Tag: Oekraïens Genocide

Blog#37: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 3: de achtergronden voor de genocide in de Oost-provincies van Polen

 

Polen heeft haar onafhankelijkheid verdedigd, Oekraïners verspreid over vier landen

 

In 1921 (het verdrag van Riga), na 123 jaar krijgt Polen haar grondgebieden van voor de derde, en deels van voor de tweede deling terug.

 

Rusland en Oekraïne namen afstand van Oost-Galicië. De Oekraïners zonder eigen staat en tegen eigen wil, leefden nu in vier verschillende landen: Sovjet Rusland, Polen, Roemenië en Tsjecho-Slowakije. (2)

 

Polen als land, vormde zich in het begin van de twintigste eeuw in extreem moeilijke omstandigheden. Voordat er een herkenbaar, modern land kon ontstaan, moesten Polen veel problemen overwinnen.

 

Het vastleggen van de Poolse grenzen behoort tot de moeilijkste episodes uit de moderne Europese geschiedenis. Er was sprake van zes grensoorlogen en één zeer ernstig conflict, de Pools-Sovjet oorlog van 1919-1920.

 

Polen heeft altijd weinig te danken gehad aan haar bondgenoten en nog minder aan haar vijanden. Allebei verwelkomden haar ontstaan in 1918-1920 als onafhankelijke staat met minachting. Broos en onbemind werd Polen geconfronteerd met soortgelijke problemen van legitimiteit binnen haar eigen grenzen (1).

 

Daarom kon Polen de nationale aspiraties van de Oekraïense bevolking die erin leefde op dat moment niet vervullen. Het zou de stabiliteit van de prille staat in gevaar brengen. Maar Polen gaf de Oekraïense bevolking de gelegenheid om haar eigen nationale identiteit binnen de Tweede Poolse Republiek te ontwikkelen en te bewaren.
(2)

 

Na het einde van de Eerste Wereldoorlog en voor het ontbreken van de WOII is geen enkele staat in Centraal- en Oost-Europa erin geslaagd om het probleem van nationale minderheden op een bevredigende manier op te lossen. (3)

 

Overblijfsel van de juk van de tsaar

 

De oostelijke provincies, die Polen na ruim 100 jaar terug kreeg, waren als effect van de onderdrukking van de tsaar en de oorlogen enorm achtergesteld.

 

De Poolse regering heeft alles ondernomen om er beschavingsniveau te verhogen en de economische vooruitgang te bevorderen.

 

De Oekraïners dachten daar echter anders over.

 

De modernisering van de staat en het inhalen van de beschavingsachterstand vonden ze onbegrijpelijk en overbodig. Het bracht alleen extra lasten met zich mee, vonden ze.

 

De Oekraïense boeren hadden geen verharde wegen nodig, geen telefoon of elektriciteit, en zeker geen gemetseld gemeentehuis.

 

Ze zagen geen noodzaak in de inentingen voor de dieren of in de invoering van de hygiënevoorschriften. In een Poolse ambtenaar en politieagent zagen ze een bedreiging, en de belastingen vonden ze een uitbuiting.

 

Oekraïense boeren wilden een staat zonder aansturing en dat zo’n staat kon bestaan, wisten ze nog uit de tijd van de bolsjewistische revolutie en de oorlog: als je iets nodig had, pakte je het gewoon een ander af.
(2)

 

Invloed van de Oekraïense nationalisten

 

Voor de Tweede Wereldoorlog bestonden in Polen legale Oekraïense partijen.

 

De grootste en meest belangrijke was de UNDO (Oekraïense Nationaal-Democratische Eenheid), die ook haar vertegenwoordiging in het Poolse parlement had. Het was wel een partij met een anti-Pools karakter.

 

Later ontstonden de nationalistisch, ondergrondse organisaties (zoals UWO), die meer aanhangers hadden en die terreur als vorm van strijd gebruikten.

 

Ze pleegden 300-600 terreuraanslagen, brandstichtingen van huizen en boerderijen, aanslagen op individuele personen zoals op de generaal Jozef Pilsudski, de Poolse staatsman, op 25 september 1921.

 

De anti-Poolse aantijgingen hebben tot moord op drie Oekraïense parlementskandidaten geleid. Een van hen was een bekende journalist, leraar, schrijver en tolk van de Poolse taal, Sydor Twerdochlib.

 

Voor de Oekraïense nationalisten was deelname aan verkiezingen gelijk aan een verraad en het verdiende volgens hen de dood. Een fel appel, die zelfs tot ‘slachting van Polen’ opriep, ging gepaard met de terroristische actie. (4)

 

De hoofdideoloog van de Oekraïense nationalisten werd Dmytro Doncow, die veel invloed op de jeugd had.

 

Hij geloofde dat in de geschiedenis de sterkste en de meest gezonde overwint. Net als Hitler en andere makers van de fascistische bewegingen geloofde hij in het sociaal Darwinisme en racisme.
In de strijd om de Oekraïense staat liet hij alle vormen van geweld toe, ook misdaden. (5)  Er is geen ethiek in de strijd. (6)

 

Op deze ideologie ontstaat de OUN in de jaren 30-tig in Wenen.

 

Het doel van de anti-Poolse acties van de Oekraïense nationalisten uit de jaren 20-tig en 30-tig waren etnische zuiveringen. Terwijl deze gebieden eeuwenlang een mengeling van nationaliteiten zijn geweest. Ze troffen niet alleen de nieuwkomers maar ook de mensen, die daar van generatie op generatie woonden. (7)

 

De OUN activisten gebruikten alles wat ze konden om Polen op de Europese arena in het kwaad daglicht te stellen. Daarbij stopten ze niet met de terroristische daden. (8)

 

Ze gebruikten de economische problemen door de wereldcrisis veroorzaakt, om de Poolse regering onbekwaamheid en discriminatie tegen de Oekraïense bevolking toe te schrijven.

