Tag: Ireneusz T. Lisiak

Blog#10: Amerykańskie prawo ‘act S-447’ a próba wyłudzenia majątku od Polaków. Wprowadzenie.

(…) Biada tym, którzy niesprawiedliwe prawa wprowadzają i ucisk prawem ustalają. Oni przekręcają prawo słabych. Jesaja 10:1-2

To co obecnie dzieje sie w świecie przypomina przeddzień drugiej wojny światowej. Wtedy tez mieliśmy do czynienia z przesuwaniem granic bez liczenia sie z narodami i walke o dominację w świecie. Do tego zaangażowanie do tych zjawisk mediów głównego nurtu. 

Nad głowami Polaków wisi zagrożenie amerykańskim prawem S-447 i nad tym chciałabym się skupić. 

Oto tematy kolejnych artykułów:

  • “S-447 JUST”, niekonstytucyjne prawo, w Ameryce – Umowa luksemburska z dnia 10 września 1950 roku pomiędzy  Niemcami i Izraelem – traktaty pomiędzy Polską a USA i krajami Europy zachodniej, dotyczące odszkodowań za znacjonalizowany majątek w Polsce po II Wojnie Światowej
  • Mityczna zamożność polskich Żydów  przed II Wojną Światową. Kto jest komu co winny? Cz.1, Cz.2
  • S-447 JUST, wynik dobrze zorganizowanej i zaplanowanej akcji żydowskich organizacji. Cz.1, Cz.2
  • ‘Zwrot z Holokaustu’, wątpliwe i oszukańcze przedsięwzięcie organizacji żydowskich niegodne poparcia prezydenta USA ”- niestety ten artykuł z fenixx.org został usuniety z Internetu

Uzasadnienie?

Pod naciskiem organizacji żydowskich w Ameryce Donald Trump podpisał w grudniu 2017 prawo “Act S-447 JUST”.

Media głównego nurtu mówią o ‘odszkodowaniu dla żydowskich ofiar Holokaustu” lub „restytucji mienia żydowskiego skonfiskowanego podczas Holokaustu”. (1) Jest to nieprawdą i wprowadza w błąd.

Anno 2020 nie ma już żydowskich ofiar Holokaustu, które nie odzyskałyby swoich posiadłości lub które nie otrzymały za nie jakieś formy odszkodowania/rekompensaty.

T.z.w. ‘S-447’ JUST (Justice for Uncompensated Survivors Today = Sprawiedliwość dla nieskompensowanych ocalałych dzisiaj) sugeruje, że sprawiedliwości nie zostało zadośćuczynione. Ale czy tak jest?

W amerykańskim prawie S-447 chodzi o mienie bez-spadkowe, czyli mienie bez spadkobiercy. Takie mienie, zgodnie z prawem międzynarodowym przechodzi na skarb państwa, w którym dana osoba żyła.

S-447 domaga sie w istocie wprowadzenia dziedziczenia na bazie narodowości czy plemienności. Takie wymaganie wywraca obecne prawo w naszej cywilizacji do góry nogami.

S-447 jest wycelowane na początek   przeciwko Polsce, ponieważ większość  europejskich Żydów (10% ludności polskiej) przed II Wojną Światową mieszkała na terenie Polski.

Organizacje żydowskie uzasadniają to jakoby Polacy za mało zrobili aby ratować Żydów podczas II Wojny Swiatowej! To jest w ogóle bardzo interesujący temat, który rozwija historyk pani dr Ewa Kurek w jednej ze swoich książek, i który wymaga osobnego artykułu. W każdym razie jest pewne, że takie stwierdzenie nie ma jakiegokolwiek wsparcia faktami historycznymi.


Wspomnienie zagłady Żydów jako źródło mitów i uprzedzeń o Polakach i Żydach 

Zachowanie wspomnień o zagładzie jest bardzo ważne, pisze prof. M. Chodakiewicz. Spisane i zachowane dla potomności wspomnienia poruszają. (3) Lecz jak każde spisane wspomnienie wymaga ono osobnego i starannego porównania ze źródłami. To jest zadanie dla naukowców i ten proces musi sie jeszcze zacząć, pisze prof. Chodkiewicz. (4)

Po tylu latach po II Wojnie Swiatowej, pisze Ireneusz T. Lisiak powinno takie badanie naukowe zastąpić nawał filmów, książek i wspomnień. Ale niestety, dodaje, większość zachodnich historyków zagłady opiera swoje prace na ‘świadectwach ocalałych z zagłady’ i ich prace przedstawiają emocje zamiast gruntownie zweryfikowanych faktów. (5)

