuele en zorgvuldige vergelijking met andere bronnen. Hier is de rol voor de wetenschap weggelegd en dit proces moet nog plaatsvinden. (5)
Men zou kunnen verwachten, schrijft Ireneusz T. Lisiak dat na zoveel jaren na de Tweede Wereldoorlog de overvloed aan films, boeken en herinneringen plaats zou moeten maken voor een professioneel onderzoek. Helaas, de meerderheid aan de Holocaust historici baseert hun werk op ‘getuigenissen van de overlevenden’. Ze tonen vooral de emoties i.p.v. de feiten grondig te verifiëren. (14)
Voor de Amerirkanse en West-Europese historici was de oorlog van 1939-1945 op het Poolse grondgebied alleen een achtergrond voor de Holocaust. Buiten de Holocaust bestond toen niets meer wat van belang was. En als je de zaken zo stelt, was de Tweede Wereldoorlog voor de Polen een, niets hun rust verstorende, episode.  De wereld is gaan geloven dat het alleen Joden waren, die in de Tweede Wereldoorlog hebben geleden. (12)
Samuel Gringrauz, joodse historicus en overlevende van deze grote tragedie merkte al in de jaren 50-tig een overvloed aan historisch materiaal over de Holocaust dat hij eerder “bedrieggelijk (contrived) dan terughoudend (collected)” noemde. Toen al zei hij dat het de hoogste tijd was voor een echt historisch oordeel, dat vrij van wraakzucht en andere lage motieven was. (6)
Dat is helaas tot de dag van vandaag niet gebeurd.
Ondertussen blijft het aantal herinneringen, films en boeken over de Holocaust groeien en hiermee de onterechte vijandigheid tegen de Polen.
 “De geverfde vogel” 
In 1965 verscheen het boek van Jerzy Kosinski “De geverfde vogel”.
Volgens Ireneusz Lisiak, was het de eerste in de literatuur, afschuwelijke beschuldiging van de Polen voor hun houding tijdens de bezetting. Kosinski baande hiermee de weg voor de wereldwijde, anti-Poolse laster. (7)
De eerste recensenten van “De geverfde vogel” lachten het boek uit als een “pornografie van het geweld” en een “product van een geest dat door het sadomasochistisch geweld was bezeten”. (8)
In de voorlichting over zichzelf en het boek benadrukte Kosinski dat de gebeurtenissen, beschreven in het boek  waargebeurd waren. Alleen als hij in Polen kwam, kondigde hij van tevoren aan dat dit een fictie was.
Al is de leugen zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel. Dus tijdens één van zijn ontmoetingen met de lezers in Polen, kwamen ook de bewoners van het dorp Dabrowa Rzeczycka waar de familie Kosinski in de oorlog bescherming kreeg. Toen Kosinski dat hoorde, vluchtte hij snel via een achterdeurtje om de confrontatie te vermijden.
We moeten hier met nadruk vermelden, dat tijdens de bezetting van Polen voor elke hulp (ook voor een stukje brood, glaasje water, een paar schoenen) aan de Joden de doodstraf stond. Duitsers voerden de doodstraf direct uit. De straf trof niet alleen de persoon die ze aan de hulpverlening betrapten, maar zijn hele gezin, zelfs het dorp.
Deze moedige mensen hebben dus hun leven en dat van hun eigen families in gevaar gebracht om de familie Kosinski te helpen.
Toen de Sovjets in 1944 Polen pacificeerden, heeft de vader van Jerzy Kosinski, Mieczyslaw Kosinski **) de dorpelingen bij de NKWD (de Sovjet Gestapopolitie) aangegeven. Velen van hen belandden in de gevangenissen en Sovjet goelags en velen hebben het niet overleefd. (9)
Dankzij de Poolse schrijfster Joanna Siedlicka en de Amerikaanse journalist James Parc Sloan is “De geverfde vogel” ontmaskerd. Het wordt niet meer als document, maar als voorbeeld van een literaire mystificatie en een beschrijving van de seksuele fobieën van de auteur gezien.
Vlak voor zijn zelfmoord toonde Jerzy Kosinski een andere houding tegenover Polen, maar de schade die hij heeft aangericht, is moeilijk te herstellen. Voor de jeugd in Israël vormt “De geverfde vogel” nog steeds de basis Holocaustliteratuur, een ware getuigenis van die tijd, met alle gevolgen van dien. (10)
Het effect anno 2018 – de wereld op z’n kop
Nu anno 2018 staan we op het punt, zoals dr Ewa Kurek het verwoordt, dat “(…) sommige Joden de duisterste onzin over ons (red.IV: Polen) in de wereld verspreiden en Polen van moord op hun eigen volk beschuldigen. De Duisters beschuldigen ons van antisemitisme en de Russen geven ons de schuld voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (…)” (11)
Bronnen:
**) De echte naam, Mojzesz Leinkopf; de Poolse namen voor deze Joodse familie heeft priester, Eugeniusz Okon geregeld. Priester Okon was aan het Poolse ondergrondse verzet gebonden; hij organiseerde hulp voor de Joden op grote schaal.
(1) Ewa M. Thompson: “Imperial Knowledge, Russian Literature and Colonialism”, pag 175
(3) Julian Borger: Debunking Polish stereotypes: the cavalry charge against German tanks, The Guardian 6-4-2011:
*) ‘De meest waarschijnlijke oorsprong van de legende is een schermutseling in het Pommerse dorp Krojanty op de eerste dag van de Duitse invasie op 1 september 1939. De Poolse cavalerie, wiens eenheden nog steeds niet gemotoriseerd waren, hebben inderdaad aan een Wehrmachtinfantry-bataljon weerstand geboden, maar onder een zwaar machinegeweerbeschieting werden ze gedwongen zich terug te trekken. Tegen de tijd dat de Duitse en Italiaanse oorlogscorrespondenten daar aankwamen, waren enkele tanks gearriveerd en namen ze zelf deel aan het gevecht.(…)’
(4) prof. Chodakiewicz, Transformacja czy niepodleglosc/Polska pamiec, pag. 200
(5) idem, pag. 208
(6) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust (“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”), pag. 14 na: dr Samuel Gringauz/”Jewish Social Studies”, 1950
(7) idem, pag. 106
(8) idem, pag. 75
(9) idem, pag 100
(10) idem, pag 106-107
(11) dr Ewa Kurek, Poolse historicus, kenner van de Pools-Joodse relaties: “Jedwabne anatomia klamstwa”, pag 167 (“Jedwabne, de anatomie van een leugen”)
(12) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust (“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”), pag. 73
(13) prof. M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc”, pag. 204
(14) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust, pag. 13
enigma, Poolse troepen in de WOII van 1939-1945

Bog#38: Polen was in het centrum van de oorlog, maar niet in het centrum van de vrede: Poolse inbreng in de overwinning van de WOII en hoe het Westen is hier mee omgegaan

