Tag: communisme in Polen 1944-1989

Over de auteur

Mijn naam is Ilona, ik ben geboren en getogen in Polen. Vanaf 1991 woon ik in Nederland.

Hoe zou ik me aan jou, mijn lezer, willen voorstellen? Vroeg ik me al lang af. Ik zou over mijn studies, werk, opleidingen of passies kunnen beginnen. Dit is echter zo vergankelijk.

Misschien ben je meer geïnteresseerd in het waarom ik de waarheid over Polen zo belangrijk vind? Vooral in de wereld waarin de waarheid uit de mode lijkt te raken en mensonvriendelijke ideeën de feiten, de realiteit verdringen.

Je kunt het heden nooit los van het verleden zien.

Daarom stel ik me voor vanuit mijn eigen ervaring.

Het was 1970, stakingen van de arbeiders aan de kust, in Gdansk. Ik was toen nog geen 7 jaar oud. Het was de sluitingstijd van de winkels. Mijn moeder en ik liepen naar buiten…

Eenmaal daar zag ik overal mensen heen en weer rennen, en schuilen. Vreemde rook in de lucht, grote wagens in de straat, de sfeer van angst.

Instinctief schoten we in een donker straatje naast de uitgang. Gedrukt tegen de muur maakten we ons onzichtbaar. Mij moeder hield mijn hand de hele tijd stevig vast. Plotseling zagen we een deur vlak naast ons opengaan. Een verkoopster uit het warenhuis gebaarde iedereen naar binnen.

Ik heb het nooit kunnen vergeten, thuis werd er nooit over gepraat.  

Ik groeide op onder een totalitair regime, waar het gebrek aan vrijheid een gegeven was. Hoe zeer we onze vrijheid misten, kon ik pas beseffen toen ik al een tijd in het vrije Westen leefde. 

De Sovjet-Unie bezette Polen in 1944. Stalin wist dat hij van een Pool geen communist kon maken. Zijn eigen communisten, versterkt door het Sovjetleger en de communistische diensten zouden Polen breken.

Deze vreemdelingen en hun families vormden een ontoegankelijke kaste en ze leefden in weelde. Stalin heeft ze zelfs aangespoord om hun achternamen naar de Pools klinkende namen te veranderen om geen argwaan te wekken. De Poolse bevolking was bedoeld om het leven als slaaf te slijten. 

We leefden onder een totalitair regime, die de meest basale, persoonlijke situaties beïnvloedde….

Het terreursysteem drong diep tot onze onderbewustzijn, verlamde en vernederde ons, deed ons de ketens om.

De druk werd geleidelijk opgevoerd en toch waren we er elke dag van bewust, dat het ons verstikte en we wilden er vanaf. 

Ondanks de onderdrukking probeerden we een normaal leven te leiden.

We hadden ons eigen geluk, dagelijkse vreugdes, we bleven studeren, we koesterden ons geloof, het vertrouwen en de hoop op een ander toekomst. Elke dag een nieuwe poging om door het plafond dat we opgelegd kregen te breken.

In het land ontbrak er aan alles, eten, kleding, toiletspullen, boeken etc. Elke dag draaide om het bemachtigen, regelen en om de rijen.

Je stond in een rij vaak niet wetend waarvoor je daar stond. Je wist wel dat wat er ook kwam, had je het zeker nodig.

Vaak liep ik in de stad en opeens zag ik een rij ontstaan. Iedereen vroeg aan iedereen: “wat komt er?”

Je stond daar, in een driedubbele rij voor 10 rollen grijze toiletpapier. Minimaal vier uur wachten, want men moest eerst alles uitladen en inventariseren. Soms verliet je de rij voor een half uurtje, maar je omkleden kon je beter uit je hoofd laten, want dan herkenden de mensen je niet meer en je kon je plek in de rij vergeten. Elke plek in de rij was kostbaar en men verdedigde hem.

Om een stuk vlees te bemachtigen stond je één nacht in een rij. Alleen een vermoeden dat men de volgende dag vlees ging verkopen, zorgde ervoor dat mensen een rij voor de deur van de slager vormden. Rond 22.00 uur begon het.

Mijn oudste broer en ik stonden regelmatig in zo’n rij.

Als kinderen deden we het, want onze ouders moesten werken, het was ook dichtbij het huis dus veilig. Elkaar afwisselen mocht, dan konden we een beetje slapen. We waren kinderen en zelfs van dit soort situaties maakten we een spelletje.

Om 11.00 uur ‘s ochtends ging de deur van de slager open. Even dringen en een uur later, als je geluk had, kon je met je één kilo vlees naar huis.

Om een meubelstuk te kopen stond men 7-14 dagen in de rij. De keuze was meestal “dit of niks”.

In deze rij stonden alleen de volwassenen, het was altijd ergens in de stad. 

We vergeten het snel, maar tot en met 1989 waren nog vlees en suiker alleen op bon te verkrijgen.

Een bon betekende echter “geen recht“, maar “als je het lukt, mag je het kopen“.

We mochten geen paspoorten of telefoons hebben, zomaar naar buitenland reizen of een mening over het regime uiten. Men vertrouwde eigen familie en misschien nog de buren en daarbuiten vertrouwde men niemand meer.

