Tag: communisme

Blog#60: Er is altijd een plan geweest om de vrijheid van de mens af te pakken

Inleiding

Onlangs zei iemand tegen mij dat Polen vaak bewuster zijn van de ontwikkelingen in de wereld. Daar zit wat in, want de wonden zijn nog vers. De strijd van Polen voor de vrijheid en onafhankelijkheid heeft een langere geschiedenis. Dit maakt je scherper.

De westerse wereld leeft sinds het einde Tweede Wereldoorlog in vrede en de mensen lijken hun leiders te vertrouwen. De recente ontwikkelingen in de wereld bewijzen dat de machthebbers ook in het Westen hun eigen agenda(‘s) hebben.

Communisme voorbij?

Zoals velen, dacht ik dat communisme van de Sovjet Unie het ultieme kwade vertegenwoordigde. Als het maar een keer over is, kunnen we op adem komen en dan komt alles weer goed.

Film van Krzysztof Karon: “Altiero Spinelli and New Europe” – met Engelse ondertiteling

Helaas de z.g.n. val van communisme was niets meer dan een gecontroleerde transformatie, om de z.g.n. post-kommunistische landen voor de nieuwe overname klaar te stomen. Soortgelijke stappen [wel eens waar verdekt] voerde men ook in het Westen door.

Pandemie?

Op dit moment zijn er veel mensen in de wereld, die niks achter de z.g.n. ‘pandemie’ zoeken. Niet iedereen kan het ook aan, desinformatie is groot. 
De WHO riep een ‘pandemie’ uit, de paniek en angst sloegen overal toe. We zouden met een killer-virus te maken hebben.

Als gevolg keken mensen elkaar niet meer aan, de stilte die om ons heen viel, was opvallend. Velen hebben zichzelf en hun gezinnen thuis voor twee maanden opgesloten.

Tegen elke wetenschap en verstand in lieten mensen zich tot een schapenkudde reduceren. Men accepteerde zelfs de voor de gezondheid schadelijke mondkapjes! 

Met gemak werd het individu op het altaar van het collectief opgeofferd. Het lijkt alsof het not-done en politiek incorrect is om een ander gedrag te vertonen. Bijna onmenselijk en ongevoelig voor andermans leed? Wat is er aan de hand?!

Ongetwijfeld wil ieder mens veilig zijn, zijn rust behouden en verre van de politiek blijven. Maar ik vraag het me af of dit nog een optie is?

Elke uitspraak die niet met de lijn van de WHO strookt, wordt als ‘complotdenken’ *) bestempeld. Maakt niet uit of het wetenschappelijke feiten zijn of een afgewogen mening van een specialist. De smeercampagne vanuit de social-media platforms begon. 

Aanbieders van de ‘filantroop’ Bill Gates? Mensen die geloven dat UNICEF kinderen beschermt, de WHO voor onze gezondheid zorgt en de VN vrede in de wereld bewaakt? De hoogste tijd dat men het ziet en accepteert dat de realiteit anders is, dan het ons wordt voorgespiegeld. 

De anti-cultuur

Krzystof Karon, historia antykultury
‘Geschiedenis van de anti-cultuur’ [Historia antykultury] van Krzysztof Karon. Foto: redactie

Volgens Krzystof Karon, auteur van het boek “De geschiedenis van de anti-cultuur” bestond er altijd in de geschiedenis een kleine, maar wel (invloed)rijke groep mensen, die de meerderheid aan zichzelf wilde onderwerpen. Hun plannen berustten altijd op hebzucht en gevaarlijke, tegen de mens gerichte ideologieën.

Elke revolutie is in de eerste plaats een aanval op de basisvrijheden van de mens, op het geloof en privé-eigendom.

Alleen in de afgelopen 150 jaar heeft de wereld marxisme, en twee daarvan afgeleide vormen meegemaakt: Nazional-Sozialismus van de Duitsers, en het bolsjewisme/communisme van de Sovjets.

Het doel blijft gelijk, de absolute macht in de wereld krijgen, een nieuw mens creëren en hem tot slaaf maken. Omdat niemand het zou accepteren, voorzag elk van deze ideologieën terreur, gulags/concentratie kampen. 

Gebrek aan bewustzijn in de wereld

The Epoch Times: Postmodernisme and cultural marxisme met Jordan Peterson

Marxisme heeft nooit opgehouden met het bestaan, maar via de achterdeur wordt continue geinplementeerd.

Canadese psycholoog en docent, Jordan Peterson keek met argusogen hoe het postmodernisme/marxisme d.m.v. van gender ideologie de Canadese universiteiten begon te domineren en de vrijheid van meningsuiting te bedreigen. Hij maakte daar een video over. Het positieve response was enorm maar ook de aanval en ongeloof. ‘Neen, het is Canada, geen Sovjet-Unie! Hier gebeurt zoiets niet!’. Peterson verbaasde zich over het algemeen gebrek aan informatie, en dat een ideologie die 100 miljoen levens heeft gekost nog steeds levend is.

citaten uit het werk van president Mao Tse-tung. Bron: Italiaanse uitgave van United Colors of Benetton, 2018
Jonge, onbewuste modellen laten zich op een foto met boekjes van Mao Tse-tung zetten. Bron: Italiaanse uitgave van de United Colors of Benetton, najaar 2018

Mao-Tse tung, the little red book
The quotations from Chairman Mao-Tse tung, The Little Red Book”. Bron: 1960’s days’s fo rage

Marxisme bevat goede ideeën? 

Wie ik ook spreek, zegt dat marxisme goede ideeën bevat. De meeste weten echter niet dat:

  1. marxisme oorspronkelijk voor het Westen bedoeld was? 
  2. Marx in zijn manifest terreur en tirannie voorzag?
  3. de westerse elite zag in de revolutie van bolsjewieken een voltooiing van de Franse revolutie, daarom financierde ze het ook?
  4. de sexuelle revolutie voor het eerst plaats vond in het Rusland van de bolsjewieken en niet zoals men denkt in het Westen?
  5. de marxisten hun lessen na de mislukking van van de marxistische revolutie in het Westen hadden getrokken?
  6. de marxistische intellectuelen van de Frankfurterschule al vanaf 1920 analyses en plannen voor de toekomstige marxistische revolutie maakten? Tijdens de Tweede Wereldoorlog schuilden ze in America. America was ook hun eerste doel om te destabiliseren. Na de Tweede Wereldoorlog kwamen ze in Europa terug en de ‘mars door de instellingen‘ begon?
  7. Hollywood altijd een bolwerk van de marxisten/communisten is geweest?
  8. de VN vanaf het begin een blueprint voor de toekomstige globale wereldregering is geweest?
  9. immigratie, multi-culti, politieke correctheid, gender allemaal middelen zijn om mensen te demoniseren, van elkaar te isoleren en verzwakken om ze makkelijker te onderwerpen?

Linkse partijen van nu hebben marxistische oorsprong

Krzysztof Karoń maakt mensen bewust van het feit dat alle linkse partijen anno 2020 hun oorsprong in marxisme hebben. 

Het is nu cultureel marxisme (of postmodernisme) gekenmerkt door zijn wereldwijde ‘mars door de instellingen‘.

“(..) de belangrijkste ‘instellingen’ zijn niet de organisatorische vormen van het sociale leven (universiteit, kantoor, bank, ministerie), maar de mechanismen die de principes van het sociale leven bepalen (huwelijk, gezin, gemeenschap, religie, wetenschap, kunst), en ‘overname’ (volgens ideologen) betekent niet het innemen van posities en sinecures in georganiseerde vormen van sociaal leven (hoewel het voor anti-culturele functionarissen het wel betekent), maar hun sociale functie veranderen.

Krzysztof Karon “Historia Antykultury” (1)

Het doel is de vernietiging van de westerse cultuur door mentaliteitsveranderingen (vooral op de kinderen gericht), massa-immigratie, afschaffing van de soevereine, nationale staten, aanval op familie door middel van gender ideologie en de alom heersende politieke correctheid.

Vanaf maart dit jaar hebben we te maken met een nieuwe poging om de wil van een kleine groep (invloed)rijke mensen de rest van de wereld op te leggen: lock downs, kapotte economieën, ongekende werkeloosheid en alles … vanwege een griep?

De aanpak verandert alleen

In 1981 hebben communisten in Polen een staat van beleg ingevoerd. Daarvoor kozen ze winter, december, kerst. Een extra element om mensen tegen te houden.

Telewizja klamie
Televisie ligt. Foto: pinterests

Het culturele leven stopte: gesloten bioscopen, theaters, bibliotheken, musea, scholen en universiteiten. De avondklok, verbod op het verzamelen, gebrek aan geloofwaardige informatie, geen telefoons, geen benzine, restricties in de vrijheidsbeweging in het land, leger in de straten, verdwijning van duizenden mensen… 

stan wojenny w Polsce, zdjęcia ofiar
slachtoffers van de marshall law in Polen 1981-83. Bron: wiadomosci onet

De lock down duurde twee jaar.

De machthebbers grijpen naar dit soort maatregelen als ze een bepaalde agenda willen versnellen of wanneer ze in paniek zijn en grond onder hun voeten verliezen.

Lege schappen
Lege schappen. Foto: w centrum uwagi

Ze vertellen ons dan, dat ze ons voor iets willen redden. In 1981 verklaarde de communistische gen. Jaruzelski in zijn toesprak dat de staat van beleg voor ons eigen bestwil was. Anders zouden de Sovjets ingrijpen.  

In 1981 leefden Polen al vijf jaar in een steeds dieper wordende crisis, en sinds twee jaar ontbrak er aan alle basisproducten. Polen was een land waar hongermarsen plaatsvonden en de regeringspropaganda met confrontatie dreigde.

Langzamerhand bereiken ons feiten, dat Solidarność vanuit de communistische speciale diensten was begonnen. Vijf jaren geleden is naar boven gekomen data Lech Walesa een communistische agend [codenaam: Bolek] was. Zijn naaste medewerkers binnen Solidarność hadden het geweten. Voor hen was het doel van de beweging die op dat moment 10 miljoen leden had bereikt, het belangrijkste. Blijkbaar kreeg Solidarność te veel vaart wat gevaar voor de communisten in Polen betekende. De beweging moest gestopt en gepacificeerd worden. De ‘echte’ Solidarność heeft de staat van beleg niet overleefd. Haar kopstukken geïnterneerd, geterroriseerd en getraumatiseerd.

martial law in Polen 1981-83
Martial law. Tanks in de straten Fot. zbiory Osrodka KARTA

Wij waren niet vrij. De strijd kostte al veel slachtoffers.

Een vrij mens onderwerp je met zijn toestemming

Anno 2020 moeten we voor een dodelijke virus, een virus die niemand heeft gezien, gered worden. Om ons te redden moeten we, het liefst vrijwillig onze grondrechten opgeven.

Het is vooral een fenomeen van het Westen geworden. De regeringen haasten zich om het gedrag van mensen voorgoed te veranderen. Hun handelen is in tegenstrijd met de Grondwet, daarom maken ze bedrijven, waar het dagelijks leven van een burger afhankelijks is (zoals supermarkten, winkels, banken, campings etc) maar ook de instellingen, kerkbesturen medeplichtig.

Media houdt de angst in

De taak van de main-stream media lijkt ons in een constante staat van onzekerheid en angst te houden. De monster virus ligt op de loer en we moeten geloven dat de staat/regering … en een wonder-vaccin onze enige redding zijn. 

Ontwaking is de weg

Gelukkig worden steeds meer mensen wakker omdat ze de moeite nemen om de patronen te ontdekken en ze beginnen te begrijpen waar dit alles naar toe leidt. 

De bewustwording is essentieel want de greep is reëel.

Zoals David Icke het zegt, het is voldoende om NEEN te zeggen, elke medewerking weigeren. Alleen met onze toestemming kunnen we onderworpen worden. Stat het niet toe!


Vorige blog: Drie gedenkmonumenten in Jedwabne en er is maar één verhaal dat de wereld heeft bereikt?


Bronnen:

*) ‘complottheorie’ oftwel ‘the conspiracy theory’ is begin jaren 30-tig vorige eeuw ‘geboren’. Dit term had de CIA ingevoerd om elk kritisch denken en vragen naar de moord op JF Kennedy te ontkrachten. Iedereen die de kritische vragen durfde te stellen werd door de media belachelijk gemaakt en bijna voor de gek verklaard. Deze psychologische oorlog mag men succesvol noemen. Een woord dat voorheen alleen in de Krimis bestond, kreeg een andere lading. Niemand wil voorde gek verklaard worden, daarom kwamen alleen de moedigste mensen vaar voren. Kritisch denken bewijst dat iemand zijn/haar verstand durft te gebruiken.

