Tag: Jalta 1945

Blog#44: 100 jaar geleden hebben Polen hun onafhankelijkheid verdedigd en hiermee de westerse democratieën voor de bolsjewieken gered. Op 11 november vieren Polen hun Onafhankelijkheidsdag met de Onafhankelijkheidsmars.

Inleding

Op 11 november vieren de Polen hun Onafhankelijkheidsdag. Maar het is niet de dag waarop de Tweede Wereldoorlog eindigde. Neen, het einde van de Tweede Wereldoorlog  bracht Polen de nieuwe bezetting (Teheran, Jalta) en een nieuw regime. Ondanks het feit dat Polen naast de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog hebben gevochten en samen de oorlog gewonnen.
We hebben het hier over het jaar 1920.
Pruisen (Duitsland) en Rusland hebben de generaties van Polen tot dan toe 123 jaar gevangen gehouden en hun land van de kaart van Europa gewist.

Roman Dmowski. Foto: wykop.pl

Op de vredesconferentie in Versailles heeft Roman Dmowski de leiders van de Europese machten overtuigd dat onafhankelijk Polen noodzakelijk is. Dmowski’s sterke argument dwong zelfs de Britse premier David Lloyd George, die Polen zo ongunstig was, dit te accepteren. (1)
Om deze prille onafhankelijkheid te bevestigen, moesten Polen eerst zes grensoorlogen en één grote met Sovjet-Rusland voeren.
De overwinning van Polen op Sovjet-Rusland heeft de verspreiding van communisme in Europa gestopt. Maar het Westen wilde het niet erkennen.
De Engelsen en Fransen wilden niet erkennen dat de Polen als eersten de overwinning op de bolsjewieken hebben behaald.

Franse generaal Louis A. Faury. Foto: wikipedia

De Franse generaal Louis A. Faury *) merkte dit bijzonder moment in de wereldgeschiedenis als enige op.
Hij zei “aan de rivieren Vistula en Niemen heeft deze nobele natie opnieuw de westerse civilisatie

Edgar V. D’ Abernon. Foto: National Portret Gallery

een dienst bewezen en men wist het niet op de juiste waarde te schatten“.

Lord Edgar D’ Abernon **) vond het noodzakelijk “de westerse publieke opinie uit te leggen, dat de Polen Europa in 1920 hebben verlost“.
Zijn ervaring heeft hij later in zijn boek “The Eighteenth Decisive Battles of the World” beschreven. (2)

De oorlog, die het lot van de wereld veranderde

Iets, dat als een grensgevecht in een klein stadje Mosty, aan Niemen begon, mondde snel uit in een oorlog. Het was een winterse dag op 14 juli 1919.
Polen moesten deze oorlog winnen om de onafhankelijkheid, waar ze 120 jaar op hadden gewacht te verdedigen. De bolsjewieken hadden toen maar één doel, de revolutie op het hele Europese continent te starten.
Het was een patstelling, die het vaststellen van de nieuwe grens onmogelijk maakte. De oorlog was onvermijdelijk. (2)
Het kritische moment van die oorlog viel in augustus 1920 toen de Sovjets in hun druk naar het Westen direct Warschau hadden bedreigd.

Strijd tussen Polen en de bolsjewieken 1919-1920. Foto: stara gwardia.pl

De slag om Warschau op 13-25 augustus werd beschouwd als een echt wonder. Het Poolse leger heeft niet alleen de frontale aanval van de Sovjets weerstaan, maar de Polen kwamen ogenblikkelijk over tot een tegenoffensief.
De oorlog eindigde op 12 oktober 1920 en op 18 maart 1921 hebben de beide kanten een vredesverdrag in Riga ondertekend. (2)
Polen hadden toen te veel problemen aan hun hoofd om hun succes in de confrontatie met Sovjet-Rusland goed te benutten. Misschien waren we inderdaad niet sterk in de oorlogspropaganda, of misschien vonden we andere waarden belangrijker. Misschien verwachtten we dezelfde eerlijkheid van anderen?
In het begin van de twintigste eeuw werd Polen als land in een extreem moeilijke omstandigheden gevormd. Voordat er een herkenbaar, modern land kon ontstaan, moesten de Polen veel problemen overwinnen.
Het vastleggen van de grenzen van Polen behoort tot de moeilijkste episode van de moderne Europese geschiedenis. (…)
Bovendien heeft Polen altijd weinig te danken gehad aan haar bondgenoten en nog minder aan haar vijanden. Allebei verwelkomden haar ontstaan als onafhankelijke staat in 1918-20 met minachting. Broos en onbemind moest Polen soortgelijke problemen van legitimiteit binnen haar eigen grenzen trotseren (3).

