Tag: mythen en vooroordelen over Polen

Blog#39: Polen was in het centrum van de oorlog, maar niet in het centrum van de vrede: Poolse inbreng in de overwinning van de WOII en hoe het Westen is hier mee omgegaan. Deel 2: Mythische beschuldigingen van Polen

Russische en Duitse haat-campagne tegen Polen voor en in de WOII
Al voor het begin van de Tweede Wereldoorlog moest Polen zodanig zwart gemaakt worden, dat niemand er medelijden mee zou hebben als ze werd aangevallen. De haat-campagne tegen Polen was begonnen.
De Sovjets verspreidden de formulering ‘Poolse concentratiekampen’.
Het was een beleid dat direct uit het Hitler-Stalin pact, de z.g.n. Ribbentrop-Molotov-pact voortvloeide en diende de agressie tegen Polen in 1939 in de ogen van de wereld te rechtvaardigen. (1)
De groep Gehlen in Duitsland heeft deze leugen opnieuw in de jaren 50-tig ingezet, om de Duisters van hun oorlogsschuld te verschonen.
In september 1939 creëerden de Duitsers een mythe over de “Poolse cavalerie tegen de Duitse tanks”.*)
Deze mythe moest een stereotype over de Poolse mannen versterken, “dat ze hopeloos romantische, snobistische idioten waren, die op hun paarden tegen de stalen tanks galopperen. De sympathisanten van nazi-Duitsland in Duitsland, en in Amerika bleven deze mythe zelfs na de Tweede Wereldoorlog verspreiden”. (2)
Hun trouwe voortzetters in Hollywood
De Sovjet-sympathisanten in Hollywood, die het Duits-Sovjet vriendschapspact uit 1939-1941 toejuichten, deden het ook. (2)
Sovjets gebruikten de mythe om de Poolse officieren, die Stalin in Katyn in 1941 massaal heeft gedood, als “absurd achteloos over het leven van hun troepen” af te schilderen. (…) (3)
“(…) Ondanks de bewering van Hollywood dat het hekel aan nazi-Duitsland had, was Hollywood ervan bewust dat Sovjet-agenten na de Tweede Wereldoorlog deze oude nazi-Duitsland en Sovjet-Rusland mythe bleven versterken, om Polen te vernederen, zodat het Westen, vooral het Amerikaanse publiek beperkte sympathie zou hebben voor het massief lijden van het Poolse volk onder zowel de nazi-Duitsers als de Sovjet-Russen.
Sommigen zeggen dat deze mythe, die deel van de nazi-Duitse subhuman intelligence jokes-propaganda tegen de Poolse mensen uitmaakte, was een nuttige grote leugen om door de pro-Sovjet en anti-Poolse mensen in Hollywood te worden voortgezet.
In de jaren 60-tig hernoemden ze de mythe in de z.g.n. “Polish jokes” en ze injecteerden ze in de hoofden van het Amerikaanse publiek, via hun Hollywood/TV-netwerkshows en films. (2)
Leugens uit Moskou, leugens uit het Westen – wat maakt het uit?
Met Polen achter de ijzeren gordijn kon men alles over haar zeggen en schrijven, want Polen kon zich toch niet verdedigen. Na 1989 moesten Polen met schrik inzien dat de leugens niet alleen uit Moskou maar ook uit het Westen kwamen.
Stalin wist, dat communisme niet bij de Polen paste. Hij vertrouwde de Poolse communisten niet en daarom stuurde hij 300.000 eigen vertrouwelingen naar Polen. Deze cultureel en ideologisch vreemde groep mensen behandelde Polen als vijanden.
Deze communisten zouden uiteindelijk de macht in Polen overnemen, d.m.v. vervalsing van de verkiezingen (1946 en 1947), terreur, uitschakeling van de Poolse elite.
De communisten wilden de Polen hun verleden ontnemen, door de geschiedenis te vervalsen.
Volgens Lucy Dawidowicz, een wetenschapper die zich met de Holocaust bezig houdt, creëerden de sovjet historici een politiek correcte versie van de Poolse geschiedenis. De communistische partij bewerkte het en de partijschrijvers zetten het in elkaar. Dit proces ging gepaard met de vervalsingen van documenten, de manipulatie van foto’s en het camoufleren van de waarheid. (…) Het was een onderdeel van het totalitair programma van de sociale engineering. (…)
De communisten hebben in wezen de PAN (Poolse Academie voor Wetenschap) gesticht om het wetenschappelijk onderzoek te controleren en manipuleren.
Ondertussen bleven de originele en belangrijke bronnen in de Sovjets archieven opgesloten. Het was een moeilijke situatie niet alleen voor de Poolse historici, maar ook voor de Poolse historici op emigratie en de westerse historici. (4)
Na 1989 zetten de post-communisten dit beleid door. Door middel van een z.g.n. ‘pedagogiek van schaamte’ probeerden ze de Polen allerlei misdaden uit de WOII aan te praten, zoals Jedwabne (1941) en Kielce (1947).
Deze misdaden zijn nooit onderzocht. De communisten gebruikten ze als propagandamiddel tegen de Poolse ondergrondse (AK, Home Army) en de katholieke kerk in Polen.
Herinneringen aan de Holocaust, een bron van mythen en stereotypen over de Polen en Joden
Het is zeer belangrijk om de herinnering aan de Holocaust voor de volgende generaties te bewaren. Diegenen die de Holocaust hebben overleefd, hebben ook een indrukwekkende getuigenis achtergelaten, schrijft prof. Chodakiewicz (13), maar zoals elke getuigenis vereist het een individuele en zorgvuldige vergelijking met andere bronnen. Hier is de rol voor de wetenschap weggelegd en dit proces moet nog plaatsvinden. (5)
Men zou kunnen verwachten, schrijft Ireneusz T. Lisiak dat na zoveel jaren na de Tweede Wereldoorlog de overvloed aan films, boeken en herinneringen plaats zou moeten maken voor een professioneel onderzoek. Helaas, de meerderheid aan de Holocaust historici baseert hun werk op ‘getuigenissen van de overlevenden’. Ze tonen vooral de emoties i.p.v. de feiten grondig te verifiëren. (14)
Voor de Amerirkanse en West-Europese historici was de oorlog van 1939-1945 op het Poolse grondgebied alleen een achtergrond voor de Holocaust. Buiten de Holocaust bestond toen niets meer wat van belang was. En als je de zaken zo stelt, was de Tweede Wereldoorlog voor de Polen een, niets hun rust verstorende, episode.  De wereld is gaan geloven dat het alleen Joden waren, die in de Tweede Wereldoorlog hebben geleden. (12)
Samuel Gringrauz, joodse historicus en overlevende van deze grote tragedie merkte al in de jaren 50-tig een overvloed aan historisch materiaal over de Holocaust dat hij eerder “bedrieggelijk (contrived) dan terughoudend (collected)” noemde. Toen al zei hij dat het de hoogste tijd was voor een echt historisch oordeel, dat vrij van wraakzucht en andere lage motieven was. (6)
Dat is helaas tot de dag van vandaag niet gebeurd.
Ondertussen blijft het aantal herinneringen, films en boeken over de Holocaust groeien en hiermee de onterechte vijandigheid tegen de Polen.
 “De geverfde vogel” 
In 1965 verscheen het boek van Jerzy Kosinski “De geverfde vogel”.
Volgens Ireneusz Lisiak, was het de eerste in de literatuur, afschuwelijke beschuldiging van de Polen voor hun houding tijdens de bezetting. Kosinski baande hiermee de weg voor de wereldwijde, anti-Poolse laster. (7)
De eerste recensenten van “De geverfde vogel” lachten het boek uit als een “pornografie van het geweld” en een “product van een geest dat door het sadomasochistisch geweld was bezeten”. (8)
In de voorlichting over zichzelf en het boek benadrukte Kosinski dat de gebeurtenissen, beschreven in het boek  waargebeurd waren. Alleen als hij in Polen kwam, kondigde hij van tevoren aan dat dit een fictie was.
Al is de leugen zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel. Dus tijdens één van zijn ontmoetingen met de lezers in Polen, kwamen ook de bewoners van het dorp Dabrowa Rzeczycka waar de familie Kosinski in de oorlog bescherming kreeg. Toen Kosinski dat hoorde, vluchtte hij snel via een achterdeurtje om de confrontatie te vermijden.
We moeten hier met nadruk vermelden, dat tijdens de bezetting van Polen voor elke hulp (ook voor een stukje brood, glaasje water, een paar schoenen) aan de Joden de doodstraf stond. Duitsers voerden de doodstraf direct uit. De straf trof niet alleen de persoon die ze aan de hulpverlening betrapten, maar zijn hele gezin, zelfs het dorp.
Deze moedige mensen hebben dus hun leven en dat van hun eigen families in gevaar gebracht om de familie Kosinski te helpen.
Toen de Sovjets in 1944 Polen pacificeerden, heeft de vader van Jerzy Kosinski, Mieczyslaw Kosinski **) de dorpelingen bij de NKWD (de Sovjet Gestapopolitie) aangegeven. Velen van hen belandden in de gevangenissen en Sovjet goelags en velen hebben het niet overleefd. (9)
Dankzij de Poolse schrijfster Joanna Siedlicka en de Amerikaanse journalist James Parc Sloan is “De geverfde vogel” ontmaskerd. Het wordt niet meer als document, maar als voorbeeld van een literaire mystificatie en een beschrijving van de seksuele fobieën van de auteur gezien.
Vlak voor zijn zelfmoord toonde Jerzy Kosinski een andere houding tegenover Polen, maar de schade die hij heeft aangericht, is moeilijk te herstellen. Voor de jeugd in Israël vormt “De geverfde vogel” nog steeds de basis Holocaustliteratuur, een ware getuigenis van die tijd, met alle gevolgen van dien. (10)
Het effect anno 2018 – de wereld op z’n kop
Nu anno 2018 staan we op het punt, zoals dr Ewa Kurek het verwoordt, dat “(…) sommige Joden de duisterste onzin over ons (red.IV: Polen) in de wereld verspreiden en Polen van moord op hun eigen volk beschuldigen. De Duisters beschuldigen ons van antisemitisme en de Russen geven ons de schuld voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (…)” (11)
Bronnen:
**) De echte naam, Mojzesz Leinkopf; de Poolse namen voor deze Joodse familie heeft priester, Eugeniusz Okon geregeld. Priester Okon was aan het Poolse ondergrondse verzet gebonden; hij organiseerde hulp voor de Joden op grote schaal.
(1) Ewa M. Thompson: “Imperial Knowledge, Russian Literature and Colonialism”, pag 175
(3) Julian Borger: Debunking Polish stereotypes: the cavalry charge against German tanks, The Guardian 6-4-2011:
*) ‘De meest waarschijnlijke oorsprong van de legende is een schermutseling in het Pommerse dorp Krojanty op de eerste dag van de Duitse invasie op 1 september 1939. De Poolse cavalerie, wiens eenheden nog steeds niet gemotoriseerd waren, hebben inderdaad aan een Wehrmachtinfantry-bataljon weerstand geboden, maar onder een zwaar machinegeweerbeschieting werden ze gedwongen zich terug te trekken. Tegen de tijd dat de Duitse en Italiaanse oorlogscorrespondenten daar aankwamen, waren enkele tanks gearriveerd en namen ze zelf deel aan het gevecht.(…)’
(4) prof. Chodakiewicz, Transformacja czy niepodleglosc/Polska pamiec, pag. 200
(5) idem, pag. 208
(6) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust (“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”), pag. 14 na: dr Samuel Gringauz/”Jewish Social Studies”, 1950
(7) idem, pag. 106
(8) idem, pag. 75
(9) idem, pag 100
(10) idem, pag 106-107
(11) dr Ewa Kurek, Poolse historicus, kenner van de Pools-Joodse relaties: “Jedwabne anatomia klamstwa”, pag 167 (“Jedwabne, de anatomie van een leugen”)
(12) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust (“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”), pag. 73
(13) prof. M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc”, pag. 204
(14) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust, pag. 13
Akzion AB - Katyn

