Tag: Polen Pagina 1 van 5

Blog#59: Jedwabne – drie gedenkplaatsen en maar één verhaal?

Jedwabne was mij onbekend.

In de communistische tijd reisde men nauwelijks. In de eerste plaats waren daar geen middelen voor. Overnachtingen zoals men ze in het Westen kent, bestonden niet. Hotels waren niet te betalen en op vakantie ging je naar je familie. Communisten hielden de waarheid voor de mensen verborgen en de mensen onderling uit elkaar. 

Historisch Nieuwsblad, Foto: Ilona Versteeg

Voor het eerst hoorde ik de naam Jedwabne, toen ik het artikel uit 2015 in het Historisch Nieuwsblad las.

communistisch monument in Jedwabne: “Plaats van executie op de Joodse bevolking. De nazi-Gestapo en de Hitlers militaire politie hebben 1600 mensen levend verbrand – 10 juli 1941” Bron: wolna Polska . Bron: wolna Polska

Het artikel was gebaseerd op het a-historisch en a-wetenschappelijk boek van Jan T. Gross “Buren”, en zoals het boek beschuldigde het de Polen voor het verbranden van 1600 Joden in een schuur van Jedwabne.

Wat Gross in zijn boek heeft gedaan is de tekst van het monument dat de communisten na de oorlog in Jedwabne hebben geplaatst overgenomen, en de daders van de moord, de Duitsers in Polen veranderd, bevestigt dr Kurek. (9)

Via de oerbossen naar Jedwabne

“De aanwezigheid van een bizon en ander groot wild heeft de bescherming van het bos gedurende vijf eeuwen gevormd”. Bron: wikipedia

In de zomer van 2016 wilden we naar Polen op vakantie. Lekker kamperen, rond reizen, eindelijk meer van Polen zien. We wilden naar de oerbossen (Puszcza Białowieska), tegen de grens met Wit-Russland.

“De eerste schriftelijke vermelding van het Białowieża-bos is de beschrijving van de jacht van Władysław Jagiełło uit 1409” Bron: wikipedia

Sinds 2015 was er ook een onenigheid over dit gebied tussen De Europese Unie en Polen. Ik wilde de situatie zelf zien, en de informatie ter plekke inwinnen. Polen had op dit gebied een zeer lange traditie en veel kennis. Iets klopte in het verhaal niet.

We hebben de prachtige bossen bezocht, de boswachters gesproken. Zoals ik al vermoedde, was er niks aan de hand. Weer een politieke agenda die Polen in een hoek moest zetten.

In Jedwabne

Een bezoek aan Jedwabne was eerder een onverwachte bijkomstigheid op onze verdere reis richting het noorden. Langs de weg zagen we een bordje Jedwabne en we dachten, deze kans zal zich niet zo gauw weer voordoen.

Oude marktplaats, Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Het was laat op de middag toen we onze auto aan de oude marktplaats in Jedwabne parkeerden.

Onze focus lag op de plek waar de ‘bekende’ schuur stond. Eerst probeerden we zelf de weg te vinden.

Gedeporteerden naar werkkampen voor slaven in Siberië en Kazakhstan

Ter nagedachtenis van de gedeporteerden naar de werkkampen voor slaven in Siberië en Kazachstan. Foto: Ilona Versteeg

Toen we terug naar de oude markt kwamen, zagen we dit monument voor het eerst

“Ter nagedachtenis aan de gedeporteerden, degenen die stierven van honger en kou, vermoord in de Siberische en Kazachse kampen – Dankbaar voor het wonder van de redding, Sybiracy *) en Poolse patriotten van Jedwabne – 2002 – Ter herinnering aan de doden en ter waarschuwing aan de levenden”.

Nadat Sovjet Rusland Polen in september 1939 was binnengevallen, heeft Stalin 1,7 miljoen Polen naar de werkkampen voor slaven in Siberië en Kazachstan gedeporteerd. Slechts een derde van hen overleefde het.

“De wijdverbreide samenwerking van Poolse Joden met de Sovjets, bij het opstellen van de lijsten van Polen en de Poolse families bestemd voor deportaties naar Siberië, heeft de meest beschamende en beladen gevolgen voor de Poolse bevolking van Oost-Polen gehad. 

Van 17 september 1939 tot 22 juni 1941 waren het de Joodse buren die de Sovjets erop wezen welke Poolse families tegen het communisme waren”.  (1)

“(…) Geen enkele Jood boog zich ooit neer voor het monument op de oude markt dat deze Polen herdenkt (…)”. (2)

We zoeken verder …

Verder op zoek naar de schuur

Ik schroomde iemand naar de weg te vragen. Ik weet hoeveel onrecht is de bewoners van Jedwabne aangedaan.

Gross met zijn boek zocht geen waarheid. Het artikel in het Historisch Nieuwsblad door Laura Starink volgde een spoor van manipulaties, onwaarheden, en stereotyperen.

Ik passeerde een jonge moeder met twee kleine kinderen. De kinderen riepen mij tegemoet een vrolijke ‘goede dag’. Een uitwisseling van begroetingen, een glimlach. Ik dacht nu of nooit. Ik vroeg alleen “kunt u….“. En de mevrouw begon zeer vriendelijk uit te leggen waar we heen moesten. 

Gedenkmonument voor de Poolse slachtoffers van het communisme in Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Te snel afgeslagen en we kwamen uit op een katholieke begraafplaats. Voor de ingang troffen we een ander gedenkmonument aan.

Voor de slachtoffers van de NKWD en UB **)

“Ter nagedachtenis van de 180 bewoners en 2 priesters van Jedwabne, vermoord door de  NKWD, Duitse nazi’s en UB tussen 1939-1956”

Het Oosten van Polen was nog voor de WOII het doel van de Sovjet zuiveringen. NKWD vermoordde toen ruim 100.000 Polen in de z.g.n. ‘operatie Polen‘. (3)

Nadat het Derde Rijk en de Sovjet-Unie samen Polen in september 1939 binnenvielen, gingen deze zuiveringen (aan beide kanten) door. De politiek- en crimineel geradicaliseerde, communistische bendes pleegden op de burgers moorden, berovingen, verkrachtingen. De massagraven uit die tijd tellen honderden slachtoffers.

Bij de terugtrek van de Sovjets in 1941 (begin van de oorlog met Duitsland) had de NKWD een opdracht om de sporen van de communistische misdaden te wissen, d.m.v. de dodenmarsen richting de Sovjet-Unie en executies van de krijgsgevangenen.

Vanaf 1944 beginnen de bolsjewieken opnieuw “(…) razzia’s, pacificaties, liquidaties. Verdere transporten van de Poolse bevolking ver naar het oosten [Siberie, Kazakhstan], in de ellende en verderf“. (4)

Steeds dichterbij de schuur

Een oudere mevrouw gaf ons vriendelijk de volgende aanwijzingen. Gauw zagen we al de plek in de verte.

Joodse begraafplaats, Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Aan de linkerkant een Joodse begraafplaats omheind met een muur van grote, vierhoekige stenen, los tegen elkaar aangezet. Een open verroeste poort en meteen een gedenksteen. Onderaan een krans van de toenmaligen Poolse premier, Beata Szydło. 

Foto: Ilona Versteeg

Een tekst op de gedenksteen binnen de Joodse begraafplaats vermeldt dat daar de lichamen van de vermoorde Joden uit de schuur lagen. Maar is het zo? Uit mijn zoektocht blijkt dat de lichamen tot nu toe nog niet zijn overgebracht naar de begraafplaats in Jedwabne of in Israel, zoals het volgens de religieuze Joodse voorschriften zou moeten gebeuren. De exhumatie uit 2001 werd onderbroken en verder verboden, het onderzoek naar de waarheid gestopt …

Plaats tussen de Joodse begraafplaats en de plek van de ‘schuur’. Foto: Ilona Versteeg

Tegenover de Joodse begraafplaats bevindt zich een plek waar de schuur stond, de plek waar een groep van Joden uit Jedwabne was vermoord.

Een stenen omtrek, binnen een gedenkmonument. Op de voorkant van het monument zien we verbrande planken die de verbrande schuur zouden moeten symboliseren. Een tekst in Hebreeuws en in het Pools, Israëlische vlag, veel kransen van staatshoofden. Iemand heeft er een mooie uitspraak van de paus Johannes Paulus II neergezet.  

Gedenkmonument voor de Joden uit Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Aan beide kanten van het gedenkmonument zien we een plantenbegroeiing op twee plekken.
De eerste, een grotere aan de rechter kant van het monument (op de foto) is de plek waar de schuur stond en waar het eerste, grotere graf ligt. 
De tweede, kleinere beplanting vormt de tweede kleinere graf die buiten de schuur was.

Een vijandige omgeving?

We waren niet de enigen die op die dag de gedenkplaats zochten. 

Een Joods paar gebruikte GPS in haar zoektocht. Zoals wij, dwaalden ze een beetje rond.

Op de katholieke begraafplaats viel me een jonge Joodse man op. Vrij snel, bijna rennend doorzocht hij de begraafplaats.

Het is ongebruikelijk in Polen om op een katholieke begraafplaats te rennen. Later zagen we dezelfde man bij de schuur staan.

Geen gesprekken, nauwelijks elkaar aankijken of groeten. Ik kreeg de indruk dat ze snel komen en weer snel gaan alsof ze zich in een vijandige voor hen omgeving bevonden.

“Al waren het 40 miljoen mensen, die het initiatief onderschrijven, zal geen opgraving in Jedwabne plaatsvinden”.

… Dit heeft onlangs ene Jonny Daniels, hoofd van de stichting From the Depths publiekelijk verklaard. Een opgraving in Jedwabne zou in strijd zijn met de Joodse religieuze wetten. (5)

Toen dezelfde Jonny Daniels de vooroorlogse graven van Joden in Dobrzyń (red. Polen) aan de Vistula vond, belde hij Rabbi Schudrich en kreeg de opdracht om de overblijfselen en botten naar Warschau te vervoeren en ze op de Joodse begraafplaats in Okopowa te begraven. (5)

Schending van grondwettelijke rechten in Polen

In Polen wordt het grondwettelijke recht van Polen op de waarheid over de gebeurtenissen van juli 1941 in Jedwaabne geschonden. Ook historici mogen hun werk niet doen.

De minister van Justitie van de Republiek Polen is in staat om historisch onderzoek vele jaren onrechtmatig te blokkeren, historici de toegang tot gerechtelijke archieven of belangrijke geheime documenten te ontzeggen“, schrijft historica dr Ewa Kurek. En zo gebeurde het in het geval van historisch onderzoek in Jedwabne. “Ministers, aanklagers en rechters hebben absolute macht over historisch onderzoek.” (6)

1600, 900, 350, …?

In wezen weet niemand hoeveel lichamen onder de schuur liggen en hoe ze zijn omgebracht.

In 1949 vermelden de communisten (ZBOWiD)***) 1600 doden, in 1967 verklaarde de Districtscommissie voor onderzoek naar nazi-misdaden in Bialystok dat het 900 waren en in 2002, 350. Alles zonder onderzoek en exhumatie.

Prof. Andrzej Kola en zijn team begonnen een opgraving in 2001 nadat het boek van Gross verscheen. De bemoeienis van de Amerikaanse rabbijn M. Schudrich, de Amerikaanse Joden en Israel liet niet lang op zich wachten.

Ze frustreerden het werk van prof. Kola op elk punt. Geen beenderen mochten opgetild worden. Op het moment toen de onderzoekers “46 hulzen van de Duitse Mauser-wapens, type MG34” (7) vonden, daarnaast nog kostbaarheden op de lichamen van de vermoorde Joden, mocht de opgraving niet meer doorgaan.

Als Polen geen angst voor de waarheid hebben, wie dan wel?

Zowel het voorlopige rapport van de exhumatie door prof. Andrzej Kola als de beslissing over het stoppen van de exhumatie van de minister behoren tot de meest bewaarde geheimen.

De linkse groepen in Polen gebruiken ondertussen ‘Jedwabne’ om Polen de schaamte aan te praten over iets waar ze geen schuld aan hebben. Sommige Joodse groepen zien daarin een gelegenheid om Polen als een antisemitisch land in de wereld te presenteren. En hoe ongelooflijk het ook mag klinken, gebruikt Duitsland ‘Jedwabne’ om eigen schuld uit de Tweede Wereldoorlog met Polen, hun slachtoffers te willen delen! (8)

De Sovjets bolsjewieken hadden hun eigen belang bij om de waarheid over de aantallen van de slachtoffers te vervalsen. Welk belang hebben de huidige autoriteiten in Warschau om een historisch-wetenschappelijk onderzoek naar de moorden in Jedwabne te dwarsbomen, en de burgerlijke initiatieven zoals ‘Stop447‘ en de ‘de hervatting van de opgraving in Jedwabne‘ te negeren?

ongegronde claims van joodse organisaties. Edward Reid

Vorige blog: S-447, een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan – deel 2 (blog#58)

Meer lezen:

Drie genocides op de Poolse bevolking in de WOII: Ribbentrop-Molotov pakt en de samenwerking van Gestapo en de Sovjets NKWD

Het General Gouvernement (GG), het meest uitgebuit en vernietigd gebied uit alle door Duitsland in de WOII bezette gebieden: blog#43, blog#45, blog#48

Serie aan blogs over de Amerikaanse wet S-447, die in de eerste plaats Polen aanvalt en een precedent schept voor de rest van de wereld: blog#51 t/m blog#58

Bronnen

*) Sybiracy is een ere titel; deze naam krijgen Polen die voor de vrijheid van eigen land in de geschiedenis hebben gevochten. De straf daarvoor was onteigening en verbanning naar Siberië. Deze straffen pasten Russische tsaren in de achttiende en negentiende eeuw (deling van Polen) en de bolsjewieken in de Tweede Wereldoorlog toen Sovjet-Rusland Polen in 1939 aanviel en na 1944.

**) NKWD, Sovjet repressieorgaan; UB (Urzad Bezpieczeństwa), communistische veiligheidsdienst in de Volksrepubliek Polen, die de belangen van de partij waarborgde, door de tegenstanders van het systeem te elimineren. Zoals altijd bij de totalitaire systemen: ‘het doel heiligt de middelen’

***) ZBOWiD, een officiële, door de communistische staat gecontroleerde veteranenvereniging in de Volksrepubliek Polen; gevormd in september 1949

(1) Ewa Kurek: “Polacy i Żydzi: problemy z historia” [Polen en Joden: problemen met de geschiedenis], Wydawnictwo Clio, pag. 209

(2) idem, pag. 210

(3) Leszek Zebrowski: “Zydzi, Polacy, komunizm 1939-2012 – Mity przeciwko Polsce” [Joden, Polen, communisme 1939-2012]; Uitgeverij Capital 2014, pag. 68

(4) idem, pag. 70

(5) https://www.salon24.pl/u/konfederat1000/924222,jonny-daniels-osmieszyl-przeciwnikow-ekshumacji-w-jedwabnem-oraz-sam-siebie-czy-zlamal-prawo; J. Daniels is een Engels-Israelische Jood die uit het niets in Polen verscheen en die met de belangrijkste mensen uit de regering, de president op de foto’s komt. Ieder denkend mens in Polen vraagt zich af, met welk recht maakt deze man dit soort verklaringen, en welk recht geldt nog überhaupt in Polen?