Een inkomen die men mocht hebben, was één derde van wat je nodig had om als gezin een beetje normaal te kunnen leven. Polen zijn zeer ondernemend en deze eigenschap kwam enorm van pas.

Voor de generatie van mijn ouders en hun ouders was het leven het zwaarst. Om ons te beschermen, praatten ze er nooit over.

Eerst de ontberingen van de Tweede Wereldoorlog, het land totaal vernield, één derde van de bevolking vermoord. Daarna de Sovjetoverheersing, communistische zuiveringen, terreur, nog meer armoe. 

Ze gingen door. Vaak aan hun lot overgelaten, op een zeer jonge leeftijd op zoek naar werk, van hun families gescheiden.

Geen kansen en mogelijkheden om te ontwikkelen zoals zij het misschien hadden gewild want het systeem, en niet het verstandelijk vermogen, de grenzen van je ontplooiing bepaalde. As je geen ouders had, kon het leven zwaar, kil en frustrerend zijn.

De generatie van mijn ouders sterft nu uit, vermoeid door de dagelijkse strijd om te leven en te overleven. Vaak zijn ze ziek en de zorg is voor velen niet te betalen.

Elk jaar als ik Polen bezoek, zie ik ze te oud voor hun werkelijke leeftijd. Ze zijn moe, keer op keer misleid en neergeslagen door het systeem.

Elk totalitair systeem gaat gepaard met een sociale engineering. Om de mate van manipulatie te herkennen en er effectief tegen te vechten is geen eenvoudige weg. Met dank mag ik zeggen dat het mij is gelukt.

Dit bewustzijn verplicht mij om het ware verhaal van Polen te ontdekken en door te vertellen. Vooral in de tijd waarin de ideologische en politieke aanvallen op Polen aan de orde van de dag zijn.

Het is een verplichting, aan mijn ouders die zo hun best voor mij en mijn broers hebben gedaan. Aan alle generaties van Polen, die de vrijheid en hun land nooit hebben opgeheven en die daarvoor de hoogste prijs moesten betalen. Toen de Tweede Wereldoorlog in Europa afgelopen was, ging de strijd voor vrijheid in Polen door, tot zeker begin jaren 60. 

Polen is een mooi land, met een geschiedenis om er trots op te zijn.

Prof. Feliks Koneczny, Poolse historicus, filosoof en kenner van de beschavingen zei: “in de Poolse geschiedenis waren fouten, maar er was geen kwaad”.

Door de ware geschiedenis van Polen beter te leren kennen, ontdek ik ook mijzelf. Met trots wil ik deze kennis met iedereen delen.

Naar blog#1

Blog#46: Duits mediaconcern voert oorlog tegen de historische waarheid in Polen. Deel 1: het mediasysteem in Polen en de gevolgen daarvan.


Meeste media in Polen in Duitse handen

Het blijkt dat een groot deel van de Poolse media in Polen eigendom is van een buitenlands bedrijf. De structuur van onderlinge verbindingen tussen bedrijven en concerns is vrij gecompliceerd, daarom is het vaak moeilijk om de echte eigenaar te identificeren. (1)

Het percentage van de media in Polen, die in de buitenlandse handen zijn kan tussen 70% en 98% zijn. 


In Polen deelt men media in de Pools-sprekende media en de Poolse media.

De Pools-sprekende media zijn in de buitenlandse handen, vooral de Duitse, die vanzelfsprekend de politieke en zakelijke belangen van Duitsland in Polen waarborgen. 

We hebben de publieke Poolse media, die helaas geen publieke rol in Polen vervullen, ze zijn meer een propagandamiddel van de regerende partij. 

“Lees niet bij een Duitser”. Bron: Wojciech Korkuc on Twitter

Polen verlangen naar degelijke berichtgeving. Daarom ontstaan in Polen onafhankelijke kranten, journalisten en internetmedia.

Deze onafhankelijke media kunnen bestaan, research doen en boeken uitgeven dankzij de giften van hun trouwe lezers en luisteraars. In deze media kun je een fris geluid horen, en de waarheid over actualiteiten en geschiedenis ontdekken.


Mediasysteem gevormd door de (post)communisten


Het huidige mediasysteem in Polen is begin jaren 90-tig van de vorige eeuw gevormd.

De (post)communisten hebben toen de macht opnieuw gegrepen en als de z.g.n. liberalen begonnen ze Poolse bedrijven, banken en media achter de rug van de bevolking aan de buitenlandse bedrijven voor bijna niets te verkopen. De nieuwe kolonisering van het land voltrok zich opnieuw. 


In dit soort verhoudingen kan natuurlijk geen sprake zijn van vrijheid van meningsuiting of van het praten over de historische waarheid. Polen hebben veel behoefte aan discussies over hun geschiedenis en eigen identiteit, die decennia lang onder het regimeterreur onmogelijk waren. 


Onder het sovjet-communistische regime (1944-1989), mochten Polen hun geschiedenis niet verdedigen. De communisten in Polen hebben alleen de belangen van Moskou vertegenwoordigd.