Blog#35: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 1: samenwerking van de Gestapo en de NKWD

Het is de publieke opinie in het Westen onbekend dat de Poolse natie tijdens de Tweede Wereldoorlog het slachtoffer was van drie genocides: Duits, Sovjet en Oekraïens (1).

Al eerder vermelde ik in mijn blogs, dat Polen geen mogelijkheid hadden om eigen geschiedenis in het Westen na de Tweede Wereldoorlog te verdedigen. Het communistische regime maakte het onmogelijk. Ook uit angst voor de daders, uit eigen bescherming praatten Polen nooit over deze gebeurtenissen binnen de families.

Genocide op de Poolse bevolking in Volynia (Wolyn), gepleegd door de Oekraïense chauvinisten tijdens de Tweede Wereldoorlog is van alle drie het minst bekend, ook onder de Polen.  

Volgens de volkstelling uit 31 december 1938 had Polen 38,5 miljoen burgers. Na de eerste volkstelling na de Tweede Wereldoorlog waren het 11 miljoen minder. Een deel daarvan heeft in het Westen overleeft en een deel is in Rusland vermoord. (2)  

Rusland heeft inmiddels haar agressie op Polen op 17 september 1939 en de moorden in Katyn toegegeven. Nog steeds zwijgt Rusland over de samenwerking tussen de Sovjet NKWD en de Hitler’s Gestapo op het door twee agressors bezet Pools gebied in de Tweede Wereldoorlog (1939-1945).  

Het Russische archief blijft nog steeds dicht voor de historici, zegt historicus Leszek Pietrzak. De historicus verwacht veel van het Britse archief en de meldingen van de Britse geheime dienst uit die tijd. Deze worden echter tot 2024 geheim gehouden.

Deel 1: De samenwerking van de NKWD en de Gestapo in de genocide op de Poolse bevolking in de periode 1939-1941

Dubbel spel van Stalin

De geheime onderhandelingen tussen de Sovjet Unie en het Derde Rijk begonnen al in april 1939. De uitkomst daarvan zou het Ribbentrop-Molotov-pact zijn, dat eind augustus van hetzelfde jaar werd getekend. Het voorstel voor deze onderhandelingen kwam van de Sovjets.  

De onderhandelingen moesten geheim blijven, omdat Stalin tegelijk met Frankrijk en Groot Brittannië officieel onderhandelde over het behoud van vrede in Europa. Dit maakt de Sovjet-Unie mede verantwoordelijk voor de uitbrak van de Tweede Wereldoorlog, schrijft historicus Leszek Pietrzak.  