 

In 1942 ontstaat het idee van een eigen Oekraïens leger.

 

Vanuit de politieke strijd tussen de verschillende Oekraïense nationalistische organisaties ontstaat in 1943 het Oekraïens Partizanenleger (UPA). Ze neemt de macht in Oekraïne over en liquideert iedere Oekraïense strijder, die de nieuwe machthebber niet wilde erkennen. De UPA kreeg controle over 3/4 van het gebied in Wolyn en Polesie. (9)

 

De vooroorlogse relaties

 

De vooroorlogse relaties tussen de gewone Polen, Oekraïners en Joden beschrijft men als goed: vriendschappen, gemengde huwelijken, gezamenlijke activiteiten en festiviteiten. De problemen begonnen toen de verschillende Oekraïense nationalistische organisaties deze saamhorigheid begonnen aan te vallen. (10)

 

De Oekraïnse bevolking was wel vriendelijker tegen de Polen die daar van generatie op generatie woonden dan tegen de Polen die daar na de WOI kwamen wonen. Maar met de tijd werden ook zij getolereerd.

 

De sociale contacten tussen de nieuwkomers en de Oekraïners waren frequent. (11)

 

Goede relaties in Wolyn duurden tot aan de WOII en zelfs langer.

 

In Oost-Galicie waren de relaties door de nationalistische propaganda beinvloed, en op sommige plaatsen waren ze vijandig. (12)

 

Vanaf de jaren 30-tig groeit de onrust. De OUN activiteiten winnen aan populariteit onder de steeds grotere groepen Oekraïners.

 

Er worden moorden gepleegd op de dorpsvoorzitter en de voorzitter van een boeren vereniging. Oekraïners worden aangespoord om Polen schade aan te brengen, zoals boerderijen in brand steken.

 

De haat begon te groeien.

 

Kinderen zijn altijd de beste barometer van de sfeer thuis, eerder of later brengen ze het naar buiten.
“Een Oekrainse buurmeijse spuugde in het gezicht van haar Poolse leeftijdgenote, en ze zei spottend tegen haar ‘jij Poolse'”.(13)

 

Een effectief nationalistisch beleid op die momenten was onmogelijk.

 

Rol van de Grieks-Katholieke kerk

 

“Oekraïense soldaten voeren een strijd, die onverenigbaar is met de humanitaire beginselen en gebruiken van het internationaal recht. Met wreedheid behandelen ze hun tegenstanders en burgers” – schreef de aartsbisschop van Lwów, Józef Bilczewski.

 

De aartsbisschop appelleerde in zijn brieven aan de Grieks-katholieke metropoliet van Lwów, Andrzej Szeptycki om dit te stoppen. Hij gaf veel voorbeelden van de Oekraïense misdaden tegen de katholieke kerk, zijn volgelingen en in het algemeen tegen Polen.

 

De aartsbisschop van Lwów zei met grote pijn, dat de haat van de “Oekraïners” tegen de Polen te wijten was aan de uitingen van een groot deel van de Oekraïense geestelijken. Dat het een uitvloeisel van hun politieke weg was, die met een extreme haat tegen de Latijnse liturgie en de Poolse medeburgers was vervuld. (14)

 

Alles wees erop dat de Oekraïense machthebbers besloten hadden om de Poolse bevolking, die in het gebied woonde te doden. (15)

 

De meeste vertegenwoordigers van de Grieks-katholieke kerk steunden het politieke programma van de OUN om een onafhankelijke Oekraïense staat met de hulp van Duitsland te stichten. De metropoliet Szeptycki steunde de door de UPA aangestelde regering en hij steunde het Derde Rijk. (16)

 

Aan de slachtingen van 1943 heeft naast de UPA ook de 14de divisie SS ‘Galizien’ deel genomen, die door de Duitsers was gevormd.

 

Het Oekraïense Centrale Comité van Volodymyr Kubyivych steunde de oprichting van deze eenheid. De metropoliet Andrzej Szeptycki heeft 12 Grieks-katholieke predikanten aan de eenheid toegekend. (17)

 

In hun brieven aan de gelovigen veroordeelden ze de ideologie die daarachter stond niet. Ze hebben de volkerenmoord op een rij met de dronkenschap en verwaarlozing van de religieuze plichten gezet. (18)

 

De Grieks-Katholieke bisschop Chomyszyn veroordeelde de Oekraïense misdaden met kracht. Hij sprak over “de val van de moraal in onze (red. IV: Oekraïense) natie“, dat “het ondergrondse werk van onverantwoordelijke factoren” tot formeel banditisme en tot anarchie leidt. Maar dit was een zeer onpopulaire opinie in de Grieks-Katholieke kerk.

 

De orthodoxe kerk, ondergeschikt aan de patriarch van Moskou, veroordeelde de moorden en riep de Oekraïense bevolking op om dit te stoppen. Daarvoor hebben de Oekraïense nationalisten twee hoge priesters van deze kerk gedood.

 

Een andere orthodoxe kerk (The Ukrainian Autocephalous Orthodox Church) steunde het handelen van OUN-UPA wel.
(19)

 

Rol van de Duitsers en Sovjets

 

Zowel de Sovjets als de Duitsers hebben alle nationale tegenstellingen in dit gebied benut om hun eigen doelen te bereiken.

 

Moskou beschouwde de huidige oostgrens van Polen als iets tijdelijks en organiseerde anti-Poolse partizanengroepen die de aanvallen, vernielingen, moorden en corruptie pleegden. (2)

 

In hun plannen om Polen aan te vallen, hebben Duitsers hun samenwerking met de Oekraïense nationalisten in 1937 opnieuw aangehaald.

 

Duisters wilden de nationale opstand in Oost-Galicië als pretext voor de oorlog gebruiken. De Ribbentrop-Molotov-pact en de aanval van de Sovjets op Polen on 17 september 1939 heeft deze plannen veranderd.