(6) Ewa Kurek: “Polacy i Żydzi: problemy z historia” [Polen en Joden: problemen met de geschiedenis], Wydawnictwo Clio, pag. 21-22

(7) idem, pag. 95

(8) Ewa Kurek, “Jedwabne, anatomia klamstwa” [Jedwabne, anatomie van een leugen], Lublin 2018, pag. 152

(9) idem, pag. 85

Blog#57: “S-447 JUST” – uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties. Deel 1: onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen:

  1. “S-447 JUST”/De inleiding:  historische feiten, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken van 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. De vrijwaringsverdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en de andere Europese landen
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel 1, Deel 2
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties – Deel 1: onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur, Deel 2: opmerkelijke stappen, naoorlogse ontwikkelingen in Polen, Amerika, en Israël
  7. “Holocaust restitutie – “Dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties” – helaas is dit artikel van fenixx.org van internet verdwenen.

Herwaardering in de geschiedschrijving

In het communistische Polen hadden Polen en Joden niet alleen geen vrijheid om een wetenschappelijk onderzoek naar het verleden te doen, maar ook geen mogelijkheid van onderling contact’, schrijft historica dr Ewa Kurek. 

Tegelijkertijd vond in de wereld een ‘onbegrijpelijke herwaardering in de geschiedschrijving plaats’, zegt ze. ‘De voor de hand liggende waarheid dat het geen Polen maar de Duitsers waren die de WOII begonnen en miljoenen Joden vermoord hebben, begon te vervagen‘. 

De door de Duitsers op het Pools grondgebied gebouwde concentratiekampen begon men ‘Poolse kampen‘ te noemen. Er ontstond een overvloed aan publicaties over het vermeend Pools antisemitisme en de Poolse schuld tegenover de tragedie van de vermoorde Joden. 

 ‘Deze herwaardering is des te meer onbegrijpelijk,’ zegt Ewa Kurek, dat ‘de mythen, verdraaiingen en manipulaties van de waarheid‘ die tot doel hebben Polen met de uitroeiing van de Europese Joden te belasten ‘niet zo zeer van de Duitse als van de Joodse kant kwamen‘. (1)

En als Polen zich daartegen wil beschermen d.m.v. een wet, is het juist Israël, die Polen van het ‘ontkennen van de Holocaust‘ beschuldigt. *)

Geld, indoctrinatie, manipulatie?

Onder de Joden in Israël en de Diaspora zegt men steeds vaker, dat geldkwestie een mogelijke drijfveer van deze ontwikkelingen is, schrijft historica Ewa Kurek.

Dr Kurek haalt de woorden van de Amerikaanse rabbijn, Arnold Jacob Wolf aan: “ik krijg de indruk dat in plaats van over de Holocaust te onderwijzen wordt er ruilhandel mee gedreven“.  

Norman Filkenstein koos deze uitspraak als een leidende gedachte voor zijn boek “The Holocaust Industry”, waarin hij de werkingsmechanismen die deze ontwikkelingen dienen, uiteen zet. (1)  

Zijn boek krijgt steun van bepaalde Joodse kringen.  De term “Holocust-Industrie” is inmiddels een gangbare term in de politicologie. (2)

Onmisbare hulp van wijze en eerlijke mensen

Dr Ewa Kurek, historica en wetenschapper, prijst zich gelukkig dat ze nog met de generatie van Joodse historici zowel in Polen, New York als in Israël mocht werken. 

Ze noemt, o.a. prof. Chone Schmeruk, prof. Jakub Goldberg, prof. Lucjana Dobroszycka, prof. Judyta Kestenberg. 

Hun hulp was onmisbaar bij het weergeven van de Pools-Joodse geschiedenis. Het waren wijze en eerlijke mensen, voor wie de historische waarheid de hoogste waarde had“, zegt ze. 

Na hun overlijden hebben de Poolse en Joodse historici van de communistische opvoeding, de studies over de gezamenlijke geschiedenis van Polen en Joden overheerst  (3)

Tussen de WAARHEID en de post-waarheid

Wat we in de Poolse-Joodse relatie moeten begrijpen”, zegt dr Ewa Kurek, “dat (…) er in Polen, Joden en Polen zijn, die voor de waarheid vechten en Polen en Joden die geen waarheid willen”. (4)

“Sinds 1989 wordt de Pools-Joodse relatie zeker vals voorgesteld“, zegt Marian Miszalski. “We hebben te maken met de vijandigheid van Israël en de Amerikaanse Joden tegenover Polen. “Ze hebben er belang bij” – zegt Miszalski. “(…) Joden die in 1968 uit Polen zijn geëmigreerd, weigeren toe te geven waarom ze Polen hebben verlaten. Uit angst voor de verantwoordelijkheid voor het stalinisme, zeggen ze in het Westen dat ze door ‘Poolse antisemieten’ worden vervolgd“. (5)

prof. Paweł Śpiewak, bron: dorzeczy.pl

De regeringsleiders in Polen houden nog steeds mensen in dienst en/of zulke mensen betalen, die het land en de Polen belasteren.

Een voorbeeld is hier prof. Paweł Śpiewak, die aan de Tsjechische krant ‘Tydenik Echo’ vertelde dat Polen tijdens de WOII ‘meer Joden dan Duitsers hebben gedood‘.  We hebben hier over een geleerde, de voormalige directeur van het Historisch Joods Instituut in Polen. (6)

Regelmatig komen er berichten naar boven dat de huidige regering PiS en president Andrzej Duda achter de rug van de bevolking afspraken met de Joodse organisaties maken.

Het is bizar dat de Poolse regering zijn vergaderingen in Israël houdt en het Israëlische parlement zijn zittingen in Polen heeft. (5)

Vorig jaar organiseerde het Pools Wetenschappelijk Instituut (PAN) een conferentie in Parijs “over de nieuwe Poolse school voor Holocaust-onderzoek”, volledig uit het Pools belastinggeld bekostigd. 

“Een festival van anti-Poolse leugens”. Bron: facebook.com

De uitgenodigde sprekers, als Polen voorgesteld, waren o.a. professoren:  Barbara Engelking, Jan Gross en Jan Grabowski.

Het zijn echter geen Polen. Deze conferentie was één en al een grove belediging van de Polen. 

De Poolse gemeenschap in Frankrijk protesteerde tegen deze conferentie, en schreef aan de organisatoren “(…) dat de sprekers die in Parijs zijn uitgenodigd onbetrouwbare en anti-Poolse populaire wetenschappelijke activiteiten verrichten, en [dat] uitstekende experts die verschillende onderzoeks- en evaluatieresultaten presenteren, zijn van de discussie uitgesloten“(…). (7)

Laster tegen Polen – niks nieuws

Dit is niet de eerste keer dat de vijanden van ons land een bedrieglijke propaganda gebruiken om Polen te belasteren.

Het doel is altijd hetzelfde geweest, zodat niemand met ons wilde sympathiseren wanneer dezelfde vijanden ons land innamen en ons tot slaaf maakten.

Dit gebeurde al in 1414, kort na de Slag bij Grunwald, waar Poolse koning Jagiello de Duitse kruisridders versloeg, en de 200 jaar durende terreur en dreiging beëindigde.

Jan Falkenberg, in dienst van de Duitsers, noemde Polen “walgelijke ketters en schaamteloze honden (…), die men volledig moest uitroeien en aan de galg ophangen” (…) . Uiteindelijk verloor Jan Falkenberg dzee strijd en de Europese landen verwierpen zijn woorden. (8)

In de achttiende eeuw deden het de Franse ‘filosofen’ in opdracht van de Russische tsarina en de Pruisische koning. 

In 1919 tijdens het Versailles verdraag waren het de complotten van de zionistische organisaties.

Het Ribbentropp-Molotov pakt voorzag hetzelfde soort propaganda tegen Polen. Zelfs de aanhangers van het pakt in Hollywood voerden oorlog tegen Polen tussen 1939-45.

In 1980 kregen de ware leiders van Solidarność een naam ‘extremist’, zodat niemand met ze wilde onderhandelen.

Tot de dag van vandaag lijkt de vloed van leugens en manipulaties niet te stoppen. 

Historici in Polen mogen nog steeds geen onderzoek naar de Pools-Joodse relatie doen

Terwijl dit gebeurt, krijgen historici in Polen nog steeds geen toegang tot historisch, wetenschappelijk onderzoek naar de Pools-Joodse relatie. Daar rust censuur op. (9)

Jan T. Gross “The Neighbours”. Bron: goodreads
Ewa Kurek “Jedwabne An Anatomy of Lies”. Bron: jews&poles

De wereld heeft het a-historisch en a-wetenschappelijk boek van Jan Tomasz Gross ‘The Neighbours‘ als waarheid aangenomen, en wij, Polen wachten nog steeds op een strafrechtelijk, en wetenschappelijk onderzoek naar de moorden in Jedwabne. 

Prof. M. Chodakiewicz heeft het historisch context onderzocht en in het boek “Masacre in Jedwabne” beschreven, ‘nu rest nog een onderzoek onder de grond‘, aldus de wetenschapper. **)

“(…) Alleen historisch, wetenschappelijk onderzoek kan de waarheid naar boven halen, en de Pools-Joodse relatie vrij van mythen, vooroordelen en beschuldigingen maken. Alleen de waarheid kan de beide kanten de geschiedenis helpen accepteren zoals het is“. (9)

Maar voor een echt historisch werk is er geen geld“, vertelt dr Ewa Kurek in een internetprogramma, wRealu24.

Haar gesprek met de Joodse journalist en historicus, U. Hupert in een radioprogramma mag niet uitgezonden worden. Haar film “Whoever saves one life“, over de Joodse kinderen door de nonnen in de Tweede Wereldoorlog gered en over de waarheid van getto’s is verboden.

Ook het boek van de Joodse onderzoekster, Anna Ciałowicz, over de Holocaust van Zamojszczyzna krijgt geen aandacht en geld. (10)

Een jonge Joodse vrouw, Judyta Lewinowska ervoer, hoe gevaarlijk kan zijn het zoeken naar de waarheid. 

Voor haar proefschrift “Theologische, filosofische, historische betekenis van de Holocaust in het hedendaagse Joodse denken vanuit het perspectief van Kiddush HaSzem en Kiddush HaChaim” heeft ze de hele beschikbare literatuur in het Pools, Joods en Amerikaans doorzocht, de vragen gesteld, de bronnen diep onderzocht en de conclusies getrokken.

Alles ging goed, de promotors waren enthousiast. Plotseling bleek dat haar werk antisemitisch karakter had. In gevolg daarvan kon ze geen uitgever van haar werk vinden. “Ik had niet verwacht, dat het schijnbaar neutrale verhaal potentieel zo gevaarlijk zou zijn”, zei ze. (11)

“De stem van de vermoorde Poolse Joden

Ewa Kurek laat “de stem van de vermoorde Poolse Joden” horen. (12) We hebben in Warschau een Joods museum van de Poolse Joden Polin,maar zonder Poolse Joden“, zegt ze (13)

Poolse verlichte joden en wereldjoden schaamden zich altijd voor onze Poolse joden“. (14)

Poolse Joden. Foto: fot. jewishinstitute.org.p

De Joodse elite noemde de orthodoxe Joden, de chassieden, een “sociaal uitschot, die moet sterven“. De chassieden zijn de eersten, zegt dr Ewa Kurek, die “de Judenratten en de Joodse politie op bevel van de Duitsers naar de gaskamers stuurden. De chassieden waren het meest kwetsbaar“. (15)

Ze hadden geen kans om gered te worden, ze kenden de Poolse taal niet om hulp te kunnen vragen, en hun verlichte leiders minachtten ze”. (16) “Als een Poolse Jood zijn eigen leven wilde redden, moest hij eerst in opstand komen tegen de Duitsers en de Joodse autoriteiten en de stereotypen over Polen afwijzen (…)”. Zoals dr Kurek het verwoordt “de opstand lag buiten hun grenzen”. (18)

wordt vervolgd

Vorige blog: Amerikaanse wet S-447 en wat de wereld niet mag weten.

Volgende blog: deel 2: overname van Polen in 1944, opmerkelijke stappen op weg naar de wet S-447, Amerika en de staat van Israël

Terug naar het begin, blog#1

Meer lezen:

Het boek van N. Finkelstein “The Holocaust Industry”:  https://www.dlmplus.nl/wp-content/uploads/2018/08/holocaustindustriefinkelstein.pdf

Ewa Kurek, “Jedwabne anatomy of deception”: http://www.poloniainstitute.net/polands-history/jedwabne-anatomy-of-deception/ 

Lange traditie van vrijheid en tolerantie in Polen en het ontstaan van anti-Poolse propaganda: blog#33 en blog#34

Bronnen:

*) het blijkt dat Polen deze wet twee jaar lang met Israël heeft geconsulteerd. Alles was in orde en dan plotseling deze beschuldigingen tijdens de vering in Auschwitz. Tegelijk met de wet S-447 en de claims tegen Polen vonden nog twee andere vreemde gebeurtenissen plaats, die gepaard gaan met dezelfde beschuldiging: er was in New Jersey in Amerika een poging om Het Katyń Massacre Memorial in Jersey City te verwijderen, een TVN-zender in Silezië vertoont een programma waarin ‘Polen’ de verjaardag van Hitler zouden hebben gevierd.

https://wpolityce.pl/polityka/378680-zdumiewajace-slowa-ambasador-izraela-rzad-naszego-kraju-odrzuca-nowelizacje-ustawy-o-ipn-wideo

**) https://www.iwp.edu/books/the-massacre-in-jedwabne/

(1) Ewa Kurak: “Poza granica solidarnosci”/wstep, str. 9-11

(2) wRealu24, d.d. 20-1-2017: zydowska loza B’nai B’rith; Marian Miszalski, en dr Jan Przybyl

(3) Katarzyna Treter-Sierpinska: “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”/interview met Ewa Kurek, pag. 253

(4 ) wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde?https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(5) Na Argumenty, 13-11-2018 Roszczenia lobby żydowskiego mają podstawy rasistowskie (Marian Miszalski): https://youtu.be/mbzLmN2EH8g

(6) https://dorzeczy.pl/kraj/97569/Skandaliczny-wywiad-prof-Spiewaka-Pawel-Lisicki-jest-jednym-z-najwiekszych-antysemitow-w-Polsce.html

(7) https://www.radiomaryja.pl/informacje/organizacje-polonijne-protestuja-przeciwko-antypolskiej-konferencji-naukowej-w-paryzu/

(8) Katarzyna Treter-Sierpinska, “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”/ ‘Polacy to bezwstydne psy’, pag. 223”

Tractatus doctoris cuiusdam de Prutenis contra Polonos et paganos de potestate papae et imperatoris respectu infidelium“:  https://niepoprawni.pl/blog/katarzynatarnawska/sobor-w-konstancji-a-sprawa-polska

(9) W. Sumlinski, E. Kurek, T. Budzynski: “Powrot do Jedwabnego”, 2019, pag. 7

(10) wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde?https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(11)  W. Sumlinski, E. Kurek, T. Budzynski, “Powrot do Jedwabnego”, 2019, pag. 77

(12) Radio WNET.FM, d.d. 19-2-2018  https://youtu.be/iyYraGDHGtc

(13) Internetmedia, wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde? https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(14) Katarzyna Treter-Sierpinska: “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”, intereview met dr Ewa Kurek, pag. 251

(15) Radio WNET.FM, d.d. 19-2-2018, uit de dagboeken van Emanuel Ringelblum, Joodse schrijven van een dagboek in de getto van Warschau,  https://youtu.be/iyYraGDHGtc

(16) Katarzyna Treter-Sierpinska: “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”, interview met dr Ewa Kurek, pag. 251

(17) Internetprogramma, wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde? https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(18) Ewa Kurek: “Polacy i zydzi: problemy z historia”, pag. 159

Over de auteur

Mijn naam is Ilona, ik ben geboren en getogen in Polen. Vanaf 1991 woon ik in Nederland.