Toen Hitler in augustus 1939 met de deling van Midden- en Oost-Europa akkoord ging, heeft Stalin de onderhandelingen met Frankrijk en Groot Brittannië als niet meer van belang verbroken.  

Het Ribbentrop-Molotov-pact dat op 23 augustus 1939 in Moscou werd getekend, heette formeel een non-agressie-pact. In werkelijkheid bleek het doorslaggevend voor het toekomstige lot van Europa en Polen.

In wezen was het een zeer goed doordacht plan voor de verovering van Europa.  Duitsland mocht Polen aanvallen.

Sovjets door de Duitse agressie op Polen goed te keuren, creëerden voor zichzelf politieke gronden om Polen onder de mom van een “bevrijdingscampagne” aan te vallen.

Hitlers plan voor de Polen

De uitspraak van Hitler, d.d. 22 augustus 1939 te Salzburg:

“(…) Onze kracht is onze snelheid en onze brutaliteit. Genghis Khan heeft miljoenen vrouwen en kinderen bewust en gelukkig ter dood gebracht. De geschiedenis ziet in hem alleen de stichter van een grote staat. Wat de zwakke West-Europese beschaving over mij beweert, is onbelangrijk.  Ik heb de order gegeven – en ik laat iedereen voor het vuurpeloton zetten, die zelfs maar één woord van kritiek daarop uit – dat het oorlogsdoel niet het bereiken van bepaalde linies is, maar de fysieke vernietiging van de tegenstander. 
Dus, voorlopig alleen in het Oosten, heb ik mijn Totenkopf  divisies van de orders voorzien om mannen, vrouwen en kinderen van de Poolse afkomst en taal genadeloos te doden. Alleen dan kunnen we de leefruimte krijgen die we nodig hebben. Wie spreekt er vandaag nog over de vernietiging van de Armeniërs? (…)”

Deze toespraak volgden de daden op.

De Amerikaanse journalist Louis Lochner heeft de toespraak van Hitler al in 1939 de wereldopinie bekend gemaakt.  

Men vergeet het snel dat de Duitse inlichtingendienst Zentralstelle II/P  al voor de oorlog een Sonderfahndungsbuch Polen had samengesteld. Op deze lijst stonden tientallen duizenden Polen, die voor de onmiddellijke liquidatie bestemd waren. (3)

De deling van Europa begint

De Duitse agressie op Polen begon op 1 september 1939. Op 17 september 1939 viel het Sovjetleger de Poolse Republiek aan.

Foto: wikipedia

  Op 28 september 1939 hebben de twee agressors een nieuwe overeenkomst in Moskou ondertekend: “Het Sovjet-Duits verdrag over de grenzen en wederzijdse vriendschap”.  

De nieuwe grens tussen Duitsland en de Sovjet Unie zou langs de lijn van San, Bug, Narwia en Pisa lopen. Dit betekende de nieuwe deling van Polen.  

De geheime clausules in het pakt voorzagen ook een nauwe samenwerking van de geheime diensten van de twee landen, Hitler’s Gestapo en de Sovjets NKWD.

Deze samenwerking was goed georganiseerd en had een doorlopend karakter. De samenwerking vertaalde zich naar een serie van gezamenlijke conferenties, die in de jaren 1939-1941 plaats vonden.   De conferenties gingen over de uitwisseling van actuele informatie en ervaringen in het bestrijden van het Poolse verzet, het elimineren van de Poolse intelligentie en de leiderschapselite.

Conferentie-1 te Brest op 27 september 1939: bestrijding van de Poolse onafhankelijkheidsbeweging  

De eerste conferentie van de NKWD en de Gestapo vond nog op 27 september 1939 in Brest (Brzesc) plaats.

Het hoofdthema van de conferentie waren methodes van het bestrijden van de Poolse onafhankelijkheidsbeweging, waar de beide agressors bang voor waren.

Zowel de Sovjets als de Duitsers wisten zeer goed dat Polen het verlies van eigen staat nooit zouden accepteren en het verzet zouden opbouwen.  

De herinnering aan de Poolse opstanden in de achttiende en de negentiende eeuw was nog vers. Toen hebben Polen zich hevig tegen de russificatie en het germaniseren verzet.  

Het oude garnizoen in Oswiecim (Auschwitz) gebruikte de Gestapo in de eerste twee jaren van de Tweede Wereldoorlog om dit doel te realiseren.

Conferentie-2 te Przemysl op 27 november 1939: onderlinge uitwisseling van gevangenen  

De tweede conferentie tussen de twee geheime diensten vond op 27 november 1939 in Przemysl plaats.  

De NKWD en de Gestapo hebben de uitwisseling van een geselecteerde groep gevangenen samengevat. Er is informatie over de Poolse geheime organisaties en de door hen gezochte personen uitgewisseld.  

Op 11 oktober 1939 hebben de Sovjets 42,5 duizend Poolse gevangenen uit de NKWD kampen aan het Derde Rijk overgeleverd. Dit gebeurde op basis van een document van 11 oktober 1939, getekend door L. Beria, de volkscommissaris van de binnenlandse zaken van de Sovjet Unie.  

Het Derde Rijk heeft 14 duizend gevangenen aan de Sovjets overgeleverd.

Conferentie-3 te Zakopane, 20 februari-2 maart 1940: volledige uitroeiing van de Poolse bevolking tegen 1975  

Adolf Eichmann vertegenwoordigde Duitsland, kolonel Grigorij Litwinow leidde de Sovjets afgevaardigden.  

Het beleid van uitroeiing van de Poolse bevolking in de bezette gebieden was een onderwerp van de bespreking.   In een verslag door de beide kanten ondertekend, hebben zij zich verplicht tot een nauwe samenwerking in het liquidatieplan van de Poolse bevolking.

Het plan zou tegen 1975 volledig zou zijn uitgevoerd.  

Deze conferentie was de grootste van alle conferenties en ze omvatte de meeste onderwerpen.   De bepalingen van deze conferentie hebben volgens vele historici veel invloed gehad op de methoden waarop de bezetters de Poolse burgers in de daarop volgende maanden hebben vermoord.

  Na de conferentie in Zakopane heeft de Sovjet-Duitse samenwerking nog verder toegenomen.

Conferentie-4 te Krakau, tussen 29-31 maart 1940: deportaties en uitroeiing van de Poolse elites  

Aan de Duitse kant waren de gouverneur van het district Krakau Otto Waechter, SS-Hauptsturmfuehrer K. Liscchka en majoor van de gendarmerie G. Flade. De NKWD vertegenwoordigden W. Jegonarow, I. Niewski en W. Lisin.  

Tijdens deze conferentie hebben ze hun projecten van deportaties van de Poolse bevolking, en de verdere plannen van uitroeiing van de Poolse elites besproken.  

De vertegenwoordigers van de nazi-Gestapo bewonderden de Sovjet-deportatiemethoden, hun schaal en de reikwijdte.  

De Sovjets informeerden Duitsers tijdens de conferentie in Krakau dat ze ‘een andere oplossing’ hebben gevonden voor de Poolse officieren, die ze in de NKWD kampen gevangen hielden.

Voor de Gestapo uitroeiingsspecialisten was het meteen duidelijk wat de Sovjets met ‘een ander oplossing’ bedoelden.  