Conclusie

De overwinning van Polen op de Sovjets 100 jaar geleden heeft de mars van de bolsjewieken naar het Westen afgeremd. Zonder de Poolse overwinning in 1920 zouden de Sovjet grenzen tot aan de Atlantische oceaan reiken.
Voor het Westen was het alleen een “oorlog van dwergen en niet van de giganten”. Terwijl deze overwinning niet minder was, dan de overwinningen van Themistocles, Alexander de Grote, Caesar, Gustav Adolf, De Grand Condé en van vele andere grote generaals. (2)
In 1920 deden Polen wat juist was. Ze hebben hun onafhankelijkheid met enorme offergezindheid verdedigd.
Hetzelfde deden Polen in de Tweede Wereldoorlog. Opnieuw van hun land beroofd gingen ze samen met de geallieerden de strijd aan: “Voor jullie en onze vrijheid”.
Dit gold voor de strijd van de Polen tegen communisme in de jaren 70-tig en later als Solidarnosc in de jaren 80-tig. En dit geldt tot de dag van vandaag, want Polen vechten nog steeds voor hun onafhankelijkheid. In deze strijd worden ze of vanuit het Oosten of vanuit het Westen  tegengewerkt.
Polen mogen blijkbaar geen gevoel van het Pools zijn, van hun geloof en liefde voor hun vaderland en respect voor hun voorouders uiten, zonder dat de links-liberale media hen voor fascisten, neonazi of antisemieten uitmaken.
Al deze beschuldigingen zijn behalve a-historisch, onrechtvaardig en zeer kwalijk.
Stelt u zich voor dat men de Nederlanders, die elk jaar hun Koningsdag uitbundig vieren met deze namen keer op keer zou bestempelen. Want zo simpel is het.

Meer lezen:

Volgende blog: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII, deel 2

Bronnen:
**) D’Abernon maakte deel uit een geallieerde missie naar Polen tijdens de Pools-Sovjet oorlog in juli 1920. Later heeft hij zijn ervaring in een boek “The Eighteenth Decisive Battle of the World, Warsaw, 1920(1931):
(1) Leszek Pietrzak: “Zakazana Historia” ,”Zapomniana duma Polakow”, 2011 pag. 143-149, (“De verboden geschiedenis, De vergeten Poolse trots”
(2) Leszek Pietrzak “Zakazanä historia 2″/”Zapomniane zwyciestwo Polakow”, 2012  – “Wojna, ktora zmienila losy swiata”, pag. 5-8 (“De verboden geschiedenis nr 2, de vergeten Poolse overwinning”)
(3) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007é
enigma, Poolse troepen in de WOII van 1939-1945

Bog#38: Polen was in het centrum van de oorlog, maar niet in het centrum van de vrede: Poolse inbreng in de overwinning van de WOII en hoe het Westen is hier mee omgegaan

Ter inleiding
“(…) Polen was in het centrum van de (red. IV: Tweede Wereld)oorlog, maar niet in het centrum van de vrede (…)”, schreef Mark Mardell voor de BBC in 2007, drie jaar na de toetreding van Polen tot de Europese Unie.
Hij beschreef een duidelijke irritatie van het Westen over het feit dat Polen na de toetreding tot de EU het woord oorlog in Brussel “durfde” te noemen. Voor het Westen “(…) is de schikking gemaakt, de grieven kunnen worden vergeten (…)”.
(…) Voor de meeste Europese landen was de Tweede Wereldoorlog een bron van schande. De schande van de nederlaag of de schande van de verovering. De schande van collaboratie, een oogje dichtknijpen. Natuurlijk was er ook heldendom en trots. Maar de oorlog deed teveel pijn, op te veel manieren. Het moest stevig in het verleden worden gestopt en niet voortdurend worden opgerakeld. (…)(1)
Polen verloor de meeste mensen in de Tweede Wereldoorlog. Het land werd plat gebombardeerd en geroofd. Tegelijk leverden Polen een enorme bijdrage aan de overwinning van de oorlog. Maar niemand praatte met Polen over een schikking, dat werd met de nieuwe bezetter gedaan.
Polen als eerste land, verzette zich tegen de twee agressors, Duitsland en Sovjet-Rusland. Collaboratie met de bezetters was verboden en daar stond een doodstraf voor. De collaboratie betrof 0,001 procent van de Poolse bevolking.
Polen was het enige  land in de Tweede Wereldoorlog dat zoveel zijn Joodse medeburgers voor de dood redde, ondanks de dagelijkse terreur, executies, deportaties, concentratiekampen, roof en vernieling.
The Mass Extermination of Jews in German Occupied Poland. Witold Pilecki.