Hoe zou ik me aan jou, mijn lezer, willen voorstellen? Vroeg ik me al lang af. Ik zou over mijn studies, werk, opleidingen of passies kunnen beginnen. Dit is echter zo vergankelijk.

Misschien ben je meer geïnteresseerd in het waarom ik de waarheid over Polen zo belangrijk vind? Vooral in de wereld waarin de waarheid uit de mode lijkt te raken en mensonvriendelijke ideeën de feiten, de realiteit verdringen.

Je kunt het heden nooit los van het verleden zien.

Daarom stel ik me voor vanuit mijn eigen ervaring.

Het was 1970, stakingen van de arbeiders aan de kust, in Gdansk. Ik was toen nog geen 7 jaar oud. Het was de sluitingstijd van de winkels. Mijn moeder en ik liepen naar buiten…

Eenmaal daar zag ik overal mensen heen en weer rennen, en schuilen. Vreemde rook in de lucht, grote wagens in de straat, de sfeer van angst.

Instinctief schoten we in een donker straatje naast de uitgang. Gedrukt tegen de muur maakten we ons onzichtbaar. Mij moeder hield mijn hand de hele tijd stevig vast. Plotseling zagen we een deur vlak naast ons opengaan. Een verkoopster uit het warenhuis gebaarde iedereen naar binnen.

Ik heb het nooit kunnen vergeten, thuis werd er nooit over gepraat.  

Ik groeide op onder een totalitair regime, waar het gebrek aan vrijheid een gegeven was. Hoe zeer we onze vrijheid misten, kon ik pas beseffen toen ik al een tijd in het vrije Westen leefde. 

De Sovjet-Unie bezette Polen in 1944. Stalin wist dat hij van een Pool geen communist kon maken. Zijn eigen communisten, versterkt door het Sovjetleger en de communistische diensten zouden Polen breken.

Deze vreemdelingen en hun families vormden een ontoegankelijke kaste en ze leefden in weelde. Stalin heeft ze zelfs aangespoord om hun achternamen naar de Pools klinkende namen te veranderen om geen argwaan te wekken. De Poolse bevolking was bedoeld om het leven als slaaf te slijten. 

We leefden onder een totalitair regime, die de meest basale, persoonlijke situaties beïnvloedde….

Het terreursysteem drong diep tot onze onderbewustzijn, verlamde en vernederde ons, deed ons de ketens om.

De druk werd geleidelijk opgevoerd en toch waren we er elke dag van bewust, dat het ons verstikte en we wilden er vanaf. 

Ondanks de onderdrukking probeerden we een normaal leven te leiden.

We hadden ons eigen geluk, dagelijkse vreugdes, we bleven studeren, we koesterden ons geloof, het vertrouwen en de hoop op een ander toekomst. Elke dag een nieuwe poging om door het plafond dat we opgelegd kregen te breken.

In het land ontbrak er aan alles, eten, kleding, toiletspullen, boeken etc. Elke dag draaide om het bemachtigen, regelen en om de rijen.

Je stond in een rij vaak niet wetend waarvoor je daar stond. Je wist wel dat wat er ook kwam, had je het zeker nodig.

Vaak liep ik in de stad en opeens zag ik een rij ontstaan. Iedereen vroeg aan iedereen: “wat komt er?”

Je stond daar, in een driedubbele rij voor 10 rollen grijze toiletpapier. Minimaal vier uur wachten, want men moest eerst alles uitladen en inventariseren. Soms verliet je de rij voor een half uurtje, maar je omkleden kon je beter uit je hoofd laten, want dan herkenden de mensen je niet meer en je kon je plek in de rij vergeten. Elke plek in de rij was kostbaar en men verdedigde hem.

Om een stuk vlees te bemachtigen stond je één nacht in een rij. Alleen een vermoeden dat men de volgende dag vlees ging verkopen, zorgde ervoor dat mensen een rij voor de deur van de slager vormden. Rond 22.00 uur begon het.

Mijn oudste broer en ik stonden regelmatig in zo’n rij.

Als kinderen deden we het, want onze ouders moesten werken, het was ook dichtbij het huis dus veilig. Elkaar afwisselen mocht, dan konden we een beetje slapen. We waren kinderen en zelfs van dit soort situaties maakten we een spelletje.

Om 11.00 uur ‘s ochtends ging de deur van de slager open. Even dringen en een uur later, als je geluk had, kon je met je één kilo vlees naar huis.

Om een meubelstuk te kopen stond men 7-14 dagen in de rij. De keuze was meestal “dit of niks”.

In deze rij stonden alleen de volwassenen, het was altijd ergens in de stad. 

We vergeten het snel, maar tot en met 1989 waren nog vlees en suiker alleen op bon te verkrijgen.

Een bon betekende echter “geen recht“, maar “als je het lukt, mag je het kopen“.

We mochten geen paspoorten of telefoons hebben, zomaar naar buitenland reizen of een mening over het regime uiten. Men vertrouwde eigen familie en misschien nog de buren en daarbuiten vertrouwde men niemand meer.

Een inkomen die men mocht hebben, was één derde van wat je nodig had om als gezin een beetje normaal te kunnen leven. Polen zijn zeer ondernemend en deze eigenschap kwam enorm van pas.

Voor de generatie van mijn ouders en hun ouders was het leven het zwaarst. Om ons te beschermen, praatten ze er nooit over.

Eerst de ontberingen van de Tweede Wereldoorlog, het land totaal vernield, één derde van de bevolking vermoord. Daarna de Sovjetoverheersing, communistische zuiveringen, terreur, nog meer armoe. 

Ze gingen door. Vaak aan hun lot overgelaten, op een zeer jonge leeftijd op zoek naar werk, van hun families gescheiden.

Geen kansen en mogelijkheden om te ontwikkelen zoals zij het misschien hadden gewild want het systeem, en niet het verstandelijk vermogen, de grenzen van je ontplooiing bepaalde. As je geen ouders had, kon het leven zwaar, kil en frustrerend zijn.

De generatie van mijn ouders sterft nu uit, vermoeid door de dagelijkse strijd om te leven en te overleven. Vaak zijn ze ziek en de zorg is voor velen niet te betalen.

Elk jaar als ik Polen bezoek, zie ik ze te oud voor hun werkelijke leeftijd. Ze zijn moe, keer op keer misleid en neergeslagen door het systeem.

Elk totalitair systeem gaat gepaard met een sociale engineering. Om de mate van manipulatie te herkennen en er effectief tegen te vechten is geen eenvoudige weg. Met dank mag ik zeggen dat het mij is gelukt.

Dit bewustzijn verplicht mij om het ware verhaal van Polen te ontdekken en door te vertellen. Vooral in de tijd waarin de ideologische en politieke aanvallen op Polen aan de orde van de dag zijn.

Het is een verplichting, aan mijn ouders die zo hun best voor mij en mijn broers hebben gedaan. Aan alle generaties van Polen, die de vrijheid en hun land nooit hebben opgeheven en die daarvoor de hoogste prijs moesten betalen. Toen de Tweede Wereldoorlog in Europa afgelopen was, ging de strijd voor vrijheid in Polen door, tot zeker begin jaren 60. 

Polen is een mooi land, met een geschiedenis om er trots op te zijn.

Prof. Feliks Koneczny, Poolse historicus, filosoof en kenner van de beschavingen zei: “in de Poolse geschiedenis waren fouten, maar er was geen kwaad”.

Door de ware geschiedenis van Polen beter te leren kennen, ontdek ik ook mijzelf. Met trots wil ik deze kennis met iedereen delen.

Naar blog#1

Blog#52: Amerikaanse wet “Act S-447” en de poging tot afpersing van Polen. Act S-447 vs het parlementaire recht in Amerika

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

Bron: secure.avaaz.org

Wat nu in de wereld gebeurt, laat aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog denken, zeggen sommige historici in Polen. We zien de nieuwe machtsverdeling, bezettingen en grenzenverschuivingen. De zwakken zijn daar de dupe van. De mainstream media die dit soort agenda’s bedienen, hebben in de wereld van snelle informatiestroom een uitwerking van een kanonschot.

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen:

  1. “S-447 JUST” – De inleiding:  historische feiten lijden, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken van 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is onverenigbaar met de Amerikaanse constitutie
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. Verdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en andere Europese landen  
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel 1, Deel 2
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties. Deel 1, Deel 2
  7. “Holocaust restitutie – dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties”- helaas is dit artikel van fenixx.org van internet verdwenen.

Voordat ik over ga tot op z’n minst drie belangrijke documenten in dit verhaal wil ik eerst een korte schets van Polen onder de Duitse bezetting en de gevolgen daarvan beschrijven.

Een film die ik aan het eind van deze blog plaats, vertelt nog meer.

Het is van groot belang deze gegevens in het achterhoofd te hebben als we het over Polen en de Amerikaanse wet S-447

Hoe kwam Polen uit de oorlog?

Volgens “Het rapport over de verliezen en oorlogsschade van Polen tussen 1939-45”, uit januari 1947: (1)

De bezetting van Polen in de Tweede Wereldoorlog duurde zes jaar, langer dan in welk ander land, en het betrof het hele Poolse gebied.

Het was een vijandige bezetting, afzonderlijk en ongekend in de geschiedenis.
Het was een oorlog niet alleen tegen het land maar ook tegen de Poolse bevolking, met als “uiteindelijk doel de complete vernietiging van het Pools element (…)”, zoals de Duitse kopstukken het toen verwoordden.

Deze bezetting was gericht op het breken van de Poolse natie, om haar 1000 jaar eigen geschiedenis te laten vergeten en tot een massa zonder hogere behoeftes te reduceren.

Duitsers hebben de Polen van al hun eigendommen, inclusief persoonlijke middelen al in 1940 onteigend. Dit ging gepaard met de massale en brute verdrijvingen van de Poolse bevolking uit hun huizen.

Als gevolg van de Duitse terreur verloren miljoenen mensen hun vrijheid, ze moesten dwangarbeid verrichten.

Ter voorbereiding van het z.g.n. Lebensruim volgde de vernietiging van de Poolse culturele objecten, monumenten, verzamelingen en bibliotheken, en de uitroeiing van wetenschappers, artiesten, intelligentie. Er was verbod op elke vorm van intellectueel leven, verbod op religie, literatuur, media, muziek, theater, architectuur, film, sport.

Om er alleen een paar voorbeelden van te geven, Polen verloor 80% van haar infrastructuur, 700 professoren, ruim 1000 leraren van het middelbaar en beroepsonderwijs, tot 4000 leraren basisonderwijs.

Er is hier sprake van moord op zes miljoen Polen (dit gaf Jakub Berman op, de huidige schattingen hebben het over 7-12 miljoen). Bij elkaar verloor Polen 1/5 van de vooroorlogse populatie. Miljoenen verloren hun gezondheid, miljoenen zijn levenslang kreupel geworden.

Verschrikkelijk was het lot van de Poolse kinderen uit Zamojszczyzna , die de Duitsers ontvoerden om Duitsers van ze te maken.

Bron: dw.com
Bron: polskie radio

30.000 van die kinderen, die niet aan de Arische eisen voldeden, vonden dood in de concentratiekampen. Velen van hen stierven van honger en kou onderweg daar naartoe. 

De permanente vernietiging, roof en uitbuiting van het land en de mensen maakte het voor Polen zeer moeilijk om na de oorlog eigen bestaan en kracht te herstellen.

Polen heeft NOOIT oorlogsreparaties ontvangen. 

Dit was het aanblik van Warschau na de oorlog. Bron: Bryla

De in 1944 door de Duitsers gebombardeerd hoofdstad van Polen, Warschau, hebben Polen op eigen kracht herbouwd. (1)

1960 – Schadeloosstellingsovereenkomst met de VS en West Europa

Ondanks deze verwoesting wilde Polen haar verplichtingen in overeenstemming met de internationale normen nakomen.

Daarom heeft de regering van Polen de last van betalingen van de compensatie voor de buitenlandse eigendommen die na de Tweede Wereldoorlog waren overgenomen, aanvaard.

Het betrof bezittingen van natuurlijke- en rechtspersonen, hun rechten en eigendomsbelangen.

Op 16 juli 1960 heeft Polen een schadeloosstellingsovereenkomst met de VS en de landen van West Europa ondertekend.

De ondertekende partijen waren zich ervan bewust dat Polen als land door de oorlog verwoest, economisch gezien niet in staat was een volledige waarde van het onroerend goed als schadevergoeding te betalen.

De sluiting van de overeenkomst betekende dat de buitenlandse regeringen met de goedkeuring van de onderhandelde bedragen instemden. Het geld zou gebruikt worden voor de financiering van compensatie in geval van aanspraken van hun burgers. (2)

Terugbetaling aan de VS in 1981 volledig voldaan

Het ondertekenen van de schadeloosstellingsovereenkomst tussen de Poolse regering en de VS vond op het hoogste staatsniveau plaats, tussen de Amerikaanse president J.F. Kennedy en premier van de Poolse Volksrepubliek, J. Cyrankiewicz.