Nog tijdens de conferentie in Krakau hebben de Sovjets voorbereidingen getroffen om de Poolse officieren (23.000) uit de kampen in Kozielsk, Starobielsk en Ostaszkowo te vermoorden.  

Dat de Sovjets met deze moorden inmiddels waren begonnen, hebben de agenten van de Duitse Abwehr, die toen in de Sovjet Unie verbleven, een aantal weken later bevestigd.  

Het handelen van de Sovjets heeft Duitsers aangemoedigd om verdere stappen te nemen in het uitroeien van de Poolse elites.  

In mei 1940 begon de Duitse actie Ausserordentliche Befriedungsaktion (Aktion AB) tegen de Poolse intelligentie gericht.

Deze actie had het grootste bereik onder alle acties die Duitsers tegen de Poolse nationale elite hebben uitgevoerd.  

De samenwerking tussen de NKWD en Gestapo in de genocide op de Poolse bevolking duurde nog tot april 1941, slechts twee maanden vóór het uitbreken van de oorlog tussen deze twee bondgenoten.

Lees meer: Vernietiging van Poolse elites in de WOIILees meer: Vernietiging van Poolse elites in de negentiende eeuw

Volgende blog: Drie genocides op de Poolse bevolking in de WOII. Deel 2: de vernietiging van de Poolsheid in Wolyn

Vorige blog: Lange traditie van vrijheid en tolerantie in Polen en de anti-Poolse propaganda, deel 2

Bronnen:

Gebaseerd op het boek van de historicus, dr Leszek Pietrzak: “Zakazana Historia 2 – Jak Gestapo i NKWD mordowaly wspolnie Polakow” (vertaling: “Verboden Geschiedenis, deel 2: Hoe de Gestapo en de NKVD hebben samen Polen vermoord”), pag. 48-53

(1) Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we krwi 1943”, Wstep Ewy Siemaszko, pag. 6

(2) inz. J. Zawistkowski, vertegenwoordiger van de Poolse gemeenschap in Amerika: https://youtu.be/NogcXTMBQrM, dd 26 paril 2018

(3)  Ireneusz T. Lisiak, “Zaklamany Holokaust”: Holocaust jako religia, pag. 60

Blog#34: Lange traditie van vrijheid en tolerantie in Polen en het ontstaan van de anti-Poolse propaganda. Deel 2

Inleiding 
Een mythe van de z.g.n. samenzwering van de jezuïeten heeft zich sinds de Reformatie verspreid. De anti-katholieke propaganda in de protestantse landen is door de eeuwen heen buitengewoon ontwikkeld.
De buurlanden van Polen, vooral Rusland en Pruisen vielen Polen in de achttiende eeuw aan omdat Polen de rechten van dissidenten zou hebben geschonden.
Laten we niet vergeten, zegt prof. Ryba, dat in Rusland en Pruisen dissidenten niet eens één tiende van de rechten hadden, die de andersgelovigen en ketters in de Poolse Republiek genoten. (1)
In de eerste Poolse Republiek leefden naast elkaar katholieken, orthodoxen, Joden, Armeniërs, Tartaarse moslims en protestanten. De Poolse Republiek was het eerste multireligieuze land in Europa dat tegelijk een katholiek koningshuis had.
De Joodse schrijver, Heinrich Graetz schreef dat Polen in de zestiende eeuw, net als Turkije een schuilplaats werd voor alle ballingen, vervolgden en verschoppelingen. (3)
In Polen vestigden zich: Duitse Lutheranen, Franse Hugenoten, Italiaanse anti-trinitarianen, Russische sektes, Engelse Quakers, Hollandse anabaptisten en de Joodse marranen, uit het Iberisch schiereiland verdreven. Hebreeuwse poëten loofden de Poolse tolerantie. (4)
Gallus Anonymus (XI-XII) had toen al bewondering voor de Poolse geschiedenis, voor de aanhoudende strijd van Polen om eigen onafhankelijkheid te verdedigen. Om deze reden alleen, schreef hij in zijn dagboeken, verdient Polen om verheven te zijn boven andere landen. Hoewel omringd door zoveel heidense en christelijke volkeren en herhaaldelijk door alle tegelijk en elk afzonderlijk aangevallen, werd Polen nooit door één van hen volledig onderworpen. (2)
De invloed van Reformatie
De reformatorische beweging in Polen stoute op geen bezwaar. De Poolse adel verwelkomde de anti-pauselijke berichten als een soort modetrend. De kerk vond brede religieuze vrijheden voor andersgelovigen belangrijk voor de algemene religieuze vrede. (5)
In de tijd toen in Europa wrede religieuze oorlogen woedden, was Polen nog steeds geen land van brandstapels. (6)
De reformatie was echter niet alleen een religieuze beweging maar ook een politieke en ze raakte alle aspecten van het leven.
In Polen wilde men deze beweging niet zo streng bestrijden zoals het toen in Europa gebeurde. Dit zou tot het uiteenvallen van de multireligieuze staat kunnen leiden, en tot het gebruik van deze situatie door de naburige landen.
Aan de andere kant was men er zich zeer goed van bewust dat het accepteren van de dissidente religieuze bewegingen en het verzwakken van het katholieke geloof, de eenheid van de staat en de centrale macht konden verzwakken.
De adel in Polen dacht vooral aan eigen privilegies en was tegen elke hervorming van het land gekant. De verzwakking van de macht van de koning zagen ze graag gebeuren. De spanningen tussen de adel en de koning hebben hun hoogtepunt in het begin van de zeventiende eeuw bereikt.(7)
Verandering van het bewustzijn van de Poolse adel
De dreiging van buitenaf begon te groeien en men vreesde steeds meer voor het separatistisch streven van andersgelovigen.
Polen moest de Zweedse invasie en occupatie en de oorlog met Rusland trotseren. En juist in deze moeilijke voor Polen tijd, kozen de andersgelovigen de kant van de vijanden van Polen.
De adel zag het gebeuren en dit is het punt waarop hun bewustzijn begon te veranderen. Het was hun patriottisme en realisme tegelijkertijd (8).
De Verlichting, een tijd van anti-Poolse en anti-katholieke propaganda
De propaganda tegen de katholieke kerk en Polen nam toe tijdens de Verlichting. De vrijdenkende of atheïstische filosofen van die tijd vielen de jezuïeten, en het katholieke geloof als zodanig aan. Uit die hoek
kwam de kritiek van katholiek Polen vandaan en de lof over de de z.g.n. vrijdenkende monarchen zoals Catharina II en de koning van Pruisen, Frederik II.
In de overtuiging van een verlicht mens kon katholiek Polen al bij definitie geen vrij land zijn, eerder een baken van achterlijkheid en onwetendheid.
“Uw keizerlijke inspanningen om de vrijheid van geweten in Polen te herstellen, zijn een zegen voor de mensheid”, schreef Voltaire aan de Russische keizerin in 1766.
In z’n beeld van de Russische keizerin kon alleen het z.g.n. progressieve Westen geloven (1), die in de naam van tolerantie en verlichting andere landen aanviel.
De Russische keizerin Catarina II was een tiran met twee gezichten en een meesteres in propaganda (9)
Voltaire vond de deling van Polen een geniaal idee, wat hij in zijn brieven aan Frederik II uitte.
Frederik II, de “verlichte” beul van Polen, schreef op zijn beurt aan een andere filosoof dat hij “die arme wilde mensen met de Europese beschaving zal proberen vertrouwd te maken”. (1)
En toen kwam communisme ….
En zo, schrijft prof. Ryba zal het Westen en Oosten, gefascineerd door allerlei ideologieën die later kwamen, ons proberen “de beschaving bij te brengen”.
Zo was het in de twintigste eeuw, toen het Westen niet kon begrijpen waarom Polen zo’n weerstand aan het ‘moderne’ communisme bood en de oorlog met Rusland aan ging (Pools-bolsjewistische oorlog in 1918-20).
De president van de VS, F.D. Roosevelt, heeft zijn Poolse bondgenoot tegen het einde van de WOII zonder veel weerstand aan Stalin in Jalta overgeleverd. (1)
In Jalta zei hij tegen Stalin “We hebben 500 jaar problemen met Polen (…)”. En het waren woorden van de president van de VS, een land dat slechts 175 jaar oud was. (10)
De beslissing van Roosevelt had te maken met een grote fascinatie voor communisme onder de intellectuelen in de VS.
Niemand wilde toen horen dat Sovjets moorden op Polen pleegden (Katyn), en miljoenen van ze naar Siberië deporteerden. Dat zou het ideale beeld van communisme waar het Westen in geloofde, verstoren.
Ook de toenmalige filmindustrie in Amerika ageerde tegen Polen. Het gebeurde vooral na het toetreden van Sovjets tot de oorlog tegen Duitsland. Hollywood zette Polen af als ongeletterd en xenofoob volk, totaal ongeschikt in vergelijking met de ‘moderne’ Russen.
Ook vandaag wordt Polen aangevallen.
Voor de links-liberale kringen blijkt het onmogelijk dat katholiek Polen in de WOII de waarden van de westerse beschaving verdedigde tegen het barbarisme van het nazional-sozialismus van Duitsland en communistisch Rusland.
Sommige historici zeggen gewoon dat communisme voor de linkse intellectuelen een voltooiing van de Franse revolutie was. Ze zagen het als het meest geavanceerde vorm van de sociale engineering, die de mens zou ‘verlossen’.
Dat dit experiment miljoenen mensen het leven heeft gekost vonden ze een noodzakelijke prijs om dit te realiseren. En daar paste Latijns en katholiek Polen niet bij.
Anti-Poolse mythen, die Polen als land van xenofobie en intolerantie afschilderen zijn grotendeels ontstaan door de afkeer van de Poolse, katholieke cultuur.
In de overtuiging van vele protestantse en verlichte kringen, maar ook van allerlei socialisten in de twintigste en eenentwintigste eeuw, ging het katholicisme gepaard met bijgeloof. Een cultuur die daaruit voortvloeit kon volgens hen bij definitie tegen vrijheid zijn.
En zo bloeit in de wereld, zegt prof. Ryba, een anti-Poolse mythologie, compleet op een vals beeld van de geschiedenis gebaseerd.
Het is de moeite waard, vervolgt hij, om voor de waarheid te vechten. Poolse tradities zijn mooi en ze kunnen laten zien wat de meest diep begrepen Latijnse Europese cultuur betekent, nl vrij en christelijk tegelijk. (1)
Bronnen:
(1) Prof. M. Ryba: “Odklamac wczoraj i dzis”/Polska versus sasiedzi: Tradycje polskiej tolerancji i antypolska propaganda, pag: 202-205
(2) B. Stanislawczyk: “Kto sie boi prawdy, walka z cywilizacja chrzescijanska w Polsce”, pag. 20
(3) idem, pag. 23-24
(4) idem, pag. 30
(5) idem, pag. 28
(6) idem, pag. 30
(7) idem, pag. 35
(8) idem, pag. 34-35
(9) idem, pag. 67
(10) A. Nowak: “Jak Zachod sprzedal Europe Wschodnia?”: https://www.youtube.com/watch?v=yfQ7rpq_irA&t=3820s