Dla Amerykańskich i zachodnio-europejskich historyków II wojna Swiatowa była tylko tłem dla zagłady Żydów i że poza nią nic nie jest godne uwagi. (…) Świat uwierzył, że jedynymi, którzy cierpieli podczas ostatniej wojny byli Żydzi. (6)

Żydowski historyk, ocalały z zagłady, Samuel Gringrauz zauważył już latach 50-tych minionego wieku, że najwyższy czas poddać porządnej weryfikacji nawał materiałów o zagładzie. Zbyt wiele widział w nich nieuczciwych motywów. (7)
Jak do tej pory żadna naukowa weryfikacja nie nie miała miejsca. Za to ilość wspomnień, filmów i książek na temat zagłady wzrasta i tym samym nieuzasadniona wrogość wobec Polski.

A jak jest z pozostalym 90% polskich ofiar II Wojny Swiatowej i ich własnością? 

Ci, którym do tej pory nie zwrócono ich własności, nie zapłacono odszkodowania i rekompensaty jest pozostała część ludności  polskiej, czyli 90% Polaków.

Oboje najeźdźcy, Niemcy i Sowjeci zgodnie z ich umową (pakt Ribbentrop-Mołotow) zbombardowali Polskę i wymordowali oficjalnie 6 mln ludności. Obecnie liczba 6 mln podana po wojnie przez Jakuba Bermana jest weryfikowana do 7-12 mln obywateli polskich.

W 1944 roku sowieci zajęli Polskę ponownie (zdrada aliantow w Jałcie) i ich głównym   celem było wymordowanie reszty elity polskiej. Niewielu przeżyło CHEKA.

W 1944 roku Stalin przysłał do Polski swoich zaufanych bolszewików w ilości 300.000. Była to grupa etniczna, Polakom kulturowo i ideologicznie obca.

Po 1989 roku ci sami ludzie zadbali o to aby władzy w Polsce nie stracić i przede wszystkim nie dopuścić aby polska elita na nowo mogła się odrodzić.
Przy pomocy umów t.z.w magdalenkowych/okrągło-stołowych (1988-89) pomiędzy (post)komunistami i przez nich wyselekcjonowanymi przedstawicielami opozycji, zawłaszczyli sobie narodowy majątek Polaków. Bardzo długo było to dobrze ukrywaną tajemnicą.

(Post)komuniści utworzyli status-quo dla kolejnych rządzących w Polsce: ‘my nie ruszamy waszych, wy nie ruszacie naszych‘. To przekładało się na zaniechanie postawienia przed sądem komunistycznych przestępców.
Anno 2020 ta zasada wydaje się aktualna.

Patrząc na Prawo i Sprawiedliwość będące u władzy od 2015 roku, zastanawiam sie komu służy ich działanie?

Prawo i Sprawiedliwość uzyskało zaufanie społeczeństwa jako ludzie Solidarności. Ludzie uwierzyli, że nadejdzie prawdziwa zmiana i osąd przestępstw z przeszłości. Takie były obietnice partii nazywającej się Prawo i Sprawiedliwość. Niestety. Za to jest dwujęzyczność, oszukiwanie społeczeństwa, niszczenie średnich przedsiębiorstw i działanie na korzyść banków i korporacji międzynarodowych.

Również jeżeli chodzi o S-447. PiS nie poinformował o tym społeczeństwa, a rozmowy z organizacjami żydowskimi przemilczał przed narodem.

To dzięki Polonii amerykańskiej nagłośniono temat. Rząd w kraju najpierw zaprzeczył, że coś takiego jak S-447 istnieje i bagatelizował. 

Kiedy Polacy zaczęli wychodzić na ulice i protestować, rząd manifestował sie walecznie, ‘nic nie zapłacimy‘, ‘nic nie oddamy‘.

Jednak rząd lekceważy sobie wolę Polaków o przyjęciu prawa, które by kolejne pokolenia Polaków zabezpieczyło przed podobnymi roszczeniami. 

Źródło: wirtualnesuwalki.jpg

Żydowskie organizacje żądają od Polaków ogromnych pieniędzy, mówi się o 300 miliardach dolarów. To oznacza trzy roczne budżety kraju. Kto taki majątek dostanie w swoje ręce uzyska absolutna władzę w kraju.

Źródło: YouTube, Krzysztof Tołwiński o Just Act 447

Są to niesprawiedliwe i niemoralne żądania, które zamieniłby kolejne pokolenia Polaków w obywateli trzeciej klasy, czyli pariasów. Do tego nie wolno nigdy dopuścić.