Bron: salon24.pl, anders bekend als ‘het rapport van Witold Pilecki’

De machthebbers van toen waren doof op elke roep om hulp, ondanks de bewijzen over wat de Duitsers in de door hen bezette Poolse gebieden deden.
Debet van het Westen
Ooit heb ik een gesprek met iemand van ongeveer 60 jaar oud over de Tweede Wereldoorlog gehad. Volgens hem kon Polen niet verwachten dat het Westen, uitgeput door de oorlog, nog eens een strijd om Polen zou voeren.
Deze sterke opvatting vond ik zeer opmerkelijk, vooral als je naar de feiten kijkt.
Witold Pilecki with his family

Bron: WP Facet, Witold Pilecki die vrijwillig naar de concentratiekamp Auschwitz ging om het bewijs te verzamelen

De Poolse inbreng in de overwinning van de oorlog was “buitengewoon, misschien zelfs beslissend, maar vele jaren werd het schandelijk gebagatelliseerd en verdoezeld door de politiek van de Koude Oorlog” (2).
Il volontario di Auschwitz

Bron: IPN

Was het dan vreemd dat de Polen dezelfde inspanning van het Westen verwachtten?
Met Jalta kwam de nieuwe bezetting en de nieuwe terreur. Iedereen die iets met de vooroorlogse, Poolse regering, leger, elites te maken had, werd opgepakt, gemarteld, voor het leven beschadigd of vermoord. De communistische zuivering duurden tot 1956 en zelfs langer.
Als elk land in Europa in die tijd dezelfde houding als Polen had aangenomen, zou de Tweede Wereldoorlog korter duren, zou er geen genocide op zoveel volkeren zijn geweest. Er zou geen Holocaust zijn geweest. Er zou misschien überhaupt geen oorlog zijn geweest
Grote onwetendheid
De informatie over de echte geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog bestaat en is groot, in het Westen helaas onbekend.
“De gemiddelde Amerikaan, Fransman of Duitser denkt dat de Tweede Wereldoorlog een Holocaust was en dat is alles. Er waren nog mensen, die de Joden redden, maar de rest, de hele miljoenenpubliek keek er passief toe of nam zelfs deel aan de moord. (En dat) Joden alleen stierven, omringd door een zwerm van christelijk gepeupel, die alleen op hun levens en eigendommen aasde (…).
Dit zieke, obsessieve verhaal domineert snel de geest. Het wordt een religie, een mythe, een absoluut dogma, die geen weerstand verdraagt. Alles is daarin vervormd en omgekeerd. Hitler is geen misdadiger en moordenaar van volkeren, maar uitsluitend de moordenaar van de Joden; Polen, Serviërs, Russen of Wit-Russen zijn (red. IV in dit verhaal) geen afzonderlijke slachtoffers, maar een irrelevante meststof van de geschiedenis. (…)” (7)
Omdat de meeste Joden in de Poolse gebieden werden vermoord, worden Polen in de Amerikaanse publicaties het vaakst als de helpers van de beulen of zelfs als beulen genoemd, schrijft Poolse historicus, prof. Bogdan Musial.
Weinig onderzoekers in het Westen zijn tegenwoordig trouw aan de empirische benadering van onderzoek. Dit is het resultaat van de politieke correctheid, die elke kritiek op de officieel aangenomen en opgelegde interpretatie van de Holocaust niet toestaat.
De westerse geleerden baseren zich meestal op externe bronnen, d.w.z. monografieën en bewerkingen in het Engels.
De westerse onderzoekers houden geen rekening met de Poolse bronnen, omdat ze de taal niet kennen.
Dit leidt tot een grote onwetendheid over de omstandigheden, die op de door de Duitsers en Sovjets bezette Poolse gebieden tijdens de WOII heersten. (8)
September 1939, Duitsland en Sovjet-Rusland vallen Polen aan
Warschau, WOII 1939