 

Nadat in maart 1939 de leider van OUN, Lew Rebet in Polen werd gearresteerd, bereidde zich de OUN op voor een opstand.

 

De UNDO verzette zich tegen het gebruik van Oekraïners voor de doeleinden van andere landen en waarschuwde de Oekraïense gemeenschap daarvoor.

 

Een dag na het tekenen van het Ribbentrob-Molotov-pact had de UNDO de ernst van de situatie ingezien en ze heeft zich loyaal aan de Poolse regering verklaard. In effect daarvan hebben ongeveer 110.000 Oekraïners in het Poolse leger gevochten. (20)

 

Het hoofd van de veiligheidspolitie in Generaal Gouvernement (GG, de Poolse gebieden door de Duitsers in de WOII bezet) verklaarde in maart 1940 dat wat Duitsers en Oekraïners verbindt is de haat tegen de Polen.

 

Daarom, volgens het Duitse beleid om de nationale tegenstellingen te gebruiken, kregen de Oekraïners veel privileges.

 

Het waren speciale kaarten, meer eten, ze mochten over een radio beschikken (waarvoor een Pool de doodstraf kreeg).
Ze hadden eigen scholen, een mogelijkheid om in Berlijn en Wenen te studeren, sociale en religieuze activiteiten te ontplooien. Duitsers tolereerden de OUN. (21)

 

De OUN was een opstand aan het voorbereiden op het moment van het uitbreken van de Duits-Sovjet oorlog. Met de hulp van het Duitse leger ontstonden de Oekraïnse eenheden: “Nachtigall” en “Roland”.

 

Sovjets hebben de Oost-provincies van Polen heel snel bezet. Aan de sabotageacties tegen Polen, behalve de nationalisten, namen ook deel de communistische eenheden, bestaande uit de lokale bevolking. Sovjets spoorden ze aan om ‘met wapens, zeisen, hooivorken de eeuwige vijand (…) te slaan“. (23)

 

Onder de leiding van de OUN districtcommandant, Hrygorija Goliasz ‘Beja’ werden er honderden Polen in Koniuchy, Pototorow, Slawetynia en Jakubowiec vermoord. (24)

 

Lew Mechlis, het hoofd van het polit-burau van het Sovjet leger instrueerde op 22 september 1939 op welke wijze men de vijandigheid tussen de Oekraïners en Polen moest benutten. (25)

 

Met het zien van de nederlaag van het Poolse leger in de strijd tegen de Duitse troepen en de evacuatie van de Poolse regering en politie, begon de lokale Oekraïense bevolking militaire groepen te organiseren en de steden over te nemen.

 

Ze pakten de individuele Poolse soldaten op, ontdeden ze van hun wapens en uniformen. Diegenen die Oekraïens waren, lieten ze vrij en de Polen vermoordden ze op een beestachtige wijze.

 

De rivieren Horynia en Styr gooiden later tientallen vermoorde soldaten op hun oevers uit.

 

Deze militaire groepen vermoordden de baby’s door ze op de hooivorken te spitsen. Om de nek kregen de slachtoffertjes een briefje met een spottende tekst en ter afschrikking voor de bevolking werden ze in de mest dagen lang achtergelaten. (26)

 

Het Balans van 1939-1941?

 

In 1939 sneuvelden er 1036-1139 Polen in Wolyn, uit z’n 86 woonplaatsen.

 

Na het grijpen van de macht in Wolyn en Galicië begonnen de Sovjets meteen de bolsjewistische orde in te voeren. (27)

 

Vanaf 17 september 1939 arresteerden ze allen, die de nieuwe macht niet accepteerden of er verdacht van werden.

 

Tot mei 1941 vielen 21.500 duizend slachtoffers van dit beleid, waarvan waarschijnlijk 7.000 Polen, 8.000 Oekraieners en 5.000 Joden.

 

De elites van de Poolse samenleving als z.g.n. ‘gevaarlijke groepen’ werden geliquideerd. Als middel daarvoor gebruikten de Sovjets massale deportaties naar de diep in de Sovjet-Unie gelegen gebieden, zoals Siberië en Kazachstan.

 

In februari, april en juni 1940 waren dat de Poolse kolonisten, waaronder de Poolse militairen, families van de onderdrukte personen, oorlogsvluchtelingen van september 1939.

 

In de jaren 1940-1941 hebben de Sovjets 42.000 mensen uit Wolyn verwijderd, waarvan 28.200, die daar voor 1939 woonden. In meerderheid waren het Polen.

 

In tegenstelling tot de Polen hebben de Oekraïners de komst van de Sovjets met vreugde verwelkomd. Ze zagen ze als bevrijders.

 

Zodra de Sovjets de macht kregen, begon de NKWD eerst met de liquidatie van het Oekraïens verzet in april 1940. (28). Medio 1940 werd de Oekraïense bevolking het slachtoffer van de onderdrukking. (29). In april 1941 begon de NKWD de belangrijkste leiders van de OUN uit te schakelen. (30)

 

Voordat de Duitsers in 1941 kwamen, hebben de NKWD en NKGB een bloedbad in elke gevangenis van Wolyn veroorzaakt.
Iedereen met een doodstraf hebben ze dood geschoten. De overige gevangenen schoten ze met een machinegeweer dood en ze gooiden granaten in de gevangeniscellen.

 

Van 5,500 gevangenen was op z’n minst 2,500 dood. De meesten waren de Oekraïners. (31)

 

Uiteindelijk hebben ook de Duitsers de OUN mensen laten oppakken en in het geheim als plunderaars laten doden (32).