Źródła:

zdjęcie do blogu, źródło: stopactthr1226.org

(1) https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/bespuging-poolse-ambassadeur-in-tel-aviv-zet-relatie-met-warschau-verder-onder-druk~b730c4f9/?referer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F

(2) Leszek Zebrowski podczas marszu przeciwko S-447 11 maja 2019:  https://youtu.be/6hEP09eBMm4

(3) prof. M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc”, str. 204

(4) prof. Chodakiewicz, “Transformacja czy niepodleglosc”/’Polska pamiec”, str. 208

(5) Ireneusz T. Lisiak, “Zakłamany Holokaust”, str.13

(6) Ireneusz T. Lisiak, “Zakłamany  Holokaust”, str.73

(7) Ireneusz T. Lisiak, “Zakłamany  Holokaust”, str.14 na: dr Samuel Gringauz/”Jewish Social Studies”, 1950

Blog#51: Amerikaanse wet “Act S-447” vs de poging tot afpersing van Polen. De inleiding

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

Bron: secure.avaaz.org

Wat nu in de wereld gebeurt, laat aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog denken, zeggen sommige historici in Polen.

We zien de macht- en grenzenverschuivingen.

In de wereld van snelle informatiestroom hebben de mainstream media een uitwerking van een kanonschot.


De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen: 


Inleiding 

Op het aandringen van de Joodse organisaties in Amerika heeft de Amerikaanse president Donald Trump de wet “Act S.447, JUST” in december 2017 ondertekend.

De mainstream media schrijft over “schadeloosstelling voor Joodse slachtoffers van de Holocaust” of de “teruggave van Joodse bezittingen die tijdens de Holocaust in beslag zijn genomen”. (1)

Het is onwaar en misleidend.

Anno 2019 zijn er geen Joodse slachtoffers van de Holocaust, die niet zijn schadeloosgesteld, of die hun bezittingen niet terug hebben gekregen of daar niet in zijn gecompenseerd.

De zogenaamde “S-447 JUST (Justice for Uncompensated Survivors Today) suggereert dat de rechtvaardigheid in het geding is. Maar is het zo?

De wet”S-447″ gaat niet over de rechtmatige Joodse erfgenamen, maar over ‘heirless property‘, een eigendom zonder erfgenamen. 

De Amerikaanse wet “S-447” eist van de andere landen dat ze het erven op basis van etniciteit/nationaliteit in hun wetssysteem toepassen. Het zou de huidige rechtsorde in de beschaafde wereld op z’n kop zetten.

“S-447” is gericht o.a. tegen Polen, omdat de meeste Europese joden (10%), als religieuze groep voor de WOII in Polen woonden.

Men rechtvaardigt S-447 met een idee, dus geen historische feiten, dat Polen te weinig zouden hebben gedaan om de Joden te redden. 


Herinneringen aan de Holocaust, een bron van mythen en stereotypen over Polen en Joden

Het is zeer belangrijk om de herinnering aan de Holocaust voor de volgende generaties te bewaren. Diegenen die de Holocaust hebben overleefd, hebben ook een indrukwekkende getuigenis achtergelaten, schrijft prof. Chodakiewicz (3), maar zoals elke getuigenis vereist het een individuele en zorgvuldige vergelijking met andere bronnen. Hier is de rol voor de wetenschap weggelegd en dit proces moet nog plaatsvinden. (4)

Men zou kunnen verwachten, schrijft Ireneusz T. Lisiak dat na zoveel jaren na de Tweede Wereldoorlog de overvloed aan films, boeken en herinneringen plaats zou moeten maken voor een professioneel onderzoek. Helaas, de meerderheid van de Holocaust historici baseert hun werk op ‘getuigenissen van de overlevenden’. Hun werk toont vooral de emoties i.p.v. de feiten grondig te verifiëren. (5)

Voor de Amerikanse en West-Europese historici was de oorlog op het Poolse grondgebied van 1939-1945 alleen een achtergrond voor de Holocaust. Buiten de Holocaust bestond toen niets meer wat van belang was. (…) De wereld is gaan geloven dat het alleen Joden waren, die in de Tweede Wereldoorlog hebben geleden. (6)

Samuel Gringrauz, Joodse historicus en overlevende van deze grote tragedie merkte al in de jaren 50-tig een overvloed aan historisch materiaal over de Holocaust dat hij eerder “bedrieggelijk (contrived) dan terughoudend (collected)” noemde. Toen was het al voor hem duidelijk, dat het de hoogste tijd was voor een echt historisch oordeel, dat vrij van wraakzucht en andere lage motieven was. (7)

Dat is helaas tot de dag van vandaag niet gebeurd.