Zowel het Amerikaanse congres als het Poolse parlement hebben deze overeenkomst bekrachtigd. (3)

Volgens art. 1 van hetzelfde verdrag waarin de Poolse regering [red. destijds] 40 miljoen US dollar beloofde te betalen, en de Amerikaanse regering te accepteren voor de volledige afwikkeling en voldoening aan alle claims van Amerikaanse burgers, zowel natuurlijke als rechtspersonen als gevolg van de nationalisatie en andere overname van eigendommen, rechten en belangen door Polen met betrekking tot onroerend goed dat plaatsvond in Polen vóór de datum van ondertekening en inwerkingtreding van deze overeenkomst. De terugbetaling van deze verplichting door Polen vond plaats in jaarlijkse termijnen en werd volledig terugbetaald en verrekend op 10 januari 1981“.

Na de toetreding van deze regeling, heeft de Amerikaanse regering zich verplicht dat er geen vorderingen tegen Polen in de toekomst zouden zijn en geen van deze claims zouden worden gesteund. Als dat gebeurde, zou de Amerikaanse regering het zelf oplossen. (2)

Ook andere westerse landen kregen de compensaties

Polen sloot een compensatieverdrag met de volgende landen:

  1. Frankrijk (65 miljoen Amerikaanse dollars in vorm van kolenlevering),
  2. Denemarken (5,7 miljoen Deense kronen/in 15 termijnen),
  3. Zwitserland/Lichtenstein (53,5 miljoen SchF – in 13 termijnen),
  4. Zweden (116 miljoen Zweedse kronen – in termijnen),
  5. Groot Brittannië (5,465 miljoen Britse ponden),
  6. Noorwegen (Polen en Noorwegen hebben elkaars vorderingen kwijtgescholden),
  7. Belgie/Luksemburg (600 miljoen Belgische franken),
  8. Griekenland (230 duizend Amerikaanse dollars),
  9. Nederland (9,05 miljoen gulden),
  10. Oostenrijk (71,5 miljoen Oostenrijkse sterling – in 12 termijnen)
  11. Canada (1,225 miljoen Canadese dollars – in 7 termijnen).

De schadevergoedingen vonden plaats in contanten en in termijnen.

Polen heeft zich van haar verplichtingen gekweten en de bedragen aan desbetreffende landen volledig betaald.

Tijdens de uitvoering van de individuele contracten werd Polen vrijgesteld van alle verplichtingen, die uit de inbeslagname van eigendommen van buitenlanders voortvloeiden.

De ontvangers van claims zijn de staten geworden waarmee Polen de overeenkomsten heeft gesloten. (2)

1952 – Schadeloosstellingsverdrag tussen West Duitsland en Israël

Acht jaar eerder hebben de regeringen van de Bondsrepubliek Duitsland en van Israël en The Conference of Jewish Material Claims against Germany een restitutie- en schadeloosstellingsverdrag ondertekend.

Zoals het protocol nr. 2 van het verdrag vermeldt, betrof het de restitutie en schadeloosstelling voor de Joden in Duitsland en in de gebieden onder de Duitse overheersing. Het ging o.a. over de:

  • in beslag genomen eigendommen
  • materiële verliezen
  • aanzienlijke voordelen vernietigd in de bezette gebieden
  • economische verliezen

Volgens de overeenkomst tussen Adenauer en M. Sharett heeft de staat Israël een bedrag van 3 miljard Duitse Marken ontvangen.

23 Joodse organisaties vertegenwoordigd door The Conference of Jewish Material Claims against Germany hebben een extra bedrag van 450 miljoen DM ontvangen. De ondertekenaren waren Adenauer en Goldmann.

Duitsland verplichte zich deze bedragen binnen 10 jaar te voldoen. (4)

Dit document bewijst dat aan schadevergoeding is voldaan. En het eisen van meerdere schadevergoedingen voor dezelfde schade is niet in overeenstemming met het internationale recht.

Duitsers krijgen hun goede naam in 1960 terug …. en hoe zit het met de rest van de oorlogslachtoffers?

Tijdens de ontmoeting in New York in 1960 tussen Ben Gurion en Adenauer, vond een onofficiële vergeving van Israël aan Duitsland. 

Ben Gurion verklaarde namens het Israëlische parlement: “Duitsland van vandaag, is niet de Duitsland van gisteren“. 

Bron: historycomestolife

Duitsland bleek toen het goede naam terug te hebben gekregen, terwijl de meeste Duitse slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog tot de dag van vandaag nog steeds niet zijn schadeloosgesteld.

Deze slachtoffers worden keer op keer buiten beschouwing gelaten.

In “The Holocaust Restitution Movement in Comparative Perspective” uit 2002 schrijft Micheale J. Bazyler, dat het meest opvallende uit de overeenkomst tussen de Joodse organisaties en de Zwitserse banken uit 2001 is dat men er naast de Joden ook niet-Joden in noemt.

De niet-Joden waren dan de homoseksuelen, fysiek en geestelijk gehandicapten of gehandicapten, de zigeuners, en de Jehova Getuigen.

De schrijver merkt terecht op dat de groep van niet-Joden echter klein is, en sluit compleet de hele Slavische groep uit, vooral de Polen (10 miljoen slachtoffers) en de Russen (27 miljoen slachtoffers). (5)

Bovendien 71% van alle vernietigingen in de Tweede Wereldoorlog vonden op het Pools en Russisch gebied plaats. (6)

1997 – Joodse organisaties uit Amerika zetten Polen onder druk

In 1997 heeft het Poolse parlement een wet ‘over de relatie van de Poolse staat tot de religieuze Joodse gemeenschappen in Polen‘ in behandeling genomen.

De 8 a 9 Joodse gemeenschappen in Polen op dat moment, bestaande uit 300-400 leden (landelijk waren het 1200 leden) eisten toen van de Poolse staat, dat ze het vermogen van de vooroorlogse Joodse gemeenschappen krijgen. 

Voordat het Poolse parlement het wetsvoorstel in behandeling had genomen, begon al de bemoeienis vanuit Amerika.

Op het initiatief van de politiek-joodse lobby heeft een tiental Amerikaanse senatoren een open brief aan de Poolse regering geschreven, waarin ze een dergelijke oplossing eisten. Terwijl deze erfenis was en blijft onwettig.

In het vooroorlogse Polen bestonden 2000 Joodse gemeenschappen.
De Joodse gemeenschappen uit 1997 waren geen rechtmatige erfgenamen van de vooroorlogse Joodse gemeenschappen.

Het is onduidelijk, waarom de Poolse regering onder deze druk bezweek. Waarschijnlijk had het te maken met de mogelijke toetreding van Polen tot de NAVO. Zelfs dan was dit gebaar overbodig geweest. De wet over de ‘teruggave van gemeentelijke eigendommen‘ is nu een feit.

De formulering van deze wet was ongelukkig en heeft een precedent geschapen. In plaats van ‘teruggave van eigendom‘, had er ‘schenking van de Poolse staat naar behoefte‘ in moeten staan, zegt Marian Miszalski. (7)

De Joodse gemeenschappen in Polen hebben op deze wijze ruimschoots aan vermogen gekregen. De vraag is wat is met dat geld gebeurd? 

Achter dit handelen staan dezelfde Joodse organisaties die al meerdere rechtszaken aan hun broek hebben kregen, omdat de mensen die ze vertegenwoordigen er geen dollar van hebben gezien. En dit moet verteld worden, zegt Surmacz, journalist en chef van het Pools Persbureau. (8)

Act S.447, ongrondwettig, onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving

Waldemar Biniecki van de Poolse gemeenschap in de VS bericht dat de wet “S-447” ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving is. 

Het is op een omstreden manier aangenomen. Het gebeurde toen de senatoren met vakantie waren.

Het Huis van Afgevaardigden boog zich niet meer over het document maar naam het wetsvoorstel van de Senaat alleen over. De president kreeg weinig manoeuvre en hij moest de wet ondertekenen. (9)

Krzysztof Zawitkowski van The Coalition of  Polish America vindt deze wet een bedreiging voor Polen, maar niet alleen, want. 

Deze wet:

  • verandert de rechtsorde in de beschaafde wereld, wat het eigendomsrecht betreft. Gebruikelijk is dat het eigendomsrecht op basis van overerving, verwantschap wordt doorgegeven
  • discrimineert door één etnische groep boven de wet te zetten en het breken van de internationale wet mogelijk te maken
  • verplicht de Amerikaanse overheid tot handhaving van de wet niet alleen in Amerika maar ook in andere landen. De Amerikaanse regering beschikt over drukinstrumenten, die een willekeurig land dwingen kunnen om aan deze eisen te voldoen, door bijvoorbeeld de wet aan te passen
  • sluit het bestaan van een onafhankelijke economie, in dit geval die van Polen, uit. (3)

YouTube heeft helaas de video van Edward Reid verwijderd en ik moest een andere weg zoeken om zijn film beschikbaar te stellen. Klik a.u.b. op de volgende link, wees open en deel hem:

https://www.cda.pl/video/3576295b9

Meer lezen:

Agentur 114, de naoorlogse Duitse inlichtingendienst, de belangrijkste toegangspoort voor de voormalige nazi’s en oorlogsmisdadigers

Vorige blog: S-447- het erven op basis van etniciteit/nationaliteit?

Volgende blog: mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de WOII

Bronnen:

(1) “Sprawozdanie w przedmiocie strat i szkod wojennych Polski, w latach 1939-1945; Warszawa, styczen 1947 – wykonane przez Biuro Odszkodowan Wojennych przy Prezydium Rady Ministrow – link:   http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=68987 [Het rapport over de verliezen en oorlogsschade van Polen tussen 1939-45, Warschau, januari 1947; Oorlogsschade kantoor bij het presidium van de Raad van Ministers]

(2)  http://pressmania.pl/umowa-indemnizacyjna-pomiedzy-usa-i-prl/

(3)  K. Zawitkowski, Coalition of  Polish America, Polonia amerykańska: Ustawa 447 stanowi olbrzymie zagrozenie. Nie pozwala ona na istnienie samodzielnej gospodarki:  https://youtu.be/g_3voQjTiWg

(4) https://treaties.un.org/doc/Publication/UNTS/Volume%20162/volume-162-I-2137-English.pdf, protocol nr 2, pag. 298-300 (pdf pag. 49)

(5) “The Holocaust Restitution Movement in Comparative Perspective”, 2002, Berkely Journal of International Law, volume 20, issue 1, articel 2 – door  Michael J. Bazyler; pag. 16 (pdf pag.35) 

 http://www.berkeleyjournalofinternationallaw.com/wp-content/uploads/2015/07/The-Holocaust-Restitution-Movement-in-Comparative-Perspective.pdf 

(6) http://wyborcza.pl/alehistoria/1,121681,17844725,Ile_milionow_zginelo__Ofiary_II_wojny_swiatowej.html?disableRedirects=true

(7) wRealu24, 27-3-2019; : Marian Miszalski, publicysta, pisarza, tlumacz literatury francuskiej na polski: Czego chce od Polski lobby zydowskie (link Een gesprek over ‘joden’ en antisemitisme is onmogelijk?[Marian Miszalski, schrijver en tolk: Wat wil de Joodse lobby van Polen?/link: Onmogelijke discussie over Joden en antisemitisme?] – toen ik aan mijn blog begon te werken heeft Youtube de link naar deze film onder de mom van “haatspeech” verwijderd. Dit is des te meer een bewijst hoe elk gesprek over dit onderwerp bemoeilijkt, zelfs gedwarsboomd wordt. 

(8) Wnet 25-4-2018: dziennikarz, szef PAP, Surmacz o ustawie 447: roszczenia Zydow   https://youtu.be/1xJA3nfKMX4

(9) Radio Wnet, gesprek met Waldemar Biniecki: Act S.447, ongrondwettig, onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving, o roszczeniach Zydow: Polonia walczy z ustawa 447 [Poolse gemeenschap in de VS vecht tegen de wet S447]: https://youtu.be/LID6TvEVACA

Blog#48: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII – Het Generaal Gouvernement (GG), het meest uitgebuit en vernietigd gebied uit alle door Duitsland tijdens de oorlog bezette gebieden. Deel 3: De grootste begraafplaats van Europa

Vervolg op deel 1, deel 2


Zoals tijdens de eerste imperiale overheersingen

Het lot van de bewoners van het Generaal Gouvernement was te vergelijken met het lot van de inheemse bevolking uit de tijd van de eerste imperiale overheersingen – schrijft historicus Leszek Pietrzak.

De bezetter besliste over het leven en dood van de Poolse bevolking. 


De ruggengraat van de Polen breken

De toespraak van Hans Frank van 2 maart 1940 liet ook zien welk lot Polen stond te wachten: “we zullen de ruggengraat van Polen voorgoed breken, zodat er geen enkel verzet meer ooit de politiek van het Duitse Rijk in de weg zal staan“.

Het betekende systematische uitroeiing van de Poolse elites, wat al in de eerste weken van het ontstaan van het Generaal Gouvernement plaats vond. Voornamelijk ging het om de Poolse intelligentie. (1)


Sonderaktion Krakau – 1939

Universiteit van Jagiellonia, 1939. Bron: mobilnainteria.pl

Op 6 november 1939 vond de actie “Sonderaktion Krakau” aan de Jagiellonia Universiteit in Krakau. 

Arrestatie van de professoren. Bron: obozowekalendarium.blokspot.com


De Einsatzgruppe van de Duitse veiligheidspolitie (Sipo) onder leiding van Bruno Müller arresteerde 183 medewerkers van de universiteit en stuurde ze rechtstreeks naar de concentratiekamp  Sachsenhausen. (1)

AB- Aktion – 1940

In 1940 hebben de Duitse politie en de veiligheidsdiensten actie AB, Ausserordentliche Befriedungsaktion uitgevoerd.

Palmiry. Geblindoekt, onderweg naar de executieplaats in Palmiry. Bron: wykop

Met deze brede aanpak hebben ze ten minste 6500 Polen vermoord, waarvan 3500 uit de politieke en intellectuele kringen. 

De meest bekende en bloedigste misdaden van de Duitsers tegen de Poolse elites waren de massa-executies in de Warschau Palmiry.

Duitsers zetten dit beleid in de volgende jaren voort.  (1)


Liquidatie van militairen en geestelijken

Naast de intelligentie waren ook de voormalige militairen en de geestelijken het doel. Het is veelzeggend dat de Duitsers alleen in Polen de
kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders arresteerden.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog behoorde de Poolse kerk tot de meest vervolgde en vernietigde instellingen. Bisschoppen, priesters, monniken werden regelmatig vermoord, naar de vernietigingskampen gebracht. Ze mochten hun geestelijke ambt niet uitoefenen. (4)

Poolse priesters in Bydgoszcz. Bron: wikipedia

Voor Hans Frank was de Poolse katholieke kerk de grootste bedreiging voor de Duitse machthebbers: “katholicisme in dit land is geen geloof maar een bestaansvoorwaarde“.