 

Een tragedie, omdat

 

Jozef Marecki, priester, historicus en wetenschapper noemt de moorden op de Poolse bevolking vooral een tragedie:
  • Vele historici, politici en de z.g.n. “politiek correcte” mensen noemen deze moorden onterecht een Pools-Oekrains conflict
  • De daders waren christenen en ze vernielden de kerken, misbruikten religieuze symbolen en ontheiligden de menselijke resten
  • De schachtoffers zijn helemaal vergeten, de overgrote meerderheid van hen heeft geen graven
  • De overlevenden zijn bewust aan hun lot overgelaten. Er is hen de kindertijd, jeugd en de toekomst afgenomen
  • Men presenteert de jaren 1943-45, zowel in de Poolse als buitenlandse literatuur op een marginale en oneerlijke wijze. De oorzaak van deze genocide wordt verzwegen, de namen van de ideologen van het Oekraïns nationalisme worden niet genoemd
  • Men nivelleert het verschil tussen de slachtoffers en de moordenaars. Het lijkt alsof er geen schuldigen zijn, men ontwijkt het praten over de SS-Galizien. Er wordt gesuggereerd dat de Polen hier zelf de schuld van zijn
  • De moordenaars krijgen gedenkmonumenten, worden als nationale helden geëerd. De straten, pleinen en scholen krijgen hun namen. En wie praat over de slachtoffers van hun moorden?
(33)

Lees meer: het verschil tussen het Duits en Latijns, Pools nationalisme

 

Bronnen:
(1) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007
(2) Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we Krwi 1943”, pag. 60
(3) idem, pag. 103
(4) idem, pag. 75-76
(5) idem, pag, 75
(6) idem, pag, 79
(7) idem, pag, 87
(8) idem, pag, 88
(9) idem, pag, 161-165
(10) idem, pag. 100
(11) idem, pag. 95-97
(12) idem, pag. 99
(13) idem, pag. 101
(14) idem, pag. 48
(15) idem, pag. 41-43
(16) idem, pag. 241
(17) idem, pag. 320
(18) idem, pag. 242-243
(19) idem, pag. 246-247
(20) idem, pag. 105-109
(21) idem, pag. 119
(22) idem, pag. 126
(23) idem, pag. 111
(24) idem, pag. 113
(25) idem, pag. 114
(26) idem, pag. 109-112
(27) idem, pag. 114-115
(28) idem, pag. 120-123
(29) idem, pag. 117-118
(30) idem, pag. 126-128
(31) idem, pag. 129-132
(32) idem, pag. 135-138
(33) idem, pag. 15-16

Blog#36: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 2: De vernietiging van de Poolsheid in Wołyń

 

Foto: isakowicz.pl

Inleiding

 

Op een zondagochtend, 11 juli 1943 vielen er kogels, granaten, flessen met aangestoken benzine, hooivorken, zeisen, messen, bijlen en pokers. De meeste slachtoffers waren vrouwen en kinderen.

 

Deze tragedie heeft levens van meer dan 130.000 Polen gekost (….), tientallen duizenden gewonden, duizenden wezens, daklozen, ontelbare schare aan getraumatiseerde mensen.

 

De situatie van Polen, die in de Zuid-Oost provincies van het land woonden, was tragisch in de Tweede Wereldoorlog.

 

Eerst verscheurd door de Sovjetterreur, deportaties naar Siberië en Kazachstan, aanhoudingen midden in de nacht, Sovjet kampen (1939-1941).
Daarna de Duitse bezetting, dwangarbeid in Duitsland, quota’s in mensen, producten en geld, razzia’s, concentratiekampen (1941-1944), om uiteindelijk geteisterd te worden door de terreur, die de Oekraïense politie, in de Duitse dienst zaaide.

 

De genocide op Polen in Wolyn in de Tweede Wereldoorlog wacht nog steeds op de uitleg, ondanks het verstrijken van meer dan 70 jaar. (1)

 

Wat is genocide?

 

Het woord genocide heeft Poolse advocaat en officier van justitie van de Joodse afkomst, Rafal Lemkin geïntroduceerd. In het door Lemkin voorbereidde VN-verdrag inzake de Voorkoming en de Bestraffing van Genocide, d.d. 9 december 1948, zegt het Art. II het volgende:

Foto: geni.com

“(…)
In dit Verdrag wordt onder genocide verstaan een van de volgende handelingen, gepleegd met de bedoeling om een nationale, etnische, godsdienstige groep, dan wel een groep, behorende tot een bepaald ras, geheel of gedeeltelijk als zodanig te vernietigen:
a. het doden van leden van de groep;
b. het toebrengen van ernstig lichamelijk of geestelijk letsel aan leden van de groep;
c. het opzettelijk aan de groep opleggen van levensvoorwaarden die gericht zijn op haar gehele of gedeeltelijke lichamelijke vernietiging;
d. het nemen van maatregelen, bedoeld om geboorten binnen de groep te voorkomen;
e. het gewelddadig overbrengen van kinderen van de groep naar een andere groep.(…)” (2)

 

Volgens het VN-verdrag worden de misdaden van de Oekraïense nationalisten (OUN-UPA) op Polen in Wolyn als Genocide aangeduid.