Ook hebben communisten de Polen in ballingschap het zwijgen opgelegd. Het betrof in het bijzonder de polemiek met Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory‘ die de bekendmaking van namen en details vereisten.


Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis tussen 1944-1989 was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen achterbleven aan de represailles van het regime bloot stellen. (2) 


Sinds de jaren 50-tig en met een grotere intensiteit vanaf de jaren 90-tig werd het concept “Poolse death of concentratie kampen” verspreid.


De (post)communisten, die zichzelf de macht in Polen rond 1989 hebben toegeschreven, deden er alles aan om aan hun verantwoordelijkheid voor de roof van de Joodse eigendommen te ontlopen.


In de jaren 90-tig hebben ze een ‘schaamte campagne’ tegen Polen opgestart om ze op deze wijze schuld over de Tweede Wereldoorlog aan te praten.

Het bleek niet moeilijk, gezien ze geld, media, rechters in hun macht hadden.

Ze verspreidden boeken en films die de Poolse geschiedenis vervalsen o.a:. “The Neighbours”, “Fear” van J.T.Gross, de films “Ida”, “The Aftermath”, de Duitse serie “Unsere Vatter, Unsere Mutter” etc.


Overgevoeligheid van ondernemers?

In de laatste tijd is in Polen sprake van een z.g.n. overgevoeligheid van ondernemers, die van mening zijn dat elke kritiek op hen onwettig is en hun persoonlijke rechten schendt.

De klant heeft dus alleen recht om te betalen en bij ontevredenheid het gewoon slikken. 

De menselijke waardigheid (=respect en goede naam als persoonlijk welzijn van ieder mens) wordt aan persoonlijke rechten (bescherming van de goede naam van de persoon) gelijk gesteld. De vrijheid van meningsuiting van een ander wordt hierdoor steeds meer beperkt.

Bron: axelspringer.com

In dit rijtje van bedrijven zit ook het grootste mediaconcern in Polen, het Duits-Zwitserse Ringier-Axel-Springer (RAS).

Het concern spant met regelmaat rechtszaken tegen onafhankelijke media en journalisten in Polen aan omdat ze de gevoelige voor dit concern en voor Duitsland zaken uit de geschiedenis bespreken.


In de beklaagdenbank zitten Wojciech Biedron, Cezary Gmyz, Witol Gadowski, dagblad “Gazeta Warszawska, weekblad “Sieci”.

Tegen C. Gmyz en W. Biedron heeft het Ringier-Axel-Springer concern 200.000 PLZ (50.000 euro) geëist.


Witold Gadowski vindt dit een pure intimidatie. Het is een poging om censuur in Polen in te voeren door angst in te boezemen. (3)  


Het blijkt dat RAS als klager niet op de rechtszaken komt opdagen, zelfs tot aan drie keer toe. Terwijl de aangeklaagde met een grote schare van supporters in de rechtszaal elke keer aanwezig is. Mensen komen uit verschillende delen van het land om de aangeklaagde te steunen. Niet iedereen mag naar binnen, toegangskaartjes zijn verplicht etc.


Deze situatie roept belangrijke vragen op.

Waar komt die onbeschaamdheid van het RAS concern vandaan, en waar blijft de adequate reactie van de Poolse rechtbanken op zo’n gedrag? 


De zaak van Witold Gadowski


RAS beschuldigt journalist Witold Gadowski dat hij persoonlijke rechten van het concern schendt door te zeggen dat Duitsers in de Tweede Wereldoorlog zeep van menselijk vet en kaaplampen van menselijke huid maakten, dat ze menselijke as als mest gebruikten, en dat in het bestuur van de Axel-Springer voormalige SS-ers zaten. (4)

Witold Gadowski, onafhankelijke onderzoeksjournalist, schrijver en filmmaker is één van de Poolse meest waardevolle journalisten.

Witold Gadowski. Bron: Witold Gadowski


De eerste zitting heeft geen plaats gehad, want het aanwezige publiek te groot zou zijn geweest. Nieuw termijn werd niet meteen bekend gemaakt, maar onverwachts voor 17 december jl. aangekondigd. Het publiek moest over toegangskaarten beschikken om naar binnen te kunnen. De overige mensen mochten de zitting op het scherm, één verdieping hoger volgen. Bovendien kwam de getuige van de aanklager niet opdagen.


Deze rechtszaak legt de informatie- en mediapolitiek van Duitsland in Polen bloot – zegt Gadowski.

Het laat zien dat Duitsers hun stempel willen drukken op de wijze waarop de geschiedenis over de Tweede Wereldoorlog wordt verteld, door simpelweg de Poolse stem uit te schakelen. En ze doen dit door rechtszaken tegen de Poolse journalisten aan te spannen en hoge boetes op te eisen. 


Witold Gadowski is niet van plan zich bang te laten maken en hij wil tot einde de historische waarheid verdedigen.

Hij is ook niet van plan het Duitse concern te betalen, en zelfs is hij bereid de gevangenisstraf uit te zitten. Dit soort straf verwacht hij echter niet van de Poolse rechter.