Ondertussen blijft het aantal herinneringen, films en boeken over de Holocaust groeien en hiermee de onterechte vijandigheid tegen de Polen.

Hoe zit het dan met de overige 90% van de Poolse slachtoffers van de WOII en hun eigendommen?

Diegenen die hun bezittingen nog niet terug hebben gekregen, nooit zijn schadeloosgesteld of gecompenseerd geweest, is de overige 90% van de Polen.

Ze zijn van hun privé eigendommen beroofd.

Eerst door de Duitse bezetting van Polen in 1939-45. Het Derde Rijk confisqueerde alles. De Sovjets vernielden de Poolse bezittingen al bij hun aanval op Polen op 17 september 1939. Vanaf 1944 begon de Sovjet bezetting/kolonisering van Polen en de nationalisering van de eigendommen.

Beide bezetters hebben het land plat gebombardeerd, geplunderd en 6 miljoen mensen barbaars vermoord.

De Duitse GESTAPO en de Sovjet NKWD hebben al voor de aanvang van de WOII een gezamenlijke agenda bedacht hoe ze de Poolse elite gingen vermoorden. In september 1939 begon het.

In 1944 hebben de Sovjets Polen opnieuw bezet, en hun prioriteit was de overgebleven elite op te pakken. Weinigen hebben de CHEKA overleefd.

Do communisten (300.000), die Stalin in Polen in 1944 installeerde, waren geen Polen, maar een uit Rusland afkomstige etnische groep, die de Polen cultureel en ideologisch vreemd was.

Na 1989 hebben de communisten ervoor gezorgd, dat er geen eigendommen naar deze Poolse rechtmatige eigenaren konden terugkeren.

Door middel van de z.g.n. “Magdalenka/Rondetafel” afspraken (1988-89) tussen de (post)communisten en de door hen zelf aangewezen gesprekspartners, hebben de (post)communisten de tot dan toe genationaliseerde eigendommen zichzelf toegeëigend. Heel lang was dit een goed bewaard geheim.

De “Magdalenka/Rondetafel” afspraken zouden er garant voor staan dat de Poolse elites geen kans meer kregen om opnieuw in Polen te kunnen ontstaat. Rusland heeft haar kaarten op dat moment in de hand gehouden.

De (post)communisten hebben de status-quo voor de komende regeringen in Warschau bepaald: “wij laten jullie met rust als jullie ons met rust laten”. Dit heeft zich altijd geuit in het afzien van elke vorm van vervolging van de communistische misdadigers.

Anno 2019 is het nog steeds het geval. De opeenvolgende regeringen in Warschau doen er alles aan om dit zo te houden.

Als we naar het handelen van de regering Wet & Rechtvaardigheid (PiS) kijken, ontstaat er een sterk vermoeden dat ook deze regering een gevolg is van de “Magdalenka/Rondetafel” afspraken.

De regering van Wet & Rechtvaardigheid heeft het ontstaan van de Amerikaanse wet S-447 en de onderhandelingen daarover met de Joodse organisaties voor de Poolse bevolking verzwegen.

Het was de Poolse gemeenschap in Amerika die aan de bel trok.

De regering ontkende het in het begin, toen begon de zaak te bagatelliseren met de woorden “er is niks aan de hand”, “het gaat niet over Polen”.

Bron: wirtualnesuwalki.jpg

Toen de Poolse bevolking begon te protesteren, toonde zich de regering schijnbaar strijdig: “we betalen geen schade”, “we geven niks weg”.

De regering wilde echter geen wet aannemen, die de Poolse bevolking tegen dit soort eisen nu en in de toekomst beschermt.

De Joodse organisaties eisen van Polen 300 miljard dollars. We hebben het hier over drie jaarlijkse staatsbegrotingen. Wie zo’n kapitaal in een land in de handen krijgt, krijgt ook de macht.

Bron: youtube, Krzystof Tolwinski o Just Act 447

Het zijn ongerechtvaardigde en immorele claims die de volgende generaties van Polen in een derderangsburgers willen veranderen.

Meer Lezen:

Drie genocides op de Poolse bevolking

Polen onder de Duitse bezetting

Polen streden tegen de Holocaust. Wat deed Amerika en Groot Brittannië?

Vorige blog: Fascisme? Nazisme? Communisme? deel 2.