 

De Oekraïense nationalisten veronderstelden een zo snel mogelijke moord op alle leden van de Poolse natie, van ongeboren baby’s, kinderen, volwassenen tot bejaarden ongeacht het geslacht en de leeftijd.
Daar waar de omstandigheden het toelieten, ging het doden gepaard met barbaarse martelingen, zoals:

 

  1. hakken met bijlen
  2. spijkers in schedels slaan
  3. scalperen
  4. afsnijden of afhakken van een hand, neus, oren, lippen of een tong
  5. met een bijl op het voorhoofd of schedel slaan
  6. mond van oor tot oor openscheuren
  7. keel afsnijden
  8. het hoofd (af)hakken met een bijl
  9. borsten afsnijden
  10. iemand levend met een zaag door het midden snijden
  11. buik van een zwangere vrouw opensnijden en iets erin gooien
  12. stoppen van voorwerpen in de vrouwelijke schede
  13. ophangen van slachtoffers aan hun ingewanden
  14. aderen uittrekken
  15. handen branden
  16. het hele lichaam in stukken hakken
  17. vastspijkeren aan een tafel of aan een kruis in de kerk
  18. slaan met een hamer een houten pen in de buik
  19. het lichaam aan stukken scheuren met paarden of kettingen
  20. het lichaam door de straten slepen aan een touw rondom de nek
  21. het slachtoffer als schietschijf gebruiken
  22. ophangen aan een prikkeldraad
  23. het slachtoffer levend ingraven en het uitstekende hoofd met een zeis afsnijden
  24. het slachtoffer in brand steken
  25. de huid met een scheermes uitsnijden
  26. kinderen levend in een waterput, vuur of brandende gebouwen gooien, ophangen aan genitaliën, ze op pallen of hekken spitsen, in een rivier laten verdrinken, baby’s op hooivorken spitsen

(3)

De onvoorstelbare brutaliteit van de daders doet denken aan de scènes uit de 18de eeuwse bloederige traditie van de hajdamaks *) en later van de bolsjewistische revolutie.
De historicus Aleksander Korman heeft vastgesteld, dat de Oekrainse Partizanen Armee (UPA) 362 methodes van beestachtige martelingen op Polen toepaste. (4)

 

Onafhankelijkheidsprogramma van de OUN-UPA voor Oekraïne

 

De Oekraïense nationalisten (OUN-UPA) hebben een deel van hun samenleving een eenvoudig onafhankelijkheidsprogramma aangepraat.
“Als er geen enkele Jood, Pool, Hongaar, Roemeen, moslim of andere vreemdeling op de Oekraïense bodem zou zijn (…), maar vooral geen één Pool, zal ook Roosevelt Oekraïne als onafhankelijk land erkennen“.
Daarom riepen ze het volk op om “te doden, doden en nogmaals te doden wanneer het juiste moment aanbreekt”.

 

Acties tegen Polen waren georganiseerd, gepland en wijdverspreid.

 

In Wolyn hebben ze 60.000 slachtoffers gekost. Van 1150 dorp nederzettingen en 31.000 boerderijen heeft de UPA 91% vernietigd.
In Oost-Galicie waren het 70.000 slachtoffers.

 

De door hen aangevallen bevolking was niet eerder opgeroepen om het gebied te verlaten, nog werd hen een andere vesting aangeboden. Ze werden zelfs aangemoedigd om te blijven en ze kregen ‘veiligheidsgaranties’.

 

De medeplichtige aan de slachting van de Poolse bevolking, behalve de UPA strijders, was ook de Oekrainse bevolking, ook vrouwen en kinderen.

 

Oekraïense boeren namen deel aan de moorden op Polen, omdat ze op deze manier hun bezittingen en grond konden overnemen, en dit verlangen bleek in veel gevallen sterker te zijn dan het morele gebod “gij zult niet doden”.

 

De Oekrainse boeren, voorzien van bijlen, zeisen en messen vormden bendes, de zgn. ‘zelfverdedigingseenheden‘, en hielpen de UPA bij de moorden. Vrouwen en kinderen deden mee aan berovingen, brandstichtingen en aan het doden van de gewonden.

 

Dat mensen jarenlang buren van elkaar, goede kennissen of vrienden waren, had daar geen invloed op. Ook geen gemengd huwelijk werd ontzien. Vaak dwong de UPA de Oekrainse mannen (vrouwen) om hun echtgenote(s)n te doden.

 

Meedogenloze dood wachtte alle Oekrainers, die Polen op een of andere manier hielpen, door ze te waarschuwen of ze onderdak te bieden. Ondanks dat waren er veel rechtvaardige Oekrainers.

 

Typerend is dat het geen bezetter was die deze moorden pleegde. Het waren de medeburgers, mensen die geen loyaliteit aan de II Poolse Republiek toonden.

 

Sommigen maakten gebruik van de door hen geroofde documenten en onder de naam van hun slachtoffers verhuisden ze naar Polen of naar het Westen.

 

Na elke moord en beroving verbranden Oekrainers elke boerderij. Ze kapten de bomen, die er rondom stonden en ze ploegden de grond.

 

Ze deden het om geen kans te laten bestaan dat iemand na de oorlog zijn eigendommen zou kunnen herkennen. Ook om geen waterputten met de vermoordde mensen en de massagraven te laten vinden (5).

 

Het was geen Pools-Oekrainse- of burgeroorlog

 

Het is onjuist deze tragedie, die in de jaren 1943-44 plaatsvond een Pools-Oekrainse- of burgeroorlog te noemen. Dit zou betekenen dat beide kanten dezelfde doelen hadden.

 

Polen waren totaal geschokt en ze konden zich niet verdedigen. Wat ze konden doen was een wanhopige verdedig tegen de vernietiging. Bovendien waren het vooral hulpeloze boeren, die de schachtoffers werden. (6)

 

Het commandant van het AK district Wolyn, Kazimierz Babinski, psuedonim “Lubon”, vermeldde op 22 april 1943 over de situatie van de Polen in Wolyn, waarin de Oekraïense bandieten de hele gezinnen afslachten (…),

 

Hij wees erop dat de Duitsers de Oekraïense bevolking in een zelfmoordstrijd tegen hun medeburgers van de Poolse nationaliteit duwen.
Het is voor de Duitsers makkelijker het land te bezetten wanneer de verschillende bevolkingsgroepen met elkaar vechten. Op deze manier kunnen ook de Sovjet-partizanen de Poolse leiding in hun handen krijgen. De enige verliezers in deze situatie, schreef hij zijn de Poolse en Oekraïense bewoners en eigenaren van dit land.