Ter inleiding
“(…) Polen was in het centrum van de (red. IV: Tweede Wereld)oorlog, maar niet in het centrum van de vrede (…)”, schreef Mark Mardell voor de BBC in 2007, drie jaar na de toetreding van Polen tot de Europese Unie.
Hij beschreef een duidelijke irritatie van het Westen over het feit dat Polen na de toetreding tot de EU het woord oorlog in Brussel “durfde” te noemen. Voor het Westen “(…) is de schikking gemaakt, de grieven kunnen worden vergeten (…)”.
(…) Voor de meeste Europese landen was de Tweede Wereldoorlog een bron van schande. De schande van de nederlaag of de schande van de verovering. De schande van collaboratie, een oogje dichtknijpen. Natuurlijk was er ook heldendom en trots. Maar de oorlog deed teveel pijn, op te veel manieren. Het moest stevig in het verleden worden gestopt en niet voortdurend worden opgerakeld. (…)(1)
Polen verloor de meeste mensen in de Tweede Wereldoorlog. Het land werd plat gebombardeerd en geroofd. Tegelijk leverden Polen een enorme bijdrage aan de overwinning van de oorlog. Maar niemand praatte met Polen over een schikking, dat werd met de nieuwe bezetter gedaan.
Polen als eerste land, verzette zich tegen de twee agressors, Duitsland en Sovjet-Rusland. Collaboratie met de bezetters was verboden en daar stond een doodstraf voor. De collaboratie betrof 0,001 procent van de Poolse bevolking.
Polen was het enige  land in de Tweede Wereldoorlog dat zoveel zijn Joodse medeburgers voor de dood redde, ondanks de dagelijkse terreur, executies, deportaties, concentratiekampen, roof en vernieling.

The Mass Extermination of Jews in German Occupied Poland. Witold Pilecki.

Bron: salon24.pl, anders bekend als ‘het rapport van Witold Pilecki’

De machthebbers van toen waren doof op elke roep om hulp, ondanks de bewijzen over wat de Duitsers in de door hen bezette Poolse gebieden deden.
Debet van het Westen
Ooit heb ik een gesprek met iemand van ongeveer 60 jaar oud over de Tweede Wereldoorlog gehad. Volgens hem kon Polen niet verwachten dat het Westen, uitgeput door de oorlog, nog eens een strijd om Polen zou voeren.
Deze sterke opvatting vond ik zeer opmerkelijk, vooral als je naar de feiten kijkt.

Witold Pilecki with his family

Bron: WP Facet, Witold Pilecki die vrijwillig naar de concentratiekamp Auschwitz ging om het bewijs te verzamelen

De Poolse inbreng in de overwinning van de oorlog was “buitengewoon, misschien zelfs beslissend, maar vele jaren werd het schandelijk gebagatelliseerd en verdoezeld door de politiek van de Koude Oorlog” (2).

Il volontario di Auschwitz

Bron: IPN

Was het dan vreemd dat de Polen dezelfde inspanning van het Westen verwachtten?
Met Jalta kwam de nieuwe bezetting en de nieuwe terreur. Iedereen die iets met de vooroorlogse, Poolse regering, leger, elites te maken had, werd opgepakt, gemarteld, voor het leven beschadigd of vermoord. De communistische zuivering duurden tot 1956 en zelfs langer.
Als elk land in Europa in die tijd dezelfde houding als Polen had aangenomen, zou de Tweede Wereldoorlog korter duren, zou er geen genocide op zoveel volkeren zijn geweest. Er zou geen Holocaust zijn geweest. Er zou misschien überhaupt geen oorlog zijn geweest
Grote onwetendheid
De informatie over de echte geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog bestaat en is groot, in het Westen helaas onbekend.
“De gemiddelde Amerikaan, Fransman of Duitser denkt dat de Tweede Wereldoorlog een Holocaust was en dat is alles. Er waren nog mensen, die de Joden redden, maar de rest, de hele miljoenenpubliek keek er passief toe of nam zelfs deel aan de moord. (En dat) Joden alleen stierven, omringd door een zwerm van christelijk gepeupel, die alleen op hun levens en eigendommen aasde (…).
Dit zieke, obsessieve verhaal domineert snel de geest. Het wordt een religie, een mythe, een absoluut dogma, die geen weerstand verdraagt. Alles is daarin vervormd en omgekeerd. Hitler is geen misdadiger en moordenaar van volkeren, maar uitsluitend de moordenaar van de Joden; Polen, Serviërs, Russen of Wit-Russen zijn (red. IV in dit verhaal) geen afzonderlijke slachtoffers, maar een irrelevante meststof van de geschiedenis. (…)” (7)
Omdat de meeste Joden in de Poolse gebieden werden vermoord, worden Polen in de Amerikaanse publicaties het vaakst als de helpers van de beulen of zelfs als beulen genoemd, schrijft Poolse historicus, prof. Bogdan Musial.
Weinig onderzoekers in het Westen zijn tegenwoordig trouw aan de empirische benadering van onderzoek. Dit is het resultaat van de politieke correctheid, die elke kritiek op de officieel aangenomen en opgelegde interpretatie van de Holocaust niet toestaat.
De westerse geleerden baseren zich meestal op externe bronnen, d.w.z. monografieën en bewerkingen in het Engels.
De westerse onderzoekers houden geen rekening met de Poolse bronnen, omdat ze de taal niet kennen.
Dit leidt tot een grote onwetendheid over de omstandigheden, die op de door de Duitsers en Sovjets bezette Poolse gebieden tijdens de WOII heersten. (8)
September 1939, Duitsland en Sovjet-Rusland vallen Polen aan

Warschau, WOII 1939

Bron: Historisch Centrum Warschau, de staat van Warschau na de Duitse bombardementen

Het september offensief van Polen duurde ruim één maand.
Polen heeft de Duitsers in die korte tijd zo veel schade  toegebracht dat Hitler niet in staat was het Westen direct aan te vallen.
Toen het gevecht in Polen niet meer mogelijk was, vluchtten duizenden Poolse soldaten naar België en Frankrijk. Nadat de Duitsers ook België en Frankrijk hadden bezet, vluchten ze naar Groot-Brittannië.
Door de ervaring uit het verleden deden de Poolse autoriteiten er alles aan om te voorkomen dat de Poolse regering zou geliquideerd worden.
Ze hebben de overgave in september 1939 nooit ondertekend en naar Roemenië vertrokken. Daar werden ze onder de druk van Duitsland geïnterneerd.
De Poolse president, Moscicki beriep zich op zijn grondwettelijke bevoegdheden en hij benoemde een nieuwe regering. Eerst in Frankrijk en later in Groot-Brittannië.
Formeel bestond dus de Poolse staat verder, wel eens waar op de emigratie. Er was een Pools leger gevormd in het Westen, evenals het ondergrondse leger in Polen (Armia Krajowa, AK = Home Army) en de ondergrondse administratie. (3)
Oorlog boven Groot-Brittannië
“(…) De 145 Poolse piloten, die in The RAF Roll of Honour voor de Battle of Britain zijn genoemd, vormden de grootste niet-Britse groep die er in dienst was. Ze vormden vijf procent van de frontlinie kracht van de RAF in de strijd, en ze verschaften de meest geharde piloten.
Het 303 Kosciuszko-eskader claimde het hoogste aantal “kills” (126) van alle squadrons die boven Groot-Brittannië hebben gevochten.
(…) Men zou kunnen stellen dat Polen een sleutelrol speelden in het keren van het tij van de overwinning, toen het lot niet alleen van Groot-Brittannië, maar van de wereld afhankelijk van was.” (4)
Enigma
Op het gebied van intelligentie leverde Polen een immense bijdrage door op 25 juli 1939 – net zes weken voordat de oorlog begon –  met Groot-Brittannië en Frankrijk, hun werk van zes en een half jaar in het kraken van de Duitse Enigma-code te delen.(4)