In het Generaal Gouvernement was het belijden van het geloof in het openbaar onmogelijk. (1)

In het Bisdom van Warschau stierven 212 priesters, van Krakau 30, van Kielce 13, van Lvow 81, van Vilnus 92 (4)

Door het Derde Rijk geannexeerde Poolse gebieden verloren de meeste geestelijken

In de door het Derde Rijk geannexeerde Poolse gebieden verloor de Poolse kerk de meeste hiërarchen en geestelijken.

Occupatie van Polen 1939. Bron: Wikipedia

In het Warta Land (Warthegau) bleef er alleen één bisschop over.

In 1939 hebben de Duitsers 80% van de priesters uit dit gebied gedeporteerd. In 1941 kwam 500 geestelijken in de concentratiekampen terecht.



In Wloclawek stierf 49,2% van de priesters; in Chelmno 47,8%; in Lodz 36,8%; in Poznan 31,1%.

Poznan telde 200.000 bewoners voor de oorlog, had 30 kerken en 47 kapelletjes. Tijdens de oorlog mochten de gelovigen maar twee kerken bezoeken. Lodz met haar 700.000 bewoners mocht vier kerken gebruiken.

Pacificatie van kloosters, arrestaties en moorden vormden een vast onderdeel van het Duitse bezettingsbeleid.(4)


Leven in permanente angst

Duitse represailles waren velerlei en tegen de gehele bevolking gericht.

Frank benadrukte steeds dat Poolse arbeiders en boeren duidelijk moesten voelen dat “ze onder de bescherming van het Derde Rijk en haar uitvoerende organen zijn“.

Mensen leefden in het Generaal Gouvernement in een permanente angst. 

Elke dag kon je opgepakt en doodgeschoten worden. 

Er was dwangarbeid in Duitsland. Razzia’s vonden elke dag plaats.

Elke aanleiding, echt of vermeend was voor de Duitsers goed om de collectieve straffen uit te delen, wat met ongekende terreur en brutaliteit gepaard ging. 

Velen van de gearresteerden kwamen in de concentratiekampen binnen het GG of in het Derde Rijk terecht. 

Een bijzondere rol in dit systeem speelde concentratiekamp Auschwitz (Oświęcim), de grootste die de Duitsers op het Poolse grondgebied hadden gebouwd. 

Vanaf juni 1940 hebben Duitsers 130.000 Polen naar Auschwitz gebracht. 70.000 van hen stierf van honger, ziektes en uitputting door werk. (1)


Aktion Zamosc”, rassenpolitiek tegen de Poolse kinderen 1942-1943

Poolse kinderen werden aan het Duitse rassenbeleid onderworpen.

In het kader van het “Generalplan Ost” pacificeerden Duitsers Poolse gebieden. Polen moesten daar weg.

ontvoering van Poolse kinderen. Bron: wikipedia


Tijdens de actie “Zamość” hebben Duitsers  30.000 Poolse kinderen ontvoerd.  11.000 van hen zijn naar Duitsland ter germanisering gestuurd. Hun lot is tot de dag van vandaag onbekend. 

Aktion Zamosc. Kaart van Zamojszczyzna. Bron: wikipedia


De overige kinderen, minderwaardig volgens de Duitse rassenpolitiek, hebben Duitsers naar de concentratiekampen in Majdanek, Auschwitz en Łódź gestuurd om ze daar te laten doden.

Maar onderweg alleen stierven velen van hen van honger en kou. 

Dit was één van de wreedste Duitse  misdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog. (1)


Christenen en Joden in de eerste twee jaren van de Duitse bezetting

Het beleid van Hitler, tijdens de eerste twee jaar van de Duitse bezetting van Polen in de Tweede Wereldoorlog, was om alle potentiële Poolse weerstand te onderdrukken d.m.v. willekeurige moordpartijen en deportaties.

Hoewel de joodse bevolking gedwongen was om de davidster te dragen en naar getto’s te verhuizen, ontsnapte het over het algemeen aan de afschrikwekkende uitbarsting van de terreur die de Duitsers tegen de christelijke Polen gebruikten. (2)

“(…) In het door de Duitsers bezette Polen in de jaren 1939-1942, degenen wiens levens het meest bedreigd waren, waren Polen.

Volgens de Joodse historicus Szymon Datner, de verhouding van de door Duitsers vermoorde Polen en Joden in die periode was 10: 1.
Dat wil zeggen dat op 10 door de Duitsers in die drie jaar vermoorde Poolse burgers, negen waren Pools en één was Joods (red.: en vaak was het iemand uit de Poolse intelligentsia)(…)”.

“(..) Volgens de Joodse bronnen (…) in gevaarlijke situaties deden de Polen een bandje met de Davidster om. De Joodse spraak kon je voor de razzia’s behoeden (…)” (3).

Drie miljoen christelijke Polen verloren hun levens in de Tweede Wereldoorlog.

Getto’s

Tegelijk met het ontstaan van het Generaal Gouvernement ontstonden getto’s. De Poolse bevolking moest wijken om er plaats voor te maken.

Getto’s waren gigantisch overbevolkt. 

Historicus  Leszek Pietrzak geeft als voorbeeld de getto in Piotrków Trybunalski aan. In 182 huizen moesten 10.000 Joden huisvesten. 

Dit soort omstandigheden zorgde voor uitbraken van epidemieën. 

Mensen stierven er van ziektes maar ook van honger. Elke dag lagen dode mannen, vrouwen, bejaarden en kinderen op straat. 

In januari 1941 stierven 898 mensen in de Warschau getto. In augustus van hetzelfde jaar waren het 5560 mensen.

Tot vandaag hebben historici moeite met het bepalen hoeveel mensen in getto’s waren door honger gestorven. 

In 1941 toen de Duits-Sovjet oorlog uitbrak, hebben Duitsers 360.000 Sovjet  oorlogsgevangenen in het Generaal Gouvernement geplaatst, waarvan 310.000 hebben ze bewust hongerdood laten sterven. (1)


Duitse ‘afrekening’ met de joodse bevolking

Na de aanval op de Sovjetunie in juni 1941, begon een systematische moord op de Poolse Joden. Tegen het einde van de oorlog drie miljoen Poolse Joden kwamen om door het toedoen van de Duitsers.

Het moorden ging gepaard met de roof van joodse bezittingen. Het was een ware obsessie van de Duitse bezetter. 

Aktion Reinhardt. Bron: Die Welt

De echte hel voor de joodse bevolking begon echter pas toen het besluit over de “Endlösung der Judenvrage” viel.

Aktion Reinhardt. Bron: paperblog

De eerste actie volgens dat plan was “Aktion Reinhardt“, wanneer Duitsers bijna 2 miljoen Joden hadden vermoord.

Aktion Reinhardt. Bron: amazon.com.uk

Deze genocide vond vooral in de concentratiekampen Belzec, Sobibor, Treblinka, Auschwitz, Chełmno en Majdanek.

In de gaskamers van deze vernietigingskampen vonden mensen direct de dood.

Daar kwamen ook de bewoners van getto’s terecht, toen de Duitsers in de zomer van 1943 hadden
besloten om de getto’s op te heffen.

De gevolgen van de Duitse dood-industrie

Het beleid van de Duitse bezettende machten, het economisch systeem en de gevolgen daarvan voor de bevolking maakten van het Generaal Gouvernement niet alleen een kolonie. 

De Duitse dood-industrie heeft van het Generaal Gouvernement de grootste begraafplaats van Europa gemaakt.

4 miljoen van de 6 miljoen in de WOII vermoorde Polen, waren bewoners van het Generaal Gouvernement


Nog één keer op een rij

Het Generaal Gouvernement, “Nebenland”, was kolonie van Hitler (3), aangestuurd door de Duitse politie en veiligheidsdiensten. Het betekende:

  • exterminatie van de Poolse bevolking volgens het z.g.n. “Generalplan Ost” (Aktion AB, Palmiry 1940, Aktion Zamosc)
  • fysieke liquidatie van het Joodse gedeelte van de Poolse bevolking
  • doodstraf voor elke vorm van verzet en/of hulp aan Joden
  • concentratie- en werkkampen, dwangarbeid in het Derde Reik voor de Poolse burgers – Duitsers hebben 2000 concentratiekampen (incl. alle afdelingen) op het Poolse grondgebied gebouwd.
  • 50% van de buitenlandse dwangarbeiders in Duitsland waren Poolse dwangarbeiders  
  • massale verdrijving van de Poolse bevolking
  • uitvoer van voedsel uit het GG dat aanzienlijk de export van voedingsmiddelen in het vooroorlogse Polen overtrof
  • verbod op politieke partijen, sociale organisaties, cultuur- en sportverenigingen
  • sluiting van theaters en bioscopen
  • verbod op middelbaar en hoger onderwijs en beperking tot minimum van het basis onderwijs

Naar deel 1, deel 2

Lees meer: deel 1: Het ontstaan van het Generaal Gouvernement

Lees meer: deel 2: Economische uitbuiting van het Generaal Gouvernement

Lees meer: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog

Vorige blog: oorlog tegen de historische waarheid. deel 2: prof. Spanner maakte zeep van menselijk vet.

Bronnen:

(1) “Zakazana historia”/”Kolonia Hitlera”, historicus, dr. Leszek Pietrzak / (“De verboden geschiedenis” – “De kolonie van Hitler”), pag. 48-52.

(2) “Your Life is Worth Mine”, historicus Ewa Kurek, de introductie op de kaft; HIPPOCRENE BOOKS, INC. New York, NY, 1997 – “(…) Duizenden Polen hebben de Joodse levens gered door dagelijks aan de Duitse bevelen weerstand te bieden en eigen leven te riskeren. Een van de meest effectieve reders waren de vrouwelijke, katholieke religieuze ordes. Poolse nonnen, in bijna 200 religieuze instellingen, inclusief scholen en weeshuizen, redden meer dan 1200 joodse kinderen.(…)”

(3) Ewa Kurek: “Polacy i Zydzi: problemy z historia”, WYDAWNICTWO CLIO, pag. 148)/ Sz.Datner: “Las Sprawiedliwych – karta z dziejow ratownictwa Zydow w okupowanje Polsce, Warszawa 1968, s.8) -[ “Polen en Joden: problemen met de geschiedenis”, quote uit het boek van Szymon Datner “Forest of the Righteous”, een kaart uit de geschiedenis van de redding van Joden in het bezet Polen, Warschau 1968, pag. 8]

(4) Pawel Lisicki: “Krew na naszych rekach?”, pag. 87-88 [“Bloed op onze handen?”]

– De tijden, schrijft Pawel Lisicki, waarin Polen nog in het naïeve geloof konden leven dat de wereld ze als medeslachtoffers van de Tweede Wereldoorlog ziet, zijn allang voorbij;

“de gemiddelde Amerikaan, Fransman of Duitser denkt dat de Tweede Wereldoorlog een Holocaust was en dat is alles. Er waren nog mensen, die de Joden redden, maar de rest, de hele miljoenenpubliek keek er passief toe of nam zelfs deel aan de moord. (En dat) Joden alleen stierven, omringd door een zwerm van christelijk gepeupel, die alleen op hun levens en eigendommen aasde (…)]

“Dit zieke, obsessieve verhaal domineert snel de geest. Het wordt een religie, een mythe, een absoluut dogma, die geen weerstand verdraagt. Alles is daarin vervormd en omgekeerd. Hitler is geen misdadiger en moordenaar van volkeren, maar uitsluitend de moordenaar van de Joden; Polen, Serviërs, Russen of Wit-Russen zijn (red. IV in dit verhaal) geen afzonderlijke slachtoffers, maar een irrelevante meststof van de geschiedenis. (…)” – Ireneusz T. Lisiak: “Zaklamany Holokaust”, pag. 16 [“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”]

Blog#47: Duits mediaconcern voert oorlog tegen de historische waarheid in Polen. Deel 2: professor Spanner maakte zeep van menselijk vet.

Vervolg op deel 1.


Inleiding

Met het feit dat Duitsers zeep van menselijk vet tijdens de Tweede Wereldoorlog in Gdansk maakten, ben ik vanaf mijn kindertijd opgegroeid. 

Voor mij was het een gegeven en ik stond er nooit stil bij dat het in de wereld onbekend kon zijn of zelfs een onderwerp van ontkenning of aanval kon worden. 

Geboren en getogen in Gdansk ging ik vaak lopend naar het centrum van de stad. Door het park langs het academisch zwembad en dan de Laan der Overwinning (Aleja Zwyciestwa) over.

Het zebrapad eindigt precies tegenover het Anatomisch Instituut van de Medische Academie. 

Marmer gedenkmonument. Bron: historia.trojmiasto.pl

Een herdenkingsbord aan de voorgevel van het gebouw herinnert aan deze misdaad uit de Tweede Wereldoorlog.


Zofia Nałkowska in Nürnberg

De vroegste getuigenissen daarvan  lezen we in het boek “Medaliony” van Zofia Nałkowska (1884-1954). 


Zofia Nałkowska. Bron: prabook

Zofia Nałkowska, schrijfster en journaliste deed verslagen van de processen in Nürnberg.

Haar werk voor de commissie die het onderzoek naar de nazi-oorlogsmisdaden deed, vormde een inspiratiebron voor haar verzameling korte verhalen “Medaliony” (Medallions) uit 1946.

De auteur geeft de waarheid over die dagen weer – de waarheid die is vervat in de woorden van degenen die het hebben gezien en het hebben overleefd. 

Ze schrijft rechtstreeks over het Duitse wetenschappelijke instituut waar de productie van zeep uit menselijk vet plaatsvond, over het lijden en de dood van vrouwelijke gevangenen in vernietigingskampen, over verschillende methoden van het uitroeien van Joden en het vergassen van kinderen in Auschwitz. (1)


De eerste onderzoekscommissie

Het was mei 1945 toen de eerste speciale commissie, onder leiding van de burgemeester van Gdansk, in het kleine gebouw van het maceratorium aan het Instituut voor Anatomie in Gdansk arriveerde.

Haar directeur, prof. Rudolf Maria Spanner was inmiddels sinds twee maanden in Duitsland. 

Zeep. Bron: niezwykle.com


Vier platte stukken massa met zeepstructuur in een grijs-gele kleur met witte afzettingen stond in het centrum van de belangstelling van de commissie. (2)

De In het instituut aangetroffen lichamen. Bron: focus.pl
Laboratorium van het Anatomie-instituut in Gdansk, 1945. Bron: trojmiasto.pl

” (…) Eerst komen ze in een kelder, waar in een paar enorme kuipen de lichamen liggen, bewaard in een uitstekende staat.

In een ander bad liggen afgesneden hoofden.

Daarna gaan ze naar een klein gebouw van rood baksteen.

Daar treffen ze een ketel in het haard aan, bedoeld voor het koken van menselijke torso’s die van de huid zijn ontdaan.