Volgende blog: S-447 vs het parlementaire recht in Amerika

Bronnen:

Uitgelichte foto/basisafbeelding, bron: stopactthr1226.org

(1) https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/bespuging-poolse-ambassadeur-in-tel-aviv-zet-relatie-met-warschau-verder-onder-druk~b730c4f9/?referer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F

(2) historicus. Leszek Zebrowski tijdens de mars tegen de wet S-447 op 11 mei 2019:  https://youtu.be/6hEP09eBMm4

(3) prof. M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc” (“Transformatie of Onafhankelijkheid”), pag. 204

(4) prof. Chodakiewicz, “Transformacja czy niepodleglosc”/’Polska pamiec’ (Transformatie of Onafhankelijkheid – Poolse Herinnering”), pag. 208

(5) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust, (“Verkeerde voorstelling de Holocaust”) pag. 13

(6) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust, (“Verkeerde voorstelling de Holocaust”), pag. 73

(7) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust, (“Verkeerde voorstelling de Holocaust”), pag. 14 na: dr Samuel Gringauz/”Jewish Social Studies”, 1950

enigma, Poolse troepen in de WOII van 1939-1945

Bog#38: Polen was in het centrum van de oorlog, maar niet in het centrum van de vrede: Poolse inbreng in de overwinning van de WOII en hoe het Westen is hier mee omgegaan

Ter inleiding
“(…) Polen was in het centrum van de (red. IV: Tweede Wereld)oorlog, maar niet in het centrum van de vrede (…)”, schreef Mark Mardell voor de BBC in 2007, drie jaar na de toetreding van Polen tot de Europese Unie.
Hij beschreef een duidelijke irritatie van het Westen over het feit dat Polen na de toetreding tot de EU het woord oorlog in Brussel “durfde” te noemen. Voor het Westen “(…) is de schikking gemaakt, de grieven kunnen worden vergeten (…)”.
(…) Voor de meeste Europese landen was de Tweede Wereldoorlog een bron van schande. De schande van de nederlaag of de schande van de verovering. De schande van collaboratie, een oogje dichtknijpen. Natuurlijk was er ook heldendom en trots. Maar de oorlog deed teveel pijn, op te veel manieren. Het moest stevig in het verleden worden gestopt en niet voortdurend worden opgerakeld. (…)(1)
Polen verloor de meeste mensen in de Tweede Wereldoorlog. Het land werd plat gebombardeerd en geroofd. Tegelijk leverden Polen een enorme bijdrage aan de overwinning van de oorlog. Maar niemand praatte met Polen over een schikking, dat werd met de nieuwe bezetter gedaan.
Polen als eerste land, verzette zich tegen de twee agressors, Duitsland en Sovjet-Rusland. Collaboratie met de bezetters was verboden en daar stond een doodstraf voor. De collaboratie betrof 0,001 procent van de Poolse bevolking.
Polen was het enige  land in de Tweede Wereldoorlog dat zoveel zijn Joodse medeburgers voor de dood redde, ondanks de dagelijkse terreur, executies, deportaties, concentratiekampen, roof en vernieling.

The Mass Extermination of Jews in German Occupied Poland. Witold Pilecki.

Bron: salon24.pl, anders bekend als ‘het rapport van Witold Pilecki’

De machthebbers van toen waren doof op elke roep om hulp, ondanks de bewijzen over wat de Duitsers in de door hen bezette Poolse gebieden deden.
Debet van het Westen
Ooit heb ik een gesprek met iemand van ongeveer 60 jaar oud over de Tweede Wereldoorlog gehad. Volgens hem kon Polen niet verwachten dat het Westen, uitgeput door de oorlog, nog eens een strijd om Polen zou voeren.
Deze sterke opvatting vond ik zeer opmerkelijk, vooral als je naar de feiten kijkt.

Witold Pilecki with his family

Bron: WP Facet, Witold Pilecki die vrijwillig naar de concentratiekamp Auschwitz ging om het bewijs te verzamelen

De Poolse inbreng in de overwinning van de oorlog was “buitengewoon, misschien zelfs beslissend, maar vele jaren werd het schandelijk gebagatelliseerd en verdoezeld door de politiek van de Koude Oorlog” (2).