Bron: Historisch Centrum Warschau, de staat van Warschau na de Duitse bombardementen

Het september offensief van Polen duurde ruim één maand.
Polen heeft de Duitsers in die korte tijd zo veel schade  toegebracht dat Hitler niet in staat was het Westen direct aan te vallen.
Toen het gevecht in Polen niet meer mogelijk was, vluchtten duizenden Poolse soldaten naar België en Frankrijk. Nadat de Duitsers ook België en Frankrijk hadden bezet, vluchten ze naar Groot-Brittannië.
Door de ervaring uit het verleden deden de Poolse autoriteiten er alles aan om te voorkomen dat de Poolse regering zou geliquideerd worden.
Ze hebben de overgave in september 1939 nooit ondertekend en naar Roemenië vertrokken. Daar werden ze onder de druk van Duitsland geïnterneerd.
De Poolse president, Moscicki beriep zich op zijn grondwettelijke bevoegdheden en hij benoemde een nieuwe regering. Eerst in Frankrijk en later in Groot-Brittannië.
Formeel bestond dus de Poolse staat verder, wel eens waar op de emigratie. Er was een Pools leger gevormd in het Westen, evenals het ondergrondse leger in Polen (Armia Krajowa, AK = Home Army) en de ondergrondse administratie. (3)
Oorlog boven Groot-Brittannië
“(…) De 145 Poolse piloten, die in The RAF Roll of Honour voor de Battle of Britain zijn genoemd, vormden de grootste niet-Britse groep die er in dienst was. Ze vormden vijf procent van de frontlinie kracht van de RAF in de strijd, en ze verschaften de meest geharde piloten.
Het 303 Kosciuszko-eskader claimde het hoogste aantal “kills” (126) van alle squadrons die boven Groot-Brittannië hebben gevochten.
(…) Men zou kunnen stellen dat Polen een sleutelrol speelden in het keren van het tij van de overwinning, toen het lot niet alleen van Groot-Brittannië, maar van de wereld afhankelijk van was.” (4)
Enigma
Op het gebied van intelligentie leverde Polen een immense bijdrage door op 25 juli 1939 – net zes weken voordat de oorlog begon –  met Groot-Brittannië en Frankrijk, hun werk van zes en een half jaar in het kraken van de Duitse Enigma-code te delen.(4)
enigma code, Henryk Zygalski, Marian Rejewski, Jerzy Rozycki

Bron: niepoprawni.pl

De Britten hebben lange tijd geprobeerd de wereld ervan te overtuigen dat ze de Enigma-code bij Bletchley Park hebben gebroken. Dit is slechts de helft van de waarheid. Een team van Poolse ingenieurs bestaande uit Marian Rejewski, Henryk Zygalski en Jerzy Różycki heeft gedurende vele jaren vóór de oorlog de codes van deze machine gebroken. Polen hebben ontdekt hoe ze haar rapporten konden lezen. (9)
Zoals professor Marek Chodakiewicz het in een van zijn lezingen zei, drie Poolse ingenieurs hebben de code van Enigma met behulp van een gedachte en een potlood gekraakt.
Dit stelde de codebrekers in Bletchley Park in staat, in een zeer vroeg stadium van de oorlog Winston Churchill van de “Ultra” decodering te voorzien. Het was ongetwijfeld de belangrijkste bron van directe informatie, die voor de premier en de Britse stafchefs beschikbaar was.
“Ultra” speelde een cruciale rol in de succesvolle vervolging van de oorlog en het eerder beëindigen daarvan dan het anders het geval zou zijn geweest. (4)
Het verzet van 400.000 soldaten en burgers
Nadat Duitsland en Sovjet-Rusland hadden Polen gezamenlijk, zoals gepland verbrokkeld, ontstond het Poolse verzet met 200.000 tot 300.000 soldaten en nog veel meer sympathisanten onder de Poolse burgers.(4)
AK soldaten