In een glazen kast, op de planken liggen gekookte schedels en botten, en in een mand – geprepareerde stukken menselijke huid.

Ze zien ook een kachel waarin afval en botten werden verbrand. Er zijn stukken witte zeep en vormen op de tafel.(…)”. (3)

Geruchten over een “zeepfabriek van mensen”, maar ook berichten over de geheime transporten met lijken naar het instituut tijdens de oorlog waren weid verbreid. 

Stanislaw Byczkowski, toxicoloog, die het laboratorium van Spanner op 17 april 1945 onderzocht, schreef later in zijn memoires dat ‘afgezien van andere werkzaamheden, werden hier pogingen ondernomen om zeep van menselijke resten te maken”. (4)

In de tijd waarin de omvang van de door de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog gepleegde misdaden werd ontdekt, was hier niets bijzonders aan.

In het eerste naoorlogse nummer van het dagblad “Dziennik Baltycki” kon men in een groot artikel lezen dat “al in de Eerste Wereldoorlog meldingen waren dat Duitsers zeep van menselijk vet maakten”. Niemand was echter toen in staat een bewijsmateriaal te leveren. (4)

Laborant van Spanner

Op 6 mei 1945 hebben de veiligheidsdiensten Zygmunt Mazur, één van de laboranten van prof. Spanner aangehouden. Mazur bekende.

Hij liet ook een huisrecept voor de productie van zeep zien, die Gertrud Koytek, medische assistente van prof. Spanner had meegebracht. (4)

” (…) De ondervraagde spreekt over het productieproces, het verwerven van menselijke lichamen uit gevangenissen en ziekenhuizen voor krankzinnigen (…) Hij weet ook niet wat de professor met de kant-en-klare zeep deed. Hij vermoedt dat de professor het verboden heeft om te praten over wat ze deden omdat “burgers” daarachter konden komen en onnodige onrusten veroorzaken. Hij is zich niet van bewust dat het maken van zeep van menselijk vet een misdaad was. Hij geeft toe dat hij deze zeep zelf heeft gebruikt, hij walgde in eerste instantie zelf, maar het schuimde goed en werd gebruikt voor het wassen. Ten slotte voegt hij eraan toe dat “in Duitsland, je kunt zeggen, mensen iets kunnen doen – uit het niets …“(…)”. (3)

Collega’s van Spanner

(…) s Middags zijn de collega’s van prof Spanner voor het verhoor aan de beurt. Beiden zijn artsen en beweren dat ze niets van de productie van zeep uit menselijk vet wisten. Beiden zijn het erover eens dat Spanner daar toe in staat was. De lange dokter rechtvaardigt de procedure van Spanner met een bevel dat hij kon krijgen en die hij heeft uitgevoerd omdat hij een “straflied van de partij” was. Zijn metgezel is ervan overtuigd dat het gedrag van de wetenschapper te wijten is aan de economische toestand van Duitsland, dat toen “een groot gebrek aan vetten” ervoer.(…)”. (3)


Nieuw onderzoek uit 2002

Op verzoek van de Duitse minderheden in Polen heeft het Poolse Instituut voor de Nationale Herinnering een nieuw onderzoek in 2002 opgestart. 

Dit onderzoek bevestigde definitief de feiten uit de verslagen van Zofia Nalkowska. 

Spanner, wereldberoemde kandidaat voor de Nobelprijs

prof. Rudolf Spanner. Bron: verzameling van Janusz Uklejewski.


Duitse professor Rudolf Spanner leidde het Anatomisch Instituut voor Medische Academie in Gdansk tijdens de Duitse bezetting van Polen in de Tweede Wereldoorlog. (5)

Het Poolse Senaat in Gdansk benoemde de Staatsacademie voor Praktische Geneeskunde op 4 december 1934 . Haar doel was praktisch medisch onderwijs als voortzetting van de theoretische studies aan andere universiteiten.

Nadat de Duitsers Polen in september 1939 hadden bezet en in het Derde Rijk ingelijfd, kreeg de academie een bredere bestemming. 

Om de rang van de universiteit te verhogen, werden medewerkers uit het Derde Rijk naar Gdańsk gebracht.

Prof. Rudolf Spanner was één van hen. Hij heeft de leerstoel anatomie en embryologie in het voormalige Pallottine-gebouw op de hoek van de Laan der Overwinning (al. Zwycięstwa) en de Maria Skłodowska-Curie laan overgenomen.

Spanner, een wetenschapper uit Koblenz, vanaf 1936 lied van de NSDAP, wereldberoemde specialist in placenta, vasculaire systeemverbindingen en in het maken van preparaten. 

In 1939 werd hij genomineerd voor de Nobelprijs op het gebied van fysiologie en geneeskunde voor zijn werk aan nierfysiologie. (4)


Een van de zwartste kaarten uit de WOII

De activiteiten van Spanner behoren tot “één van de zwartste kaarten uit de Tweede Wereldoorlog“, zegt Witold Kulesza, hoofd van de Commissie voor de vervolging van misdaden tegen de Poolse natie in Gdansk. 


Hij benadrukte tegelijk, dat als Spanner nog in leven was, zou niemand hem van de nazi-misdaden kunnen beschuldigen. Eventueel voor het wissen van sporen van de misdaden, door de lijken te vernietigen.

Bron: holocaust.cz


Lijken voor de experimenten kwamen o.a. uit een psychiatrisch ziekenhuis in Kocborowo, uit een gevangenis in Koningsberg en ook uit de vernietigingskamp in Stutthof in de buurt van Gdansk. 

Plattegrond van Stutthof. Bron: wikipedia


Spanner ontkende het laatste, maar zijn medewerkers bevestigden het tijdens het proces in Nürnberg. (5)

Spanner praatte altijd over een “Post-handhavingsmateriaal”, d.w.z. een lijk na onthoofding met een guillotine, minder vaak na ophanging.

In één geval was er zeker sprake van lichamen van de Poolse verzetsstrijders, die de Gestapo had gedood. Spanner ondertekende hun overlijdensaktes. (4)

Experimenten van Spanner waren helemaal niet zo vreemd in die tijd, benadrukt Witold Kulesza.

Als voorbeeld geeft hij de activiteiten van één van de Duitse wetenschappers aan de universiteit in Poznań, die schedels van de Polen en Joden aan het Natuurhistorisch Museum in Wenen verkocht om ze in het z.g.n. rassenkast te tentoonstellen. (5)


De zeep, het bewijs in Den Haag

Het onderzoek wees uit dat de door Spanner gemaakte zeep voor het schoonmaken van kamers en tafels in het prosectorium werd gebruikt. 


De zeep had een onaangename geur – verklaarden de getuigen – daarom werd er amandelolie aan toegevoegd.


Het is vastgesteld dat het team van Spanner erin slaagde om tientallen tot enkele tientallen kilo zeep van menselijke lijken te produceren


Deze zeep was één van de materiële bewijzen van de nazi-misdaden tijdens de rechtszaak in Nürnberg tussen november 1945 en de november 1946. 


De pot met zeep wordt nu samen met de volledige documentatie van het proces van Nürnberg opgeslagen in de archieven van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag.


Professor Stołyhwo, die een monster van deze zeep heeft getest, zei dat zeep op een natuurlijke wijze tijdens het smelten van menselijke lijken ontstaat.

In dit geval echter voegde men kaolien eraan toe. Dit schuurmiddel maakt zeep geschikt voor gebruik en “voor mij – zei prof. Stołyhwo – is het een schending van de ethiek“.

De Amerikaanse FBI heeft het stukje zeep onderzocht en geen menselijke DNA of haren gevonden. (5)


Nieuwe getuigen

Tijdens het nieuwe onderzoek naar de activiteiten van Spanner uit de Tweede Wereldoorlog hebben zich 20 nieuwe getuigen aangemeld – zei officier van justitie, Piotr Niesyn – o.a. de voormalige Poolse soldaten, de militie en de gevangenen van de concentratiekamp Stutthof.


De officier van Justitie kreeg de gelegenheid om een ander stukje bruine zeep afkomstig van het Instituut te onderzoeken.

De uitkomsten daarvan bevestigden dezelfde eigenschappen als die van de zeep in Den Haag. 

De onderzoekers beschikten bovendien over documenten van de eerste inspectie van het Anatomisch Instituut gemaakt direct na de bevrijding van Gdansk in 1945. (5)


Spanner nooit vervolgd

Spanner werd in Duitsland in 1947 en 1948 aangehouden en verhoord.

Tijdens het verhoor, zei hij, dat hij zeep van menselijk vet alleen voor de impregnatie van gewrichtsbanden gebruikte. Het onderzoek naar zijn zaak werd toen gestaakt.


Alleen de Britten hadden de stappen tegen Spanner ondernomen en ze wisten hem van de universiteit van Keulen te verdrijven.


Spanner werkte vervolgens als een reguliere arts in Sleeswijk-Holstein. Hij stierf in 1960 in Keulen. (5)

Vorige blog: Deel 1

Bronnen:

(1) Zofia Nalkowska, “Medaliony”/’Medaliony’: https://klp.pl/medaliony/

(2) https://historia.trojmiasto.pl/Profesor-samo-zlo-n101295

(3) Zofia Nalkowska, “Medaliony”, ‘Profesor Spanner’: https://klp.pl/medaliony/a-6073.html

(4) https://historia.trojmiasto.pl/Profesor-samo-zlo-n101295

(5) https://wiadomosci.wp.pl/w-gdansku-produkowano-mydlo-z-tluszczu-ludzkiego-6036251797471873a

Blog#46: Duits mediaconcern voert oorlog tegen de historische waarheid in Polen. Deel 1: het mediasysteem in Polen en de gevolgen daarvan.


Meeste media in Polen in Duitse handen

Het blijkt dat een groot deel van de Poolse media in Polen eigendom is van een buitenlands bedrijf. De structuur van onderlinge verbindingen tussen bedrijven en concerns is vrij gecompliceerd, daarom is het vaak moeilijk om de echte eigenaar te identificeren. (1)

Het percentage van de media in Polen, die in de buitenlandse handen zijn kan tussen 70% en 98% zijn. 


In Polen deelt men media in de Pools-sprekende media en de Poolse media.

De Pools-sprekende media zijn in de buitenlandse handen, vooral de Duitse, die vanzelfsprekend de politieke en zakelijke belangen van Duitsland in Polen waarborgen. 

We hebben de publieke Poolse media, die helaas geen publieke rol in Polen vervullen, ze zijn meer een propagandamiddel van de regerende partij. 

“Lees niet bij een Duitser”. Bron: Wojciech Korkuc on Twitter

Polen verlangen naar degelijke berichtgeving. Daarom ontstaan in Polen onafhankelijke kranten, journalisten en internetmedia.

Deze onafhankelijke media kunnen bestaan, research doen en boeken uitgeven dankzij de giften van hun trouwe lezers en luisteraars. In deze media kun je een fris geluid horen, en de waarheid over actualiteiten en geschiedenis ontdekken.


Mediasysteem gevormd door de (post)communisten


Het huidige mediasysteem in Polen is begin jaren 90-tig van de vorige eeuw gevormd.

De (post)communisten hebben toen de macht opnieuw gegrepen en als de z.g.n. liberalen begonnen ze Poolse bedrijven, banken en media achter de rug van de bevolking aan de buitenlandse bedrijven voor bijna niets te verkopen. De nieuwe kolonisering van het land voltrok zich opnieuw. 


In dit soort verhoudingen kan natuurlijk geen sprake zijn van vrijheid van meningsuiting of van het praten over de historische waarheid. Polen hebben veel behoefte aan discussies over hun geschiedenis en eigen identiteit, die decennia lang onder het regimeterreur onmogelijk waren. 


Onder het sovjet-communistische regime (1944-1989), mochten Polen hun geschiedenis niet verdedigen. De communisten in Polen hebben alleen de belangen van Moskou vertegenwoordigd.


Ook hebben communisten de Polen in ballingschap het zwijgen opgelegd. Het betrof in het bijzonder de polemiek met Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory‘ die de bekendmaking van namen en details vereisten.


Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis tussen 1944-1989 was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen achterbleven aan de represailles van het regime bloot stellen. (2) 


Sinds de jaren 50-tig en met een grotere intensiteit vanaf de jaren 90-tig werd het concept “Poolse death of concentratie kampen” verspreid.


De (post)communisten, die zichzelf de macht in Polen rond 1989 hebben toegeschreven, deden er alles aan om aan hun verantwoordelijkheid voor de roof van de Joodse eigendommen te ontlopen.


In de jaren 90-tig hebben ze een ‘schaamte campagne’ tegen Polen opgestart om ze op deze wijze schuld over de Tweede Wereldoorlog aan te praten.

Het bleek niet moeilijk, gezien ze geld, media, rechters in hun macht hadden.

Ze verspreidden boeken en films die de Poolse geschiedenis vervalsen o.a:. “The Neighbours”, “Fear” van J.T.Gross, de films “Ida”, “The Aftermath”, de Duitse serie “Unsere Vatter, Unsere Mutter” etc.


Overgevoeligheid van ondernemers?

In de laatste tijd is in Polen sprake van een z.g.n. overgevoeligheid van ondernemers, die van mening zijn dat elke kritiek op hen onwettig is en hun persoonlijke rechten schendt.

De klant heeft dus alleen recht om te betalen en bij ontevredenheid het gewoon slikken. 

De menselijke waardigheid (=respect en goede naam als persoonlijk welzijn van ieder mens) wordt aan persoonlijke rechten (bescherming van de goede naam van de persoon) gelijk gesteld. De vrijheid van meningsuiting van een ander wordt hierdoor steeds meer beperkt.

Bron: axelspringer.com

In dit rijtje van bedrijven zit ook het grootste mediaconcern in Polen, het Duits-Zwitserse Ringier-Axel-Springer (RAS).

Het concern spant met regelmaat rechtszaken tegen onafhankelijke media en journalisten in Polen aan omdat ze de gevoelige voor dit concern en voor Duitsland zaken uit de geschiedenis bespreken.


In de beklaagdenbank zitten Wojciech Biedron, Cezary Gmyz, Witol Gadowski, dagblad “Gazeta Warszawska, weekblad “Sieci”.

Tegen C. Gmyz en W. Biedron heeft het Ringier-Axel-Springer concern 200.000 PLZ (50.000 euro) geëist.


Witold Gadowski vindt dit een pure intimidatie. Het is een poging om censuur in Polen in te voeren door angst in te boezemen. (3)  


Het blijkt dat RAS als klager niet op de rechtszaken komt opdagen, zelfs tot aan drie keer toe. Terwijl de aangeklaagde met een grote schare van supporters in de rechtszaal elke keer aanwezig is. Mensen komen uit verschillende delen van het land om de aangeklaagde te steunen. Niet iedereen mag naar binnen, toegangskaartjes zijn verplicht etc.


Deze situatie roept belangrijke vragen op.