(1) https://www.historiasztuki.com.pl/strony/021-10-00-ANTYKULTURA-MARSZ.html

Meer info/films:

Blog#59: Jedwabne – drie gedenkplaatsen en maar één verhaal?

Jedwabne was mij onbekend.

In de communistische tijd reisde men nauwelijks. In de eerste plaats waren daar geen middelen voor. Overnachtingen zoals men ze in het Westen kent, bestonden niet. Hotels waren niet te betalen en op vakantie ging je naar je familie. Communisten hielden de waarheid voor de mensen verborgen en de mensen onderling uit elkaar. 

Historisch Nieuwsblad, Foto: Ilona Versteeg

Voor het eerst hoorde ik de naam Jedwabne, toen ik het artikel uit 2015 in het Historisch Nieuwsblad las.

communistisch monument in Jedwabne: “Plaats van executie op de Joodse bevolking. De nazi-Gestapo en de Hitlers militaire politie hebben 1600 mensen levend verbrand – 10 juli 1941” Bron: wolna Polska . Bron: wolna Polska

Het artikel was gebaseerd op het a-historisch en a-wetenschappelijk boek van Jan T. Gross “Buren”, en zoals het boek beschuldigde het de Polen voor het verbranden van 1600 Joden in een schuur van Jedwabne.

Wat Gross in zijn boek heeft gedaan is de tekst van het monument dat de communisten na de oorlog in Jedwabne hebben geplaatst overgenomen, en de daders van de moord, de Duitsers in Polen veranderd, bevestigt dr Kurek. (9)

Via de oerbossen naar Jedwabne

“De aanwezigheid van een bizon en ander groot wild heeft de bescherming van het bos gedurende vijf eeuwen gevormd”. Bron: wikipedia

In de zomer van 2016 wilden we naar Polen op vakantie. Lekker kamperen, rond reizen, eindelijk meer van Polen zien. We wilden naar de oerbossen (Puszcza Białowieska), tegen de grens met Wit-Russland.

“De eerste schriftelijke vermelding van het Białowieża-bos is de beschrijving van de jacht van Władysław Jagiełło uit 1409” Bron: wikipedia

Sinds 2015 was er ook een onenigheid over dit gebied tussen De Europese Unie en Polen. Ik wilde de situatie zelf zien, en de informatie ter plekke inwinnen. Polen had op dit gebied een zeer lange traditie en veel kennis. Iets klopte in het verhaal niet.

We hebben de prachtige bossen bezocht, de boswachters gesproken. Zoals ik al vermoedde, was er niks aan de hand. Weer een politieke agenda die Polen in een hoek moest zetten.

In Jedwabne

Een bezoek aan Jedwabne was eerder een onverwachte bijkomstigheid op onze verdere reis richting het noorden. Langs de weg zagen we een bordje Jedwabne en we dachten, deze kans zal zich niet zo gauw weer voordoen.

Oude marktplaats, Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Het was laat op de middag toen we onze auto aan de oude marktplaats in Jedwabne parkeerden.

Onze focus lag op de plek waar de ‘bekende’ schuur stond. Eerst probeerden we zelf de weg te vinden.

Gedeporteerden naar werkkampen voor slaven in Siberië en Kazakhstan

Ter nagedachtenis van de gedeporteerden naar de werkkampen voor slaven in Siberië en Kazachstan. Foto: Ilona Versteeg

Toen we terug naar de oude markt kwamen, zagen we dit monument voor het eerst

“Ter nagedachtenis aan de gedeporteerden, degenen die stierven van honger en kou, vermoord in de Siberische en Kazachse kampen – Dankbaar voor het wonder van de redding, Sybiracy *) en Poolse patriotten van Jedwabne – 2002 – Ter herinnering aan de doden en ter waarschuwing aan de levenden”.

Nadat Sovjet Rusland Polen in september 1939 was binnengevallen, heeft Stalin 1,7 miljoen Polen naar de werkkampen voor slaven in Siberië en Kazachstan gedeporteerd. Slechts een derde van hen overleefde het.

“De wijdverbreide samenwerking van Poolse Joden met de Sovjets, bij het opstellen van de lijsten van Polen en de Poolse families bestemd voor deportaties naar Siberië, heeft de meest beschamende en beladen gevolgen voor de Poolse bevolking van Oost-Polen gehad. 

Van 17 september 1939 tot 22 juni 1941 waren het de Joodse buren die de Sovjets erop wezen welke Poolse families tegen het communisme waren”.  (1)

“(…) Geen enkele Jood boog zich ooit neer voor het monument op de oude markt dat deze Polen herdenkt (…)”. (2)

We zoeken verder …

Verder op zoek naar de schuur

Ik schroomde iemand naar de weg te vragen. Ik weet hoeveel onrecht is de bewoners van Jedwabne aangedaan.

Gross met zijn boek zocht geen waarheid. Het artikel in het Historisch Nieuwsblad door Laura Starink volgde een spoor van manipulaties, onwaarheden, en stereotyperen.

Ik passeerde een jonge moeder met twee kleine kinderen. De kinderen riepen mij tegemoet een vrolijke ‘goede dag’. Een uitwisseling van begroetingen, een glimlach. Ik dacht nu of nooit. Ik vroeg alleen “kunt u….“. En de mevrouw begon zeer vriendelijk uit te leggen waar we heen moesten. 

Gedenkmonument voor de Poolse slachtoffers van het communisme in Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Te snel afgeslagen en we kwamen uit op een katholieke begraafplaats. Voor de ingang troffen we een ander gedenkmonument aan.

Voor de slachtoffers van de NKWD en UB **)

“Ter nagedachtenis van de 180 bewoners en 2 priesters van Jedwabne, vermoord door de  NKWD, Duitse nazi’s en UB tussen 1939-1956”

Het Oosten van Polen was nog voor de WOII het doel van de Sovjet zuiveringen. NKWD vermoordde toen ruim 100.000 Polen in de z.g.n. ‘operatie Polen‘. (3)

Nadat het Derde Rijk en de Sovjet-Unie samen Polen in september 1939 binnenvielen, gingen deze zuiveringen (aan beide kanten) door. De politiek- en crimineel geradicaliseerde, communistische bendes pleegden op de burgers moorden, berovingen, verkrachtingen. De massagraven uit die tijd tellen honderden slachtoffers.

Bij de terugtrek van de Sovjets in 1941 (begin van de oorlog met Duitsland) had de NKWD een opdracht om de sporen van de communistische misdaden te wissen, d.m.v. de dodenmarsen richting de Sovjet-Unie en executies van de krijgsgevangenen.

Vanaf 1944 beginnen de bolsjewieken opnieuw “(…) razzia’s, pacificaties, liquidaties. Verdere transporten van de Poolse bevolking ver naar het oosten [Siberie, Kazakhstan], in de ellende en verderf“. (4)

Steeds dichterbij de schuur

Een oudere mevrouw gaf ons vriendelijk de volgende aanwijzingen. Gauw zagen we al de plek in de verte.

Joodse begraafplaats, Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Aan de linkerkant een Joodse begraafplaats omheind met een muur van grote, vierhoekige stenen, los tegen elkaar aangezet. Een open verroeste poort en meteen een gedenksteen. Onderaan een krans van de toenmaligen Poolse premier, Beata Szydło. 

Foto: Ilona Versteeg

Een tekst op de gedenksteen binnen de Joodse begraafplaats vermeldt dat daar de lichamen van de vermoorde Joden uit de schuur lagen. Maar is het zo? Uit mijn zoektocht blijkt dat de lichamen tot nu toe nog niet zijn overgebracht naar de begraafplaats in Jedwabne of in Israel, zoals het volgens de religieuze Joodse voorschriften zou moeten gebeuren. De exhumatie uit 2001 werd onderbroken en verder verboden, het onderzoek naar de waarheid gestopt …

Plaats tussen de Joodse begraafplaats en de plek van de ‘schuur’. Foto: Ilona Versteeg

Tegenover de Joodse begraafplaats bevindt zich een plek waar de schuur stond, de plek waar een groep van Joden uit Jedwabne was vermoord.

Een stenen omtrek, binnen een gedenkmonument. Op de voorkant van het monument zien we verbrande planken die de verbrande schuur zouden moeten symboliseren. Een tekst in Hebreeuws en in het Pools, Israëlische vlag, veel kransen van staatshoofden. Iemand heeft er een mooie uitspraak van de paus Johannes Paulus II neergezet.  

Gedenkmonument voor de Joden uit Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Aan beide kanten van het gedenkmonument zien we een plantenbegroeiing op twee plekken.
De eerste, een grotere aan de rechter kant van het monument (op de foto) is de plek waar de schuur stond en waar het eerste, grotere graf ligt. 
De tweede, kleinere beplanting vormt de tweede kleinere graf die buiten de schuur was.

Een vijandige omgeving?

We waren niet de enigen die op die dag de gedenkplaats zochten. 

Een Joods paar gebruikte GPS in haar zoektocht. Zoals wij, dwaalden ze een beetje rond.

Op de katholieke begraafplaats viel me een jonge Joodse man op. Vrij snel, bijna rennend doorzocht hij de begraafplaats.

Het is ongebruikelijk in Polen om op een katholieke begraafplaats te rennen. Later zagen we dezelfde man bij de schuur staan.

Geen gesprekken, nauwelijks elkaar aankijken of groeten. Ik kreeg de indruk dat ze snel komen en weer snel gaan alsof ze zich in een vijandige voor hen omgeving bevonden.

“Al waren het 40 miljoen mensen, die het initiatief onderschrijven, zal geen opgraving in Jedwabne plaatsvinden”.

… Dit heeft onlangs ene Jonny Daniels, hoofd van de stichting From the Depths publiekelijk verklaard. Een opgraving in Jedwabne zou in strijd zijn met de Joodse religieuze wetten. (5)

Toen dezelfde Jonny Daniels de vooroorlogse graven van Joden in Dobrzyń (red. Polen) aan de Vistula vond, belde hij Rabbi Schudrich en kreeg de opdracht om de overblijfselen en botten naar Warschau te vervoeren en ze op de Joodse begraafplaats in Okopowa te begraven. (5)

Schending van grondwettelijke rechten in Polen

In Polen wordt het grondwettelijke recht van Polen op de waarheid over de gebeurtenissen van juli 1941 in Jedwaabne geschonden. Ook historici mogen hun werk niet doen.

De minister van Justitie van de Republiek Polen is in staat om historisch onderzoek vele jaren onrechtmatig te blokkeren, historici de toegang tot gerechtelijke archieven of belangrijke geheime documenten te ontzeggen“, schrijft historica dr Ewa Kurek. En zo gebeurde het in het geval van historisch onderzoek in Jedwabne. “Ministers, aanklagers en rechters hebben absolute macht over historisch onderzoek.” (6)

1600, 900, 350, …?

In wezen weet niemand hoeveel lichamen onder de schuur liggen en hoe ze zijn omgebracht.

In 1949 vermelden de communisten (ZBOWiD)***) 1600 doden, in 1967 verklaarde de Districtscommissie voor onderzoek naar nazi-misdaden in Bialystok dat het 900 waren en in 2002, 350. Alles zonder onderzoek en exhumatie.

Prof. Andrzej Kola en zijn team begonnen een opgraving in 2001 nadat het boek van Gross verscheen. De bemoeienis van de Amerikaanse rabbijn M. Schudrich, de Amerikaanse Joden en Israel liet niet lang op zich wachten.

Ze frustreerden het werk van prof. Kola op elk punt. Geen beenderen mochten opgetild worden. Op het moment toen de onderzoekers “46 hulzen van de Duitse Mauser-wapens, type MG34” (7) vonden, daarnaast nog kostbaarheden op de lichamen van de vermoorde Joden, mocht de opgraving niet meer doorgaan.

Als Polen geen angst voor de waarheid hebben, wie dan wel?

Zowel het voorlopige rapport van de exhumatie door prof. Andrzej Kola als de beslissing over het stoppen van de exhumatie van de minister behoren tot de meest bewaarde geheimen.