Il volontario di Auschwitz

Bron: IPN

Was het dan vreemd dat de Polen dezelfde inspanning van het Westen verwachtten?
Met Jalta kwam de nieuwe bezetting en de nieuwe terreur. Iedereen die iets met de vooroorlogse, Poolse regering, leger, elites te maken had, werd opgepakt, gemarteld, voor het leven beschadigd of vermoord. De communistische zuivering duurden tot 1956 en zelfs langer.
Als elk land in Europa in die tijd dezelfde houding als Polen had aangenomen, zou de Tweede Wereldoorlog korter duren, zou er geen genocide op zoveel volkeren zijn geweest. Er zou geen Holocaust zijn geweest. Er zou misschien überhaupt geen oorlog zijn geweest
Grote onwetendheid
De informatie over de echte geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog bestaat en is groot, in het Westen helaas onbekend.
“De gemiddelde Amerikaan, Fransman of Duitser denkt dat de Tweede Wereldoorlog een Holocaust was en dat is alles. Er waren nog mensen, die de Joden redden, maar de rest, de hele miljoenenpubliek keek er passief toe of nam zelfs deel aan de moord. (En dat) Joden alleen stierven, omringd door een zwerm van christelijk gepeupel, die alleen op hun levens en eigendommen aasde (…).
Dit zieke, obsessieve verhaal domineert snel de geest. Het wordt een religie, een mythe, een absoluut dogma, die geen weerstand verdraagt. Alles is daarin vervormd en omgekeerd. Hitler is geen misdadiger en moordenaar van volkeren, maar uitsluitend de moordenaar van de Joden; Polen, Serviërs, Russen of Wit-Russen zijn (red. IV in dit verhaal) geen afzonderlijke slachtoffers, maar een irrelevante meststof van de geschiedenis. (…)” (7)
Omdat de meeste Joden in de Poolse gebieden werden vermoord, worden Polen in de Amerikaanse publicaties het vaakst als de helpers van de beulen of zelfs als beulen genoemd, schrijft Poolse historicus, prof. Bogdan Musial.
Weinig onderzoekers in het Westen zijn tegenwoordig trouw aan de empirische benadering van onderzoek. Dit is het resultaat van de politieke correctheid, die elke kritiek op de officieel aangenomen en opgelegde interpretatie van de Holocaust niet toestaat.
De westerse geleerden baseren zich meestal op externe bronnen, d.w.z. monografieën en bewerkingen in het Engels.
De westerse onderzoekers houden geen rekening met de Poolse bronnen, omdat ze de taal niet kennen.
Dit leidt tot een grote onwetendheid over de omstandigheden, die op de door de Duitsers en Sovjets bezette Poolse gebieden tijdens de WOII heersten. (8)
September 1939, Duitsland en Sovjet-Rusland vallen Polen aan

Warschau, WOII 1939

Bron: Historisch Centrum Warschau, de staat van Warschau na de Duitse bombardementen

Het september offensief van Polen duurde ruim één maand.
Polen heeft de Duitsers in die korte tijd zo veel schade  toegebracht dat Hitler niet in staat was het Westen direct aan te vallen.
Toen het gevecht in Polen niet meer mogelijk was, vluchtten duizenden Poolse soldaten naar België en Frankrijk. Nadat de Duitsers ook België en Frankrijk hadden bezet, vluchten ze naar Groot-Brittannië.
Door de ervaring uit het verleden deden de Poolse autoriteiten er alles aan om te voorkomen dat de Poolse regering zou geliquideerd worden.
Ze hebben de overgave in september 1939 nooit ondertekend en naar Roemenië vertrokken. Daar werden ze onder de druk van Duitsland geïnterneerd.
De Poolse president, Moscicki beriep zich op zijn grondwettelijke bevoegdheden en hij benoemde een nieuwe regering. Eerst in Frankrijk en later in Groot-Brittannië.
Formeel bestond dus de Poolse staat verder, wel eens waar op de emigratie. Er was een Pools leger gevormd in het Westen, evenals het ondergrondse leger in Polen (Armia Krajowa, AK = Home Army) en de ondergrondse administratie. (3)
Oorlog boven Groot-Brittannië
“(…) De 145 Poolse piloten, die in The RAF Roll of Honour voor de Battle of Britain zijn genoemd, vormden de grootste niet-Britse groep die er in dienst was. Ze vormden vijf procent van de frontlinie kracht van de RAF in de strijd, en ze verschaften de meest geharde piloten.
Het 303 Kosciuszko-eskader claimde het hoogste aantal “kills” (126) van alle squadrons die boven Groot-Brittannië hebben gevochten.
(…) Men zou kunnen stellen dat Polen een sleutelrol speelden in het keren van het tij van de overwinning, toen het lot niet alleen van Groot-Brittannië, maar van de wereld afhankelijk van was.” (4)
Enigma
Op het gebied van intelligentie leverde Polen een immense bijdrage door op 25 juli 1939 – net zes weken voordat de oorlog begon –  met Groot-Brittannië en Frankrijk, hun werk van zes en een half jaar in het kraken van de Duitse Enigma-code te delen.(4)