In Polen geldt Poolse wet en Duitsers moeten dat gaan accepteren – zegt Gadowski. (5)


Tegelijkertijd in Duitsland

Tegelijk is er een rechtszaak in Duitsland gaande, waarin de Poolse ondernemer probeert zijn recht te halen. 

Aanslag tijdens de kerstmarkt in Berlijn in 2017. Bron: tvn24.pl


In december 2017 heeft islamitische terrorist de vrachtwagen van de Poolse ondernemer voor een aanslag tijdens de kerstmarkt in Berlijn gebruikt.

Daarvoor heeft hij eerst de Poolse vrachtwagenchauffeur, Arkadiusz Urban dood geschoten.


Na de aanslag hebben de Duitse media onmiddellijk de schuld bij de Poolse vrachtwagenchauffeur gelegd. Maar deze leugen werd snel ontkracht. 

Achteraf is gebleken dat de Duitse veiligheidsdiensten de kerstmarkt in Berlijn onvoldoende hebben beveiligd, wat tot bloedbad onder de bezoekers heeft geleid.

De Duitse rechtbank heeft de Poolse eigenaar van de vrachtwagen een bedrag van 10.000 euro toegekend, terwijl de kosten van een vrachtwagen alleen op z’n minst 100.000 euro bedragen. (5)


Om alleen aan te geven

Dr Matthias Rath, M.D., oprichter van de Dr Rath Research Institute zei: “ik ben een Duitser, maar tot mijn 35 levensjaar heb ik daar niks over geleerd“.

Op zijn 35-te hoorde hij voor het eerst over de drie grootste farmaceutische bedrijven uit de tijd van de Tweede Wereldoorlog en over hun daden. Het was echter moeilijk meer informatie te vinden.

In de Amerikaanse Nationale Bibliotheek in Washington trof hij eindelijk de Case 6, “War Crimes Tribunals” aan.


Het is ons verteld, dat in Nürnberg maar één rechtszaak was. In werkelijkheid waren het 12 – vervolgt Dr Rath. 

Pre-war dinner for de IG Farben directors. Bron: digitalcommons.law.isu.edu

De rechtszaak nummer 6, case 6, was tegen de 24 managers van het IG Farben gericht en duurde één jaar. 

Deze managers hebben het regime van Hitler alles geleverd om de oorlog te kunnen voeren: grondstoffen, brandstoffen, explosieven etc. 


IG Farben was een kartel bestaande uit o.a. drie grootste farmaceutische bedrijven in die tijd: BAYER, HOECHST en BASF. 

Bron: AHRP Auschwitz


Het was de beslissing van deze drie grootste farmaceutische bedrijven om van Auschwitz een mega dood/uitroeiing concentratiekamp te maken door slavenarbeid te creëren. De meeste slaven in de doodkamp stierven binnen drie maanden.

Zonder IG Farben was de Tweede Wereldoorlog onmogelijk geweest. (6)


wordt vervolgd

Meer lezen:

http://blog#32: anti-Poolse stereotypen in Amerika, 

http://blog#30: de strijd om historische waarheid,

http://blog#31: anti-Poolse stereotypen met Duitsland en Rusland in de achtergrond 

http://blog#35: samenwerking tussen Gestapo en NKWD

http://blog#39: Poolse inbreng in de WOII en de mythische beschuldigingen van Polen

Vorige blog: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII – het Generaal Gouvernement, deel 2

Volgende blog: Blog#47. Deel 2: prof. Spanner maakte zeep van menselijk vet

Bronnen:

Bronnen omslagfoto: “KL Warschau”, Warszawa pamieta = KL [Konzetration Lager] Warschau. Warschau is het niet vergeten, bron: blog akademickiego onkonformisty; Warszawska Gazeta, bron: gazeta warszawska; sondaz Do Rzeczy, bron: Do Rzeczy.

Foto: “Nie czytaj u Niemca”=Lees niet bij een Duitser, bron: Wojciech Korkuc on Twitter

(1)  https://www.odkrywamyzakryte.com/prawda-o-polskich-mediach/

(2) prof. M.J.Chodakiewicz: “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010

(3) telewizja Republika: “Niemieckie koncerny prowadza wojne z polska historia”, d.d. 1-1-2019:  https://youtu.be/-cJQO70F5sA

(4) Radio Wnet.fm, “W Ringier Axel Springer zasiadało trzech wysokich oficerów SS po drugiej wojnie światowej”, dd 20-12-2018:  https://youtu.be/aZLpR-Xg4nQ

(5) telewizja Republika: “Niemieckie koncerny prowadza wojne z polska historia”, d.d. 1-1-2019:  https://youtu.be/-cJQO70F5sA

(6) “The Truth about Cancer”: https://youtu.be/KqJAzQe7_0g v.a. minuut 52.00

Blog#42: Vaccinatie van zuigelingen in Polen gebeurt onder dwang. Zelfs kinderen met contra-indicatie worden niet ontzien.