Waar komt die onbeschaamdheid van het RAS concern vandaan, en waar blijft de adequate reactie van de Poolse rechtbanken op zo’n gedrag? 


De zaak van Witold Gadowski


RAS beschuldigt journalist Witold Gadowski dat hij persoonlijke rechten van het concern schendt door te zeggen dat Duitsers in de Tweede Wereldoorlog zeep van menselijk vet en kaaplampen van menselijke huid maakten, dat ze menselijke as als mest gebruikten, en dat in het bestuur van de Axel-Springer voormalige SS-ers zaten. (4)

Witold Gadowski, onafhankelijke onderzoeksjournalist, schrijver en filmmaker is één van de Poolse meest waardevolle journalisten.

Witold Gadowski. Bron: Witold Gadowski


De eerste zitting heeft geen plaats gehad, want het aanwezige publiek te groot zou zijn geweest. Nieuw termijn werd niet meteen bekend gemaakt, maar onverwachts voor 17 december jl. aangekondigd. Het publiek moest over toegangskaarten beschikken om naar binnen te kunnen. De overige mensen mochten de zitting op het scherm, één verdieping hoger volgen. Bovendien kwam de getuige van de aanklager niet opdagen.


Deze rechtszaak legt de informatie- en mediapolitiek van Duitsland in Polen bloot – zegt Gadowski.

Het laat zien dat Duitsers hun stempel willen drukken op de wijze waarop de geschiedenis over de Tweede Wereldoorlog wordt verteld, door simpelweg de Poolse stem uit te schakelen. En ze doen dit door rechtszaken tegen de Poolse journalisten aan te spannen en hoge boetes op te eisen. 


Witold Gadowski is niet van plan zich bang te laten maken en hij wil tot einde de historische waarheid verdedigen.

Hij is ook niet van plan het Duitse concern te betalen, en zelfs is hij bereid de gevangenisstraf uit te zitten. Dit soort straf verwacht hij echter niet van de Poolse rechter.

In Polen geldt Poolse wet en Duitsers moeten dat gaan accepteren – zegt Gadowski. (5)


Tegelijkertijd in Duitsland

Tegelijk is er een rechtszaak in Duitsland gaande, waarin de Poolse ondernemer probeert zijn recht te halen. 

Aanslag tijdens de kerstmarkt in Berlijn in 2017. Bron: tvn24.pl


In december 2017 heeft islamitische terrorist de vrachtwagen van de Poolse ondernemer voor een aanslag tijdens de kerstmarkt in Berlijn gebruikt.

Daarvoor heeft hij eerst de Poolse vrachtwagenchauffeur, Arkadiusz Urban dood geschoten.


Na de aanslag hebben de Duitse media onmiddellijk de schuld bij de Poolse vrachtwagenchauffeur gelegd. Maar deze leugen werd snel ontkracht. 

Achteraf is gebleken dat de Duitse veiligheidsdiensten de kerstmarkt in Berlijn onvoldoende hebben beveiligd, wat tot bloedbad onder de bezoekers heeft geleid.

De Duitse rechtbank heeft de Poolse eigenaar van de vrachtwagen een bedrag van 10.000 euro toegekend, terwijl de kosten van een vrachtwagen alleen op z’n minst 100.000 euro bedragen. (5)


Om alleen aan te geven

Dr Matthias Rath, M.D., oprichter van de Dr Rath Research Institute zei: “ik ben een Duitser, maar tot mijn 35 levensjaar heb ik daar niks over geleerd“.

Op zijn 35-te hoorde hij voor het eerst over de drie grootste farmaceutische bedrijven uit de tijd van de Tweede Wereldoorlog en over hun daden. Het was echter moeilijk meer informatie te vinden.

In de Amerikaanse Nationale Bibliotheek in Washington trof hij eindelijk de Case 6, “War Crimes Tribunals” aan.


Het is ons verteld, dat in Nürnberg maar één rechtszaak was. In werkelijkheid waren het 12 – vervolgt Dr Rath. 

Pre-war dinner for de IG Farben directors. Bron: digitalcommons.law.isu.edu

De rechtszaak nummer 6, case 6, was tegen de 24 managers van het IG Farben gericht en duurde één jaar. 

Deze managers hebben het regime van Hitler alles geleverd om de oorlog te kunnen voeren: grondstoffen, brandstoffen, explosieven etc. 


IG Farben was een kartel bestaande uit o.a. drie grootste farmaceutische bedrijven in die tijd: BAYER, HOECHST en BASF. 

Bron: AHRP Auschwitz


Het was de beslissing van deze drie grootste farmaceutische bedrijven om van Auschwitz een mega dood/uitroeiing concentratiekamp te maken door slavenarbeid te creëren. De meeste slaven in de doodkamp stierven binnen drie maanden.

Zonder IG Farben was de Tweede Wereldoorlog onmogelijk geweest. (6)


wordt vervolgd

Meer lezen:

http://blog#32: anti-Poolse stereotypen in Amerika, 

http://blog#30: de strijd om historische waarheid,

http://blog#31: anti-Poolse stereotypen met Duitsland en Rusland in de achtergrond 

http://blog#35: samenwerking tussen Gestapo en NKWD

http://blog#39: Poolse inbreng in de WOII en de mythische beschuldigingen van Polen

Vorige blog: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII – het Generaal Gouvernement, deel 2

Volgende blog: Blog#47. Deel 2: prof. Spanner maakte zeep van menselijk vet

Bronnen:

Bronnen omslagfoto: “KL Warschau”, Warszawa pamieta = KL [Konzetration Lager] Warschau. Warschau is het niet vergeten, bron: blog akademickiego onkonformisty; Warszawska Gazeta, bron: gazeta warszawska; sondaz Do Rzeczy, bron: Do Rzeczy.

Foto: “Nie czytaj u Niemca”=Lees niet bij een Duitser, bron: Wojciech Korkuc on Twitter

(1)  https://www.odkrywamyzakryte.com/prawda-o-polskich-mediach/

(2) prof. M.J.Chodakiewicz: “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010

(3) telewizja Republika: “Niemieckie koncerny prowadza wojne z polska historia”, d.d. 1-1-2019:  https://youtu.be/-cJQO70F5sA

(4) Radio Wnet.fm, “W Ringier Axel Springer zasiadało trzech wysokich oficerów SS po drugiej wojnie światowej”, dd 20-12-2018:  https://youtu.be/aZLpR-Xg4nQ

(5) telewizja Republika: “Niemieckie koncerny prowadza wojne z polska historia”, d.d. 1-1-2019:  https://youtu.be/-cJQO70F5sA

(6) “The Truth about Cancer”: https://youtu.be/KqJAzQe7_0g v.a. minuut 52.00

Blog#45: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII – Het Generaal Gouvernement (GG), het meest uitgebuit en vernietigd gebied uit alle door Duitsland tijdens de oorlog bezette gebieden. Deel 2: De economie van het Generaal Gouvernement

Inleiding

Het Generaal Gouvernement 1942. Foto: Wikipedia

De administratie van het Generaal Gouvernement was direct aan de economie van het gebied verbonden. Het betekende:

uitvoer van het Pools bezit naar Duitsland. Binnen enkele maanden veranderde het Generaal Gouvernement in een ‘leeg orgaan’ zoals Hans Frank het noemde

germaniseren van het bezit van de Poolse Joden. Volgens Frank “moesten Joden zo snel mogelijk uit de economie verdwijnen”.

instellen van verplichte voedselquota voor de Poolse landbouw, die de Duitse machthebbers systematisch verhoogden, en het principe van collectieve verantwoordelijkheid

verplichting en dwang voor de Polen om in het voordeel van de Duitsers te werken

Roof en het germaniseren

Binnen een week na het publiceren van het decreet van Hitler heeft Hans Frank de richtlijnen voor de economische taken van het GG bekend gemaakt.
De administratie van de Duitse bezetter begon dit beleid onmiddellijk te realiseren. Het doel was allerlei grondstoffen, schrot, machines, gehele bedrijven, onroerend goed en alles wat voor de Duitse economie waardevol was onmiddellijk uit het GG weg te voeren.
Volgens Hans Frank moest Polen behandeld worden als kolonie, en de Polen als slaven van het “grotere Duitse wereldrijk”.
Binnen enkele maanden bleef in het GG niks meer over. Frank noemde het GG een “leeg organisme”.
Transport van de Poolse ondernemingen ging moeilijker. De leiding van de Wehrmacht vond dat de waardevolle voor het Derde Rijk Poolse bedrijven beter in het GG konden blijven om daar ten bate van het Rijk te produceren.
Duitse overheid moedigde de Duitse ondernemers aan om de aansturing van de bedrijven in het GG op zich te nemen.
Voor velen van die Duitse ondernemers was het een kans om snel een fortuin op te bouwen.
Oscar Schindler. Foto: Svitavy, Kam po Cesku

Een van hen was Oscar Schindler.
Een mislukte ondernemer en een Duitse spion in het Sudetenland hoopte op een snelle en makkelijke verrijking.
Ook de eigenaar van het bedrijf Hugo Schneider AG (HASAG) uit Leipzig zag een soortgelijke potentie in het Generaal Gouvernement.

Herdenkingsbord, dwangarbeit. Foto: zwangsarbeit in Leipzig.de
Dankzij de ondersteuning van de Duitse administratie in het GG en de Wehrmacht is zijn bedrijf binnen twee jaar van een middelgroot tot de belangrijkste producent van de bewapening in het GG geworden.

HASAG, kamp in Czestochowa Polen. Foto: Wikimedia Commons HASAG, kamp in Czestochowa Polen. Foto: Wikimedia Commons[/caption]

Systematisch vergrootte hij het aantal fabrieken en gebruikte Joden als de goedkoopste arbeidskrachten.
Duitse medewerkers van zijn fabrieken waren hier ook mee gebaat. Ze verdienden geld en genoten privileges, waar ze tot dan toe alleen van konden dromen.
Duitse ondernemers kwam in het Generaal Gouvernement niet alleen om de Poolse bedrijven over te nemen.
Het decreet van Hans Frank d.d. 24 januari 1940 gaf Duitsers “bij wet” de mogelijkheid om elk privaat bezit in het Generaal Gouvernement in beslag te nemen, als het “algemeen belang” het vereiste.
Dit gaf veel ruimte voor eigen interpretatie van wat “algemeen belang” was, schrijft historicus, Leszek Pietrzak.
Voor dit doel heeft Hans Frank een vertrouwenskantoor in het leven geroepen, dat direct onder zijn controle viel.
In gevolg daarvan verliezen Polen niet alleen hun bedrijven, maar ook hun bezit. Onder de nieuwe Duitse beheerders waren zowel de ondernemers als privé personen.
Siegfried Kepper, oud gediende van de NSDAP en boer uit Oost Pruisen kwam in het Generaal gouvernement toen hij hoorde over schitterende bezittingen in voormalig Polen. Hij zou ze voor niets of zeer goedkoop kunnen verkrijgen.
Zijn succes was niet zo groot als die van Schindler maar het is hem gelukt een van de aristocratische eigendommen in de buurt van Krakau te bemachtigen.
Het germaniseren van de Joodse ondernemingen begon direct.
Op deze wijze zijn 100.000 Joodse ondernemingen, vooral in de detailhandel in beslag genomen. Deze roof kreeg massaal karakter, toen de genocide op het Joodse gedeelte van de Poolse bevolking begon.

Arbeidsplicht en arbeidsdwang

Het koloniale karakter van de Duitse machthebbers was nog meer op het gebied van werk zichtbaar .
Voor de Polen bestond arbeidsplicht in de landbouw. Voor de Poolse Joden gold echter arbeidsdwang.
Duitsers snapten heel snel dat zonder drastische maatregelen zou hen nooit lukken om voldoende arbeidskrachten te vinden.
Ten minste één miljoen Polen moest naar Duitsland gaan om daar voor de Duitsers te werken. Hans Frank stelde verplichte aantallen van werknemers in voor de gemeentes in het Generaal Gouvernement.

Duitse politie en de veiligheidsdiensten organiseerden razzia’s.

Razzia’s tijdens de Duitse bezetting van Polen. Foto: wikipedia Razzia’s in Bydgoszcz. Foto: commons wikipedia
Bij elkaar kwam 1,3 miljoen Polen in het Derde Rijk terecht, waar ze in de Duitse industrie en landbouw moesten werken.
Het was slavenwerk, dat tot roofbouw op de gezondheid en zelfs tot de dood leidde.

Dwangarbeid voor de Polen in het Derde Rijk en de verplichting om een letter “P” te dragen. Foto: Expolis

Voor de Poolse Joden gold de arbeidsdwang. De Jodenraad registreerde de joodse arbeidskrachten volgens beroep, verdeelde ze in arbeidskolommen, en betaalde ze ook. Joden moesten vaak een zinloos of vernederend werk verrichten.
Een deel van hen moest Polen in bedrijven vervangen. De meerderheid kwam echter in de dwang werkkampen terecht, waar de vreselijke omstandigheden heersten.

Landbouw in het Generaal Gouvernement

Voor de Duisters was landbouw in het GG van bijzonder economisch belang. Daarom verhoogden ze de lasten voor de Poolse boeren systematisch. In 1942 bedroegen ze 40% van de totale oogst.
Duitsers pasten het principe van collectieve verantwoordelijkheid bij het niet nakomen van de verplichtingen.
De Verzwaring van lasten voor de Poolse boeren was catastrofaal voor de civiele bevolking, voor wie het verkrijgen van voedsel de grootste dagelijkse uitdaging vormde.

Bron:

historicus dr Leszek Pietrzak, “Zakazana historia nr 14″/’Zlodzieje Europy’, 2016 pag. 43-48 (“Verboden Geschiedenis”, nr 14/”De dieven van Europa”, 2016, pag. 43-48)

Blog#44: 100 jaar geleden hebben Polen hun onafhankelijkheid verdedigd en hiermee de westerse democratieën voor de bolsjewieken gered. Op 11 november vieren Polen hun Onafhankelijkheidsdag met de Onafhankelijkheidsmars.

Inleding

Op 11 november vieren de Polen hun Onafhankelijkheidsdag. Maar het is niet de dag waarop de Tweede Wereldoorlog eindigde. Neen, het einde van de Tweede Wereldoorlog  bracht Polen de nieuwe bezetting (Teheran, Jalta) en een nieuw regime. Ondanks het feit dat Polen naast de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog hebben gevochten en samen de oorlog gewonnen.
We hebben het hier over het jaar 1920.
Pruisen (Duitsland) en Rusland hebben de generaties van Polen tot dan toe 123 jaar gevangen gehouden en hun land van de kaart van Europa gewist.