De linkse groepen in Polen gebruiken ondertussen ‘Jedwabne’ om Polen de schaamte aan te praten over iets waar ze geen schuld aan hebben. Sommige Joodse groepen zien daarin een gelegenheid om Polen als een antisemitisch land in de wereld te presenteren. En hoe ongelooflijk het ook mag klinken, gebruikt Duitsland ‘Jedwabne’ om eigen schuld uit de Tweede Wereldoorlog met Polen, hun slachtoffers te willen delen! (8)

De Sovjets bolsjewieken hadden hun eigen belang bij om de waarheid over de aantallen van de slachtoffers te vervalsen. Welk belang hebben de huidige autoriteiten in Warschau om een historisch-wetenschappelijk onderzoek naar de moorden in Jedwabne te dwarsbomen, en de burgerlijke initiatieven zoals ‘Stop447‘ en de ‘de hervatting van de opgraving in Jedwabne‘ te negeren?

ongegronde claims van joodse organisaties. Edward Reid

Vorige blog: S-447, een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan – deel 2 (blog#58)

Meer lezen:

Drie genocides op de Poolse bevolking in de WOII: Ribbentrop-Molotov pakt en de samenwerking van Gestapo en de Sovjets NKWD

Het General Gouvernement (GG), het meest uitgebuit en vernietigd gebied uit alle door Duitsland in de WOII bezette gebieden: blog#43, blog#45, blog#48

Serie aan blogs over de Amerikaanse wet S-447, die in de eerste plaats Polen aanvalt en een precedent schept voor de rest van de wereld: blog#51 t/m blog#58

Bronnen

*) Sybiracy is een ere titel; deze naam krijgen Polen die voor de vrijheid van eigen land in de geschiedenis hebben gevochten. De straf daarvoor was onteigening en verbanning naar Siberië. Deze straffen pasten Russische tsaren in de achttiende en negentiende eeuw (deling van Polen) en de bolsjewieken in de Tweede Wereldoorlog toen Sovjet-Rusland Polen in 1939 aanviel en na 1944.

**) NKWD, Sovjet repressieorgaan; UB (Urzad Bezpieczeństwa), communistische veiligheidsdienst in de Volksrepubliek Polen, die de belangen van de partij waarborgde, door de tegenstanders van het systeem te elimineren. Zoals altijd bij de totalitaire systemen: ‘het doel heiligt de middelen’

***) ZBOWiD, een officiële, door de communistische staat gecontroleerde veteranenvereniging in de Volksrepubliek Polen; gevormd in september 1949

(1) Ewa Kurek: “Polacy i Żydzi: problemy z historia” [Polen en Joden: problemen met de geschiedenis], Wydawnictwo Clio, pag. 209

(2) idem, pag. 210

(3) Leszek Zebrowski: “Zydzi, Polacy, komunizm 1939-2012 – Mity przeciwko Polsce” [Joden, Polen, communisme 1939-2012]; Uitgeverij Capital 2014, pag. 68

(4) idem, pag. 70

(5) https://www.salon24.pl/u/konfederat1000/924222,jonny-daniels-osmieszyl-przeciwnikow-ekshumacji-w-jedwabnem-oraz-sam-siebie-czy-zlamal-prawo; J. Daniels is een Engels-Israelische Jood die uit het niets in Polen verscheen en die met de belangrijkste mensen uit de regering, de president op de foto’s komt. Ieder denkend mens in Polen vraagt zich af, met welk recht maakt deze man dit soort verklaringen, en welk recht geldt nog überhaupt in Polen?

(6) Ewa Kurek: “Polacy i Żydzi: problemy z historia” [Polen en Joden: problemen met de geschiedenis], Wydawnictwo Clio, pag. 21-22

(7) idem, pag. 95

(8) Ewa Kurek, “Jedwabne, anatomia klamstwa” [Jedwabne, anatomie van een leugen], Lublin 2018, pag. 152

(9) idem, pag. 85

Blog#50: Fascisme? Nazisme? Communisme?Misverstanden en desinformatie. Deel 2

vervolg op deel 1:


Twee verschillende wegen naar het totalitarisme

Typerend voor totalitaire systemen is een collectieve benadering van de mens: de staat heeft het voor het zeggen en de mens is helemaal aan de staat onderworpen.

Zoals Benito Mussolini, maker van het totalitair systeem in Italië zei: “Totalitarisme is een politieke principe, die zegt: niets tegen de staat, niets dan de staat, niets zonder de staat.” 

Hoewel het Duitse Nazional-Socializmus (hitlerisme/nazisme) en communisme van de bolsjewieken op twee verschillende beschavingen waren gebaseerd, waren ze tot op zekere hoogte vanaf het begin totalitaire beschavingen geweest.

Duits byzantinisme

De Duitse beschaving kenmerkt gehechtheid aan bureaucratie en de letter van de wet met het volledig vergeten van de natuurwet. Bijna religieuze eer aan de staat en het leger (byzantinisme). (6)

Vanaf het begin van de zestiende eeuw worden Duitsers in de absolute gehoorzaamheid aan de staat opgevoed [vredesverdrag in Augsburg 1555, ‘ciuis regio, eius religio‘ (‘wiens land, deze religie’)].

” (…) Typisch is [red. hier] een dubbele moraliteit.

Deze beschaving schrijft voor om in het privé-leven de principes van de christelijke moraliteit te volgen, terwijl hij in de politiek en de activiteiten van het land ethiek niet herkent.

Vandaar de onbeperkte macht van de regeringen en het ideaal van de totale staat, resulterend o.a. in geweld, dwang, suprematie van de fysieke krachten boven de geestelijke, a-moralisme, slavernij, slaafsheid.

Het byzantinisme overwint de Latijnse beschaving in Duitsland niet, ze bestaan naast elkaar.

Het privé-leven van de Duitsers blijft westers en onderscheidt zich niet van het bestaan van de andere naties van de Latijnse beschaving.

Hun openbare leven daartegen is gebouwd in de byzantijnse stijl (…) “. (7)


Nationaal-socialistische revolutie in Duitsland

Het verbod op eigen leger in Duitsland na de WOI hebben de Duitsers ervaren als verbod op religie.

Volgens prof. Ryba begon toen al een spontane en ongecontroleerde werving van de Duitsers voor het nazisme.

Na de machtovername wisten Hitler en zijn ideologen goed gebruik te maken van de byzantijnse gehechtheid van de Duitsers aan de letter van de wet. Ze benadrukten de cult van de staat en van het leger. 

Na de brand van de Reichstag kreeg Hitler het voorrecht om wetsdecreten uit te vaardigen.

Voornamelijk op basis van deze wet vond de nationaal-socialistische revolutie in de jaren 30-tig van de vorige eeuw plaats, en de mogelijkheid om de criminele, racistische wetten te maken.

Hierbij is het belangrijk opnieuw te benadrukken, dat Duits Nazional-Sozialismus/Duits nazisme een racistische ideologie en geen nationale ideologie was. Het was ronduit a-nationaal. (4)

De gehechtheid aan de letter van de wet en het gebrek aan begrip van de morele wet in de politieke ruimte waren tijdens de processen in Nürnberg nadrukkelijk zichtbaar.

Bijna alle misdadigers rechtvaardigden hun daden door te zeggen dat ze de ‘orders uitvoerden’. (6)

Turaanse beschaving van Rusland

In Rusland hebben we te maken met een beschaving uit de Aziatisch-, Oost-Mongoolse cultuur (turaanse beschaving).

Mikolaj Dugin, adviseur van Putin noemt Russen ‘de kinderen van Genghis Khan‘. (6)


Rusland in de stijl van Genghis Khan

Vanaf het begin van het bestaan, was Rusland als totalitaire staat georganiseerd, en de Russen waren van nature gewend om zich aan de nieuwe omstandigheden aan te passen.

In 1223 viel het huidige Rusland [Ruś] in de handen van Genghis Khan.

Met de val van Constantinopel in 1453 bevrijdt zich Rusland van de Mongolen.

De machthebbers in Moscou kenden echter geen andere vorm van het besturen dan in de Aziatisch, Mongoolse stijl. In het gevolg daarvan bleven alle onderdanen van de tsaar slaven. (8)

Prof. Ryba haalt de verslagen van een Franse aristocraat, De Custin aan, die in de eerste helft van de negentiende eeuw door Rusland reisde.

De mens in het Russische systeem ‘functioneert volgens de wil, die niet zijn wil is en hij heeft evenveel leven in zich als een schroef in een machine, en toch wordt het in Rusland een mens genoemd‘.

De druk die op de intelligente wezens moet zijn uitgeoefend om van ze dingen te maken, vervult De Custin met afkeer.

Het plan van de bolsjewieken in 1917 waren geen veranderingen in het land maar de macht overname.

Door de coup te plegen, hebben ze de zwakke tsaar afgezet, en de macht door middel van wreed geweld gehandhaafd en versterkt. (9)

De spiegelwet *)

Anna Politkowska, Russische journaliste schreef in 2004 dat volgens de Russische minister van defensie ‘mensen in Rusland geen onafhankelijk bestaan mogen hebben, dat ze radertjes in de machine zijn en hun taak is een blinde gehoorzaamheid aan de machthebbers (…). Radertjes hebben toch geen rechten, zelfs geen recht op waardigheid in het moment van sterven‘. (10)

Voor het schrijven van o.a. deze woorden moest de journaliste met haar leven betalen. Voor de kritiek op de macht in Rusland is de hoogste straf altijd de norm geweest, ook vandaag.

Dus ondanks de uiterlijke veranderingen, schrijft historicus Ewa Kurek, blijft Rusland nog steeds, net als eeuwen geleden een middeleeuws Azië, gekleed in de sektarisch-orthodoxe en Europese gewaden. (11) 

Vorige blog: Fascisme? Nazisme? Communisme?Misverstanden en desinformatie. Deel 1.

Bronnen:

*) Peter de Grote heeft in Rusland een overheidsdienst met klassen/rangen (14 bij elkaar/spiegelwet) ingevoerd en ze op een militaire wijze, naar Mongools model, georganiseerd. – WikiBooks, Materialy do nauk administracyjnych/Rosja w XVIII wieku: https://pl.wikibooks.org/wiki/Materia%C5%82y_do_nauk_administracyjnych/Rosja_XVIII_wieku

Een mens zonder range had in Rusland geen sociale waarde en droeg een naam “overtallig” – Adam Mickiewicz, “Dziady”, Objasnienia poety: http://literat.ug.edu.pl/dziadypo/0018.htm

De ‘spiegelwet’ die in Rusland van kracht is, is de wet van de alomvattende onderwerping en angst voor Poetin en de nauwe kring rondom de presidentiële macht.
– Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 58-59

(1) https://www.snopes.com/fact-check/holocaust-museum-warning-signs-fascism/

(2) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 83 [de auteur corrigeert de onwaarheden over de Poolse geschiedenis, die tot de dag van vandaag nog steeds worden gekopieerd; Duits Nazional-Sozialismus en het communisme van de bolsjewieken, een poging tot vergelijking.]

(3) idem, pag. 90

(4) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy? Walka z kultura chrzescijanska”, pag. 699-700 [wie is bang voor de waarheid? de auteur omschrijft hoe het gevecht tegen de westerse, christelijke cultuur voortduurt]

 (5) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, p.133-135

(6) idem, pag. 79-82

(7) Pawel Szuppe: “Bizantynizm niemiecki wedlug historiozofii Feliksa Konecznego”/2013: http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216.pdf

[Duits byzantinisme volgens de geschiedenis en de filosofie van Feliks Koneczny]

(8) Ewa Kurek, “Rosji rozumem nie pojmiesz”, pag. 67-69 [Met verstand kun je Rusland niet omvatten – uit een gedicht van Fiodor Tiutczew, 1866]

(9) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 80-81

(10) Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 58-59

(11) idem, pag. 10

Blog#49: Fascisme? Nazisme? Communisme? Misverstanden en desinformatie. Deel 1


Inleiding

Vorig jaar trof ik dit plaatje op een Faceboek pagina. Het zou van het Holocaustmuseum in Washington afkomstig zijn. 