Burgerinitiatief voor vrijwillig karakter van vaccinaties in Polen

Op 4 oktober j.l. heeft de NOP *), een organisatie van bezorgde ouders een petitie “Het burgerinitiatief voor vrijwillig karakter van vaccinaties in Polen” in het parlement toegelicht. Aansluitend vond het stemmen plaats.
De medische raad in Warschau heeft meteen aangekondigd dat ze de artsen onder de Kamerleden die voor het behandelen van dit wetsvoorstel hebben gestemd, wil straffen. (1)

Kamerlid Alicja Kaczorowska, een arts in Lodz stemde voor het behandelen van het wetsvoorstel. De medische raad in Warschau wil haar en andere artsen Kamerleden straffen. Bron: Dziennik Lodzki

Vaccinatie van zuigelingen in Polen gebeurt onder dwang, tegen de wil van de ouders. Moeders in Polen tijdens hun kraambed worden geconfronteerd met dreigementen dat ze hun pasgeboren baby’s verliezen als ze de vaccinatie niet toestaan.
Momenteel worden alle baby’s in Polen gevaccineerd, zelfs met contra-indicaties, zoals baby’s met een zwak immuunsysteem, met acute problemen van de bloedsomloop en ademhalingsproblemen, met lymfekanker, met een antibioticakuur terwijl de producent duidelijk vermeldt dat het niet mag.
DE FEITEN:
  1. De hospitalisatie van baby’s in Polen is de afgelopen 10 jaar met 50% gestegen
  2. Elk vierde kind in Polen heeft last van chronische ziektes
  3. De complicaties bij kinderen in de voorschoolse opvang zijn met 60% gestegen
  4. autisme is in de afgelopen 7 jaar met 350% gestegen
  5. voor kritiek op het systeem of voor het stellen van vragen worden artsen voor de medische raad gesleept, omdat ze het voor de kinderen met complicaties als gevolg van vaccinaties opnemen
  6. Elke discussie daarover werd tot nu toe gedwarsboomd en gecensureerd. Media belaagden de initiatiefnemers, het parlement negeerde ze en vernederde

Veel Kamerleden van de zo genaamde totale oppositie blijken geen boodschap aan de basis van de mensenrechten te hebben, zegt Justyna Socha, voorzitter van de NOP. (2)

NOP wil normaliteit, respect voor de mensenrechten

De vereniging van de Poolse ouders NOP heeft 120.000 handtekeningen onder de petitie verzameld. Zij willen gelijke rechten voor de ouders in Polen zoals het in de andere 20 landen van de Europese Unie het geval is.
Ze willen controle van de kwaliteit van vaccinaties en de mogelijkheid van het melden van complicaties. De EU-richtlijn geeft burgers het recht om nadelige gevolgen van medicatie te melden. In Polen bestaat zoiets niet.
Jaren lang meldt Polen nul gevallen van complicaties na vaccinaties aan de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO), terwijl andere Europese landen er duizenden van rapporteren (3)
NOP wil dat de behandelende artsen, die dagelijks met kinderen met complicaties na de vaccinatie te maken hebben, bij de discussie worden betrokken.
In vergelijking met de Europese standaarden worden voor de Polen vaccins van inferieure kwaliteit gekocht, en er is geen nazorg. In geval van complicaties worden ouders aan hun lot overgelaten. Nog erger, 500 vaccins met verlopen houdbaarheidsdatum werden de zuigelingen in Polen toegediend. De zaak is nu de behandeling bij de officier van Justitie. (5)
Er is sprake van enorme corruptie onder de politici en bestuurders van de medische organen in Polen.

Totalitair systeem van verplichte vaccinatie

De petities ondertekend door duizenden bezorgde burgers, of honderden mails aan de president en de Kamerleden mochten tot nu toe niet baten. Niemand wilde naar ze luisteren.
De voorganger van president Andrzej Duda heeft de burgers genegeerd, en Andrzej Duda deed en doet hetzelfde. In 2016 heeft hij een wet, de uitbreiding van verplichte vaccinatie ondertekend.
Deze wet schendt in de brede zin de rechten van de mens in Polen. Het legt de burgers zomaar de dwang op, beperkt hun toegang tot informatie over vaccinaties, geeft de sanitaire inspectie macht over burgers, ontzegt burgers de mogelijkheid om klacht in te dienen of een schadevergoeding in geval van ondervonden schade aan gezondheid in gevolg van vaccinatie te ontvangen. (4)
In het Poolse parlement zitten veel advocaten als Kamerleden. Zijn hadden toen in 2016 moeten weten, dat deze regelgeving in strijd met de Poolse wet is, en dat het de Poolse constitutie schendt.
Alleen één Kamerlid heeft tijdens de zitting iets zinvols gezegd. De rest zweeg. Volgens de oud-geleerde, professor Stanisław Wiąckowski wisten ze niet waar ze over stemden. Op deze wijze hebben de Kamerleden zichzelf in diskrediet gebracht, vind hij.
Polen met haar totalitair systeem van vaccinatiedwang is tot een ideaal proeftuin en bron van winst voor de farmaceutische kartels geworden, zegt professor Wiąckowski. (3)