Bron: retropress.pl, Armia Krajowa, Home Army

(…) Het Franse verzet bereikte dit aantal pas na D-Day toen het tij al was gekeerd.
Maar terwijl de Fransen de bevrijdingsparade naar Parijs mochten leiden, werd het Poolse verzet, AK en de herinnering daaraan door de nieuwe Sovjet bezetter van het land verpletterd. Het Westen accepteerde het zonder enig protest.
Om Stalin tevreden te stellen, werden de Polen zelfs niet uitgenodigd voor de overwinningsparade van Groot-Brittannië in 1946. (…)(5)
43% van waardevolle informatie kwam van het Poolse ondergrondse leger (AK)
Armia Krajowa AK

Bron: polskieradio.pl, Armia Krajowa – Home Army

In het bredere veld van intelligentie was 43 procent van alle waardevolle meldingen die de Britse geheime dienst uit het continentaal Europa tijdens de oorlog ontving, was afkomstig van het Poolse binnenlandse leger (red.IV: AK, Home Army).
De AK leverde bovendien de sleutelinformatie die de vernietiging van de Penemunde V-2 mogelijk maakte, door de lanceringsplek van de RAF in de nacht van 17 op 18 augustus 1943 in kaart te brengen. (4)
Poolse grondtroepen
Narvik, Polish Brigade 1940

Bron: helion-co-uk

De Poolse grondtroepen geallieerd aan de Britten, zoals het leger van generaal Anders, of dienend onder Brits bevel telden 142.000 aan het einde van de oorlog. (4)
Het leger van gen. Anders bestond uit de mannen, die met hun families door de Sovjets in de jaren 1939-1941 naar goelags in Siberië en Kazachstan werden gedeporteerd.
Toen de Duits-Sovjet oorlog uitbrak, deed generaal Sikorski van de Poolse emigratie regering in Londen er alles aan om deze Polen uit de Sovjet-Unie te krijgen. Het is toen ook gelukt de 900 Poolse wezen uit de goelags in Siberië naar Iran en later naar Zuid-Afrika over te brengen.
De Sovjets rekruteerden een Pools volksleger met 200.000 onder hun bevel.
Monte Cassino, 1944

Bron: deon, begrafplaats van de Poolse soldaten in Monte Cassino

Een van de belangrijkste veldslagen waaraan Poolse grondtroepen deelnamen waren Warschau (1939), Frankrijk (1940), Narvik (1940), Tobruk (1941), de beslissende strijd om Normandië in Montormel (1944), waar de Poolse divisie van gen. Maczek tot de dag van vandaag in Frankrijk wordt geëerd, verder Monte Cassino (1944), Arnhem (1944) en Berlijn (1945).
In de lucht dienden tegen het einde van de oorlog 14.000 Poolse piloten in vijftien RAF-squadrons of bij de Amerikaanse luchtmacht. Verliezen van Poolse vliegtuigbemanningen die dienden met RAF Bomber Command bedroegen 929.
Ondertussen dienden 4000 Poolse zeelieden op zee bij de Royal Navy, van wie er 450 om het leven kwamen, de meesten in de Battle of the Atlantic. (…) ” (4)
generaal Maczek, Arnhem, 1944
Politiek gijzelt de waarheid
Hoe is dan mogelijk dat het Westen haar belangrijke bondgenoot, Polen zo schandalig in de steek heeft gelaten.
Het had te maken met de houding van de westerse landen en hun elites tegenover de Sovjet Unie in de WOII en daarna.
Met eigen belang voorop begon het Westen zich aan zijn verantwoordelijkheden te onttrekken. Vaak ging het om de vertegenwoordigers van partijen die absoluut geen communistische of linkse sympathieën hadden.
Een voorbeeld is hier Winston Churchill.
Zowel in de jaren 1943-45 als in de jaren 50-tig wilde hij geen aandacht voor de Sovjets verantwoordelijkheid voor de moorden in Katyn trekken.
Tijdens de oorlog vreesde hij dat het misschien de anti-Hitler coalitie zou opbreken, waarvan de overwinning zag hij als zijn levenswerk.
Na de oorlog waren zijn motieven ongetwijfeld laf, zegt Poolse historicus, Witold Wasilewski. Churchill was bang dat dit zijn oorlogslegende zou kunnen ondermijnen.
De invloedrijke linkse elite in het Westen zag de Sovjet-Unie bovendien als experiment om de wereld en de mens d.m.v. een politieke revolutie te kunnen veranderen. In de praktijk kwam het op neer dat ze de feiten die de Sovjet-Unie in diskrediet brachten, weigerden aan te nemen. (10)