Wat mij in de tekst trof is de onjuiste vermenging van de woorden ‘fascisme’ en ‘nationalisme’:

Dit is de tekst op de poster:

Vroege waarschuwingssignalen van fascisme:

  1. Krachtig en doorlopend nationalisme
  2. Minachting voor de mensen rechten
  3. Identificatie van vijanden als een verenigende oorzaak
  4. suprematie van het leger
  5. ongebreideld seksisme
  6. gecontroleerde massamedia
  7. obsessie met nationale veiligheid
  8. religie en regering met elkaar verweven
  9. de macht van de corporaties beschermd
  10. arbeidskracht onderdrukt
  11. minachting voor intellectuelen en kunst
  12. obsessie met misdaad en straf
  13. ongebreideld vriendjespolitiek en corruptie
  14. frauduleuze verkiezingen

(1)

Het verhaal dat de poster in het Holocaustmuseum in Washington werd gespot, klopt. De museumwinkel verkocht de poster, maar heeft hem ook snel uit de verkoop gehaald. Op internet zag ik verontwaardiging over de poster. Blijkbaar was ik niet de enige die onjuistheden in deze tekst heeft gevonden. 

Het feit dat een Holocaustmuseum soortgelijke teksten verkoopt, suggereert, dat fascisme iets met de Holocaust te maken heeft gehad en waar nog nu voor gewaarschuwd moet worden. Het is een misleiding.

Het was nl geen fascisme die de genocide van Joden, de Holocaust heeft veroorzaakt. 

Het was de Duitse ideologie van de NSDAP, een links-racistische ideologie uit de jaren 30-40 van de XX eeuw; anders hitlerisme genoemd en onverklaard sinds na de oorlog, jaren 50-tig, in ‘nazisme‘ veranderd.

Niemand noemde de Duitse bezetter een ‘nazi’ tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het waren simpelweg Duitsers. In het door de Duitsers bezette Polen noemde men ze szwaby (schwaben), szkopy (moffen) en teutoni (Germanen), maar geen nazi. 

Fascisme ontstond in Italie. Het was weleens waar een ander totalitair systeem, maar niemand vervolgde Joden In Italië. 


Fascisme: extreem-rechts of extreem-links?

Sommige onderzoekers, die rassen-socialisme/hitlerisme/nazisme van Duitsland en klassen-socialisme/communisme van de bolsjewieken met elkaar vergelijken, vinden dat ‘Nazional-Sozialismus’ een extreem-rechtse beweging was. Ze noemen hem dan ‘fascisme’. En het communisme van de bolsjewieken een extreem-linkse beweging. (2)

Het is onjuist. Het waren twee totalitaire en linkse systemen.

Het was Stalin, die als eerste het woord fascisme begon te gebruiken om zijn politieke tegenstanders te bestrijden.

Voor de oorlog en in de eerste jaren van de oorlog werkte Stalin nauw met Hitler (Ribbentrop-Molotov pact) en hij kon zijn politieke en economische partner niet direct aanvallen.

Pas later begon het dodelijke gevecht om de suprematie op het Europees continent tussen deze twee totalitaire systemen. 

De overwinning van het Duits Nazional-Sozialismus voorzag het ontstaan van één grote regerende ras in de wereld.

De bolsjewieken wilden een klasseloze samenleving op het Europese continent en later in de hele wereld bouwen.

Elkaar wederzijds om ‘fascisme’ of ‘Aziatisch barbarisme’ beschuldigen of kunstmatig onderlinge verschillen aanwijzen, was een onderdeel van de strijd om de heerschappij in de wereld.(3)


Nationaal egoïsme vs christelijk nationalisme

De tragische ervaringen met Duits nazisme vormden een gelegenheid om zowel de ‘natie’ als ‘nationalisme’ in diskrediet te brengen door ze ten onrechte met ‘nazisme’ te identificeren, en het nationalisme gelijk aan het antisemitisme te stellen. 

Historisch gezien was Duits nazisme een racistische ideologie en geen nationale ideologie. Het was ronduit a-nationaal. (4)

Het uitmoorden van miljoenen mensen van een ‘andere rasse’ werd als deugd gezien.

Het is hier belangrijk duidelijk de verschillen te benadrukken tussen het Latijns nationalisme en het concept van het nationalisme uit de Germaans-protestantse stroom.

De totalitaire tendens (…) in het begin de vorige eeuw bracht met zich mee nationaal egoïsme (anders darwinistisch nationalisme genoemd) of zelfs haat tegenover andere naties. Dit ging gepaard met het verwerpen van het christendom zoals in het geval van Hitler’s Duitsland.

Het Germaans-protestantse nationalisme was op bezetting belust, imperialistisch, waar de menselijke natuur in de publieke domein aan de staat was onderworpen. De geldende principes waren: de macht boven de wet, het doel heiligt de middelen.

In het Latijnse nationalisme of christelijk nationalisme daartegen hebben we het over de staat als gemeenschap. 

De gemeenschap is de drijvende, creatieve kracht achter de ontwikkeling van de staat en de politieke entiteit in de staat. Tussen de overheden en de samenleving bestaat een natuurlijke, organische samenwerking. En dit is juist het katholiek personalisme, die de basis voor de relatie tussen de staat en het individu in de Latijnse beschaving vormt. (5)

Daarom heeft Polen, als katholiek land met lange vrijheidstradities en tolerantie, nooit vrijwillig nog Duits Nazional-Sozialismus nog het communisme van de bolsjewieken aanvaard. 

naar deel 2

Vorige blog: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII, deel 3

Bronnen:

(1) https://www.snopes.com/fact-check/holocaust-museum-warning-signs-fascism/

(2) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 83 [de auteur corrigeert de onwaarheden uit de Poolse geschiedenis en van nu; Nazional-Socialismus en het communisme van de bolsjewieken, een poging tot vergelijking.]

(3) idem, pag. 90

(4) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy? Walka z kultura chrzescijanska”, pag. 699-700 [wie is bang voor de waarheid? de auteur omschrijft hoe het gevecht tegen de westerse, christelijke cultuur door de eeuwen heen wordt voortgezet]

 (5) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, p.133-135

(6) idem, pag. 79-82

(7) Pawel Szuppe: “Bizantynizm niemiecki wedlug historiozofii Feliksa Konecznego”/2013: http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216.pdf

[Duits byzantinisme volgens de geschiedenis en de filosofie van Feliks Koneczny]

(8) Ewa Kurek, “Rosji rozumem nie pojmiesz”, pag. 67-69 [Rusland kun je met verstand niet omvatten – uit een gedicht van Fiodor Tiutczew, 1866]

(9) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag.80-81

(10) Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 80

(11) idem, pag. 10

Blog#27: EU vs Polen – Artikel 7 tegen Polen, hoe zit het?

 

Ter inleiding

 

De Europese Commissie wil het artikel 7 tegen Polen gebruiken. Waarom?

 

Dit artikel is nooit tegen een land van het z.g.n. oude Europa gebruikt. Waarom komen nu zo veel bedreigingen vanuit de EU tegen de landen van Midden- en Oost-Europa?

 

Ik denk aan een stukje uit het boek van prof. R. Legutko (1) “The Demon in Democracy”, waarin prof. Legutko de gang van zaken in het Europees Parlement beschrijft, zaken die op afstand aan de aandacht van velen kunnen ontsnappen:

 

“Als we aannemen dat het Europees Parlement de geest van de liberale democratie van vandaag ademt, dan is deze geest beslist niet goed of mooi. Het heeft veel slechte en lelijke eigenschappen, waarvan sommige helaas deel van de geest van het communisme uitmaken. Zelfs een voorlopig contact met de EU-instellingen laat een verstikkende (…) sfeer van een politieke monopolie voelen: de vernietiging van de taal, de surrealiteit (meestal ideologisch) (..), de onbuigzame vijandigheid tegenover alle andersdenkenden, of andere dingen die al te bekend zijn voor iedereen die de wereld, door de Communistische Partij geregeerd, kent.

 

Interessant is dat deze vergelijkingen met het communisme vrij vaak te horen zijn in de gangen van het Europees Parlement, zelfs onder diegenen die EU-toegewijd zijn.
Hoewel door dit systeem geïrriteerd, vertrouwen ze hun waarnemingen niet, waarschijnlijk in een overtuiging en hoop dat deze onaangename eigenschappen oppervlakkig zijn, en met de tijd zullen verdwijnen. Ze vragen zich ook niet af, althans niet openlijk (…) of al deze slechte dingen die half-schertsend Sovjet-achtig worden genoemd, eerder intenser worden dan dat ze zullen verdwijnen”.

 

Voor alle duidelijkheid, prof. Legutko onderschrijft het feit dat de liberale-democracy superieur aan het communistische systeem is. Maar, zegt hij, welke fundamentele verschillen tussen deze twee systemen ook bestaan, is het compleet legitiem zich af te vragen waarom er ook zo veel overeenkomsten bestaan en waarom deze overeenkomsten zo diepgaand zijn en steeds groter worden (2).

 

Europese Commissie schendt verdragen

 

De  Europese Commissie doet er alles aan om de rest van de wereld to overtuigen dat in Polen iets abnormaals gebeurt omdat de Polen hun rechtssysteem aan het hervormen zijn.

 

Het feit is dat de rechters, voorzitters van de rechtbanken zijn allemaal mensen (of hun kinderen) die het communistische systeem hebben gediend. Na 1989 kwam geen vrijheid maar een transformatie in Polen. De communisten hebben hun posities behouden en het bleef bij het oude, wel eens waar onder andere namen en slogans. De macht over de media, rechtbanken, officieren van justitie bleef bij de communisten. De nieuwe post-communistische realiteit werd een feit.

 

Ik denk dat iedereen kan begrijpen dat geen degelijke hervormingen in Polen kunnen blijvend zijn als het rechtssysteem onveranderd blijft.

 

De PO, .Nowoczesna, de (post)communistische partijen weten wat er op het spel staat daarom gebruiken ze leugenachtige propaganda om Polen, nota bene hun eigen land in het buitenland zwart te maken.

 

Waarom luistert de Europese Commissie naar de PO of .Nowoczesna, de overblijfselen van communisme in Polen? Waarom praat de Europese Commissie niet met de gewone mensen in Polen? Waarom leest de Europese Commissie kilometers lange documenten niet over hoe de rechterlijke macht in Polen de afgelopen 70 jaar de gewone mens behandelde? Het is zo simpel.

 

De Europese Commissie heeft nooit voorheen de rechtsstaat in Polen iets verweten. Het lijkt net alsof de regering van Wet en Rechtvaardigheid is gekomen en de rechtstaat in Polen heeft vernietigd. De pathologieën en zwakheden van de regeringen PO stoorden blijkbaar de Europese Commissie niet.

 

De Poolse regering is sinds zijn aantreden in 2015 altijd voor gesprek open gebleven en met feiten legde hij aan de commissie uit hoe de situatie in Polen is. Het blijkt echter dat de Europese Commissie geen interesse in dialoog, argumenten of een compromis heeft gehad. Wat de commissie met een ‘aanbeveling’ bedoelt is in feite een vereiste van onderdanigheid en overgave van Polen. Polen wordt blijkbaar alleen op één voorwaarde met rust gelaten, als ze precies doet wat de Europese mainstream, d.w.z. Duitsland, Frankrijk, Italië haar voorschrijft.

 

Niet in Polen gebeuren vreemde dingen maar in de EU.

 

Ondanks het feit dat de waarden zoals gelijke behandeling, respect en solidariteit binnen de EU in de Europese verdragen zijn opgetekend, worden ze door dezelfde EU geschonden, vooral sinds de crisis in 2008.

 

Het art.4 bepaalt wat de Europese Unie is toegestaan. Het organiseren van de rechterlijke macht en de veiligheid zijn duidelijk een domein van de lidstaten zelf.
Het art.5. zegt dat niets in de EU mag gedaan worden wat in strijd is met de Europese verdragen, hier horen respect voor de lidstaten en gelijke behandeling.
Het art.17 gaat bovendien over de bevoegdheden van de Europese Commissie, die geen rol van een inquisiteur of een onderzoekscommissie is toegestaan.
(3)

 

Frans Timmermans weet dit als geen ander. Hier gaat niet om het rechtssysteem in Polen, maar om politieke zweepslagen, want Polen past niet in het plan dat de Brusselse elite voor Europa heeft uitgestippeld.

 

Generatie ’68

 

Het probleem van de Europese Unie is dat toonaangevend in deze institutie de z.g.n. ‘generatie ’68’ is (of hun kinderen), die door de progressieve (communistische, trotskistische, leninistische) ideologie uit de jaren 60-tig is gevormd. Het mocht toen geen marxisme/communisme meer heten, het werd postmodernisme genoemd.

 

Het postmodernisme baseert op een overtuiging dat er geen waarheid of leugen bestaat, maar een boodschap. En wie die boodschap domineert, die heeft de macht over de informatie en de interpretatie daarvan.