Ernstige voorbeelden

Aan een vaccin worden o.a.chemische substanties, zoals kwikverbindingen toegevoegd. Dit gebeurt zonder vooraf een streng onderzoek naar de veiligheid. Dit is onverenigbaar met de praktijk van het toestaan van chemische preparaten voor gebruik in de geneeskunde, zegt prof. Wiąckowski.
Het Amerikaans agentschap voor de bescherming van milieu acht 0,1 mg kwik per kilo per dag veilig.
De hoeveelheid van kwik in de drie, het meest in Polen gebruikte vaccins bedraagt 62,5 mg. Voor een zuigeling van 5 kg betekent het dat de veilig gestelde dosis 125 keer wordt overschreden.
Naast de kwikverbindingen zijn er ook fenol, die tot gevolg schokken, stuiptrekkingen, nierfalen, hartfalen en sterfgevallen kan hebben.
Verder formaldehyde, die kankerverwekkend is en aluminium, die alzheimer veroorzaakt.
In de gardasil vaccin, die jonge meisjes in Polen toegediend kregen, is bovendien rattengif gevonden.
In de eerste 18 maanden van hun leven krijgen Poolse baby’s 16 vaccins, die verplicht zijn. Daarnaast worden er ook 10 vaccins aanbevolen. Dus bij elkaar zijn dat 26 vaccins binnen de eerste 24 maanden van hun leven. Zelfs gezonde, Amerikaanse soldaten waren niet in staat deze enorme vaccinatie te doorstaan en ze werden ernstig ziek.
Dus de roep om mensenrechten, vraag naar medische ethiek en de constitutie om deze criminele praktijken tegen te gaan, is terecht. (3)

Heeft dan Brussel gelijk over de huidige regering in Warschau?

Iemand die de westerse mainstream media volgt zou zich deze vraag kunnen stellen. Het antwoord is ja en neen.
De Europese Unie vandaag wordt ideologisch gedreven en ze is op macht belust. Elk land, dat haar lijn niet wil volgen, wordt van alle kanten aangevallen.
Het is ook het geval dat de regeringen in Polen na 1989 een continuatie zijn van de poppetjes-regering uit 1944, die Stalin van buitenaf installeerde. Tot 1989 vervulden ze de directieven van Moskou.
De grote groep communisten (300.000) die Stalin naar Polen in 1944 stuurde waren voor de Polen ideologisch en cultureel vreemde mensen.
Van Stalin moesten ze hun namen naar de Pools klinkende namen veranderen, om de Polen (en misschien de wereldopinie) te laten geloven dat ze Pools waren.
Deze vreemdelingen hebben voor zichzelf welvaartsenclaves in Polen gecreëerd en de sleutelposities in het land onderling verdeeld. Ze behandelden de Poolse bevolking als vijanden en slaven.
Professor Marek J. Chodakiewicz vergelijk ze met een bloed zuigende parasiet (6), die de bevolking 50 jaar lang aan het uitputten was. Af en toe liet de parasiet zijn gastheer los om hem simpelweg niet dood te laten gaan. In de praktijk uitte het zich in de z.g.n. ‘dooi-momenten’ in het regime.
De nakomelingen van deze mensen zijn nog steeds aan de macht (zichtbaar of niet) en hun houding tegenover Polen is niet veranderd.
Brussel dient alleen als podium voor de externe spelers, die vechten om hun eigen agentuur in Warschau te hebben.
Met de gewone Polen heeft het sinds 1944 niks mee te maken.
De regerende partij PiS en president Andrzej Duda hebben veel belangrijke verkiezingsbeloftes gedaan, daarom wonnen ze ook de meerderheid in het parlement.
Polen zal nooit opleven als de oude communistische structuren, van rechters, officiers van justitie, politici, generaals en media, blijven bestaan. Het is één grote corruptie. We hebben hier ook over mensen die bloed op hun handen hebben. Dus waarom neemt de EU hun kant?
Zowel PiS als Duda hebben beloofd dit aan te pakken, maar snel hebben ze de bevolking in deze belangrijke zaken de rug toegekeerd.
Voor meer informatie:
Bronnen:
Omslagfoto: “rode kaarten”, met foto’s van kinderen, die in gevolg van vaccinaties zijn gestorven. Bron: STOPNOP (stop de ongewenste reacties op vaccinaties).
*) NOP=Niepozadane Odczyny Poszczepionkowe = ongewenste reactie op vaccinaties
(1) krantbericht, dat het straffen van artsen die voor het wetsvoorstel hebben gestemd, aangekondigd,
(2) parlementszitting, d.d. 4 oktober, met stemmen over het behandelen van het wetsvoorstel: https://www.youtube.com/watch?v=oKOPkgDsHLk
(3) prof. Bronislaw Wiackowski, professor in ruste, wetenschapper, auteur van honderden publicaties over milieu en gezondheid: “Over de vaccinatiedictatuur”, d.d. 17-10-2017:  https://www.youtube.com/watch?v=eMRBefDu5HQ&feature=youtu.be
(4) website STOPNOP, d.d. 17-7-2018: vaccinatie in Europa, schending van mensenrechten in Polen (szczepienia w europie (nop), lamanie konwencji praw czlowieka): http://stopnop.com.pl/obowiazek-szczepien-w-europie/
(5) internet tv wRealu24, d.d. 11-10-2018: gesprek met de voorzitter van NOP:  https://www.youtube.com/watch?v=ItaUYie7cvE
(6) internet tv RobmySwoje, d.d. 22-09-2015: lezing van prof. M. Chodakiewicz: https://www.youtube.com/watch?v=LgYOX1SQKfc&t=380s
of KanalTczew, d.d. 4-7-2014: https://www.youtube.com/watch?v=b6ICo87r6Ac