enigma code, Henryk Zygalski, Marian Rejewski, Jerzy Rozycki

Bron: niepoprawni.pl

De Britten hebben lange tijd geprobeerd de wereld ervan te overtuigen dat ze de Enigma-code bij Bletchley Park hebben gebroken. Dit is slechts de helft van de waarheid. Een team van Poolse ingenieurs bestaande uit Marian Rejewski, Henryk Zygalski en Jerzy Różycki heeft gedurende vele jaren vóór de oorlog de codes van deze machine gebroken. Polen hebben ontdekt hoe ze haar rapporten konden lezen. (9)
Zoals professor Marek Chodakiewicz het in een van zijn lezingen zei, drie Poolse ingenieurs hebben de code van Enigma met behulp van een gedachte en een potlood gekraakt.
Dit stelde de codebrekers in Bletchley Park in staat, in een zeer vroeg stadium van de oorlog Winston Churchill van de “Ultra” decodering te voorzien. Het was ongetwijfeld de belangrijkste bron van directe informatie, die voor de premier en de Britse stafchefs beschikbaar was.
“Ultra” speelde een cruciale rol in de succesvolle vervolging van de oorlog en het eerder beëindigen daarvan dan het anders het geval zou zijn geweest. (4)
Het verzet van 400.000 soldaten en burgers
Nadat Duitsland en Sovjet-Rusland hadden Polen gezamenlijk, zoals gepland verbrokkeld, ontstond het Poolse verzet met 200.000 tot 300.000 soldaten en nog veel meer sympathisanten onder de Poolse burgers.(4)

AK soldaten

Bron: retropress.pl, Armia Krajowa, Home Army

(…) Het Franse verzet bereikte dit aantal pas na D-Day toen het tij al was gekeerd.
Maar terwijl de Fransen de bevrijdingsparade naar Parijs mochten leiden, werd het Poolse verzet, AK en de herinnering daaraan door de nieuwe Sovjet bezetter van het land verpletterd. Het Westen accepteerde het zonder enig protest.
Om Stalin tevreden te stellen, werden de Polen zelfs niet uitgenodigd voor de overwinningsparade van Groot-Brittannië in 1946. (…)(5)
43% van waardevolle informatie kwam van het Poolse ondergrondse leger (AK)

Armia Krajowa AK

Bron: polskieradio.pl, Armia Krajowa – Home Army

In het bredere veld van intelligentie was 43 procent van alle waardevolle meldingen die de Britse geheime dienst uit het continentaal Europa tijdens de oorlog ontving, was afkomstig van het Poolse binnenlandse leger (red.IV: AK, Home Army).
De AK leverde bovendien de sleutelinformatie die de vernietiging van de Penemunde V-2 mogelijk maakte, door de lanceringsplek van de RAF in de nacht van 17 op 18 augustus 1943 in kaart te brengen. (4)
Poolse grondtroepen

Narvik, Polish Brigade 1940

Bron: helion-co-uk

De Poolse grondtroepen geallieerd aan de Britten, zoals het leger van generaal Anders, of dienend onder Brits bevel telden 142.000 aan het einde van de oorlog. (4)
Het leger van gen. Anders bestond uit de mannen, die met hun families door de Sovjets in de jaren 1939-1941 naar goelags in Siberië en Kazachstan werden gedeporteerd.
Toen de Duits-Sovjet oorlog uitbrak, deed generaal Sikorski van de Poolse emigratie regering in Londen er alles aan om deze Polen uit de Sovjet-Unie te krijgen. Het is toen ook gelukt de 900 Poolse wezen uit de goelags in Siberië naar Iran en later naar Zuid-Afrika over te brengen.
De Sovjets rekruteerden een Pools volksleger met 200.000 onder hun bevel.

Monte Cassino, 1944

Bron: deon, begrafplaats van de Poolse soldaten in Monte Cassino

Een van de belangrijkste veldslagen waaraan Poolse grondtroepen deelnamen waren Warschau (1939), Frankrijk (1940), Narvik (1940), Tobruk (1941), de beslissende strijd om Normandië in Montormel (1944), waar de Poolse divisie van gen. Maczek tot de dag van vandaag in Frankrijk wordt geëerd, verder Monte Cassino (1944), Arnhem (1944) en Berlijn (1945).
In de lucht dienden tegen het einde van de oorlog 14.000 Poolse piloten in vijftien RAF-squadrons of bij de Amerikaanse luchtmacht. Verliezen van Poolse vliegtuigbemanningen die dienden met RAF Bomber Command bedroegen 929.
Ondertussen dienden 4000 Poolse zeelieden op zee bij de Royal Navy, van wie er 450 om het leven kwamen, de meesten in de Battle of the Atlantic. (…) ” (4)
generaal Maczek, Arnhem, 1944
Politiek gijzelt de waarheid
Hoe is dan mogelijk dat het Westen haar belangrijke bondgenoot, Polen zo schandalig in de steek heeft gelaten.
Het had te maken met de houding van de westerse landen en hun elites tegenover de Sovjet Unie in de WOII en daarna.
Met eigen belang voorop begon het Westen zich aan zijn verantwoordelijkheden te onttrekken. Vaak ging het om de vertegenwoordigers van partijen die absoluut geen communistische of linkse sympathieën hadden.
Een voorbeeld is hier Winston Churchill.
Zowel in de jaren 1943-45 als in de jaren 50-tig wilde hij geen aandacht voor de Sovjets verantwoordelijkheid voor de moorden in Katyn trekken.
Tijdens de oorlog vreesde hij dat het misschien de anti-Hitler coalitie zou opbreken, waarvan de overwinning zag hij als zijn levenswerk.
Na de oorlog waren zijn motieven ongetwijfeld laf, zegt Poolse historicus, Witold Wasilewski. Churchill was bang dat dit zijn oorlogslegende zou kunnen ondermijnen.
De invloedrijke linkse elite in het Westen zag de Sovjet-Unie bovendien als experiment om de wereld en de mens d.m.v. een politieke revolutie te kunnen veranderen. In de praktijk kwam het op neer dat ze de feiten die de Sovjet-Unie in diskrediet brachten, weigerden aan te nemen. (10)

Volgende blog: Poolse inbreng in de overwinning van de WOII, deel 2: mythische beschuldigingen van Polen