 

De theorie (4) die deze mensen aanhangen vindt dat de liberale-democratie het beste en uiteindelijke systeem in de geschiedenis is. Ze zijn ook niet in staat een andere weg te accepteren. Het is in wezen een herhaling van de communistische theorie. Communisme zou ook het beste en uiteindelijke fase in de geschiedenis en in de menselijke ontwikkeling zijn geweest.

 

Laten we over een ding duidelijk zijn. Communisme is een misdadige ideologie die op z’n minst 100 miljoen mensen aan slachtoffers heeft gemaakt, velen van hen zijn tot de dag van vandaag nog niet gevonden.

 

Het is de hoogste tijd dat het Westen dit gaat beseffen en de landen zoals Polen, die deze ideologie hebben overleeft met respect behandelt, en eigen burgers over de ware geschiedenis onderwijst.

Volgende blog: Mijn Polen, een reis van herkenning

Vorige blog: Vernietiging van Poolse elites in de WOII

Lees meer:

 

Bronnen:
(1) R. Legutko, professor filosofie aan de Universiteit van Jagelonia in Polen, gespecialiseerd in antieke filosofie en politieke theorie. Momenteel lid van het Europees Parlement
(2) R. Legutko: “The Demon in Democracy – Totalitarian Temptations in Free Societies”, Encounter Books, New York, London, 2016, pag. 4
(3) Europese verdragen:
(4) Francis Fukuyama: ” The End of History and the Last Man” (1992), zelf heeft hij inmiddels afscheid van deze theorie genomen.

Blog#22: “EU en haar vrijheidvijandige experimenten”

Op zoek naar een inspiratie voor mijn volgende blog trof ik op internet een stukje over het boek “De demon in de democratie” aan van de Poolse professor Ryszard Legutko.
Met bewondering luister ik elke keer naar de toespraken van professor Legutko in het Europees Parlement. Ik bewonder hem voor de wijze waarop hij Polen verdedigt en elke ongegronde aanval op Polen met feiten pareert. Ik wens iedereen in Europa en in het Europees Parlement dat hij of zij de stem van deze wijze man mag ontdekken en daarnaar luisteren.
“Ryszard Legutko is een van de meest originele hedendaagse denkers, gekenmerkt door een scherpe en ironische kijk op politiek, maatschappij en cultuur. Op een uitstekende wijze combineert hij het Poolse traditionalisme met de intellectuele afstand (…).” – Roger Scruton (1).
Ik ben ook blij dat ik ook goede geluiden over Polen in Nederland vind, wel eens waar in de websites verborgen, maar toch. De mainstream media heeft blijkbaar nog een lange weg te gaan.
De recensie van het boek (2)(3) wil ik graag met de lezers van mijnpolen.nl delen:
The Totalitarian Temptations in Free Societies
“Op het westen hoeven we niet meer te hopen. We worden niet uit Engeland gered, niet uit Frankrijk, niet uit Spanje. Wellicht echter uit het oosten. In ieder geval is men daar nog wakker tegenover Brussel en islamisering, tegenover communistische bedreigingen en “liberale” verlokkingen. In Polen vond nog geen enkele islamitische aanslag plaats. Waarom niet? Omdat men een restrictieve immigratiepolitiek heeft! Omdat men christelijk en patriottisch is, omdat men welk gevaar dan ook ijverig bestrijdt.
“De Poolse politicus en filosoof professor Ryszard Legutko maakt deel uit van dit Poolse succesverhaal. Hij zit voor de Poolse conservatieve partij PiS in het Europees Parlement, hij doceert aan de universiteit van Krakau aan jonge mensen Europese geestesgeschiedenis. Deze gebalde competentie van theorie en praktijk heeft nu een boek gepubliceerd dat het in zich heeft: “De demon in de democratie” onderzoekt “totalitaire stromingen in liberale samenlevingen”.
Legutko werd gemotiveerd door teleurstellende gesprekspartners uit West-Europa. Hij merkte dat liberalen van welke partij dan ook steeds opnieuw tolerant tegenover totalitaire ideologieën zoals het communisme waren. In het communisme was iedereen gelijkgeschakeld. Wie onder hem heeft geleefd, moest de heersenden gehoorzamen, hij moest datgene doen wat van hem werd verwacht, hij mocht geen afwijkende mening hebben. Dat was in 1990 voorbij. Maar daarna merkte Legutko: ja, voorbij. Maar weer terug. Onder andere voortekens, liberaal-democratische EU-voortekens!
Wat Legutko nu publiceert, heeft een enorme explosieve kracht in zich. Het is de eerste systematische analyse van het verband tussen communisme en Brussel-liberalisme, tussen USSR en EUSSR. Zijn these: de Europese elite is net als destijds de Moskouse elite. Nu echter is er een ander mensheidsproject dan de “klasseloze maatschappij”. Nu zijn er massa-immigratie en islamisering als stappen naar de open, multiculturele samenleving.
Legutko waarschuwt voor politici, die zich in humanitaire gewaden hullen.
Poolse politicus-filosoof waarschuwt voor zulke experimenten. Europa wordt bedreigd door deze vreemde overheersing. Tegelijkertijd wordt Europa bedreigd door de vernietiging van de natiestaat. Want aan hem worden steeds meer rechten onttrokken. Tegelijkertijd krijgt de bureaucratie in Brussel (net als vroeger in Moskou!) steeds meer vrijheden en kan ze doen wat ze wil.
Legutko is geen schreeuwlelijk. Hij wil de vergelijking communisme/liberalisme niet zo benaderen dat uiteindelijk alles gelijk is. Hij plaatst de massamoordenaars van toen niet op hetzelfde niveau als de Brusselse antidemocraten nu. Wat hij echter benadrukt, is de gemeenschappelijke richting van de aanval van de beide ideologieën. Hij waarschuwt ervoor dat men denkt samenlevingen compleet te kunnen reorganiseren zonder daarbij misdaden te begaan. Hij waarschuwt voor het verval van sociale, morele en culturele regels. Hij waarschuwt voor de ondergang van Europa, teweeggebracht door politici die zich hullen in humanitaire gewaden – zoals destijds de communisten.
Legutko´s analyse is diepgravend, christelijk, conservatief – radicaal in de zin van de woorden “tot aan de wortels gaan”. De wortels van liberalisme en communisme onderzoekt de auteur briljant. De overeenkomsten die hij ontdekt, zijn verbazingwekkend. Maar net als destijds, toen hij in de ondergrondse tegen de communisten streed, strijdt hij nu opnieuw: tegen de EU en haar vrijheidvijandige experimenten” (2)(3).
Lees meer: 
Bronnen:
(3) vertaald uit het Duits door: E.J. Bron *), website: Verzamelde Vertalingen van E.J.Bron: “Democratie? Duidelijke taal uit Polen”/gepubliceeerd op 4 oktober 2017: www.ejbron.wordpress.com
*) E.J. Bron is voor vrijheid van meningsuiting, tegen de islamisering van Europa, tegen de EUSSR, tegen de mainstream en voor het behoud van westerse waarden en tradities en pro-Israël
Polen in de Tweede Wereldoorlog en Jalta 1945

Blog#21: Deling van Polen in de 19-de en 20-te eeuw – deel 2: Jałta 1945

 

1 september 1939 en de gevolgen van 1920
 

 

Volgens de Britse en Franse toezeggingen zou Polen militaire steun van deze landen al in de eerste dagen van de Duitse agressie moeten ontvangen. Dat gebeurde niet (1).

 

De westerse mogendheden waren in feite niet van plan hun verplichtingen na te komen.

 

De tegenzin om aan een nieuwe oorlog te beginnen, rechtvaardigde het feit dat Frankrijk door de Eerste Wereldoorlog uitgeput en failliet was, en Groot-Brittannië zat diep in de schulden bij de Amerikanen.

 

Hier ging het echter ook om iets anders, namelijk de houding van deze landen tegenover Polen en in het algemeen tegenover Centraal- en Oost-Europa (red. IV: vaak Oost-Europa genoemd). Zoals de Britse premier in 1920 Loyd George het verwoordde “landen die ver weg van ons zijn en waar we niks van weten” (2).

 

In hun beleving was Polen zwak en anarchistisch (2)(3). Alsof men een echo van de achttiende-eeuwse propaganda over Polen hoorde, die door Catharina II werd gecreëerd om in Polen haar gang te kunnen gaan.

 

Schijnwerkelijkheid is de kern van elke propaganda, feiten zijn niet belangrijk, maar wat mensen over een ander leren en wat ze zullen denken (12).

 

Op 11 augustus 1920 wilde de Britse premier Loyd George het hele “Oost-Europa” aan de Sovjets geven. Ook eiste hij concessies ten koste van Polen in de vredesverdrag van Versailles (1919/20).

 

Het was een appeasement beleid ten opzichte van Duitsland en Rusland, dat wil zeggen, het tevreden stellen van de ‘keizerlijke eetlust’ ten koste van de zwakkere landen.

 

Polen, had recht om te bestaan indien ze klein was en Rusland als Duitsland niet in de weg stond. Het was een bittere ervaring, die Polen in 1939 vergeten was (2).

 

Van de diplomatieke kant had de Tweede Wereldoorlog al vanaf het begin desastreuze gevolgen voor Polen.

 

De Poolse autoriteiten deden er alles aan om te voorkomen dat de Poolse regering zou geliquideerd worden.
Ze hebben de overgave in september 1939 nooit ondertekend. Ze zijn naar Roemenië vertrokken, waar ze vervolgens onder de Duitse druk werden gearresteerd.

 

De Poolse president, Moscicki, met zijn grondwettelijke bevoegdheden, benoemde een nieuwe regering. Eerst in Frankrijk en later in Groot-Brittannië.

 

Dus formeel bestond de Poolse staat verder. Er was een Pools leger gevormd in het Westen, evenals een ondergronds leger in Polen (Armia Krajowa, AK = Home Army) en de ondergrondse administratie (1).

 

De rol van Polen in de Tweede Wereldoorlog en Jałta 1945

 

In de Tweede Wereldoorlog vochten Polen aan de kant van de geallieerden. Naast de Amerikanen, de Sovjet-Unie en de Britten hadden ze het grootste aantal troepen in de oorlog tegen Hitler.

 

250.000 Polen vochten naast de Britse en Canadese soldaten in Noord-Afrika, Monte Casino, Arnhem, Narvik, Frankrijk (Normandië, de beslissende oorlog om Normandië in Montormel), Berlin, Warschau.

 

1 op de 12 piloten in de strijd om Groot-Brittannië waren Polen. Polen speelden een enorme rol in het verwerven van informatie (43% van de waardevolle informatie kwam uit Polen), het spioneren voor de geallieerden en het breken van de Enigma-code (9).

 

In vergelijking met andere door de Duitsers bezette landen heeft de Poolse ondergrondse de meeste aanvallen op de vijand uitgevoerd. Dit leidde tot verschrikkelijke vergeldingsacties.

 

Er was geen collaborerende regering in Polen. Samenwerking met de bezetter was zeldzaam en door de Poolse ondergrondse met de dood bestraft (10).

 

25% van de rechtvaardigen onder de volkeren die hun leven waagden om Joden tijdens de Holocaust te redden, Yad Vashem (14), zijn Pools (10). Polen was het enige land in de Tweede Wereldoorlog waar Duitsers elke vorm van hulp (al was het een glaasje water geven) aan mensen met de Joodse afkomst direct met de dood straften. De helper en zijn familie werden ter plekke doodgeschoten.

 

In zijn herinneringen schreef Churchill, dat:
“(…) Given the knife-edge on which the outcome depended, it could be argued that the Poles played a key role in turning the tide of victory when the fate not just of Britain, but of the world, hung in the balance” (9). “The Polish contribution to Allied victory in the Second World War was extraordinary, perhaps even decisive, but for many years it was disgracefully played down, obscured by the politics of the Cold War” (11).

 

Daarom kunnen de Jalta bepalingen in 1945 niet anders gezien worden als verraad van de Verenigde Staten en Groot-Brittannië tegen Polen.

 

Ze hebben de Poolse regering in ballingschap van haar bevoegdheden beroofd, en het Poolse leger dat in het Westen heeft gevochten aan zijn lot over gelaten.

 

Door de acceptatie van de tijdelijke regering in Polen op basis van de PKWN, hebben de geallieerden de Moskou agentuur in Polen goedgekeurd. Op alle afspraken met de Poolse regering hebben ze hun woord niet gehouden en de door hen zelf opgestelde Atlantische Kaart hebben ze geschonden.