 

Het AK commandant verbood de methoden, die de Oekraïnse bendieten gebruikten. Hij zei, we zullen geen Oekrainse boerderijen ter vergelding verbranden, geen vrouwen en kinderen vermoorden.

 

In de verdedigingsacties verbood hij de samenwerking zowel met de Duitse bezetter als met de Sovjet-partizanen. De commandanten hebben de plicht om er alles aan te doen dat ze de Polen, die samen met de Sovjet-partizanen vechten aan de Poolse kant te krijgen. Hij waarschuwde voor de provocateurs en de communisten. (8)

 

Op 16 januari 1944 schreef het AK commandant aan de leiding: Er is geen genade of een verzachtende omstandigheid voor de moordenaars van vrouwen en kinderen. We hebben dit gevecht niet gewild. Als buren wilden we in vrede met de Oekraïense bevolking van Volhynia leven. Het is anders gegaan en we hebben geen schuld aan dit bloedvergieten. (9)

 

Één keer was er sprake van vergelijkbare strijdkrachten tussen de Polen en de Oekrainers, toen in 1944 de “Pools-Oekrainse frontlinie” ontstond. Als gevolg daarvan stierven in dat hele gebied niet meer dan 2-3 duizend Oekraïners.

 

Moskou en Kiev beschouwden de OUN-UPA officieel als een criminele organisatie. Vooral omdat ze naar de onafhankelijkheid van Oekraïne streefde. Dat was zo wie zo het lot van elk volk dat dit soort aspiraties in de ogen van de Sovjets had. Dat OUN-UPA de Polen vermoordde was niet van belang.
In Oost- en Zuid-Oekraïne is een overtuiging dat de OUN-UPA een fascistische organisatie is.
In West-Oekraïne, die ooit van de Poolse Republiek II was, en onder de Oekraïners in Canada en Zuid-Amerika zijn de tradities van OUN-UPA tot de dag van vandaag levendig.
De OUN-UPA strijders krijgen hun gedenkmonumenten, de straten en scholen worden naar ze vernoemd. De dreigingen richting Polen worden nog steeds uitgesproken. (6)

 

Het gebeurde al eerder

 

In 1918 hebben twee Oekraïnse Volksrepublieken hun onafhankelijkheid verklaard: De Oekrainse Volksrepubliek (URL) met de hoofdstad Kiev en waar de provincie Volyn (Wolyn) toebehoorde en de West-Oekrainse Volksrepubliek (ZURL) in Oost-Galitie (Galicja Wschodnia) met de hoofdstad Lvov.

 

Lvov was beslist Pools en met de Poolse Republiek ruim 500 jaar verbonden.

 

Toen begon Oekraine oorlog met Polen.

 

Het Oekraïens bewind was kort en extreem bloederig. Een voorbeeld is hier Złoczów. Oekraïners hebben daar 150 Polen van verschillende leeftijden en beroepen op beschuldiging van ‘de Oekraïnse intelligentie te willen vermoorden’ aangehouden .

 

Ze hebben die 150 in wezen onschuldige mensen gevangen gehouden en gemarteld. De tijdelijke Oekraïense rechtbank heeft 22 van hen binnen enkele minuten ter dood veroordeeld.
Diegenen die de vonnis velden, waren geen primitieve of ongeschoolde mensen. Integendeel, allemaal beschikten ze over universitaire diploma’s.

 

Toen de Poolse Republiek II de macht in Złoczów overnam, heeft de Poolse regering exhumatie van de slachtoffers in maart 1919 verricht. De afgevaardigden van de geallieerden namen eraan deel.

 

Toen bleek dat de doden zonder doodskisten werden begraven, hun schedels waren verbrijzeld, benen en armen gebroken.
Onder de doden waren o.a. Jan Herzog, een minderjarige leerling, Kazimierz Izykiewicz, 21-jarige spoormedewerker, Ludwig Miller, 26-jarige fotograaf.

 

De moord in Złoczów heeft de positie van Oekraïne in Versailles, waar men over de toekomstige staatsgrenzen besliste, beschadigd .

 

Ook toen ging het om misdaden die wijd verbreid waren. Het waren de Oekraïense machthebbers, het leger en de Oekraïense bevolking die de misdaden pleegde.
(7)
Diegenen die sterke zenuwen hebben, kan ik deze video aanbevelen:

https://www.youtube.com/watch?v=ut3r_j9Uy0o&feature=youtu.be

Volgende blog: drie genocides op de Poolse bevolking in de WOII, deel 3:

Bronnen:

*) Het woord hajdamak komt uit de Turkse taal en betekent jagen, achtervolgen. Het waren losse groepen van de weggelopen boeren, verarmde stedelingen en Kozakken, die in 1730-1770 in Oekraïne opereerden. De adel, geestelijken en Joden waren voor hen een belichaming van het kwaad. http://www.historycy.org/index.php?showtopic=46404
(1)  Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we Krwi 1943”, pag. 44
(2) Verdrag inzake de Voorkoming en de Bestraffing van Genocide, 1948, Parijs, 9 december 1948, Nederlandse vertaling, Tractatenblad 1960, 32, gewijzigd bij Tractatenblad 1966, 179:  https://www.coutinho.nl/mrm/1001.htm
(3) Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we Krwi 1943”, pag. 339-340
(4) idem, pag. 340
(5) idem, pag. 340-342
(6) idem, pag. 343-346
(7) idem, pag. 46-48
(8) idem, pag. 262-265
(9) idem, pag. 292
Akzion AB - Katyn

Blog#35: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 1: samenwerking van de Gestapo en de NKWD

Het is de publieke opinie in het Westen onbekend dat de Poolse natie tijdens de Tweede Wereldoorlog het slachtoffer was van drie genocides: Duits, Sovjet en Oekraïens (1).