Blog#32: Pools-Joodse relatie en de anti-Poolse stereotypen in Amerika

Communistische dictatuur isoleert Polen
Tijdens de communistische dictatuur tussen 1944 en 1989 hadden Polen geen mogelijkheid om hun versie van de geschiedenis in het Westen te verdedigen.
De communisten in Polen vertegenwoordigden de belangen van Moskou en alles moest met de lijn van de partij stroken. De censuur en de politieterreur beperkten de vrijheid van discussie in het land. Dit alles heeft buitengewoon slechte invloed op wetenschappelijk onderzoek gehad.
De communistische dictatuur heeft de Polen in ballingschap ook het zwijgen opgelegd. Het betrof in het bijzonder de tegenstrijdigheden in de Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory’ (Yizkor bukh), die bekendmaking van namen en details vereisten.
Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis in die tijd was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen achterbleven aan de represailles van het regime bloot stellen (3).
Onze grootouders en ouders werden letterlijk voor 50 jaar opgesloten.
Tegelijk in de wereld
Op hetzelfde moment had de wereld van wetenschap in het Westen de vrijheid van open discussie over de geschiedenis van Polen. Maar om veel redenen waren de resultaten daarvan vaak door ernstige fouten getroffen, zegt prof. Chodakiewicz o.a.:
  1. de communistische archieven waren ontoegankelijk. Er was geen mogelijkheid om de officiële communistische propaganda met de documenten te vergelijken.
  2. de discussie over Polen liet de ideologische verdeeldheid onder de westerse onderzoekers zien, veroorzaakt door de koude oorlog. Dit deed de onpartijdigheid geen goed.
  3. de Poolse onderzoekers in ballingschap, zonder geld en documenten waren niet in staat hun westerse collega’s tot een concrete discussie over de geschiedenis aan te zetten.
  4. bovendien waren veel Amerikaanse wetenschappers ontmoedigd door iets dat ze dachten een ongegrond en militante Poolse provincialisme was. Daarom stemden ze graag in met de aanhoudende, kritische argumenten tegen Polen.
Men ziet dus Polen door middel van een zeer beperkt en restrictief geschreven Duitse, Russische, Oostenrijkse, Sovjets en Joodse geschiedenis. Polen is praktisch gezien afwezig als onafhankelijke factor bij het wetenschappelijk debat in het Westen. Deze afwezigheid is vooral schrijnend ten opzicht van de Tweede Wereldoorlog (4) en de Pools-Joodse relaties (5).
Dogma in plaats van onderzoek
Pools-Joodse geschillen van de jaren 50-tig en 60-tig in Amerika gingen in wezen niet verder dan de Poolse en Pools-Joodse intelligentsia in de VS. Toen bestonden nog de Pools-Joodse vriendschappen van voor de oorlog binnen de elites. Er was sprake van partnerschap in gesprekken, ruimte voor feiten en elkaars argumenten.
Vanaf de jaren 60-tig ontwikkelde een paradigma (gedachtepatroon) in Amerika, die schokkende stereotypen en valse ideeën over Polen verspreidt en die aan de basis van de meeste huidige Pools-Joodse problemen liggen, zegt prof. Chodakiewicz.
Dit gedachtepatroon:
  1. verwerpt het bestaan van de waarheid en een wetenschappelijke onderbouwing,
  2. neemt zonder kennis te maken met de feiten de ‘Poolse schuld’ aan, in elk conflict tussen Polen en Joden (collectief of individueel),
  3. verklaart ook de collectieve verantwoordelijkheid van ‘Polen’ voor de Holocaust
Deze schokkende stellingen – dogma in plaats van onderzoek – hebben op een absolute wijze de intellectueel kringen en de massacultuur in Amerika gedomineerd (5) .
Pools-Joodse relatie: privé en publiek
In de privésfeer in Amerika, volgens prof. Chodakiewicz, bestaan nauwelijks conflicten in de Pools-Joodse relaties. De etnische en religieuze achtergronden van mensen in Amerika spelen bijna geen rol. Maar daar hoort men bijna niks over in de huidige media. In zijn boek (5) laat prof. Chodakiewicz veel voorbeelden van hartelijke contacten tussen Polen en Joden in Amerika zien.
In de publieke sfeer staan de zaken er anders voor, zegt hij. In politiek en cultuur maakt het minder uit wie we zijn of wat de waarheid is. Belangrijker is hoe mensen ons zien, de perceptie.
In de eerste plaats zijn dat de intellectuele, universitaire kringen in Amerika, die deze afschuwelijk gekleurde stereotype over Polen creëren.
De nieuwe methodologische stromingen in de geschiedenis zoals, postmodernisme, deconstructie, New Historicism of recovered memories *), en de psychoanalytische benadering van bronnen en overleveringen versterken het alleen. Het effect is dat, speculatie en intellectuele debatten vervangen de wetenschap (5).
Ideologische drijfveer
Professor Chodakiewicz legt uit dat al die beschuldigingen van Polen niks met religie of nationalisme te maken hebben, maar puur met de kijk naar de wereld, de ideologie dus.
Hij geeft twee voorbeelden aan, die de situatie duidelijker maken.
Een journalist in The Washington Post verwijt Polen dat ze tijdens de WOII bleven zwijgen: “Maksymilian Kolbe, de katholieke priester zei niks en deed niets toen de Joden werden vermoord. De journalist noemde Maksymilian Kolbe een onverdraagzame antisemiet. De hele Poolse militia, speciale diensten (SB) en het leger zwegen tijdens de pogrom in Kielce in 1947”. *)