 

In Jalta gingen Theodore Roosevelt en Winston Churchill akkoord met een drastische verschuiving van de Poolse grens naar het Westen toe, wat de toestemming betekende voor de nieuwe Poolse deling en het verlies van de soevereiniteit van Polen aan de Sovjet-Unie.

 

Zoals in de achttiende eeuw ook nu werd naar een ‘morele’ rechtvaardiging van de deze handelingen gezocht, dus:

 

  1. ze hebben de voormalige premier van de Poolse regering in Londen Stanisław Mikołajczyk overtuigd om aan de regering in Warschau deel te nemen, alsof er sprake was van een coalitie in die regering
  2. in de vrije en democratische verkiezingen zou een nieuwe Poolse regering worden gecreëerd. Aan deze verkiezingen zouden alle Polen dus ook die in het buitenland, en alle democratische en anti-fascistische groepen moeten deelnemen.

 

Zoals blijkt, de Sovjet-communisten bepaalden zelf welke groepen “anti-fascistisch” waren (1).

 

Net als de bezetter in de oorlog pasten de Sovjet-communisten brutale terreur, bezetting en openbare doodstraffen toe. De lijsten met de doodvonnissen en de uitgevoerde doodstraffen werden tot 1947 in de lokale dagbladen gepubliceerd. Iedereen in Polen wist het. De deling was eenduidig, iedereen die democratisch Polen wilde, werd gedood of vervolgd (…)(13).

 

De geallieerden waren er van bewust, dat Stalin geen van de bepalingen zou respecteren en dat de verkiezingen zouden worden vervalst (1), wat ook werkelijk gebeurde.
Om de aandacht van het Westen van de verkiezingen af te leiden, hebben de Sovjets een provocatie in Kielce (de z.g.n. pogrom van Kielce 1946) georganiseerd om het Poolse katholicisme in het kwaad licht te stellen en Polen van antisemitisme te beschuldigen (10).

 

13 februari 1945 verklaarde de Poolse regering in Londen dat de bepalingen van Jalta betreffende Poolse zaken niet als bindend voor de Poolse natie kunnen worden beschouwd.

 

Om deze reden heeft de Poolse regering in Londen zijn bestaan door de hele communistische periode van Polen gehandhaafd om de westerse wereld aan dit onrecht te blijven herinneren (1).

 

Bronnen:
(1) M. Ryba: “Odklamac wczoraj i dzis”/’Historia faktyczna zamiast propagandy – od rozbiorow do PRL, legalizacja niesprawiedliwosci’, str. 15-65
(2) A. Nowak: “Jak Zachod sprzedal Europe Wschodnia?”: https://www.youtube.com/watch?v=yfQ7rpq_irA&t=3820s
(3) A. Nowak: “Pierwsza zdrada Zachodu”: https://www.youtube.com/watch?v=6bwNvki98No
(10) James R. Thomson, Rice University, Houston, essay “Book Review: Fear – Anti-Semitism in Poland After Auschwitz”. The Chesterton Review (Special Polish Issue), volume XXXIII, Nos. 1&2 Spring/Smmer 2007 – review van het boek van Jan T. Gross, “Fear: Anti-Semitism in Poland After Auschwitz”
(11) Ben Macintyre, Poland’s war contribution was extraordinary, and disgracefully downplayed – The Times, december 10, 2010: http://www.thetimes.co.uk/tto/news/world/europe/article2839471.ece
(13) L. Zebrowski “Mity przeciwko Polsce”, ‘Swieto tragicznie spoznione – 1 marca, dzien “Zolniezy Wykletych”‘, pag. 256
(14)  In 1953 bekrachtigde het Israëlische parlement de Wet Martelaren- en Heldenherdenking (Yad Vashem), die Yad Vashem in Jerusalem de verantwoordelijkheid gaf onderscheidingen te geven en een monument op te richten voor deze rechtvaardigen onder de volkeren die hun leven waagden om Joden te redden:
http://www.yadvashem.org/yv/en/education/languages/dutch/encyclopedia/52.asp
Europese Unie en Alierto Spinelli

Blog#19: EU vs. Midden- en Oost-Europa: het ideologische project van de hedendaagse Europese Unie

 

EU vs Midden- en Oost Europa

 

Wat is eigenlijk de Europese Unie en wat is haar doel?

 

Het doel van de Europese Unie, die in wezen in 2009 ontstond (voorheen Europese Gemeenschap), lijkt me een belangrijke achtergrond voor de huidige geschillen tussen Brussel en de landen van Midden- en Oost-Europa.

 

Vaak horen we in het nieuws over de “sancties”, zelfs over het “gebruik van dwang” tegen Polen of Hongarije. Deze landen vragen alleen om respect voor hun subjectiviteit en onafhankelijkheid. Wat is dan het probleem?

 

Ik durf te zeggen dat zowel de Hongaren als Polen vanuit een diepgeworteld instinct handelen. Ze signaleren de werkelijke problemen en gevaren in Europa, die de rest van de Europeanen, als ze willen luisteren, zouden alert moeten maken.

EU en marxisme

 

De landen van Midden- en Oost Europa hebben communisme overleeft, en ze weten waar ze het over hebben. Het is een wond, die lang geneest. Elke sfeer die deze ervaring benadert, veroorzaakt een reflex.

 

In het Westen, bij het woord communisme (en meer specifiek marxisme) denkt men aan Stalin, Sovjet Unie, ‘Oostbloklanden’, aan iets wat ver weg is en tot het verleden behoort. Over het algemeen is men ervan overtuigd dat communisme niet een slechte ideologie was, behalve dat het in de Sovjet-Unie verkeerd werd toepast.

 

De geschiedenis zit echter anders in elkaar.

 

Communisme is de uitvinding van Westerse intellectuelen en het was voor het Westen en niet voor het Oosten bedoeld. Maar in het Westen stoot het lang op weerstand.

 

Anders ging het in Rusland, waar men geen vrijheid maar de eeuwen lange onderdrukking kende. Lenin (2) slaagde erin om marxisme in zijn pure vorm, met gulags en terreur in te voeren, wat uiteindelijk tot de economische en culturele ineenstorting van het land heeft geleid.

 

 Duitsland, Frankrijk, Italie en het Manifest van Ventotene

 

Ventotene, Italië

Bron: wikiwnd.com

In augustus 2016 hebben Merkel, Hollande en Renzi elkaar op een vliegdekschip, dat bij het kleine Italiaanse eiland Ventotene werd aangemeerd, ontmoet.

 

Ze hebben een handjevol uitgenodigde journalisten toegesproken en het graf van Altiero Spinelli bezocht.

Renzi, Merkel, Hollande op Ventotene, Italië

Bron: roma.corriere.it

 

De vraag ontstaat waarom in de tijd, waarin Europa met zo veel problemen kampt (en het geldt zeker voor Duitsland, Italië en Frankrijk), hebben deze leiders nog tijd, nog moeite, nog kosten gespaard om de ontmoeting op Ventotene te organiseren?

 

En waarom waren toen niet de overige 24 leden van de Europese Unie aanwezig?

 

Wat heeft het ene met het andere mee te maken?

Een belangrijk verhaal, film “Altiero Spinelli and New Europe”

 

Ik moedig u uit om de film van Krzysztof Karoń (1) te zien, even stil te staan bij wat de politici u niet vertellen en om deze film met uw omgeving te delen.

 

Deze film is Pools gesproken en Engelse ondertiteld.

 

Een stem uit Canada, Jordan Peterson over postmodernisme en cultureel marxisme

 

Voor een breder perspectief en meer achtergrond informatie:

 

Jordan B. Peterson, Canadese klinische psycholoog en professor psychologie aan de Universiteit van Toronto, spreekt met de Epoch Times over postmodernisme en cultureel marxisme.

 

Naar schatting heeft communisme tenminste 100 miljoen mensen gedood. Hoewel zijn misdaden nog onvolledig bijeengebracht zijn, blijft deze ideologie nog steeds bestaan.

 

De Epoch Times probeert de geschiedenis en de overtuigingen van deze beweging, die een bron van tirannie en vernietiging sinds zijn ontstaan is geweest, bloot te stellen (3).

 

Deze film is Engels gesproken.

 

Bronnen:
(1) Krzysztof Karon, filosoof, publicist en maker van de film “Altiero Spinelli and New Europe”: www.historiasztuki.com.pl
(2) Bij de uitbraak van de revolutie verbleef Lenin niet in Rusland, maar in het Westen, Zwitserland, Duitsland. Zijn doel was de tsaar omverwerpen en de macht in Rusland met behulp van Duits geld overnemen. Hij wist het moment van chaos en apathie in het land voor eigen doeleinden goed te gebruiken:
http://www.dziennikpolski24.pl/artykul/3304134,lenin-po-trupach-do-wladzy,id,t.html
(3) https://www.youtube.com/user/epochtimesdigital
Omslagfoto/gebaseerd op: civilizeddiscontent.blogspot.com, bookdepository.com, roma.corriere.it

Blog#4: De totale oppositie in Polen na 2015 en haar oorsprong – wie en wat zit achter haar handelen

VERKLARING:

Onlangs kreeg ik een vraag van een zeer goede vriend of ik na 60 blogs ergens in mijn schrijven spijt van kreeg of er iets in zou willen veranderen. Deze vraag sloeg de spijker op zijn kop. Er zijn nl twee a drei blogs Blog#3-4-5, die ik met de kennis van nu anders zou hebben geschreven.

De titel van de blogs #3-4, “De georganiseerde brutaliteit” was intuitief zeer goed getroffen. Wat op dat moment in het parlement en in het land gebeurde was een georganiseerde brutaliteit. Toen wist ik nog niet, dat de z.g.n. ‘goede jongens’ en de ‘slechterikken’ in het politiek spectrum, één en dezelfde ‘partij’ toen en nu vertegenwoordigen, nl de globale elite.

De partij PiS, die zichzelf ‘rechts’ noemt en z.g.n. voor recht en rechtvaardigheid staat, is in wezen een marxistische, linkse partij. Ze onderdrukt de werkende mensen en de middelgrote ondernemingen. Nu in de covid-affaire misbruikt ze elke mogelijke wet. Als er op aankomt, krijgt ze ook volledige steun (i.v. stemmen in het parlement) van de oppositie, die in deze blogs de naam totale oppositie draagt.

Wat ‘De strijd van Solidarność…’ in wezen betekende, was de naam Solidarność verder aan de bevolking te vermarkten, om miljoenen stemmen in de verkiezingen veilig te stellen. Deze stemmen gaven PiS in 2015 een absolute macht in het parlement. Om alleen aan te geven, hebben ze binnen vier jaar meer dan 30 extra belastingen met spoed doorgedrukt. Geen door hen gegeven belofte gerealiseerd, en de Poolse bevolkingen in een steeds grotere verdrukking gedreven.

 

Bij de woorden ‘oppositie’ en ‘Polen’ denkt men in Nederland aan “Solidarność”, de vakbond beweging uit de jaren 80-tig. De naam van Lech Walesa wordt gememoreerd.
 
De krantenberichten laten ons geloven dat de oppositie in Polen op dit moment de goede zaak en de meerderheid van de maatschappij vertegenwoordigt, en dat het hier om dezelfde strijd zoals toen gaat. Dat de democratie in Polen gevaar loopt omdat de nieuwe regering een dictatuur is. De hoofdredacteur van Gazeta Wyborcza vergelijkt zelfs de leider van de nu regerende partij, Jaroslaw Kaczynski met Stalin.
 
Daarom is het belangrijk uit te leggen wie de huidige oppositie in Polen werkelijk is en wat is haar oorsprong.
 
Voorgeschiedenis, inleiding
 
Tussen 1944 en 1989 werd Polen naar koloniaal model door de “vertegenwoordiging” van Moskou geregeerd.
 
Globaal gezien was de Sovjet Unie in de jaren 70-tig op z’n sterkst. De gas- en olieprijzen waren de kurk waarop de kracht van de Russen dreef. Niks leek de Sovjet Unie tegen te houden.
 