Bronnen:
(2) Ben Macintyre, Poland’s war contribution was extraordinary, and disgracefully downplayed –  The Times, december 10, 2010
http://www.thetimes.co.uk/tto/news/world/europe/article2839471.ece
(3) M. Ryba: “Odklamac wczoraj i dzis”/’Historia faktyczna zamiast propagandy – od rozbiorow do PRL, legalizacja niesprawiedliwosci’, str. 15-65
(4) 1939- 1945 : Poland’s Contribution to victory in the Second World War
(5) Julian Borger: Debunking Polish stereotypes: the cavalry charge against German tanks, The Guardian 6-4-2011:
*) ‘De meest waarschijnlijke oorsprong van de legende is een schermutseling in het Pommerse dorp Krojanty op de eerste dag van de Duitse invasie op 1 september 1939. De Poolse cavalerie, wiens eenheden nog steeds niet gemotoriseerd waren, hebben inderdaad aan een Wehrmachtinfantry-bataljon weerstand geboden, maar onder een zwaar machinegeweerbeschieting werden ze gedwongen zich terug te trekken. Tegen de tijd dat de Duitse en Italiaanse oorlogscorrespondenten daar aankwamen, waren enkele tanks gearriveerd en namen ze zelf deel aan het gevecht.(…)’
(7) Ireneusz T. Lisiak: “Zaklamany Holokaust”, pag. 16 – na: P. Lisiecki, “Krew na naszych rekach?” Lublin 2016, s.7-8
(8) idem, pag. 17 na: L.Z. Niekrasz, Operacja “Jedwabne”. Mity i fakty, Wroclaw 2005, str. 80
(9) http://natemat.pl/108849,niebywale-po-latach-niedomowien-brytyjczycy-wreszcie-przyznali-ze-to-polacy-zlamali-szyfr-enigmy
(10) (Mieczyslaw Ryba, Odklamac wczoraj i dzis/Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm – proba porownania: Gwalt na rozumie, czyli dwa slowa o totalitaryzmach; na: Witold Wasilewski, “Zachod a Katyn”, Biuletyn IPN nr 4 (111) s.16-17/ o zachowaniu panstw i elit zachodnicht wobec ZSRR,  str. 92)
(11) Ewa M. Thompson: “Imperial Knowledge, Russian Literature and Colonialism”, pag 175
(12) Poolse historicus, kenner van de Pools-Joodse relaties, dr Ewa Kurek “Jedwane antamomia klamstwa”, pag 167

Blog#37: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 3: de achtergronden voor de genocide in de Oost-provincies van Polen

 

Polen heeft haar onafhankelijkheid verdedigd, Oekraïners verspreid over vier landen

 

In 1921 (het verdrag van Riga), na 123 jaar krijgt Polen haar grondgebieden van voor de derde, en deels van voor de tweede deling terug.

 

Rusland en Oekraïne namen afstand van Oost-Galicië. De Oekraïners zonder eigen staat en tegen eigen wil, leefden nu in vier verschillende landen: Sovjet Rusland, Polen, Roemenië en Tsjecho-Slowakije. (2)

 

Polen als land, vormde zich in het begin van de twintigste eeuw in extreem moeilijke omstandigheden. Voordat er een herkenbaar, modern land kon ontstaan, moesten Polen veel problemen overwinnen.

 

Het vastleggen van de Poolse grenzen behoort tot de moeilijkste episodes uit de moderne Europese geschiedenis. Er was sprake van zes grensoorlogen en één zeer ernstig conflict, de Pools-Sovjet oorlog van 1919-1920.

 

Polen heeft altijd weinig te danken gehad aan haar bondgenoten en nog minder aan haar vijanden. Allebei verwelkomden haar ontstaan in 1918-1920 als onafhankelijke staat met minachting. Broos en onbemind werd Polen geconfronteerd met soortgelijke problemen van legitimiteit binnen haar eigen grenzen (1).

 

Daarom kon Polen de nationale aspiraties van de Oekraïense bevolking die erin leefde op dat moment niet vervullen. Het zou de stabiliteit van de prille staat in gevaar brengen. Maar Polen gaf de Oekraïense bevolking de gelegenheid om haar eigen nationale identiteit binnen de Tweede Poolse Republiek te ontwikkelen en te bewaren.
(2)

 

Na het einde van de Eerste Wereldoorlog en voor het ontbreken van de WOII is geen enkele staat in Centraal- en Oost-Europa erin geslaagd om het probleem van nationale minderheden op een bevredigende manier op te lossen. (3)

 

Overblijfsel van de juk van de tsaar

 

De oostelijke provincies, die Polen na ruim 100 jaar terug kreeg, waren als effect van de onderdrukking van de tsaar en de oorlogen enorm achtergesteld.

 

De Poolse regering heeft alles ondernomen om er beschavingsniveau te verhogen en de economische vooruitgang te bevorderen.

 

De Oekraïners dachten daar echter anders over.

 

De modernisering van de staat en het inhalen van de beschavingsachterstand vonden ze onbegrijpelijk en overbodig. Het bracht alleen extra lasten met zich mee, vonden ze.

 

De Oekraïense boeren hadden geen verharde wegen nodig, geen telefoon of elektriciteit, en zeker geen gemetseld gemeentehuis.

 

Ze zagen geen noodzaak in de inentingen voor de dieren of in de invoering van de hygiënevoorschriften. In een Poolse ambtenaar en politieagent zagen ze een bedreiging, en de belastingen vonden ze een uitbuiting.

 

Oekraïense boeren wilden een staat zonder aansturing en dat zo’n staat kon bestaan, wisten ze nog uit de tijd van de bolsjewistische revolutie en de oorlog: als je iets nodig had, pakte je het gewoon een ander af.
(2)

 

Invloed van de Oekraïense nationalisten

 

Voor de Tweede Wereldoorlog bestonden in Polen legale Oekraïense partijen.

 

De grootste en meest belangrijke was de UNDO (Oekraïense Nationaal-Democratische Eenheid), die ook haar vertegenwoordiging in het Poolse parlement had. Het was wel een partij met een anti-Pools karakter.

 

Later ontstonden de nationalistisch, ondergrondse organisaties (zoals UWO), die meer aanhangers hadden en die terreur als vorm van strijd gebruikten.

 

Ze pleegden 300-600 terreuraanslagen, brandstichtingen van huizen en boerderijen, aanslagen op individuele personen zoals op de generaal Jozef Pilsudski, de Poolse staatsman, op 25 september 1921.

 

De anti-Poolse aantijgingen hebben tot moord op drie Oekraïense parlementskandidaten geleid. Een van hen was een bekende journalist, leraar, schrijver en tolk van de Poolse taal, Sydor Twerdochlib.

 

Voor de Oekraïense nationalisten was deelname aan verkiezingen gelijk aan een verraad en het verdiende volgens hen de dood. Een fel appel, die zelfs tot ‘slachting van Polen’ opriep, ging gepaard met de terroristische actie. (4)

 

De hoofdideoloog van de Oekraïense nationalisten werd Dmytro Doncow, die veel invloed op de jeugd had.

 

Hij geloofde dat in de geschiedenis de sterkste en de meest gezonde overwint. Net als Hitler en andere makers van de fascistische bewegingen geloofde hij in het sociaal Darwinisme en racisme.
In de strijd om de Oekraïense staat liet hij alle vormen van geweld toe, ook misdaden. (5)  Er is geen ethiek in de strijd. (6)

 

Op deze ideologie ontstaat de OUN in de jaren 30-tig in Wenen.

 

Het doel van de anti-Poolse acties van de Oekraïense nationalisten uit de jaren 20-tig en 30-tig waren etnische zuiveringen. Terwijl deze gebieden eeuwenlang een mengeling van nationaliteiten zijn geweest. Ze troffen niet alleen de nieuwkomers maar ook de mensen, die daar van generatie op generatie woonden. (7)

 

De OUN activisten gebruikten alles wat ze konden om Polen op de Europese arena in het kwaad daglicht te stellen. Daarbij stopten ze niet met de terroristische daden. (8)

 

Ze gebruikten de economische problemen door de wereldcrisis veroorzaakt, om de Poolse regering onbekwaamheid en discriminatie tegen de Oekraïense bevolking toe te schrijven.