Al eerder vermelde ik in mijn blogs, dat Polen geen mogelijkheid hadden om eigen geschiedenis in het Westen na de Tweede Wereldoorlog te verdedigen. Het communistische regime maakte het onmogelijk. Ook uit angst voor de daders, uit eigen bescherming praatten Polen nooit over deze gebeurtenissen binnen de families.

Genocide op de Poolse bevolking in Volynia (Wolyn), gepleegd door de Oekraïense chauvinisten tijdens de Tweede Wereldoorlog is van alle drie het minst bekend, ook onder de Polen.  

Volgens de volkstelling uit 31 december 1938 had Polen 38,5 miljoen burgers. Na de eerste volkstelling na de Tweede Wereldoorlog waren het 11 miljoen minder. Een deel daarvan heeft in het Westen overleeft en een deel is in Rusland vermoord. (2)  

Rusland heeft inmiddels haar agressie op Polen op 17 september 1939 en de moorden in Katyn toegegeven. Nog steeds zwijgt Rusland over de samenwerking tussen de Sovjet NKWD en de Hitler’s Gestapo op het door twee agressors bezet Pools gebied in de Tweede Wereldoorlog (1939-1945).  

Het Russische archief blijft nog steeds dicht voor de historici, zegt historicus Leszek Pietrzak. De historicus verwacht veel van het Britse archief en de meldingen van de Britse geheime dienst uit die tijd. Deze worden echter tot 2024 geheim gehouden.

Deel 1: De samenwerking van de NKWD en de Gestapo in de genocide op de Poolse bevolking in de periode 1939-1941

Dubbel spel van Stalin

De geheime onderhandelingen tussen de Sovjet Unie en het Derde Rijk begonnen al in april 1939. De uitkomst daarvan zou het Ribbentrop-Molotov-pact zijn, dat eind augustus van hetzelfde jaar werd getekend. Het voorstel voor deze onderhandelingen kwam van de Sovjets.  

De onderhandelingen moesten geheim blijven, omdat Stalin tegelijk met Frankrijk en Groot Brittannië officieel onderhandelde over het behoud van vrede in Europa. Dit maakt de Sovjet-Unie mede verantwoordelijk voor de uitbrak van de Tweede Wereldoorlog, schrijft historicus Leszek Pietrzak.  

Toen Hitler in augustus 1939 met de deling van Midden- en Oost-Europa akkoord ging, heeft Stalin de onderhandelingen met Frankrijk en Groot Brittannië als niet meer van belang verbroken.  

Het Ribbentrop-Molotov-pact dat op 23 augustus 1939 in Moscou werd getekend, heette formeel een non-agressie-pact. In werkelijkheid bleek het doorslaggevend voor het toekomstige lot van Europa en Polen.

In wezen was het een zeer goed doordacht plan voor de verovering van Europa.  Duitsland mocht Polen aanvallen.

Sovjets door de Duitse agressie op Polen goed te keuren, creëerden voor zichzelf politieke gronden om Polen onder de mom van een “bevrijdingscampagne” aan te vallen.

Hitlers plan voor de Polen

De uitspraak van Hitler, d.d. 22 augustus 1939 te Salzburg:

“(…) Onze kracht is onze snelheid en onze brutaliteit. Genghis Khan heeft miljoenen vrouwen en kinderen bewust en gelukkig ter dood gebracht. De geschiedenis ziet in hem alleen de stichter van een grote staat. Wat de zwakke West-Europese beschaving over mij beweert, is onbelangrijk.  Ik heb de order gegeven – en ik laat iedereen voor het vuurpeloton zetten, die zelfs maar één woord van kritiek daarop uit – dat het oorlogsdoel niet het bereiken van bepaalde linies is, maar de fysieke vernietiging van de tegenstander. 
Dus, voorlopig alleen in het Oosten, heb ik mijn Totenkopf  divisies van de orders voorzien om mannen, vrouwen en kinderen van de Poolse afkomst en taal genadeloos te doden. Alleen dan kunnen we de leefruimte krijgen die we nodig hebben. Wie spreekt er vandaag nog over de vernietiging van de Armeniërs? (…)”

Deze toespraak volgden de daden op.

De Amerikaanse journalist Louis Lochner heeft de toespraak van Hitler al in 1939 de wereldopinie bekend gemaakt.  

Men vergeet het snel dat de Duitse inlichtingendienst Zentralstelle II/P  al voor de oorlog een Sonderfahndungsbuch Polen had samengesteld. Op deze lijst stonden tientallen duizenden Polen, die voor de onmiddellijke liquidatie bestemd waren. (3)

De deling van Europa begint

De Duitse agressie op Polen begon op 1 september 1939. Op 17 september 1939 viel het Sovjetleger de Poolse Republiek aan.

Foto: wikipedia

  Op 28 september 1939 hebben de twee agressors een nieuwe overeenkomst in Moskou ondertekend: “Het Sovjet-Duits verdrag over de grenzen en wederzijdse vriendschap”.  

De nieuwe grens tussen Duitsland en de Sovjet Unie zou langs de lijn van San, Bug, Narwia en Pisa lopen. Dit betekende de nieuwe deling van Polen.  

De geheime clausules in het pakt voorzagen ook een nauwe samenwerking van de geheime diensten van de twee landen, Hitler’s Gestapo en de Sovjets NKWD.

Deze samenwerking was goed georganiseerd en had een doorlopend karakter. De samenwerking vertaalde zich naar een serie van gezamenlijke conferenties, die in de jaren 1939-1941 plaats vonden.   De conferenties gingen over de uitwisseling van actuele informatie en ervaringen in het bestrijden van het Poolse verzet, het elimineren van de Poolse intelligentie en de leiderschapselite.

Conferentie-1 te Brest op 27 september 1939: bestrijding van de Poolse onafhankelijkheidsbeweging  

De eerste conferentie van de NKWD en de Gestapo vond nog op 27 september 1939 in Brest (Brzesc) plaats.