Maar dan. In 1978 een Poolse kardinaal, Karol Wojtyla wordt paus. Zijn komst in Polen een jaar later met de woorden: “Wees niet bevreesd!” heeft de Poolse en andere communistische slaven moed gegeven tot verzet zonder geweld. De gas- en olieprijzen zakken drastisch. De economische oorlog met het Westen, de sancties voor het invoeren van de ‘staat van beleg’ in Polen in 1981 ondermijnen de al slechte economie in de Sovjet Unie. De koloniale schandalen in Afrika en Zuid-Amerika kosten veel geld. De socialistische economie is in verval.
 
Solidarność, de bevrijdingsbeweging
 
Eind jaren 70-tig ontstaat “Solidarność” in Polen, een nationale bevrijdingsbeweging en verdediger van de menselijke waardigheid in vorm van een vakbond.
 
In geen ander “Oostblokland” behalve Polen was de bevolking zo opstandig en tegelijk waren de communisten zo gehoorzaam aan Moskou. De communisten in Polen hadden bescherming van Moskou nodig.
Het invoeren van de staat van beleg in 1981 in Polen had tot doel de “Solidarność” te neutraliseren.
 
In 1985 wordt Mikhail Gorbatsjov de leider in de Sovjet Unie. Het is goed te weten dat zijn doel was het reformeren en redden van de Sovjet Unie en niet haar vernietiging.
 
De redding van de communisten in Polen en de vervolging van Solidarność
 
Ook de communisten in Polen deden er alles aan om zich te redden en de macht te behouden.
 
Na 1985 vindt in Polen een grote operatie van desinformatie plaats. Het gaat om behoud van controle en tegelijk de schijn ophouden, dat ze de oppositie in de regering van het land laten delen en de hervormingen die de bevolking eiste, doorvoeren.
Deze operatie steunde op twee pilaren: de economische ‘”reformen” van Mieczysław Wilczek en de “ronde tafel manoeuvre”.
 
Dankzij de eerste kwamen de bedrijven die tot nu toe in de nationale partijstructuren functioneerden onder de controle van dezelfde partijbonzen. Zij noemden zich nu ‘onafhankelijk individuele kapitalisten’.
 
De communistische propaganda bestempelde de authentieke “Solidarność” leiders met het woord “extremisten”. Dit om het Westen te overtuigen dat men met deze mensen niet moet onderhandelen.
Voor de “ronde tafel besprekingen” hebben de communisten hun eigen groep gecreëerd uit: ex-stalinisten, post-troskisten, liberale katholieken, allerlei collaborateurs van het communistische systeem en de mensen die dankzij het communisme aan hun posities en privileges kwamen.
Ze noemden ze een “constructieve oppositie” en ze loofden ze in het buitenland. De “constructieve oppositie” zou de voorwaarden van de communisten aanvaarden.
 
In deze sfeer verliepen de “ronde tafel besprekingen”. Daarna kwamen de verkiezingen waarin alleen 35% voor de democratische verkiezingen was bestemd.
 
Alle aandacht verplaatste zich nu van de alternatieve vormen van verzet tegen de communisten naar het z.g.n. “legale” niveau. Daarvoor werd voor de media duidelijk bepaald wat ze wel of niet mochten zeggen.
 
De teruggave van eigendommen, door de communisten na de oorlog geroofd, werd onmogelijk gemaakt om te voorkomen dat de traditionele en patriottistische elites opnieuw zouden ontstaan.
In de regering ontstond een coalitie waarin de communisten de sleutelposities kregen. De z.g.n. “extremisten van Solidarność” werden tot zeker 1991 vervolgd. De communistische militie veranderde haar naam alleen, de Sovjet-agenten bleven in Polen voortbestaan. Met een woord, de communisten waren structureel voorbereid om opnieuw het totalitair regime in te voeren.
 
De val van de Sovjet Unie, de transformatie in Polen en het lot van Solidarność
 
In 1991 valt echter de Sovjet Unie uit elkaar, wat de communisten in Polen niet verwachtten. Maar zelfs in deze situatie hadden ze meer middelen dan de oppositie om de situatie in het land naar hun hand te zetten.
 
Ze beschikten over banken, bedrijven, media en speciale diensten die hen het nieuwe spel in “democratie” mogelijk maakten. Ze hebben nieuwe mensen naar voren geschoven om hun belangen te vertegenwoordigen.
 
Het communistische Polen werd getransformeerd in een post-communistisch land, alle functies bleven bij de communisten. Hiermee werd het beeld van Polen voor de volgende 25 jaar bepaald.
 
“Solidarność” wou solidariteit, vrijheid en democratie. Echter na jaren van terreur, trauma en armoe was ze niet in staat om deze uitdaging aan te gaan.
Door het toedoen van “experten” en agenten werd “Solidarność” snel gepolitiseerd.
Eind 1981 is “Solidarność” geen spreekbuis van de wil van het volk meer. Hun leidende rol is praktisch gezien, geëindigd met de invoering van de staat van beleg in Polen.
In 1989 hebben de gewone arbeiders niets meer te vertellen (1).
 
De strijd van Solidarność gaat door
 
De mensen uit de vroege “Solidarność” gingen met hun geweldloze strijd op de achtergrond door. Vanaf het begin van de transformatie, 25 jaar, werkten ze aan de basis om de levensomstandigheden in Polen te verbeteren.
Dankzij de giften van de gewone burgers ontstonden de Radio Maryja, TvTrwam en de Hoge School in Toruń. Nieuwe kaders voor de toekomst werden gevormd. Uit de politieke omgeving van “Solidarność” werd in 2001 de partij Wet en Rechtvaardigheid (PIS) geboren. Haar eerste leider werd wijlen Lech Kaczyński.
 
Een lange en moeilijke politieke weg om de staat te vernieuwen begint, want iedereen die niet met de (post)communistische lijn handelde, werd politiek en economisch bestreden.
 
Ondertussen vervolgt de post-communistische partijen een lange reeks aan corruptie schandalen. O.a. de affaire Amber Gold (tienduizenden mensen werden van hun spaargeld beroofd), de z.g.n. ‘wilde re-privatisering’ (40 duizend mensen werden uit hun huizen op straat gezet).
 
De tragedie in Smolensk *) in 2010 schudde de Poolse bevolking definitief wakker.
 
In 2015 is het zover en de Wet en Rechtvaardigheid (PIS) wint in de democratische verkiezingen met de meerderheid.
 
De post-communistische partijen Burgerplatform (PO) en de Boerenpartij (PSL), die reeds 8 jaar aan de macht waren, komen in de oppositie. De oppositie weet dat met de regering van de Wet en Rechtvaardigheid het einde aan de heersende kaste in Polen komt, waar hun bestaan was opgebouwd. Bovendien heeft de oppositie geen charismatische leiders, en in een debat op argumenten heeft ze geen kans.
 
De oppositie gebruikt grote woorden maar verdedigt alleen haar eigen particuliere belangen. Zowel .Nowoczesna (Modern Party) als KOD (Het Comité voor de Verdediging van Democratie) zijn geen spontane, maatschappelijke initiatieven. Het zijn de strategieën om de nieuwe regering, zoals de communisten het van ouds met elke tegenstander deden, te neutraliseren.
 
De oppositie wil vooral het buitenland overtuigen dat de regering van Wet en Rechtvaardigheid (PIS) een autoritaire regering is.
Feitelijk is deze partij nog in woorden, nog in daden, nog in haar oorsprong geen autoritaire partij. Het is een Republikeinse partij die elke vorm van totalitair overheid verwerpt.
 
Met de aanval op het bewustzijn van de Polen en de Kamerleden vorig jaar op 16 december in het parlement hoopte de oppositie dat de huidige regering zou breken als een zeepbel. Zij begrepen niet dat hier niet om het gezag van Andrzej Duda (president), Jarosław Kaczyński (Wet en Rechtvaardigheid leader) en een groep Kamerleden gaat. Maar omdat deze regering de visie van miljoenen Polen uitdrukt. De nieuwe regering toont wat hem aan het hart ligt en hij realiseert het ook effectief (2)

 

 
 
 
 
 
 
 
Bronnen:
(1) M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc”
(2) uit het interview met prof. M. Zybertowicz, voor de Radio Maryja, 31-12-2016
Foto: na podstawie projektu okladki M. Marchewicza do ksiazki
B. Stanislawczyk “Kto sie boi prawdy?”
*) Op 10 april 2010, stortte het presidentiële vliegtuig  in Smolensk neer. De Poolse elite kwam in deze tragedie om. Zes jaar van onduidelijkheid en laster volgen voor de nabestaanden. De regering PO en PSL verzakte zijn verplichting door het volledige onderzoek aan de Russen over te laten. Het zogenaamde Russische “onderzoek”, waaronder het verslag MAK blijken onvolledig te zijn, vol van kritieke fouten en volledig onbetrouwbaar. Kopieën van opnamen uit de zwarte dozen die door de Russen zijn vrijgegeven dragen duidelijke sporen van manipulatie. Ondanks toezeggingen van de regering vond geen onderzoek van de lichamen ter plekke plaats. Van elke tien lichamen, die in de door de Russen verzegelde kisten in Polen terugkwamen, bleken er zes verwisseld te zijn.

 

Blog#3: Georganiseerde brutaliteit. De totale oppositie in Polen bezet het parlement – deel 1: de situatie

VERKLARING:

Onlangs kreeg ik een vraag van een zeer goede vriend of ik na 60 blogs ergens in mijn schrijven spijt van kreeg of er iets in zou willen veranderen. Deze vraag sloeg de spijker op zijn kop. Er zijn nl twee blogs Blog#3-4, die ik met de kennis van nu anders zou hebben geschreven.

De titel van de blogs, “De georganiseerde brutaliteit” was intuitief zeer goed getroffen. Wat op dat moment in het parlement en in het land gebeurde was een georganiseerde brutaliteit. Toen wist ik nog niet, dat de z.g.n. ‘goede jongens’ en de ‘slechterikken’ in het politiek spectrum, één en dezelfde ‘partij’ toen en nu vertegenwoordigen, nl de globale elite.

De partij PiS, die zichzelf ‘rechts’ noemt en z.g.n. voor recht en rechtvaardigheid staat, is in wezen een marxistische, linkse partij. Ze onderdrukt de werkende mensen en de middelgrote ondernemingen. Nu in de covid-affaire misbruikt ze elke mogelijke wet. Als er op aankomt, krijgt ze ook volledige steun (i.v. stemmen in het parlement) van de oppositie, die in deze blogs de naam totale oppositie draagt.

INLEIDING

De  oppositie (bestaande uit twee partijen PO en .Nowoczesna) in Polen heeft zich een “totale oppositie” genoemd en ze verwerpt alles wat de nieuwe regering doet. Met “ulica i zagranica” (“de straat en het buitenland”) poogt ze de nieuwe regering van Recht en Rechtvaardigheid om ver te werpen.
De strijd die de oppositie nu voert, gaat om de macht en de privileges die ze nu aan het verliezen is.

 

 
Zoals professor A. Zybertowicz, historicus en socioloog, in zijn interview voor Radio Maryja zei: de partij Burgerplatform (PO) en de Poolse Boerenpartij (PSL) gedragen zich alsof ze het land met de mensen die anders dan zij denken, niet willen delen.

 

Op 16 december 2016 bezetten de oppositiepartijen (Burgerplatform) PO i .Nowoczesna (De Modern Party) het Poolse parlement.

 

 
Juist op de dag, waarop de moorden in de WUJEK mijn worden herdacht.

 

 
Toen de mijnwerkers tegen de staat van beleg in Polen in december 1981 protesteerden, bevolen de toenmalige communistische machthebbers op ze te schieten. 9 mijnwerkers werden toen gedood, tientallen raakten gewond.
 

 

De oppositie eigent zichzelf deze dag toe. Ze wil zichzelf als slachtoffer aan het land en de wereld voorstellen. Veel jonge Polen weten het niet, maar de mensen die nu in de oppositie plaatsnemen (PO, PSL, Nowoczesna en KOD), stammen uit dezelfde communistische machthebbers als toen in 1981.

 

De toonaangevende westerse media krijgen ook van hen het onjuiste beeld van de situatie in Polen.

 

 
 
 
In deze blog en in het vervolg zal ik uit een zetten wat in het Poolse Parlement op 16 december vorig jaar is gebeurd, wat en wie er achter zit.

 

DE SITUATIE

 

Begrotingswet en de rechtvaardiging

 

 
Op 16 december 2016 zou het Poolse parlement over de begrotingswet voor 2017 stemmen.
Deze wet houdt ook een rechtvaardiging in (de zgn. dezubekizacji-wet) over het toekennen van pensioenen aan de slachtoffers van het communistisch repressie apparaat en de mensen die dat apparaat in stand hielden.