 

In 1942 ontstaat het idee van een eigen Oekraïens leger.

 

Vanuit de politieke strijd tussen de verschillende Oekraïense nationalistische organisaties ontstaat in 1943 het Oekraïens Partizanenleger (UPA). Ze neemt de macht in Oekraïne over en liquideert iedere Oekraïense strijder, die de nieuwe machthebber niet wilde erkennen. De UPA kreeg controle over 3/4 van het gebied in Wolyn en Polesie. (9)

 

De vooroorlogse relaties

 

De vooroorlogse relaties tussen de gewone Polen, Oekraïners en Joden beschrijft men als goed: vriendschappen, gemengde huwelijken, gezamenlijke activiteiten en festiviteiten. De problemen begonnen toen de verschillende Oekraïense nationalistische organisaties deze saamhorigheid begonnen aan te vallen. (10)

 

De Oekraïnse bevolking was wel vriendelijker tegen de Polen die daar van generatie op generatie woonden dan tegen de Polen die daar na de WOI kwamen wonen. Maar met de tijd werden ook zij getolereerd.

 

De sociale contacten tussen de nieuwkomers en de Oekraïners waren frequent. (11)

 

Goede relaties in Wolyn duurden tot aan de WOII en zelfs langer.

 

In Oost-Galicie waren de relaties door de nationalistische propaganda beinvloed, en op sommige plaatsen waren ze vijandig. (12)

 

Vanaf de jaren 30-tig groeit de onrust. De OUN activiteiten winnen aan populariteit onder de steeds grotere groepen Oekraïners.

 

Er worden moorden gepleegd op de dorpsvoorzitter en de voorzitter van een boeren vereniging. Oekraïners worden aangespoord om Polen schade aan te brengen, zoals boerderijen in brand steken.

 

De haat begon te groeien.

 

Kinderen zijn altijd de beste barometer van de sfeer thuis, eerder of later brengen ze het naar buiten.
“Een Oekrainse buurmeijse spuugde in het gezicht van haar Poolse leeftijdgenote, en ze zei spottend tegen haar ‘jij Poolse'”.(13)

 

Een effectief nationalistisch beleid op die momenten was onmogelijk.

 

Rol van de Grieks-Katholieke kerk

 

“Oekraïense soldaten voeren een strijd, die onverenigbaar is met de humanitaire beginselen en gebruiken van het internationaal recht. Met wreedheid behandelen ze hun tegenstanders en burgers” – schreef de aartsbisschop van Lwów, Józef Bilczewski.

 

De aartsbisschop appelleerde in zijn brieven aan de Grieks-katholieke metropoliet van Lwów, Andrzej Szeptycki om dit te stoppen. Hij gaf veel voorbeelden van de Oekraïense misdaden tegen de katholieke kerk, zijn volgelingen en in het algemeen tegen Polen.

 

De aartsbisschop van Lwów zei met grote pijn, dat de haat van de “Oekraïners” tegen de Polen te wijten was aan de uitingen van een groot deel van de Oekraïense geestelijken. Dat het een uitvloeisel van hun politieke weg was, die met een extreme haat tegen de Latijnse liturgie en de Poolse medeburgers was vervuld. (14)

 

Alles wees erop dat de Oekraïense machthebbers besloten hadden om de Poolse bevolking, die in het gebied woonde te doden. (15)

 

De meeste vertegenwoordigers van de Grieks-katholieke kerk steunden het politieke programma van de OUN om een onafhankelijke Oekraïense staat met de hulp van Duitsland te stichten. De metropoliet Szeptycki steunde de door de UPA aangestelde regering en hij steunde het Derde Rijk. (16)

 

Aan de slachtingen van 1943 heeft naast de UPA ook de 14de divisie SS ‘Galizien’ deel genomen, die door de Duitsers was gevormd.

 

Het Oekraïense Centrale Comité van Volodymyr Kubyivych steunde de oprichting van deze eenheid. De metropoliet Andrzej Szeptycki heeft 12 Grieks-katholieke predikanten aan de eenheid toegekend. (17)

 

In hun brieven aan de gelovigen veroordeelden ze de ideologie die daarachter stond niet. Ze hebben de volkerenmoord op een rij met de dronkenschap en verwaarlozing van de religieuze plichten gezet. (18)

 

De Grieks-Katholieke bisschop Chomyszyn veroordeelde de Oekraïense misdaden met kracht. Hij sprak over “de val van de moraal in onze (red. IV: Oekraïense) natie“, dat “het ondergrondse werk van onverantwoordelijke factoren” tot formeel banditisme en tot anarchie leidt. Maar dit was een zeer onpopulaire opinie in de Grieks-Katholieke kerk.

 

De orthodoxe kerk, ondergeschikt aan de patriarch van Moskou, veroordeelde de moorden en riep de Oekraïense bevolking op om dit te stoppen. Daarvoor hebben de Oekraïense nationalisten twee hoge priesters van deze kerk gedood.

 

Een andere orthodoxe kerk (The Ukrainian Autocephalous Orthodox Church) steunde het handelen van OUN-UPA wel.
(19)

 

Rol van de Duitsers en Sovjets

 

Zowel de Sovjets als de Duitsers hebben alle nationale tegenstellingen in dit gebied benut om hun eigen doelen te bereiken.

 

Moskou beschouwde de huidige oostgrens van Polen als iets tijdelijks en organiseerde anti-Poolse partizanengroepen die de aanvallen, vernielingen, moorden en corruptie pleegden. (2)

 

In hun plannen om Polen aan te vallen, hebben Duitsers hun samenwerking met de Oekraïense nationalisten in 1937 opnieuw aangehaald.

 

Duisters wilden de nationale opstand in Oost-Galicië als pretext voor de oorlog gebruiken. De Ribbentrop-Molotov-pact en de aanval van de Sovjets op Polen on 17 september 1939 heeft deze plannen veranderd.

 

Nadat in maart 1939 de leider van OUN, Lew Rebet in Polen werd gearresteerd, bereidde zich de OUN op voor een opstand.

 

De UNDO verzette zich tegen het gebruik van Oekraïners voor de doeleinden van andere landen en waarschuwde de Oekraïense gemeenschap daarvoor.

 

Een dag na het tekenen van het Ribbentrob-Molotov-pact had de UNDO de ernst van de situatie ingezien en ze heeft zich loyaal aan de Poolse regering verklaard. In effect daarvan hebben ongeveer 110.000 Oekraïners in het Poolse leger gevochten. (20)

 

Het hoofd van de veiligheidspolitie in Generaal Gouvernement (GG, de Poolse gebieden door de Duitsers in de WOII bezet) verklaarde in maart 1940 dat wat Duitsers en Oekraïners verbindt is de haat tegen de Polen.

 

Daarom, volgens het Duitse beleid om de nationale tegenstellingen te gebruiken, kregen de Oekraïners veel privileges.