Het hoofdthema van de conferentie waren methodes van het bestrijden van de Poolse onafhankelijkheidsbeweging, waar de beide agressors bang voor waren.

Zowel de Sovjets als de Duitsers wisten zeer goed dat Polen het verlies van eigen staat nooit zouden accepteren en het verzet zouden opbouwen.  

De herinnering aan de Poolse opstanden in de achttiende en de negentiende eeuw was nog vers. Toen hebben Polen zich hevig tegen de russificatie en het germaniseren verzet.  

Het oude garnizoen in Oswiecim (Auschwitz) gebruikte de Gestapo in de eerste twee jaren van de Tweede Wereldoorlog om dit doel te realiseren.

Conferentie-2 te Przemysl op 27 november 1939: onderlinge uitwisseling van gevangenen  

De tweede conferentie tussen de twee geheime diensten vond op 27 november 1939 in Przemysl plaats.  

De NKWD en de Gestapo hebben de uitwisseling van een geselecteerde groep gevangenen samengevat. Er is informatie over de Poolse geheime organisaties en de door hen gezochte personen uitgewisseld.  

Op 11 oktober 1939 hebben de Sovjets 42,5 duizend Poolse gevangenen uit de NKWD kampen aan het Derde Rijk overgeleverd. Dit gebeurde op basis van een document van 11 oktober 1939, getekend door L. Beria, de volkscommissaris van de binnenlandse zaken van de Sovjet Unie.  

Het Derde Rijk heeft 14 duizend gevangenen aan de Sovjets overgeleverd.

Conferentie-3 te Zakopane, 20 februari-2 maart 1940: volledige uitroeiing van de Poolse bevolking tegen 1975  

Adolf Eichmann vertegenwoordigde Duitsland, kolonel Grigorij Litwinow leidde de Sovjets afgevaardigden.  

Het beleid van uitroeiing van de Poolse bevolking in de bezette gebieden was een onderwerp van de bespreking.   In een verslag door de beide kanten ondertekend, hebben zij zich verplicht tot een nauwe samenwerking in het liquidatieplan van de Poolse bevolking.

Het plan zou tegen 1975 volledig zou zijn uitgevoerd.  

Deze conferentie was de grootste van alle conferenties en ze omvatte de meeste onderwerpen.   De bepalingen van deze conferentie hebben volgens vele historici veel invloed gehad op de methoden waarop de bezetters de Poolse burgers in de daarop volgende maanden hebben vermoord.

  Na de conferentie in Zakopane heeft de Sovjet-Duitse samenwerking nog verder toegenomen.

Conferentie-4 te Krakau, tussen 29-31 maart 1940: deportaties en uitroeiing van de Poolse elites  

Aan de Duitse kant waren de gouverneur van het district Krakau Otto Waechter, SS-Hauptsturmfuehrer K. Liscchka en majoor van de gendarmerie G. Flade. De NKWD vertegenwoordigden W. Jegonarow, I. Niewski en W. Lisin.  

Tijdens deze conferentie hebben ze hun projecten van deportaties van de Poolse bevolking, en de verdere plannen van uitroeiing van de Poolse elites besproken.  

De vertegenwoordigers van de nazi-Gestapo bewonderden de Sovjet-deportatiemethoden, hun schaal en de reikwijdte.  

De Sovjets informeerden Duitsers tijdens de conferentie in Krakau dat ze ‘een andere oplossing’ hebben gevonden voor de Poolse officieren, die ze in de NKWD kampen gevangen hielden.

Voor de Gestapo uitroeiingsspecialisten was het meteen duidelijk wat de Sovjets met ‘een ander oplossing’ bedoelden.  

Nog tijdens de conferentie in Krakau hebben de Sovjets voorbereidingen getroffen om de Poolse officieren (23.000) uit de kampen in Kozielsk, Starobielsk en Ostaszkowo te vermoorden.  

Dat de Sovjets met deze moorden inmiddels waren begonnen, hebben de agenten van de Duitse Abwehr, die toen in de Sovjet Unie verbleven, een aantal weken later bevestigd.  

Het handelen van de Sovjets heeft Duitsers aangemoedigd om verdere stappen te nemen in het uitroeien van de Poolse elites.  

In mei 1940 begon de Duitse actie Ausserordentliche Befriedungsaktion (Aktion AB) tegen de Poolse intelligentie gericht.

Deze actie had het grootste bereik onder alle acties die Duitsers tegen de Poolse nationale elite hebben uitgevoerd.  

De samenwerking tussen de NKWD en Gestapo in de genocide op de Poolse bevolking duurde nog tot april 1941, slechts twee maanden vóór het uitbreken van de oorlog tussen deze twee bondgenoten.

Lees meer: Vernietiging van Poolse elites in de WOIILees meer: Vernietiging van Poolse elites in de negentiende eeuw

Volgende blog: Drie genocides op de Poolse bevolking in de WOII. Deel 2: de vernietiging van de Poolsheid in Wolyn

Vorige blog: Lange traditie van vrijheid en tolerantie in Polen en de anti-Poolse propaganda, deel 2

Bronnen:

Gebaseerd op het boek van de historicus, dr Leszek Pietrzak: “Zakazana Historia 2 – Jak Gestapo i NKWD mordowaly wspolnie Polakow” (vertaling: “Verboden Geschiedenis, deel 2: Hoe de Gestapo en de NKVD hebben samen Polen vermoord”), pag. 48-53

(1) Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we krwi 1943”, Wstep Ewy Siemaszko, pag. 6

(2) inz. J. Zawistkowski, vertegenwoordiger van de Poolse gemeenschap in Amerika: https://youtu.be/NogcXTMBQrM, dd 26 paril 2018

(3)  Ireneusz T. Lisiak, “Zaklamany Holokaust”: Holocaust jako religia, pag. 60

mijnpolen.nl