 

Deze wetten zijn ere zaken voor de regerende partij. Het gaat om eerlijkheid en sociale rechtvaardigheid, vooral in de Poolse werkelijkheid. Daar heeft de regerende partij ook het meerderheidsmandaat voor in het parlement.

 

 
De slachtoffers van het communistische repressie apparaat  krijgen op dit moment pensioenen onder het nationaal gemiddelde, terwijl hun vervolgers royale pensioenen van tussen 10-20 keer hoger dan het nationaal gemiddelde ontvangen .

 

De gemiddelde pensioen in Polen op dit moment bedraagt 2000 zloty. De helft van de gepensioneerden in Polen ontvangt op dit moment dit bedrag per maand. Velen ontvangen een bedrag lager dan 1000 zloty per maand (1 euro = +/_ 4,50 PLN).

 

Stemmen

 

 
Art 36 van het Reglement van het parlement zegt dat wetsvoorstellen in drie lezingen worden beschouwd, en de resoluties in twee lezingen (1). De wijzigingen van een wetsvoorstel mogen, volgens dit artikel tot de afronding van de tweede lezing ingebracht worden.

 

 
De voorzitter verklaart dat de discussie gesloten is en dat het stemmen begint. Vanaf dat moment kan men alleen zijn inbreng geven over de wijze of volgorde van het stemmen. Daarna begint de voorzitter afgevaardigden aan te roepen om te stemmen.

 

 
Het is de derde lezing over de begrotingswet voor 2017 in het parlement. In de derde lezing van de zitting is er geen ruimte meer voor formele voorstellen volgens het reglement. Er volgt een ronde voor het stellen van vragen.

 

Oppositie  verstoort het stemmen

 

 
In plaats van vragen stellen, gebruiken de leden van de partij Burgerplatform (PO) hun spreektijd om een protest tegen, zoals ze het zeggen ‘de nieuwe perswet’ te uiten.

 

 
De Kamerleden van de partij Burgerplatform (PO) brengen om de beurt op het spreekgestoelte een vel papier met een tekst daarop “vrije media”. Het onderwerp van ‘de media’ is niet aan de orde in deze zitting. Immers gaat het wetsvoorstel over de begroting en pensioenen. De voorzitter vermaant de Kamerleden door zich op het Art. 175 (2) van het reglement te beroepen.

 

 
Dan komt weer een Kamerlid van de partij Burgerplatform PO, M. Szczerba op het spreekgestoelte en hij uit zijn protest op dezelfde wijze. Bovendien wendt hij zich respectloos tot de voorzitter door ongepaste adressering van de ambt.

 

De voorzitter vermaant het Kamerlid herhaaldelijk. Als dit niet helpt, besluit de voorzitter het Kamerlid M. Szczerba van het debat uit te sluiten op grond van het artikel 175, p. 5.

 

 
 
De oppositie eist dat de voorzitter op zijn beslissing over uitsluiting terugkomt. Ze beginnen de parlementstribune massaal te bezetten en later ook de stoel van de voorzitter.

 

Het is de Kamerleden wel bekend, dat een Kamerlid tegen de beslissing van uitsluiting bij het presidium van het parlement in beroep mag gaan (art 175, p.6). Maar in afwachting op het besluit blijft het Kamerlid van het debat uitgesloten.

 

De meerderheid van de Kamerleden wil stemmen over de twee wetten die aan de orde zijn. Tot aan twee keer toe last de voorzitter een pauze in om de oppositie een kans te geven de tribune en de stoel van de voorzitter te verlaten.

 

 
Vice-voorzitter van het Senaat, Adam Bielan: “Als we geweld tegen de oppositie hadden gebruikt, zou de oppositie dit onmiddellijk inzetten om protesten te organiseren en een klacht bij het Europees Parlement in te dienen. Blijkbaar is niemand geïnteresseerd in het feit dat de oppositie hier het reglement van het parlement en het Poolse strafrecht aan het overtreden is.”

 

Verplaatsing van de zitting

 

 
Wanneer het geen effect heeft, besluit de voorzitter de vergadering naar de Kolom Zaal te verplaatsen. De Kolom Zaal is een na de grootste zaal in het Poolse Parlement. Daar vond ook het stemmen plaats.

 

Het Art.10 wet 1 reglement 3 van het parlement machtigt de parlementsvoorzitter tot het bijeenroepen van vergaderingen, met inbegrip van het bepalen van de tijd en de plaats.

 

 
Alle Kamerleden werden geïnformeerd over de nieuwe plaats van de zitting door middel van een persoonlijk SMS-bericht en door een bericht op het grote scherm in de plenaire zaal.

 

De parlementaire zitting in de Kolom Zaal op 16 december 2015 was geen precedent. Daar vond ook plaats de 73-ste parlementaire zitting in de zesde termijn op 12 augustus 2010, toen de partij Burgerplatform (PO) aan de macht was.

 

 
 
De twee wetten zijn met de meerderheid aangenomen.
Art. 190. over de meerderheid voor het passeren van wetten: het parlement passeert wetten met een meerderheid van stemmen in de aanwezigheid van ten minste de helft van het wettelijke aantal van Afgevaardigden, tenzij het in de Grondwet anders is bepaald. ( 3)

 

Onterechte klacht van de oppositie

 

 
De oppositie partijen klagen dat hen de toegang tot de Kolom Zaal was ontzegd, dat de deur dicht was.

 

Het is onwaar. De deur die dicht was, was de nooduitgang. De parlementaire wacht wees iedereen de weg naar de hoofdingang van de Kolom Zaal aan. De oppositieleden liepen vrij in en uit de Kolom Zaal met hun smartphones en ze maakten foto’s, opnames. Het is duidelijk te zien op de opnames van het parlement. De oppositie was ook bewust van het vereiste electoraat dat in de Kolom Zaal aanwezig was.

 

 
Onrusten op straat

 

 
‘s Avonds heeft zich Het Comité voor de Verdediging van de Democratie (KOD) voor het parlementsgebouw verzameld. De KOD aanhangers begonnen de uitgangen van het parlementsgebouw en van het hotel voor de Kamerleden te blokkeren.

 

Rond 3.00 uur ‘s nachts lukte het de regering en de leden van de regeringspartij het parlementsgebouw te verlaten. Ze werden door de KOD- en oppositieaanhangers belaagd.
Sommige demonstranten gooiden zich onder de regeringsauto’s, sommigen gingen op de straat liggen.

 

 
Provocatie ontmaskerd

 

De websurfers lukte het een provocatie van de oppositie te ontmaskeren.
Een man ging op de straat naast een ontplofte rookgranaat liggen. De voorbijgangers hebben zich om hem bekommerd, zijn pols gemeten. Vervolgens stond de man zelfstandig op en hij pakte zijn telefoon om iemand te bellen.
 
 

 

De partij Burgerplatform (PO) gebruikte daarna deze opnames voor haar anti-PiS-reclame spot, ondanks het feit dat toen al in de media over deze situatie als provocatie werd bericht.

 

 
In tegenstelling tot bepaalde berichten, heeft de politie geen gas gebruikt.

 

 
De demonstranten van het KOD en van de oppositie intimideerden de journalisten van de publieke omroep, TVP INFO die hun verslag voor het parlementsgebouw probeerden te doen.

 

Nieuwe perswet

 

 

De aanleiding voor de oppositie was naar haar zeggen de nieuwe perswet, die de vrijheid van de journalisten zou beperken.

 

 
In werkelijkheid bestond die wet nog niet eens op papier. Het was een voorstel van een wet om de omgang met de media te reguleren. Maar ook om het mediawerk makkelijker te maken, de journalisten te faciliteren.
Bovendien ging het om de voorstellen die verre weg minder streng waren dan in menig een westers land.
 
 
In het Amerikaanse Congres bijvoorbeeld gelden precieze voorschriften over hoe en waar de journalisten zich mogen begeven. De opnames met een verborgen camera zijn bijvoorbeeld verboden. Bij het overtreden van deze regels dreigt schorsing voor 3 maanden en bij herhaling van een overtreding tot 2 jaar.

 

 
Magdalena Ogorek, historicus en publiciste die een tijd in het parlement had gewerkt, beschrijft haar ervaringen als volgt: “de wijzigingen in de regelgeving voor de journalisten in het Poolse parlement vinden regelmatig plaats. Het is niet meer zoals tientallen jaren geleden. Dat de journalisten op slippers naar het parlement komen, laat ze achterwege. Maar ze rennen achter de Kamerleden praktisch tot in de toiletten. De camera’s mogen tegen de hoofden van de Kamerleden stoten en het is dan oké. De  journalisten overvallen de Kamerleden, maar ze zijn niet eens op een gesprek voorbereid. (…) “. (4)

 

 
Toen de onrusten over de mediatoegang tot het parlement ontstonden, heeft de regering de redacties en de journalisten uitgenodigd om de regels voor de media na de feestdagen in overleg te bepalen. Deze uitnodiging is ook aangenomen.

 

Desondanks bleven de oppositie partijen de plenaire zaal van het parlement te bezetten.

 

Hypocrisie van de oppositie

 

 
 
Piotr Palka, een journalist van Rebelia.pl: “Dezelfde woorden over de vrijheid van media hoorden we niet van de partij Burgerplatform in 2014, toen het ‘Tape-schandaal’ uitbrak. Toen vielen de mensen van de ABW (De Interne Veiligheidsdienst) de krant “WPROST” binnen en ze hadden met geweld de laptop met opnames uit de handen van de toenmalige hoofdredacteur getrokken.
 
Ook niet toen Pawel Graz, de woordvoerder van Donald Tusk (voormalig premier) ontmoetingen met een van de zakenmannen van de krant RZECZPOSPLITA had om de ontslagen in die krant af te spreken.

 

 
Stanislaw Niesiolowski van de partij Burgerplatform (PO) scandeert nu over de vrijheid van media voor het parlementsgebouw. Niet zo lang geleden heeft hij de journaliste Ewa Stankiewicz van de TV Republica fysiek aangevallen op het terrein van hetzelfde parlement.
 
Toen hebben we als journalisten een brief ter verdediging van haar aan de regering van de partij (Burgerplatform) PO en (Boernpartij) PSL gestuurd en daar is niks mee gedaan. Ook de spreekbuizen van de voormalige regeringen als Monika Olejnik of Tomasz Lis spraken daar niet over.
We hebben te maken met een mediale orde, die de mensen die nu aan het protesteren zijn, hebben gecreëerd. Het is een hysterische oppositie. ” (5)

 

 
 
Witold Gadowski, onafhankelijke onderzoeksjournalist: “Wat voor het parlement nu plaats vindt, is een theater. Het parlement wordt gebruikt door de mensen, die betaald worden van buitenaf en die niets om Polen geven.
 
Het is hen niet gelukt de nieuwe regering met behulp van de straat om ver te werpen.

 

Vanaf het begin van de regering van premier Szydlo ontstond Het Comité voor de Verdediging van Democratie (KOD) en het begon meteen met zijn destructieve, aanvallende, negatieve en provocatieve acties.

 

 
Ze wisten dat ze elke maand die voorbij gaat hun geld en invloeden verliezen. Hun staat, de anti-staat, die door de officieren en diegenen die nu het parlement aan het bezetten zijn, werd geregeerd, is aan het krimpen.” (6)

Volgende blog: “Wie en wat zit achter het handelen van de z.g.n. ‘totale oppositie’ in Polen”

Vorige blog: “Propagandafunctie van woorden”

Bronnen:
Lezingen.Dz.U.2012.0.32, d.w.z. – Resolutie van het Poolse Parlement op 30 juli 1992 – Voorwaarden van het Poolse parlement:
(1) Art 36 van het Reglement van het Parlement: wetsvoorstellen worden beschouwd in drie lezingen, en de resoluties van de twee
(2) Art. 175:  Taken en bevoegdheden van de voorzitter van het Parlement in de loop van de sessie, p. 1 t/m 7
(3) Art. 190. over de meerderheid die nodig is voor het passeren van wetten (Hoofdstuk 3: Stemmen, Art 188: Principes van de stemming)
(4) TVP INFO, 16-12-16
(5) idem
(6) GadowskiTV d.d. 30 december 2016
Foto: na podstawie projektu okladki M. Marchewicza do ksiazki
B. Stanislawczyk “Kto sie boi prawdy?”
 
 

mijnpolen.nl