 

Het waren speciale kaarten, meer eten, ze mochten over een radio beschikken (waarvoor een Pool de doodstraf kreeg).
Ze hadden eigen scholen, een mogelijkheid om in Berlijn en Wenen te studeren, sociale en religieuze activiteiten te ontplooien. Duitsers tolereerden de OUN. (21)

 

De OUN was een opstand aan het voorbereiden op het moment van het uitbreken van de Duits-Sovjet oorlog. Met de hulp van het Duitse leger ontstonden de Oekraïnse eenheden: “Nachtigall” en “Roland”.

 

Sovjets hebben de Oost-provincies van Polen heel snel bezet. Aan de sabotageacties tegen Polen, behalve de nationalisten, namen ook deel de communistische eenheden, bestaande uit de lokale bevolking. Sovjets spoorden ze aan om ‘met wapens, zeisen, hooivorken de eeuwige vijand (…) te slaan“. (23)

 

Onder de leiding van de OUN districtcommandant, Hrygorija Goliasz ‘Beja’ werden er honderden Polen in Koniuchy, Pototorow, Slawetynia en Jakubowiec vermoord. (24)

 

Lew Mechlis, het hoofd van het polit-burau van het Sovjet leger instrueerde op 22 september 1939 op welke wijze men de vijandigheid tussen de Oekraïners en Polen moest benutten. (25)

 

Met het zien van de nederlaag van het Poolse leger in de strijd tegen de Duitse troepen en de evacuatie van de Poolse regering en politie, begon de lokale Oekraïense bevolking militaire groepen te organiseren en de steden over te nemen.

 

Ze pakten de individuele Poolse soldaten op, ontdeden ze van hun wapens en uniformen. Diegenen die Oekraïens waren, lieten ze vrij en de Polen vermoordden ze op een beestachtige wijze.

 

De rivieren Horynia en Styr gooiden later tientallen vermoorde soldaten op hun oevers uit.

 

Deze militaire groepen vermoordden de baby’s door ze op de hooivorken te spitsen. Om de nek kregen de slachtoffertjes een briefje met een spottende tekst en ter afschrikking voor de bevolking werden ze in de mest dagen lang achtergelaten. (26)

 

Het Balans van 1939-1941?

 

In 1939 sneuvelden er 1036-1139 Polen in Wolyn, uit z’n 86 woonplaatsen.

 

Na het grijpen van de macht in Wolyn en Galicië begonnen de Sovjets meteen de bolsjewistische orde in te voeren. (27)

 

Vanaf 17 september 1939 arresteerden ze allen, die de nieuwe macht niet accepteerden of er verdacht van werden.

 

Tot mei 1941 vielen 21.500 duizend slachtoffers van dit beleid, waarvan waarschijnlijk 7.000 Polen, 8.000 Oekraieners en 5.000 Joden.

 

De elites van de Poolse samenleving als z.g.n. ‘gevaarlijke groepen’ werden geliquideerd. Als middel daarvoor gebruikten de Sovjets massale deportaties naar de diep in de Sovjet-Unie gelegen gebieden, zoals Siberië en Kazachstan.

 

In februari, april en juni 1940 waren dat de Poolse kolonisten, waaronder de Poolse militairen, families van de onderdrukte personen, oorlogsvluchtelingen van september 1939.

 

In de jaren 1940-1941 hebben de Sovjets 42.000 mensen uit Wolyn verwijderd, waarvan 28.200, die daar voor 1939 woonden. In meerderheid waren het Polen.

 

In tegenstelling tot de Polen hebben de Oekraïners de komst van de Sovjets met vreugde verwelkomd. Ze zagen ze als bevrijders.

 

Zodra de Sovjets de macht kregen, begon de NKWD eerst met de liquidatie van het Oekraïens verzet in april 1940. (28). Medio 1940 werd de Oekraïense bevolking het slachtoffer van de onderdrukking. (29). In april 1941 begon de NKWD de belangrijkste leiders van de OUN uit te schakelen. (30)

 

Voordat de Duitsers in 1941 kwamen, hebben de NKWD en NKGB een bloedbad in elke gevangenis van Wolyn veroorzaakt.
Iedereen met een doodstraf hebben ze dood geschoten. De overige gevangenen schoten ze met een machinegeweer dood en ze gooiden granaten in de gevangeniscellen.

 

Van 5,500 gevangenen was op z’n minst 2,500 dood. De meesten waren de Oekraïners. (31)

 

Uiteindelijk hebben ook de Duitsers de OUN mensen laten oppakken en in het geheim als plunderaars laten doden (32).

 

Een tragedie, omdat

 

Jozef Marecki, priester, historicus en wetenschapper noemt de moorden op de Poolse bevolking vooral een tragedie:
  • Vele historici, politici en de z.g.n. “politiek correcte” mensen noemen deze moorden onterecht een Pools-Oekrains conflict
  • De daders waren christenen en ze vernielden de kerken, misbruikten religieuze symbolen en ontheiligden de menselijke resten
  • De schachtoffers zijn helemaal vergeten, de overgrote meerderheid van hen heeft geen graven
  • De overlevenden zijn bewust aan hun lot overgelaten. Er is hen de kindertijd, jeugd en de toekomst afgenomen
  • Men presenteert de jaren 1943-45, zowel in de Poolse als buitenlandse literatuur op een marginale en oneerlijke wijze. De oorzaak van deze genocide wordt verzwegen, de namen van de ideologen van het Oekraïns nationalisme worden niet genoemd
  • Men nivelleert het verschil tussen de slachtoffers en de moordenaars. Het lijkt alsof er geen schuldigen zijn, men ontwijkt het praten over de SS-Galizien. Er wordt gesuggereerd dat de Polen hier zelf de schuld van zijn
  • De moordenaars krijgen gedenkmonumenten, worden als nationale helden geëerd. De straten, pleinen en scholen krijgen hun namen. En wie praat over de slachtoffers van hun moorden?
(33)

Lees meer: het verschil tussen het Duits en Latijns, Pools nationalisme

 

Bronnen:
(1) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007
(2) Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we Krwi 1943”, pag. 60
(3) idem, pag. 103
(4) idem, pag. 75-76
(5) idem, pag, 75
(6) idem, pag, 79
(7) idem, pag, 87
(8) idem, pag, 88
(9) idem, pag, 161-165
(10) idem, pag. 100
(11) idem, pag. 95-97
(12) idem, pag. 99
(13) idem, pag. 101
(14) idem, pag. 48
(15) idem, pag. 41-43
(16) idem, pag. 241
(17) idem, pag. 320
(18) idem, pag. 242-243
(19) idem, pag. 246-247
(20) idem, pag. 105-109
(21) idem, pag. 119
(22) idem, pag. 126
(23) idem, pag. 111
(24) idem, pag. 113
(25) idem, pag. 114
(26) idem, pag. 109-112
(27) idem, pag. 114-115
(28) idem, pag. 120-123
(29) idem, pag. 117-118
(30) idem, pag. 126-128
(31) idem, pag. 129-132
(32) idem, pag. 135-138
(33) idem, pag. 15-16

Blog#36: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 2: De vernietiging van de Poolsheid in Wołyń

 

Foto: isakowicz.pl

Inleiding

 

Op een zondagochtend, 11 juli 1943 vielen er kogels, granaten, flessen met aangestoken benzine, hooivorken, zeisen, messen, bijlen en pokers. De meeste slachtoffers waren vrouwen en kinderen.