Volgende blog: Poolse inbreng in de overwinning van de WOII, deel 2: mythische beschuldigingen van Polen

Bronnen:
(2) Ben Macintyre, Poland’s war contribution was extraordinary, and disgracefully downplayed –  The Times, december 10, 2010
http://www.thetimes.co.uk/tto/news/world/europe/article2839471.ece
(3) M. Ryba: “Odklamac wczoraj i dzis”/’Historia faktyczna zamiast propagandy – od rozbiorow do PRL, legalizacja niesprawiedliwosci’, str. 15-65
(4) 1939- 1945 : Poland’s Contribution to victory in the Second World War
(5) Julian Borger: Debunking Polish stereotypes: the cavalry charge against German tanks, The Guardian 6-4-2011:
*) ‘De meest waarschijnlijke oorsprong van de legende is een schermutseling in het Pommerse dorp Krojanty op de eerste dag van de Duitse invasie op 1 september 1939. De Poolse cavalerie, wiens eenheden nog steeds niet gemotoriseerd waren, hebben inderdaad aan een Wehrmachtinfantry-bataljon weerstand geboden, maar onder een zwaar machinegeweerbeschieting werden ze gedwongen zich terug te trekken. Tegen de tijd dat de Duitse en Italiaanse oorlogscorrespondenten daar aankwamen, waren enkele tanks gearriveerd en namen ze zelf deel aan het gevecht.(…)’
(7) Ireneusz T. Lisiak: “Zaklamany Holokaust”, pag. 16 – na: P. Lisiecki, “Krew na naszych rekach?” Lublin 2016, s.7-8
(8) idem, pag. 17 na: L.Z. Niekrasz, Operacja “Jedwabne”. Mity i fakty, Wroclaw 2005, str. 80
(9) http://natemat.pl/108849,niebywale-po-latach-niedomowien-brytyjczycy-wreszcie-przyznali-ze-to-polacy-zlamali-szyfr-enigmy
(10) (Mieczyslaw Ryba, Odklamac wczoraj i dzis/Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm – proba porownania: Gwalt na rozumie, czyli dwa slowa o totalitaryzmach; na: Witold Wasilewski, “Zachod a Katyn”, Biuletyn IPN nr 4 (111) s.16-17/ o zachowaniu panstw i elit zachodnicht wobec ZSRR,  str. 92)
(11) Ewa M. Thompson: “Imperial Knowledge, Russian Literature and Colonialism”, pag 175
(12) Poolse historicus, kenner van de Pools-Joodse relaties, dr Ewa Kurek “Jedwane antamomia klamstwa”, pag 167
Polen in de Tweede Wereldoorlog en Jalta 1945

Blog#21: Deling van Polen in de 19-de en 20-te eeuw – deel 2: Jałta 1945

 

1 september 1939 en de gevolgen van 1920
 

 

Volgens de Britse en Franse toezeggingen zou Polen militaire steun van deze landen al in de eerste dagen van de Duitse agressie moeten ontvangen. Dat gebeurde niet (1).

 

De westerse mogendheden waren in feite niet van plan hun verplichtingen na te komen.

 

De tegenzin om aan een nieuwe oorlog te beginnen, rechtvaardigde het feit dat Frankrijk door de Eerste Wereldoorlog uitgeput en failliet was, en Groot-Brittannië zat diep in de schulden bij de Amerikanen.

 

Hier ging het echter ook om iets anders, namelijk de houding van deze landen tegenover Polen en in het algemeen tegenover Centraal- en Oost-Europa (red. IV: vaak Oost-Europa genoemd). Zoals de Britse premier in 1920 Loyd George het verwoordde “landen die ver weg van ons zijn en waar we niks van weten” (2).