Blog#32: Pools-Joodse relatie en de anti-Poolse stereotypen in Amerika

Communistische dictatuur isoleert Polen
Tijdens de communistische dictatuur tussen 1944 en 1989 hadden Polen geen mogelijkheid om hun versie van de geschiedenis in het Westen te verdedigen.
De communisten in Polen vertegenwoordigden de belangen van Moskou en alles moest met de lijn van de partij stroken. De censuur en de politieterreur beperkten de vrijheid van discussie in het land. Dit alles heeft buitengewoon slechte invloed op wetenschappelijk onderzoek gehad.
De communistische dictatuur heeft de Polen in ballingschap ook het zwijgen opgelegd. Het betrof in het bijzonder de tegenstrijdigheden in de Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory’ (Yizkor bukh), die bekendmaking van namen en details vereisten.
Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis in die tijd was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen achterbleven aan de represailles van het regime bloot stellen (3).
Onze grootouders en ouders werden letterlijk voor 50 jaar opgesloten.
Tegelijk in de wereld
Op hetzelfde moment had de wereld van wetenschap in het Westen de vrijheid van open discussie over de geschiedenis van Polen. Maar om veel redenen waren de resultaten daarvan vaak door ernstige fouten getroffen, zegt prof. Chodakiewicz o.a.:
  1. de communistische archieven waren ontoegankelijk. Er was geen mogelijkheid om de officiële communistische propaganda met de documenten te vergelijken.
  2. de discussie over Polen liet de ideologische verdeeldheid onder de westerse onderzoekers zien, veroorzaakt door de koude oorlog. Dit deed de onpartijdigheid geen goed.
  3. de Poolse onderzoekers in ballingschap, zonder geld en documenten waren niet in staat hun westerse collega’s tot een concrete discussie over de geschiedenis aan te zetten.
  4. bovendien waren veel Amerikaanse wetenschappers ontmoedigd door iets dat ze dachten een ongegrond en militante Poolse provincialisme was. Daarom stemden ze graag in met de aanhoudende, kritische argumenten tegen Polen.
Men ziet dus Polen door middel van een zeer beperkt en restrictief geschreven Duitse, Russische, Oostenrijkse, Sovjets en Joodse geschiedenis. Polen is praktisch gezien afwezig als onafhankelijke factor bij het wetenschappelijk debat in het Westen. Deze afwezigheid is vooral schrijnend ten opzicht van de Tweede Wereldoorlog (4) en de Pools-Joodse relaties (5).
Dogma in plaats van onderzoek
Pools-Joodse geschillen van de jaren 50-tig en 60-tig in Amerika gingen in wezen niet verder dan de Poolse en Pools-Joodse intelligentsia in de VS. Toen bestonden nog de Pools-Joodse vriendschappen van voor de oorlog binnen de elites. Er was sprake van partnerschap in gesprekken, ruimte voor feiten en elkaars argumenten.
Vanaf de jaren 60-tig ontwikkelde een paradigma (gedachtepatroon) in Amerika, die schokkende stereotypen en valse ideeën over Polen verspreidt en die aan de basis van de meeste huidige Pools-Joodse problemen liggen, zegt prof. Chodakiewicz.
Dit gedachtepatroon:
  1. verwerpt het bestaan van de waarheid en een wetenschappelijke onderbouwing,
  2. neemt zonder kennis te maken met de feiten de ‘Poolse schuld’ aan, in elk conflict tussen Polen en Joden (collectief of individueel),
  3. verklaart ook de collectieve verantwoordelijkheid van ‘Polen’ voor de Holocaust
Deze schokkende stellingen – dogma in plaats van onderzoek – hebben op een absolute wijze de intellectueel kringen en de massacultuur in Amerika gedomineerd (5) .
Pools-Joodse relatie: privé en publiek
In de privésfeer in Amerika, volgens prof. Chodakiewicz, bestaan nauwelijks conflicten in de Pools-Joodse relaties. De etnische en religieuze achtergronden van mensen in Amerika spelen bijna geen rol. Maar daar hoort men bijna niks over in de huidige media. In zijn boek (5) laat prof. Chodakiewicz veel voorbeelden van hartelijke contacten tussen Polen en Joden in Amerika zien.
In de publieke sfeer staan de zaken er anders voor, zegt hij. In politiek en cultuur maakt het minder uit wie we zijn of wat de waarheid is. Belangrijker is hoe mensen ons zien, de perceptie.
In de eerste plaats zijn dat de intellectuele, universitaire kringen in Amerika, die deze afschuwelijk gekleurde stereotype over Polen creëren.
De nieuwe methodologische stromingen in de geschiedenis zoals, postmodernisme, deconstructie, New Historicism of recovered memories *), en de psychoanalytische benadering van bronnen en overleveringen versterken het alleen. Het effect is dat, speculatie en intellectuele debatten vervangen de wetenschap (5).
Ideologische drijfveer
Professor Chodakiewicz legt uit dat al die beschuldigingen van Polen niks met religie of nationalisme te maken hebben, maar puur met de kijk naar de wereld, de ideologie dus.
Hij geeft twee voorbeelden aan, die de situatie duidelijker maken.
Een journalist in The Washington Post verwijt Polen dat ze tijdens de WOII bleven zwijgen: “Maksymilian Kolbe, de katholieke priester zei niks en deed niets toen de Joden werden vermoord. De journalist noemde Maksymilian Kolbe een onverdraagzame antisemiet. De hele Poolse militia, speciale diensten (SB) en het leger zwegen tijdens de pogrom in Kielce in 1947”. *)