schilderij van Mieczysław Kościelniak, Auschwitz *)

Prof. Juliana Geran Pilon reageerde op het artikel en schreef: “inderdaad het zwijgen is goud en als de journalist in kwestie niet weet waar hij het over heeft, zou hij moeten zwijgen”.
Zowel de journalist als prof. Pilon zijn van de Joodse afkomst. De journalist heeft echter linkse en prof. Pilon conservatieve overtuigingen.
Het tweede voorbeeld is een artikel in The New York Times, waarin een journalist de huidige regering in Polen van ‘homofobie’ beschuldigt. Hij noemt de Poolse president een nationalist, xenofoob, ultra-katholiek en antisemiet.
Op dit artikel reageerde een rabbijn uit Warschau: ‘laat de Poolse regering met rust!’.
De stem van de rabbijn was een evenwichtige stem, op traditionele en niet postmodernistische afwegingen gebaseerd.
(5)
Cultuuroorlog  in de Amerikaanse media
Deze artikels in twee de meest belangrijke bladen in Amerika hebben niks met Polen of de waarheid te maken, maar ze weerspiegelen de ‘cultuuroorlogen’ in de Amerikaanse media.
Het doel zijn hier de universele waarheden, het christendom en de traditie. “(…) ‘Anti-katholicisme is het antisemitisme van de intellectuelen‘ (…). Dit is het laatste publiekelijk toelaatbare vooroordeel in de VS (…)”, zegt prof. Chodakiewicz.
De linkse groepen in Amerika irriteert elke traditie en een conservatieve mening. Het maakt niet uit of het om een Poolse, Amerikaanse of Joodse religie, traditie en conservatisme gaat. In Amerika verliezen ze echter elke discussie op argumenten van hun conservatieve tegenstanders.
De politici in de jaren 20-tig en 30-tig van de vorige eeuw gebruikten antisemitisme om aan de macht te komen.
De linkse dictators van intellectuele modes gebruiken nu en pseudo vriendelijke houding tegenover Joden als een instrument om de aanwinsten van de Franse en bolsjewistische revolutie of de cultureel-seksuele revolutie in de Verenigde Staten van de jaren 60-tig te behouden (5).
Amerikaanse conservatisten weten niets over Polen en over de Poolse geschiedenis en hier laten ze zich door hun linkse tegenstanders manipuleren. Polen is hier eigenlijk onbelangrijk en dient alleen als uitvlucht om de westerse waarden in Amerika aan te vallen.

Vorige blog: Pools-Joodse relatie: anti-Poolse stereotypen met Duitsland en Rusland op de achtergrond

Bronnen en toelichting:
*) 
New Historicists do not believe that we can look at history objectively, but rather that we interpret events as products of our time and culture and that “…we don’t have clear access to any but the most basic facts of history…our understanding of what such facts mean…is…strictly a matter of interpretation, not fact”:
postmodernisme, het meest in het oog springende kenmerk van de stroming is het in twijfel trekken van lang gekoesterde begrippen als waarheid en romantische authenticiteit: http://nl.wikipedia.org/wiki/Postmodernisme
deconstructie is niet op zoek naar een dieper liggende structuur of systeem van betekenis. In tegendeel: deconstructie stelt dat betekenis niet te vangen is en niet gereduceerd kan worden tot een enkel model. Teksten (en in het bijzonder literaire) zijn niet te herleiden tot een enkele betekenis, maar zorgen altijd weer voor nieuwe betekenissen. Deconstructieve literatuurbenaderingen vinden we terug in verschillende hedendaagse theorieën als gender en feminisme, post-kolonialisme en cultural studies of cultural analysis:
**) een korte uitleg is hier op z’n plaats.
  1. Priester Maksymilian Maria Kolbe was een gevangene in Auschwitz en hij gaf vrijwillig zijn leven voor een medegevangene. Het straf was hongerdood. Omdat hij het buitengewoon lang volhield, hebben de Duitsers hem met een dodelijke injectie gedood.

    Schilderij van Mieczysław Kościelniak, een gevangene van Auschwitz. Op de schilderij heeft hij de dood van Maksymilian Kolbe vastgelegd. Meer info: http://www.mieczyslawkoscielniak.com

  2. militia (milicja), SB  waren communistische apparaten van terreur. Het waren de communisten die de onrusten in Kielce in 1947 provoceerden om de aandacht van het Westen af te leiden van de door de communisten vervalste verkiezingen van 1947.
(3) M.J. Chodakiewicz “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010
(4) M.J. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc?”, p. 216, PATRIA MEDIA 2014
(5) M.J. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc”, “Stosunki polsko-zydowskie w XX wieku w perspektywie amerykańskiej” – Polska pamięć, pag. 298-313