 

In hun beleving was Polen zwak en anarchistisch (2)(3). Alsof men een echo van de achttiende-eeuwse propaganda over Polen hoorde, die door Catharina II werd gecreëerd om in Polen haar gang te kunnen gaan.

 

Schijnwerkelijkheid is de kern van elke propaganda, feiten zijn niet belangrijk, maar wat mensen over een ander leren en wat ze zullen denken (12).

 

Op 11 augustus 1920 wilde de Britse premier Loyd George het hele “Oost-Europa” aan de Sovjets geven. Ook eiste hij concessies ten koste van Polen in de vredesverdrag van Versailles (1919/20).

 

Het was een appeasement beleid ten opzichte van Duitsland en Rusland, dat wil zeggen, het tevreden stellen van de ‘keizerlijke eetlust’ ten koste van de zwakkere landen.

 

Polen, had recht om te bestaan indien ze klein was en Rusland als Duitsland niet in de weg stond. Het was een bittere ervaring, die Polen in 1939 vergeten was (2).

 

Van de diplomatieke kant had de Tweede Wereldoorlog al vanaf het begin desastreuze gevolgen voor Polen.

 

De Poolse autoriteiten deden er alles aan om te voorkomen dat de Poolse regering zou geliquideerd worden.
Ze hebben de overgave in september 1939 nooit ondertekend. Ze zijn naar Roemenië vertrokken, waar ze vervolgens onder de Duitse druk werden gearresteerd.

 

De Poolse president, Moscicki, met zijn grondwettelijke bevoegdheden, benoemde een nieuwe regering. Eerst in Frankrijk en later in Groot-Brittannië.

 

Dus formeel bestond de Poolse staat verder. Er was een Pools leger gevormd in het Westen, evenals een ondergronds leger in Polen (Armia Krajowa, AK = Home Army) en de ondergrondse administratie (1).

 

De rol van Polen in de Tweede Wereldoorlog en Jałta 1945

 

In de Tweede Wereldoorlog vochten Polen aan de kant van de geallieerden. Naast de Amerikanen, de Sovjet-Unie en de Britten hadden ze het grootste aantal troepen in de oorlog tegen Hitler.

 

250.000 Polen vochten naast de Britse en Canadese soldaten in Noord-Afrika, Monte Casino, Arnhem, Narvik, Frankrijk (Normandië, de beslissende oorlog om Normandië in Montormel), Berlin, Warschau.

 

1 op de 12 piloten in de strijd om Groot-Brittannië waren Polen. Polen speelden een enorme rol in het verwerven van informatie (43% van de waardevolle informatie kwam uit Polen), het spioneren voor de geallieerden en het breken van de Enigma-code (9).

 

In vergelijking met andere door de Duitsers bezette landen heeft de Poolse ondergrondse de meeste aanvallen op de vijand uitgevoerd. Dit leidde tot verschrikkelijke vergeldingsacties.

 

Er was geen collaborerende regering in Polen. Samenwerking met de bezetter was zeldzaam en door de Poolse ondergrondse met de dood bestraft (10).

 

25% van de rechtvaardigen onder de volkeren die hun leven waagden om Joden tijdens de Holocaust te redden, Yad Vashem (14), zijn Pools (10). Polen was het enige land in de Tweede Wereldoorlog waar Duitsers elke vorm van hulp (al was het een glaasje water geven) aan mensen met de Joodse afkomst direct met de dood straften. De helper en zijn familie werden ter plekke doodgeschoten.

 

In zijn herinneringen schreef Churchill, dat:
“(…) Given the knife-edge on which the outcome depended, it could be argued that the Poles played a key role in turning the tide of victory when the fate not just of Britain, but of the world, hung in the balance” (9). “The Polish contribution to Allied victory in the Second World War was extraordinary, perhaps even decisive, but for many years it was disgracefully played down, obscured by the politics of the Cold War” (11).

 

Daarom kunnen de Jalta bepalingen in 1945 niet anders gezien worden als verraad van de Verenigde Staten en Groot-Brittannië tegen Polen.

 

Ze hebben de Poolse regering in ballingschap van haar bevoegdheden beroofd, en het Poolse leger dat in het Westen heeft gevochten aan zijn lot over gelaten.