enigma code, Henryk Zygalski, Marian Rejewski, Jerzy Rozycki

Bron: niepoprawni.pl

De Britten hebben lange tijd geprobeerd de wereld ervan te overtuigen dat ze de Enigma-code bij Bletchley Park hebben gebroken. Dit is slechts de helft van de waarheid. Een team van Poolse ingenieurs bestaande uit Marian Rejewski, Henryk Zygalski en Jerzy Różycki heeft gedurende vele jaren vóór de oorlog de codes van deze machine gebroken. Polen hebben ontdekt hoe ze haar rapporten konden lezen. (9)
Zoals professor Marek Chodakiewicz het in een van zijn lezingen zei, drie Poolse ingenieurs hebben de code van Enigma met behulp van een gedachte en een potlood gekraakt.
Dit stelde de codebrekers in Bletchley Park in staat, in een zeer vroeg stadium van de oorlog Winston Churchill van de “Ultra” decodering te voorzien. Het was ongetwijfeld de belangrijkste bron van directe informatie, die voor de premier en de Britse stafchefs beschikbaar was.
“Ultra” speelde een cruciale rol in de succesvolle vervolging van de oorlog en het eerder beëindigen daarvan dan het anders het geval zou zijn geweest. (4)
Het verzet van 400.000 soldaten en burgers
Nadat Duitsland en Sovjet-Rusland hadden Polen gezamenlijk, zoals gepland verbrokkeld, ontstond het Poolse verzet met 200.000 tot 300.000 soldaten en nog veel meer sympathisanten onder de Poolse burgers.(4)

AK soldaten

Bron: retropress.pl, Armia Krajowa, Home Army

(…) Het Franse verzet bereikte dit aantal pas na D-Day toen het tij al was gekeerd.
Maar terwijl de Fransen de bevrijdingsparade naar Parijs mochten leiden, werd het Poolse verzet, AK en de herinnering daaraan door de nieuwe Sovjet bezetter van het land verpletterd. Het Westen accepteerde het zonder enig protest.
Om Stalin tevreden te stellen, werden de Polen zelfs niet uitgenodigd voor de overwinningsparade van Groot-Brittannië in 1946. (…)(5)
43% van waardevolle informatie kwam van het Poolse ondergrondse leger (AK)

Armia Krajowa AK

Bron: polskieradio.pl, Armia Krajowa – Home Army

In het bredere veld van intelligentie was 43 procent van alle waardevolle meldingen die de Britse geheime dienst uit het continentaal Europa tijdens de oorlog ontving, was afkomstig van het Poolse binnenlandse leger (red.IV: AK, Home Army).
De AK leverde bovendien de sleutelinformatie die de vernietiging van de Penemunde V-2 mogelijk maakte, door de lanceringsplek van de RAF in de nacht van 17 op 18 augustus 1943 in kaart te brengen. (4)
Poolse grondtroepen

Narvik, Polish Brigade 1940

Bron: helion-co-uk

De Poolse grondtroepen geallieerd aan de Britten, zoals het leger van generaal Anders, of dienend onder Brits bevel telden 142.000 aan het einde van de oorlog. (4)
Het leger van gen. Anders bestond uit de mannen, die met hun families door de Sovjets in de jaren 1939-1941 naar goelags in Siberië en Kazachstan werden gedeporteerd.
Toen de Duits-Sovjet oorlog uitbrak, deed generaal Sikorski van de Poolse emigratie regering in Londen er alles aan om deze Polen uit de Sovjet-Unie te krijgen. Het is toen ook gelukt de 900 Poolse wezen uit de goelags in Siberië naar Iran en later naar Zuid-Afrika over te brengen.
De Sovjets rekruteerden een Pools volksleger met 200.000 onder hun bevel.