 

Deze tragedie heeft levens van meer dan 130.000 Polen gekost (….), tientallen duizenden gewonden, duizenden wezens, daklozen, ontelbare schare aan getraumatiseerde mensen.

 

De situatie van Polen, die in de Zuid-Oost provincies van het land woonden, was tragisch in de Tweede Wereldoorlog.

 

Eerst verscheurd door de Sovjetterreur, deportaties naar Siberië en Kazachstan, aanhoudingen midden in de nacht, Sovjet kampen (1939-1941).
Daarna de Duitse bezetting, dwangarbeid in Duitsland, quota’s in mensen, producten en geld, razzia’s, concentratiekampen (1941-1944), om uiteindelijk geteisterd te worden door de terreur, die de Oekraïense politie, in de Duitse dienst zaaide.

 

De genocide op Polen in Wolyn in de Tweede Wereldoorlog wacht nog steeds op de uitleg, ondanks het verstrijken van meer dan 70 jaar. (1)

 

Wat is genocide?

 

Het woord genocide heeft Poolse advocaat en officier van justitie van de Joodse afkomst, Rafal Lemkin geïntroduceerd. In het door Lemkin voorbereidde VN-verdrag inzake de Voorkoming en de Bestraffing van Genocide, d.d. 9 december 1948, zegt het Art. II het volgende:

Foto: geni.com

“(…)
In dit Verdrag wordt onder genocide verstaan een van de volgende handelingen, gepleegd met de bedoeling om een nationale, etnische, godsdienstige groep, dan wel een groep, behorende tot een bepaald ras, geheel of gedeeltelijk als zodanig te vernietigen:
a. het doden van leden van de groep;
b. het toebrengen van ernstig lichamelijk of geestelijk letsel aan leden van de groep;
c. het opzettelijk aan de groep opleggen van levensvoorwaarden die gericht zijn op haar gehele of gedeeltelijke lichamelijke vernietiging;
d. het nemen van maatregelen, bedoeld om geboorten binnen de groep te voorkomen;
e. het gewelddadig overbrengen van kinderen van de groep naar een andere groep.(…)” (2)

 

Volgens het VN-verdrag worden de misdaden van de Oekraïense nationalisten (OUN-UPA) op Polen in Wolyn als Genocide aangeduid.

 

De Oekraïense nationalisten veronderstelden een zo snel mogelijke moord op alle leden van de Poolse natie, van ongeboren baby’s, kinderen, volwassenen tot bejaarden ongeacht het geslacht en de leeftijd.
Daar waar de omstandigheden het toelieten, ging het doden gepaard met barbaarse martelingen, zoals:

 

  1. hakken met bijlen
  2. spijkers in schedels slaan
  3. scalperen
  4. afsnijden of afhakken van een hand, neus, oren, lippen of een tong
  5. met een bijl op het voorhoofd of schedel slaan
  6. mond van oor tot oor openscheuren
  7. keel afsnijden
  8. het hoofd (af)hakken met een bijl
  9. borsten afsnijden
  10. iemand levend met een zaag door het midden snijden
  11. buik van een zwangere vrouw opensnijden en iets erin gooien
  12. stoppen van voorwerpen in de vrouwelijke schede
  13. ophangen van slachtoffers aan hun ingewanden
  14. aderen uittrekken
  15. handen branden
  16. het hele lichaam in stukken hakken
  17. vastspijkeren aan een tafel of aan een kruis in de kerk
  18. slaan met een hamer een houten pen in de buik
  19. het lichaam aan stukken scheuren met paarden of kettingen
  20. het lichaam door de straten slepen aan een touw rondom de nek
  21. het slachtoffer als schietschijf gebruiken
  22. ophangen aan een prikkeldraad
  23. het slachtoffer levend ingraven en het uitstekende hoofd met een zeis afsnijden
  24. het slachtoffer in brand steken
  25. de huid met een scheermes uitsnijden
  26. kinderen levend in een waterput, vuur of brandende gebouwen gooien, ophangen aan genitaliën, ze op pallen of hekken spitsen, in een rivier laten verdrinken, baby’s op hooivorken spitsen

(3)

De onvoorstelbare brutaliteit van de daders doet denken aan de scènes uit de 18de eeuwse bloederige traditie van de hajdamaks *) en later van de bolsjewistische revolutie.
De historicus Aleksander Korman heeft vastgesteld, dat de Oekrainse Partizanen Armee (UPA) 362 methodes van beestachtige martelingen op Polen toepaste. (4)

 

Onafhankelijkheidsprogramma van de OUN-UPA voor Oekraïne

 

De Oekraïense nationalisten (OUN-UPA) hebben een deel van hun samenleving een eenvoudig onafhankelijkheidsprogramma aangepraat.
“Als er geen enkele Jood, Pool, Hongaar, Roemeen, moslim of andere vreemdeling op de Oekraïense bodem zou zijn (…), maar vooral geen één Pool, zal ook Roosevelt Oekraïne als onafhankelijk land erkennen“.
Daarom riepen ze het volk op om “te doden, doden en nogmaals te doden wanneer het juiste moment aanbreekt”.

 

Acties tegen Polen waren georganiseerd, gepland en wijdverspreid.

 

In Wolyn hebben ze 60.000 slachtoffers gekost. Van 1150 dorp nederzettingen en 31.000 boerderijen heeft de UPA 91% vernietigd.
In Oost-Galicie waren het 70.000 slachtoffers.

 

De door hen aangevallen bevolking was niet eerder opgeroepen om het gebied te verlaten, nog werd hen een andere vesting aangeboden. Ze werden zelfs aangemoedigd om te blijven en ze kregen ‘veiligheidsgaranties’.

 

De medeplichtige aan de slachting van de Poolse bevolking, behalve de UPA strijders, was ook de Oekrainse bevolking, ook vrouwen en kinderen.

 

Oekraïense boeren namen deel aan de moorden op Polen, omdat ze op deze manier hun bezittingen en grond konden overnemen, en dit verlangen bleek in veel gevallen sterker te zijn dan het morele gebod “gij zult niet doden”.

 

De Oekrainse boeren, voorzien van bijlen, zeisen en messen vormden bendes, de zgn. ‘zelfverdedigingseenheden‘, en hielpen de UPA bij de moorden. Vrouwen en kinderen deden mee aan berovingen, brandstichtingen en aan het doden van de gewonden.

 

Dat mensen jarenlang buren van elkaar, goede kennissen of vrienden waren, had daar geen invloed op. Ook geen gemengd huwelijk werd ontzien. Vaak dwong de UPA de Oekrainse mannen (vrouwen) om hun echtgenote(s)n te doden.

 

Meedogenloze dood wachtte alle Oekrainers, die Polen op een of andere manier hielpen, door ze te waarschuwen of ze onderdak te bieden. Ondanks dat waren er veel rechtvaardige Oekrainers.

 

Typerend is dat het geen bezetter was die deze moorden pleegde. Het waren de medeburgers, mensen die geen loyaliteit aan de II Poolse Republiek toonden.