 

Door de acceptatie van de tijdelijke regering in Polen op basis van de PKWN, hebben de geallieerden de Moskou agentuur in Polen goedgekeurd. Op alle afspraken met de Poolse regering hebben ze hun woord niet gehouden en de door hen zelf opgestelde Atlantische Kaart hebben ze geschonden.

 

In Jalta gingen Theodore Roosevelt en Winston Churchill akkoord met een drastische verschuiving van de Poolse grens naar het Westen toe, wat de toestemming betekende voor de nieuwe Poolse deling en het verlies van de soevereiniteit van Polen aan de Sovjet-Unie.

 

Zoals in de achttiende eeuw ook nu werd naar een ‘morele’ rechtvaardiging van de deze handelingen gezocht, dus:

 

  1. ze hebben de voormalige premier van de Poolse regering in Londen Stanisław Mikołajczyk overtuigd om aan de regering in Warschau deel te nemen, alsof er sprake was van een coalitie in die regering
  2. in de vrije en democratische verkiezingen zou een nieuwe Poolse regering worden gecreëerd. Aan deze verkiezingen zouden alle Polen dus ook die in het buitenland, en alle democratische en anti-fascistische groepen moeten deelnemen.

 

Zoals blijkt, de Sovjet-communisten bepaalden zelf welke groepen “anti-fascistisch” waren (1).

 

Net als de bezetter in de oorlog pasten de Sovjet-communisten brutale terreur, bezetting en openbare doodstraffen toe. De lijsten met de doodvonnissen en de uitgevoerde doodstraffen werden tot 1947 in de lokale dagbladen gepubliceerd. Iedereen in Polen wist het. De deling was eenduidig, iedereen die democratisch Polen wilde, werd gedood of vervolgd (…)(13).

 

De geallieerden waren er van bewust, dat Stalin geen van de bepalingen zou respecteren en dat de verkiezingen zouden worden vervalst (1), wat ook werkelijk gebeurde.
Om de aandacht van het Westen van de verkiezingen af te leiden, hebben de Sovjets een provocatie in Kielce (de z.g.n. pogrom van Kielce 1946) georganiseerd om het Poolse katholicisme in het kwaad licht te stellen en Polen van antisemitisme te beschuldigen (10).

 

13 februari 1945 verklaarde de Poolse regering in Londen dat de bepalingen van Jalta betreffende Poolse zaken niet als bindend voor de Poolse natie kunnen worden beschouwd.

 

Om deze reden heeft de Poolse regering in Londen zijn bestaan door de hele communistische periode van Polen gehandhaafd om de westerse wereld aan dit onrecht te blijven herinneren (1).

 

Bronnen:
(1) M. Ryba: “Odklamac wczoraj i dzis”/’Historia faktyczna zamiast propagandy – od rozbiorow do PRL, legalizacja niesprawiedliwosci’, str. 15-65
(2) A. Nowak: “Jak Zachod sprzedal Europe Wschodnia?”: https://www.youtube.com/watch?v=yfQ7rpq_irA&t=3820s
(3) A. Nowak: “Pierwsza zdrada Zachodu”: https://www.youtube.com/watch?v=6bwNvki98No
(10) James R. Thomson, Rice University, Houston, essay “Book Review: Fear – Anti-Semitism in Poland After Auschwitz”. The Chesterton Review (Special Polish Issue), volume XXXIII, Nos. 1&2 Spring/Smmer 2007 – review van het boek van Jan T. Gross, “Fear: Anti-Semitism in Poland After Auschwitz”
(11) Ben Macintyre, Poland’s war contribution was extraordinary, and disgracefully downplayed – The Times, december 10, 2010: http://www.thetimes.co.uk/tto/news/world/europe/article2839471.ece
(13) L. Zebrowski “Mity przeciwko Polsce”, ‘Swieto tragicznie spoznione – 1 marca, dzien “Zolniezy Wykletych”‘, pag. 256
(14)  In 1953 bekrachtigde het Israëlische parlement de Wet Martelaren- en Heldenherdenking (Yad Vashem), die Yad Vashem in Jerusalem de verantwoordelijkheid gaf onderscheidingen te geven en een monument op te richten voor deze rechtvaardigen onder de volkeren die hun leven waagden om Joden te redden:
http://www.yadvashem.org/yv/en/education/languages/dutch/encyclopedia/52.asp

mijnpolen.nl