Monte Cassino, 1944

Bron: deon, begrafplaats van de Poolse soldaten in Monte Cassino

Een van de belangrijkste veldslagen waaraan Poolse grondtroepen deelnamen waren Warschau (1939), Frankrijk (1940), Narvik (1940), Tobruk (1941), de beslissende strijd om Normandië in Montormel (1944), waar de Poolse divisie van gen. Maczek tot de dag van vandaag in Frankrijk wordt geëerd, verder Monte Cassino (1944), Arnhem (1944) en Berlijn (1945).
In de lucht dienden tegen het einde van de oorlog 14.000 Poolse piloten in vijftien RAF-squadrons of bij de Amerikaanse luchtmacht. Verliezen van Poolse vliegtuigbemanningen die dienden met RAF Bomber Command bedroegen 929.
Ondertussen dienden 4000 Poolse zeelieden op zee bij de Royal Navy, van wie er 450 om het leven kwamen, de meesten in de Battle of the Atlantic. (…) ” (4)
generaal Maczek, Arnhem, 1944
Politiek gijzelt de waarheid
Hoe is dan mogelijk dat het Westen haar belangrijke bondgenoot, Polen zo schandalig in de steek heeft gelaten.
Het had te maken met de houding van de westerse landen en hun elites tegenover de Sovjet Unie in de WOII en daarna.
Met eigen belang voorop begon het Westen zich aan zijn verantwoordelijkheden te onttrekken. Vaak ging het om de vertegenwoordigers van partijen die absoluut geen communistische of linkse sympathieën hadden.
Een voorbeeld is hier Winston Churchill.
Zowel in de jaren 1943-45 als in de jaren 50-tig wilde hij geen aandacht voor de Sovjets verantwoordelijkheid voor de moorden in Katyn trekken.
Tijdens de oorlog vreesde hij dat het misschien de anti-Hitler coalitie zou opbreken, waarvan de overwinning zag hij als zijn levenswerk.
Na de oorlog waren zijn motieven ongetwijfeld laf, zegt Poolse historicus, Witold Wasilewski. Churchill was bang dat dit zijn oorlogslegende zou kunnen ondermijnen.
De invloedrijke linkse elite in het Westen zag de Sovjet-Unie bovendien als experiment om de wereld en de mens d.m.v. een politieke revolutie te kunnen veranderen. In de praktijk kwam het op neer dat ze de feiten die de Sovjet-Unie in diskrediet brachten, weigerden aan te nemen. (10)

Volgende blog: Poolse inbreng in de overwinning van de WOII, deel 2: mythische beschuldigingen van Polen

Bronnen:
(2) Ben Macintyre, Poland’s war contribution was extraordinary, and disgracefully downplayed –  The Times, december 10, 2010
http://www.thetimes.co.uk/tto/news/world/europe/article2839471.ece
(3) M. Ryba: “Odklamac wczoraj i dzis”/’Historia faktyczna zamiast propagandy – od rozbiorow do PRL, legalizacja niesprawiedliwosci’, str. 15-65
(4) 1939- 1945 : Poland’s Contribution to victory in the Second World War
(5) Julian Borger: Debunking Polish stereotypes: the cavalry charge against German tanks, The Guardian 6-4-2011:
*) ‘De meest waarschijnlijke oorsprong van de legende is een schermutseling in het Pommerse dorp Krojanty op de eerste dag van de Duitse invasie op 1 september 1939. De Poolse cavalerie, wiens eenheden nog steeds niet gemotoriseerd waren, hebben inderdaad aan een Wehrmachtinfantry-bataljon weerstand geboden, maar onder een zwaar machinegeweerbeschieting werden ze gedwongen zich terug te trekken. Tegen de tijd dat de Duitse en Italiaanse oorlogscorrespondenten daar aankwamen, waren enkele tanks gearriveerd en namen ze zelf deel aan het gevecht.(…)’
(7) Ireneusz T. Lisiak: “Zaklamany Holokaust”, pag. 16 – na: P. Lisiecki, “Krew na naszych rekach?” Lublin 2016, s.7-8
(8) idem, pag. 17 na: L.Z. Niekrasz, Operacja “Jedwabne”. Mity i fakty, Wroclaw 2005, str. 80
(9) http://natemat.pl/108849,niebywale-po-latach-niedomowien-brytyjczycy-wreszcie-przyznali-ze-to-polacy-zlamali-szyfr-enigmy
(10) (Mieczyslaw Ryba, Odklamac wczoraj i dzis/Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm – proba porownania: Gwalt na rozumie, czyli dwa slowa o totalitaryzmach; na: Witold Wasilewski, “Zachod a Katyn”, Biuletyn IPN nr 4 (111) s.16-17/ o zachowaniu panstw i elit zachodnicht wobec ZSRR,  str. 92)
(11) Ewa M. Thompson: “Imperial Knowledge, Russian Literature and Colonialism”, pag 175
(12) Poolse historicus, kenner van de Pools-Joodse relaties, dr Ewa Kurek “Jedwane antamomia klamstwa”, pag 167

mijnpolen.nl