Roman Dmowski. Foto: wykop.pl

Op de vredesconferentie in Versailles heeft Roman Dmowski de leiders van de Europese machten overtuigd dat onafhankelijk Polen noodzakelijk is. Dmowski’s sterke argument dwong zelfs de Britse premier David Lloyd George, die Polen zo ongunstig was, dit te accepteren. (1)
Om deze prille onafhankelijkheid te bevestigen, moesten Polen eerst zes grensoorlogen en één grote met Sovjet-Rusland voeren.
De overwinning van Polen op Sovjet-Rusland heeft de verspreiding van communisme in Europa gestopt. Maar het Westen wilde het niet erkennen.
De Engelsen en Fransen wilden niet erkennen dat de Polen als eersten de overwinning op de bolsjewieken hebben behaald.

Franse generaal Louis A. Faury. Foto: wikipedia

De Franse generaal Louis A. Faury *) merkte dit bijzonder moment in de wereldgeschiedenis als enige op.
Hij zei “aan de rivieren Vistula en Niemen heeft deze nobele natie opnieuw de westerse civilisatie

Edgar V. D’ Abernon. Foto: National Portret Gallery

een dienst bewezen en men wist het niet op de juiste waarde te schatten“.

Lord Edgar D’ Abernon **) vond het noodzakelijk “de westerse publieke opinie uit te leggen, dat de Polen Europa in 1920 hebben verlost“.
Zijn ervaring heeft hij later in zijn boek “The Eighteenth Decisive Battles of the World” beschreven. (2)

De oorlog, die het lot van de wereld veranderde

Iets, dat als een grensgevecht in een klein stadje Mosty, aan Niemen begon, mondde snel uit in een oorlog. Het was een winterse dag op 14 juli 1919.
Polen moesten deze oorlog winnen om de onafhankelijkheid, waar ze 120 jaar op hadden gewacht te verdedigen. De bolsjewieken hadden toen maar één doel, de revolutie op het hele Europese continent te starten.
Het was een patstelling, die het vaststellen van de nieuwe grens onmogelijk maakte. De oorlog was onvermijdelijk. (2)
Het kritische moment van die oorlog viel in augustus 1920 toen de Sovjets in hun druk naar het Westen direct Warschau hadden bedreigd.

Strijd tussen Polen en de bolsjewieken 1919-1920. Foto: stara gwardia.pl

De slag om Warschau op 13-25 augustus werd beschouwd als een echt wonder. Het Poolse leger heeft niet alleen de frontale aanval van de Sovjets weerstaan, maar de Polen kwamen ogenblikkelijk over tot een tegenoffensief.
De oorlog eindigde op 12 oktober 1920 en op 18 maart 1921 hebben de beide kanten een vredesverdrag in Riga ondertekend. (2)
Polen hadden toen te veel problemen aan hun hoofd om hun succes in de confrontatie met Sovjet-Rusland goed te benutten. Misschien waren we inderdaad niet sterk in de oorlogspropaganda, of misschien vonden we andere waarden belangrijker. Misschien verwachtten we dezelfde eerlijkheid van anderen?
In het begin van de twintigste eeuw werd Polen als land in een extreem moeilijke omstandigheden gevormd. Voordat er een herkenbaar, modern land kon ontstaan, moesten de Polen veel problemen overwinnen.
Het vastleggen van de grenzen van Polen behoort tot de moeilijkste episode van de moderne Europese geschiedenis. (…)
Bovendien heeft Polen altijd weinig te danken gehad aan haar bondgenoten en nog minder aan haar vijanden. Allebei verwelkomden haar ontstaan als onafhankelijke staat in 1918-20 met minachting. Broos en onbemind moest Polen soortgelijke problemen van legitimiteit binnen haar eigen grenzen trotseren (3).

Conclusie

De overwinning van Polen op de Sovjets 100 jaar geleden heeft de mars van de bolsjewieken naar het Westen afgeremd. Zonder de Poolse overwinning in 1920 zouden de Sovjet grenzen tot aan de Atlantische oceaan reiken.
Voor het Westen was het alleen een “oorlog van dwergen en niet van de giganten”. Terwijl deze overwinning niet minder was, dan de overwinningen van Themistocles, Alexander de Grote, Caesar, Gustav Adolf, De Grand Condé en van vele andere grote generaals. (2)
In 1920 deden Polen wat juist was. Ze hebben hun onafhankelijkheid met enorme offergezindheid verdedigd.
Hetzelfde deden Polen in de Tweede Wereldoorlog. Opnieuw van hun land beroofd gingen ze samen met de geallieerden de strijd aan: “Voor jullie en onze vrijheid”.
Dit gold voor de strijd van de Polen tegen communisme in de jaren 70-tig en later als Solidarnosc in de jaren 80-tig. En dit geldt tot de dag van vandaag, want Polen vechten nog steeds voor hun onafhankelijkheid. In deze strijd worden ze of vanuit het Oosten of vanuit het Westen  tegengewerkt.
Polen mogen blijkbaar geen gevoel van het Pools zijn, van hun geloof en liefde voor hun vaderland en respect voor hun voorouders uiten, zonder dat de links-liberale media hen voor fascisten, neonazi of antisemieten uitmaken.
Al deze beschuldigingen zijn behalve a-historisch, onrechtvaardig en zeer kwalijk.
Stelt u zich voor dat men de Nederlanders, die elk jaar hun Koningsdag uitbundig vieren met deze namen keer op keer zou bestempelen. Want zo simpel is het.

Meer lezen:

Volgende blog: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII, deel 2

Bronnen:
**) D’Abernon maakte deel uit een geallieerde missie naar Polen tijdens de Pools-Sovjet oorlog in juli 1920. Later heeft hij zijn ervaring in een boek “The Eighteenth Decisive Battle of the World, Warsaw, 1920(1931):
(1) Leszek Pietrzak: “Zakazana Historia” ,”Zapomniana duma Polakow”, 2011 pag. 143-149, (“De verboden geschiedenis, De vergeten Poolse trots”
(2) Leszek Pietrzak “Zakazanä historia 2″/”Zapomniane zwyciestwo Polakow”, 2012  – “Wojna, ktora zmienila losy swiata”, pag. 5-8 (“De verboden geschiedenis nr 2, de vergeten Poolse overwinning”)
(3) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007é

Blog#43: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII – Het General Gouvernement (GG), het meest uitgebuit en vernietigd gebied uit alle door Duitsland tijdens de oorlog bezette gebieden. Deel 1: het ontstaan van het GG en de aansturing

Inleiding

Het Generaal Gouvernement, “Nebenland“, was in wezen een kolonie van Hitler (3), aangestuurd door de Duitse politie en veiligheidsdiensten. Het betekende:  

  • 4 miljoen van de 6 miljoen in de WOII vermoorde Polen, waren bewoners van het Generaal Gouvernement
  • exterminatie van de Poolse bevolking volgens het z.g.n. “Generalplan Ost“: Palmiry 1940 en AB-Aktion
  • fysieke liquidatie van het Joodse gedeelte van de Poolse bevolking
  • doodstraf voor elke vorm van verzet en/of hulp aan Joden
  • concentratie- en werkkampen en dwangarbeid in het Derde Rijk voor de Poolse burgers – Duitsers hebben (incl. alle afdelingen) 2000 concentratiekampen op het Poolse grondgebied gebouwd.
  • 50% van de buitenlandse dwangarbeiders in Duitsland waren Poolse dwangarbeiders
  • massale verdrijving van de Poolse bevolking
  • uitvoer van voedsel uit het GG, dat aanzienlijk de export van voedingsmiddelen in het vooroorlogse Polen overtrof
  • verbod op politieke partijen, sociale organisaties, cultuur- en sportverenigingen
  • sluiting van theaters en bioscopen
  • verbod op middelbaar en hoger onderwijs en beperking tot minimum van het basis onderwijs

Het ontstaan

Generaal Gouvernement
Foto: pl.Wikipedia,org

De noordelijke en westelijke gebieden van  Polen heeft Hitler direct in het Derde Rijk  ingelijfd. Wat er over bleef kreeg de naam het  Generaal Gouvernement (GG).

Het GG had zijn eigen administratie, afzonderlijke valuta en douanevoorschriften, maar het was geen entiteit in de zin van de internationale en publieke recht. Het kon ook geen opvolger van de voormalige Poolse staat zijn. (1)

Volgens het Duitse plan was het Generaal Gouvernement in de eerste plaats een bron van grondstoffen en gratis arbeidskrachten ten behoeve van Het Derde Rijk en zijn oorlog. Na de overwinning van Hitler-Duitsland was dit gebied as “Lebensraum” voor de Duitsers bestemd. (2)

Op 12 oktober 1939 heeft Hitler een decreet over het ontstaan van het Generaal Gouvernement getekend. Vooraf aan dit feit ging een hele discussie over welke vorm het voormalig Polen zou krijgen.  

Er was sprake van een deling van Polen tussen Duitsland en Sovjet-Rusland.

Het tweede concept voorzag een quasi autonoom Poolse staat, de z.g.n. ‘Reststaat‘. Een ander concept ging over een deling van Polen die het ontstaan van een onafhankelijke West-Oekrainse staat in Galitie mogelijk maakte.  

Polen weigerden elke vorm van collaboratie met de Duisters.

De Britse premier Neville Chamberlain had moeite met het concept ‘Reststaat’ en Stalin accepteerde geen vorm van een onafhankelijke Poolse of Oekrainse staat.  

De realiteit heeft uiteindelijke voor de oplossing van “het probleem” gezorgd, schrijft historicus Leszek Pietrzak.  

Al in het begin van oktober 1939 was de Duitse administratie op het Poolse gebied zodanig ontwikkeld, dat de Poolse coöperatie overbodig was.  

Toen ontstond het idee om een gebied met alleen Duits bestuur te creëren.

De voorstander van deze oplossing was minister van de binnenlandse zaken van het Derde Rijk, Wilhelm Frick. Hij heeft het project van een decreet over het GG voorbereid en aan Hitler ter ondertekening gegeven. (3)  

De Gangster Gau

Het Generaal Gouvernement was in het begin in vier districten verdeeld: Krakow, Lublin, Radom en Warschau (94,1 duizend km², 12,1 miljoen bewoners).  

Na de agressie van Duitsland op de Sovjet-Unie op 22 juni 1941 heeft Hitler d.m.v. een decreet van 1 augustus 1941 de voormalige vojevodschappen van Lwow, Tarnopol, Stanislawow en Wolyn aan het GG toegevoegd.  

Het gebied van het GG was toen 145,2 duizend km² groot en het aantal bewoners steeg tot 16,6 miljoen. (2)  

Aan de top van de administratie stond Hans Frank, formeel generaal gouverneur genoemd. Hij was ook bevoegd om eigen wetten d.m.v. van decreten te maken.  

regering van het GG: Kundt, Fischer, Frank, Wächter, Zörner, Wendler
De regering in het GG. Foto: pl.wikipedia.org

De tweede persoon in de GG was Josef Buehler, die binnen het GG een aantal afdelingen creëerde.

Deze afdelingen hadden controle over handel, rechtvaardigheid, werk en andere voor de Duitsers belangrijke zaken. Men kan ze vergelijken met de ministeries van het Derde Rijk.  

Elk district had zijn eigen gouverneur, die Frank uit zijn naaste omgeving of uit de NSDAP veteranen selecteerde.  

Elk district bestond uit gebieden, aangestuurd door een districtsdirecteur. Elk groep van zes steden viel onder een stadshoofd.  

Deze twee laatste groepen bestuurders vormden de kurk waarop de Duitse bezettende macht draaide.

Ze beschikten over zeer brede bevoegdheden op het gebied van beleid en economie.  Alleen in zeer kleine steden en dorpen waar geen Duitse kaders mogelijk waren, mocht het bestuur in de Poolse handen blijven.  

Hans Frank zorgde ervoor dat Berlijn zo weinig mogelijk bemoeienis met het GG had. Hij benadrukte vaak dat iedereen in het GG onder zijn macht viel.  

Hoewel de Wehrmacht, de Duitse politie en de veiligheidsdiensten buiten zijn bevoegdheden vielen, probeerde hij ook daarin zo veel mogelijk invloed te krijgen.  

De wijze waarop de macht in het GG was verdeeld, kon tot misbruik leiden.

De meerderheid van de bestuurders waren leden van de NSDAP en als een betere ras behandelden ze de Polen en de Poolse Joden als onder-mensen.

Fitz Cuhorst, de districthoofd in Lublin verwoorde het als volgt: ‘wij, de ambtenaren hebben besloten om ons precies andersom dan thuis te gedragen, namelijk als de grootste schurken‘.  

Het racisme in het GG was aan de orde van de dag. Het raakte zowel de Polen als de Poolse Joden.  

Ernst Gramms uit het Warschau district praatte over de Holocaust als over een zegen voor de mensheid.  

Een groot probleem voor het GG was gebrek aan kaders.

Het betekende dat de werving met de tijd uit de slechtste kandidaten plaats vond. Vaak waren het mensen met meerdere mislukte carrières achter de rug of mensen met een crimineel verleden.

Dit had tot gevolg de kwaliteitsverslechtering in de administratie en een steeds brutaler gedrag van haar mensen.   I

In de praktijk betekende het wetteloosheid, corruptie en diefstal van alles wat enige waarde had.  

Dit kon ook niet anders, schrijft historicus, als de generaal gouverneur, Hans Frank en zijn vrouw hetzelfde deden.

Ze waren buitengewoon hebzuchtig en stalen in het GG niet alleen de kunst, antieke meubels, tapijten, bontjassen, maar ook het door de bewoners ingemaakt voedsel.  

De Duitse ambtenaren in het GG pleegden misdaden, zelfs de meest wrede.

Friedrich von Balluseck, districtshoofd in Tomaszow en later Jedrzejow, mishandelde Poolse kinderen.  

Van dit soort gevallen waren er tientallen in het GG. In de loop van de tijd praatte men in het Derde Rijk over de GG als “Gangster Gau” (4).

Lees verder:

Volgende blog: Op 11 november 1919 verdedigden Polen hun vers gewonnen onafhankelijkheid; tegelijk hebben ze toen het Westen voor de bolsjewieken gered

Vorige blog: Actueel, Vaccinatiedwang in Polen

Meer lezen:

Vernietiging van de Poolse elites in de Tweede WereldoorlogTweede Wereldoorlog, samenwerking van de Duitse Gestapo en de Sovjet NKWD

Bronnen:

(1) historicus, dr. Leszek Pietrzak “Zakazana historia”/”Kolonia Hitlera”/ (“De verboden geschiedenis” – “De kolonie van Hitler”, pag. 38)

(2) Informatiewebsite over het Generaal Gouvernement: http://www.info-pc.home.pl/whatfor/baza/gen_gub.htm

(3) historicus, dr. Leszek Pietrzak “Zakazana historia”/”Kolonia Hitlera”/ (“De verboden geschiedenis” – “De kolonie van Hitler”, pag. 39-40)

(4) idem, pag. 40-43

Pagina 1 van 5

mijnpolen.nl