Blog#30: Pools-Joodse relatie – de strijd om historische waarheid

Inleiding
Vanochtend vroeg wakker geworden. Op mijn mobieltje zie ik een spot #RespectUs.
Ik herken de persoon en ik zet de spot aan.
Een bebloede man, gemarteld, zijn nagels uitgetrokken, zijn lichaam zwart van bloed en vuil, zijn kleren gescheurd. Met trillende handen rookt hij een peuk, het laatste wat hem nog gegund wordt … voordat hij de kogel krijgt.
Zo herkenbaar, een beeld van duizenden Poolse soldaten en verzetsstrijders, die door de Duitse of Sovjet bezetter opgepakt en gemarteld werden, alleen omdat ze Polen waren.
In vorm van een gedicht, zegt de man sorry, sorry tegen alle volkeren van deze aarde … tegen een Eskimo en een Chinees. En hij verbaast zich er alleen over dat niemand, maar niemand tegen hem sorry zegt.
Een fantastisch burgerinitiatief! Wereld wordt wakker!
Elke dag ontdek ik weer opnieuw beledigende uitspraken over Polen. Dit duizelt mij. Men zegt dat de politiek hard is en dat we maar eelt op onze ziel moeten kweken.
Nu dat Polen er economisch sterk voor staat en de relatie met Amerika nauwer is geworden, wordt de strijd heftiger. Niet iedereen heeft belang bij deze geopolitieke veranderingen. Wie kunnen het zijn? De socioloog en diplomaat Ryszard Żółtaniecki noemt hier een deel van de Joodse diaspora, een deel van de Israëlische regering, Duitsland en Rusland.
Elk nadeel heeft zijn voordeel. Misschien is nu het moment aangekomen dat men de complete geschiedenis zal horen. De geschiedenis die veel te lang voor de wereld is verborgen gehouden.
Desinformatie in de media als tactiek
Eind december 2017 heeft de Duits-Franse ARTE een film, “Polen vor der Zerreißprobe – Eine Frau kämpft um ihr Land” uitgezonden. In deze film klaagt Róża Thun (PO/Burgerplatfomr Europarlementariër) over de huidige regering in Polen, die bedreiging voor de democratie zou zijn en naar een dictatuur leiden. Er worden foto’s getoond, die ‘toevallig’ met de foto’s overeenkomen, die de TVN24 later laat zien.
Op 21 januari 2018 verschijnt op de TVN24 een film van Bertold Kittel, waarin een zestal mannen ergens in een Pools bos de verjaardag van Hitler aan het vieren is.
Interessant zijn hier twee feiten: deze opnames zijn negen maanden geleden gemaakt en de verslaggever, die we moeten geloven heeft een twijfelachtige reputatie.
In 2001 schreef hij nl samen met Anna Marszalek een artikel vol haat, “Kassier van het Ministerie” over prof. R. Szermietiew, voormalig Staatsecretaris en voormalig Minister van Defensie. Het doel van dit artikel was om professor Szermietiew publiekelijk kapot te maken. Wat ook gebeurde. De jaren van rechtszaken volgden er totdat professor Szermietiew van alle beschuldigingen werd vrijgesproken (2). Een stukje van de post-communistische realiteit na 1989.
Het is belangrijk te weten dat de TVN Groep geen Pools medium is. Zou het dan in het Pools belang willen handelen?
Polen viert dit jaar 100 jaar onafhankelijkheid na 123 jaar van bezetting door Rusland, Pruisen en Oostenrijk.
De film van de TVN zou het beeld van Polen als land van racisten en fascisten moeten bevestigen.
Is het een toeval dat deze film één dag voor het bezoek van de Amerikaanse Staatssecretaris, Rex Tillerson aan Polen plaatsvond?
In Amerika wordt de wet ‘447’/JUST (Justice for Uncompensated Survivors Today) behandeld, die Polen in één rij met diegenen wil plaatsen die verantwoordelijk zijn voor de Holocaust.
We herinneren ons nog de uitspraken van Guy Verhofstadt in het Europees Parlement november vorig jaar, waarin hij de 60 duizend Polen, vrouwen, mannen, bejaarden, kinderen, deelnemers aan de Onafhankelijkheidsmars in Warschau ‘fascisten, nazisten, blanke suprematie’ noemde.

https://youtu.be/I5yJGejSO7I

De onrust in Israël volgt, de campagne tegen Polen begint
The Ruderman Family Foundation, die in Amerika en Israël actief is, heeft een schandalige campagne tegen Polen opgestart. Mensen in de film herhalen de valse uitdrukking “Poolse Holocaust”. De fundatie eist van Amerika om contacten met Polen te breken (3).
Deze fundatie is vrij klein en onbeduidend zegt Bronislaw Wildstein, lid van het team voor juridisch-historisch dialoog met Israël. Hij vindt wel de timing van deze film opmerkelijk: 10.00 uur Poolse tijd, 4.00 New Yorkse tijd en hoe verder naar he Westen hoe eerder het tijdstip.
Alles wijst erop dat de film gericht was op het verzamelen van allerlei emotionele reacties op de film in Polen om ze later als zogenaamd bewijs van een vermeend Pools antisemitisme wereldwijd te kunnen tonen.
Volgens Wildstein bestaat zoiets als “Poolse Holocaust” in Israël niet.
De Holocaust werd duidelijk zowel in de Israëlische als in de internationale wet, als misdaad van het Derde Rijk gedefinieerd. Het toewijzen van deze misdaad aan iemand anders is gelijk aan ontkenning van de Holocaust (4).
Achter de campagne tegen Polen blijkt Yair Lapid te staan, van de links-liberale, oppositie partij Yesh Atid Party (“Er is toekomst”) in Israël.
Yesh Atid Party is een seculiere partij, dus geen religieuze, die bijvoorbeeld de groei van het judaïsme in Israël bestrijdt en de handelsdagen op zaterdag wil invoeren (5).
Yair Lapid is een invloedrijke man in Israël. Hij vertegenwoordigt een deel van Joden, voor wie een ‘onbetwist dogma van de Israëlische politiek geldt, dat de herinnering aan de Holocaust geen onderwerp van discussie is’.
Het doel lijkt hier de middelen te heiligen.
De uitspraak van Yair Lapid en een duidelijk antwoord van Dawid Wildstein daarop (6)*):
I utterly condemn the new Polish law which tries to deny Polish complicity in the Holocaust. It was conceived in Germany but hundreds of thousands of Jews were murdered without ever meeting a German soldier. There were Polish death camps and no law can ever change that.
The Germans killed six millions of polish (!) citizens. Three millions of them were jews. You just spit on their graves. Shame on You. 18:04 – 27 sty 2018
Onder de Sovjet communistisch regime (1944-1989), mochten Polen hun geschiedenis niet verdedigen. De communisten in Polen hebben alleen de belangen van Moskou vertegenwoordigd.
De communisten hebben ook de Polen in ballingschap het zwijgen opgelegd. Het betrof in het bijzonder de polemiek met de Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory’ die de bekendmaking van de namen en de details vereisten.
Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis in die tijd was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen bleven aan de represailles van het regime bloot stellen (7).
Sinds de jaren 50-tig en met een grotere intensiteit vanaf de jaren 90-tig werd het concept “Poolse dood- of concentratiekampen” verspreid.
De (post)communisten, die zichzelf de macht in Polen na 1989 hebben toegeschreven, deden er alles aan om hun verantwoordelijkheid voor de roof van Joodse eigendommen te ontlopen.
Ze hebben een ‘schaamte campagne’ tegen Polen opgestart om ze op deze wijze schuld over de WOII aan te praten. Ze verspreidden boeken en films die de Poolse geschiedenis vervalsen o.a:. “The Neighbours” van J.T.Gross, de film “Ida”, “The Aftermath”, de serie “Unsere Vatter, Unsere Mutter” etc.).
De vrijheid verplicht ons om namens al die slachtoffers, die nu hun stem niet meer kunnen laten horen te spreken:

Bronnen:
(1) Spot: #RespectUs https://youtu.be/ovl3s3z-fPs
(2) W. Gadowski, radio Wnet/30 jan 2018
(3) http://www.jpost.com/Diaspora/US-organization-launches-campaign-calling-on-US-to-repeal-ties-with-Poland-543230 (er is veel protest vanuit de Joodse organisaties in Polen en in de wereld geweest en de film zou van internet gehaald worden. Toch kon ik hem nog gisteren zien.)
(4) “W Polsce PL” TV/7mart2018/gesprek met Bronislaw Wildstein, lid van het team team voor juridisch-historische dialoog met Israel:  https://youtu.be/lInkPezeLFM
(5) Radio Wnet, 1 feb 2018
(7) prof. M.J.Chodakiewich: “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010
*) De nieuwe wet van het Instituut voor de Nationale Herdenking maakt het maken van de Poolse natie en de Poolse staat verantwoordelijk voor de uitroeiing van Joden in WOII strafbaar.
Polen, belangrijke data in de geschiedenis

Blog#1: Ter inleiding op mijnPolen.nl

“Those who have the privilege to know have the duty to act” – Albert Einstein.
Pools antisemitisme?
In Amerika en in West-Europa bestaan mythen en stereotypen over Polen. Een voorbeeld daarvan is antisemitisme.
In veel westerse kringen neemt men steeds vaker het argument van het Poolse antisemitisme aan als een van de bronnen van de Holocaust (1).
Waarom denkt men zo? Wie vraagt zich nog af of het überhaupt klopt?
Feliks Koneczny, filosoof en historicus van de vorige eeuw schreef: “In de Poolse geschiedenis waren fouten maar er was geen kwaad. Een Pool hoefde zich niet te schamen voor zijn land en zijn geschiedenis (..)”(2).

Communistische dictatuur 1944-1989

De communistische dictatuur tussen 1944 en 1989 zorgde ervoor dat de Polen geen mogelijkheid hadden om hun versie van de geschiedenis in het Westen te verdedigen.
De communisten in Polen vertegenwoordigden de belangen van Moskou, een goed beeld van het land stond niet op hun agenda. De censuur en de politie terreur beperkten de vrijheid van discussie in het land.
Ook hebben ze de Polen in ballingschap het zwijgen opgelegd. Het betrof in het bijzonder de polemiek met de Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory’ die de bekendmaking van de namen en de details vereisten.
Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis in die tijd was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen bleven aan de represailles van het regime bloot stellen (3).

Anderen praatten over de Poolse geschiedenis

Op hetzelfde moment had de wereld van wetenschap in het Westen de vrijheid van open discussie over de geschiedenis van Polen. Maar om veel redenen waren de resultaten daarvan vaak door ernstige fouten getroffen, o.a.:
  1. de communistische archieven waren ontoegankelijk. Er was geen mogelijkheid om de officiële communistische propaganda met de documenten te vergelijken.
  2. de discussie over Polen onder de westerse onderzoekers liet de ideologische verdeeldheid zien, veroorzaakt door de koude oorlog. Dit deed de onpartijdigheid geen goed.
  3. de Poolse onderzoekers in ballingschap, zonder geld en documenten waren niet in staat hun westerse collega’s tot een concrete discussie over de geschiedenis aan te zetten.
  4. Bovendien waren veel Amerikaanse wetenschappers ontmoedigd door iets dat ze dachten een ongegrond en militante Poolse provincialisme was. Om deze reden stemden ze graag in met de aanhoudende argumenten, die sterk in het voordeel van de kritische kijk naar Polen waren.
Men ziet dus Polen door middel van een zeer beperkt en restrictief geschreven Duitse, Russische, Oostenrijkse, Sovjets en Joodse geschiedenis. Polen is praktisch gezien afwezig als onafhankelijke factor bij het wetenschappelijk debat in het Westen. Deze afwezigheid is vooral schrijnend in relatie tot de Tweede Wereldoorlog (4).

Communistische tactieken

Toen de Sovjets Polen in 1944 wilden koloniseren hebben ze de Poolse strijders voor de onafhankelijkheid (soldaten, scouts en diegenen die tegen het communisme waren) “fascisten” genoemd.
Toen de communisten in de jaren 80-tig hun macht veilig wilden stellen, hebben ze de Solidarnosc mensen van het eerste uur als “extremisten” bestempeld, puur om ze te neutraliseren.
Na 1989 is Polen door de transformatie een postcommunistisch land geworden. Onder de mom van “democratie”, “pluralisme”, “tolerantie” of “strijd voor mensenrechten” konden de oude communisten weer hun gang gaan, het land uitverkopen en zichzelf ten koste van de Poolse bevolking verrijken.

Moeilijk een ander land te vinden, dat zo weinig te verwijten valt

Polen is een land met duizend jaar geschiedenis, in de Latijnse en Europese cultuur verankerd. Het is moeilijk een ander land in de wereld te vinden, dat zo weinig te verwijten valt.
Polen was geen imperialistisch land, had geen kolonies, buitte geen mensen uit.
Polen kende geen godsdienstoorlogen.
Door de eeuwen heen was Polen een oase van tolerantie. Aan de ene kant werd Polen gezien als verdediger van het christendom. Aan de andere kant had de Poolse staat een ongewoon libertijnse houding ten opzichte van zijn onderdanen. Joden uit heel Europa trokken naar Polen, waar ze hun eigen universiteiten, eigen bestuur etc. hadden.
In de Tweede Wereldoorlog was Polen het enige land zonder een regering onder de leiding van de Duitse bezetting.
Polen was een van de twee landen in de Tweede Wereldoorlog waar de bezetter voor elke hulp aan Joden het hele gezin direct met de dood strafte. 25% van de rechtvaardigen in “Yad Vashem” zijn Pools.
Wie is bekend met de belangrijke rol van Polen in de overwinning van de Tweede Wereldoorlog:
“(…) Given the knife-edge on which the outcome depended, it could be argued that the Poles played a key role in turning the tide of victory when the fate not just of Britain, but of the world, hung in the balance”(5).
“The Polish contribution to Allied victory in the Second World War was extraordinary, perhaps even decisive, but for many years it was disgracefully played down, obscured by the politics of the Cold War”(6)
De Blog
Deze blog gaat over het werkelijke beeld van Polen. Geïnspireerd door de fantastische mensen, historici, filosofen, wetenschappers en onderzoeksjournalisten in Polen en in het buitenland.
Ik nodig iedereen uit om deze blog te lezen en hiermee het echte Polen te leren kennen.
(1) M. Chodakiewicz *) “Historia jako wycinanka”,  Rzeczpospolita 18 listopada 2006
(2) F. Koneczny, “Dzieje Polski”, p.310
(3) M. Chodakiewicz “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010
(4) M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc?”, p. 216, PATRIA MEDIA 2014
(5) http://www.winstonchurchill.org/publications/finest-hour/finest-hour-145/1939-1945-polands-contribution-to-victory-in-the-second-world-war
(6) Ben Macintyre, Poland’s war contribution was extraordinary, and disgracefully downplayed –  The Times, december 10, 2010
http://www.thetimes.co.uk/tto/news/world/europe/article2839471.ece
*) Marek J. Chodakiewicz, professor geschiedenis, wetenschapper, schrijver; o.a. Institute of World Politics in Washington, United States Holocaust Memorial Council (2005-2010)

mijnpolen.nl