 

Sommigen maakten gebruik van de door hen geroofde documenten en onder de naam van hun slachtoffers verhuisden ze naar Polen of naar het Westen.

 

Na elke moord en beroving verbranden Oekrainers elke boerderij. Ze kapten de bomen, die er rondom stonden en ze ploegden de grond.

 

Ze deden het om geen kans te laten bestaan dat iemand na de oorlog zijn eigendommen zou kunnen herkennen. Ook om geen waterputten met de vermoordde mensen en de massagraven te laten vinden (5).

 

Het was geen Pools-Oekrainse- of burgeroorlog

 

Het is onjuist deze tragedie, die in de jaren 1943-44 plaatsvond een Pools-Oekrainse- of burgeroorlog te noemen. Dit zou betekenen dat beide kanten dezelfde doelen hadden.

 

Polen waren totaal geschokt en ze konden zich niet verdedigen. Wat ze konden doen was een wanhopige verdedig tegen de vernietiging. Bovendien waren het vooral hulpeloze boeren, die de schachtoffers werden. (6)

 

Het commandant van het AK district Wolyn, Kazimierz Babinski, psuedonim “Lubon”, vermeldde op 22 april 1943 over de situatie van de Polen in Wolyn, waarin de Oekraïense bandieten de hele gezinnen afslachten (…),

 

Hij wees erop dat de Duitsers de Oekraïense bevolking in een zelfmoordstrijd tegen hun medeburgers van de Poolse nationaliteit duwen.
Het is voor de Duitsers makkelijker het land te bezetten wanneer de verschillende bevolkingsgroepen met elkaar vechten. Op deze manier kunnen ook de Sovjet-partizanen de Poolse leiding in hun handen krijgen. De enige verliezers in deze situatie, schreef hij zijn de Poolse en Oekraïense bewoners en eigenaren van dit land.

 

Het AK commandant verbood de methoden, die de Oekraïnse bendieten gebruikten. Hij zei, we zullen geen Oekrainse boerderijen ter vergelding verbranden, geen vrouwen en kinderen vermoorden.

 

In de verdedigingsacties verbood hij de samenwerking zowel met de Duitse bezetter als met de Sovjet-partizanen. De commandanten hebben de plicht om er alles aan te doen dat ze de Polen, die samen met de Sovjet-partizanen vechten aan de Poolse kant te krijgen. Hij waarschuwde voor de provocateurs en de communisten. (8)

 

Op 16 januari 1944 schreef het AK commandant aan de leiding: Er is geen genade of een verzachtende omstandigheid voor de moordenaars van vrouwen en kinderen. We hebben dit gevecht niet gewild. Als buren wilden we in vrede met de Oekraïense bevolking van Volhynia leven. Het is anders gegaan en we hebben geen schuld aan dit bloedvergieten. (9)

 

Één keer was er sprake van vergelijkbare strijdkrachten tussen de Polen en de Oekrainers, toen in 1944 de “Pools-Oekrainse frontlinie” ontstond. Als gevolg daarvan stierven in dat hele gebied niet meer dan 2-3 duizend Oekraïners.

 

Moskou en Kiev beschouwden de OUN-UPA officieel als een criminele organisatie. Vooral omdat ze naar de onafhankelijkheid van Oekraïne streefde. Dat was zo wie zo het lot van elk volk dat dit soort aspiraties in de ogen van de Sovjets had. Dat OUN-UPA de Polen vermoordde was niet van belang.
In Oost- en Zuid-Oekraïne is een overtuiging dat de OUN-UPA een fascistische organisatie is.
In West-Oekraïne, die ooit van de Poolse Republiek II was, en onder de Oekraïners in Canada en Zuid-Amerika zijn de tradities van OUN-UPA tot de dag van vandaag levendig.
De OUN-UPA strijders krijgen hun gedenkmonumenten, de straten en scholen worden naar ze vernoemd. De dreigingen richting Polen worden nog steeds uitgesproken. (6)

 

Het gebeurde al eerder

 

In 1918 hebben twee Oekraïnse Volksrepublieken hun onafhankelijkheid verklaard: De Oekrainse Volksrepubliek (URL) met de hoofdstad Kiev en waar de provincie Volyn (Wolyn) toebehoorde en de West-Oekrainse Volksrepubliek (ZURL) in Oost-Galitie (Galicja Wschodnia) met de hoofdstad Lvov.

 

Lvov was beslist Pools en met de Poolse Republiek ruim 500 jaar verbonden.

 

Toen begon Oekraine oorlog met Polen.

 

Het Oekraïens bewind was kort en extreem bloederig. Een voorbeeld is hier Złoczów. Oekraïners hebben daar 150 Polen van verschillende leeftijden en beroepen op beschuldiging van ‘de Oekraïnse intelligentie te willen vermoorden’ aangehouden .

 

Ze hebben die 150 in wezen onschuldige mensen gevangen gehouden en gemarteld. De tijdelijke Oekraïense rechtbank heeft 22 van hen binnen enkele minuten ter dood veroordeeld.
Diegenen die de vonnis velden, waren geen primitieve of ongeschoolde mensen. Integendeel, allemaal beschikten ze over universitaire diploma’s.

 

Toen de Poolse Republiek II de macht in Złoczów overnam, heeft de Poolse regering exhumatie van de slachtoffers in maart 1919 verricht. De afgevaardigden van de geallieerden namen eraan deel.

 

Toen bleek dat de doden zonder doodskisten werden begraven, hun schedels waren verbrijzeld, benen en armen gebroken.
Onder de doden waren o.a. Jan Herzog, een minderjarige leerling, Kazimierz Izykiewicz, 21-jarige spoormedewerker, Ludwig Miller, 26-jarige fotograaf.

 

De moord in Złoczów heeft de positie van Oekraïne in Versailles, waar men over de toekomstige staatsgrenzen besliste, beschadigd .

 

Ook toen ging het om misdaden die wijd verbreid waren. Het waren de Oekraïense machthebbers, het leger en de Oekraïense bevolking die de misdaden pleegde.
(7)
Diegenen die sterke zenuwen hebben, kan ik deze video aanbevelen:

https://www.youtube.com/watch?v=ut3r_j9Uy0o&feature=youtu.be

Volgende blog: drie genocides op de Poolse bevolking in de WOII, deel 3:

Bronnen:

*) Het woord hajdamak komt uit de Turkse taal en betekent jagen, achtervolgen. Het waren losse groepen van de weggelopen boeren, verarmde stedelingen en Kozakken, die in 1730-1770 in Oekraïne opereerden. De adel, geestelijken en Joden waren voor hen een belichaming van het kwaad. http://www.historycy.org/index.php?showtopic=46404
(1)  Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we Krwi 1943”, pag. 44
(2) Verdrag inzake de Voorkoming en de Bestraffing van Genocide, 1948, Parijs, 9 december 1948, Nederlandse vertaling, Tractatenblad 1960, 32, gewijzigd bij Tractatenblad 1966, 179:  https://www.coutinho.nl/mrm/1001.htm
(3) Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we Krwi 1943”, pag. 339-340
(4) idem, pag. 340
(5) idem, pag. 340-342
(6) idem, pag. 343-346
(7) idem, pag. 46-48
(8) idem, pag. 262-265
(9) idem, pag. 292

Pagina 2 van 5

mijnpolen.nl