schilderij van Mieczysław Kościelniak, Auschwitz *)

Prof. Juliana Geran Pilon reageerde op het artikel en schreef: “inderdaad het zwijgen is goud en als de journalist in kwestie niet weet waar hij het over heeft, zou hij moeten zwijgen”.
Zowel de journalist als prof. Pilon zijn van de Joodse afkomst. De journalist heeft echter linkse en prof. Pilon conservatieve overtuigingen.
Het tweede voorbeeld is een artikel in The New York Times, waarin een journalist de huidige regering in Polen van ‘homofobie’ beschuldigt. Hij noemt de Poolse president een nationalist, xenofoob, ultra-katholiek en antisemiet.
Op dit artikel reageerde een rabbijn uit Warschau: ‘laat de Poolse regering met rust!’.
De stem van de rabbijn was een evenwichtige stem, op traditionele en niet postmodernistische afwegingen gebaseerd.
(5)
Cultuuroorlog  in de Amerikaanse media
Deze artikels in twee de meest belangrijke bladen in Amerika hebben niks met Polen of de waarheid te maken, maar ze weerspiegelen de ‘cultuuroorlogen’ in de Amerikaanse media.
Het doel zijn hier de universele waarheden, het christendom en de traditie. “(…) ‘Anti-katholicisme is het antisemitisme van de intellectuelen‘ (…). Dit is het laatste publiekelijk toelaatbare vooroordeel in de VS (…)”, zegt prof. Chodakiewicz.
De linkse groepen in Amerika irriteert elke traditie en een conservatieve mening. Het maakt niet uit of het om een Poolse, Amerikaanse of Joodse religie, traditie en conservatisme gaat. In Amerika verliezen ze echter elke discussie op argumenten van hun conservatieve tegenstanders.
De politici in de jaren 20-tig en 30-tig van de vorige eeuw gebruikten antisemitisme om aan de macht te komen.
De linkse dictators van intellectuele modes gebruiken nu en pseudo vriendelijke houding tegenover Joden als een instrument om de aanwinsten van de Franse en bolsjewistische revolutie of de cultureel-seksuele revolutie in de Verenigde Staten van de jaren 60-tig te behouden (5).
Amerikaanse conservatisten weten niets over Polen en over de Poolse geschiedenis en hier laten ze zich door hun linkse tegenstanders manipuleren. Polen is hier eigenlijk onbelangrijk en dient alleen als uitvlucht om de westerse waarden in Amerika aan te vallen.

Vorige blog: Pools-Joodse relatie: anti-Poolse stereotypen met Duitsland en Rusland op de achtergrond

Bronnen en toelichting:
*) 
New Historicists do not believe that we can look at history objectively, but rather that we interpret events as products of our time and culture and that “…we don’t have clear access to any but the most basic facts of history…our understanding of what such facts mean…is…strictly a matter of interpretation, not fact”:
postmodernisme, het meest in het oog springende kenmerk van de stroming is het in twijfel trekken van lang gekoesterde begrippen als waarheid en romantische authenticiteit: http://nl.wikipedia.org/wiki/Postmodernisme
deconstructie is niet op zoek naar een dieper liggende structuur of systeem van betekenis. In tegendeel: deconstructie stelt dat betekenis niet te vangen is en niet gereduceerd kan worden tot een enkel model. Teksten (en in het bijzonder literaire) zijn niet te herleiden tot een enkele betekenis, maar zorgen altijd weer voor nieuwe betekenissen. Deconstructieve literatuurbenaderingen vinden we terug in verschillende hedendaagse theorieën als gender en feminisme, post-kolonialisme en cultural studies of cultural analysis:
**) een korte uitleg is hier op z’n plaats.
  1. Priester Maksymilian Maria Kolbe was een gevangene in Auschwitz en hij gaf vrijwillig zijn leven voor een medegevangene. Het straf was hongerdood. Omdat hij het buitengewoon lang volhield, hebben de Duitsers hem met een dodelijke injectie gedood.

    Schilderij van Mieczysław Kościelniak, een gevangene van Auschwitz. Op de schilderij heeft hij de dood van Maksymilian Kolbe vastgelegd. Meer info: http://www.mieczyslawkoscielniak.com

  2. militia (milicja), SB  waren communistische apparaten van terreur. Het waren de communisten die de onrusten in Kielce in 1947 provoceerden om de aandacht van het Westen af te leiden van de door de communisten vervalste verkiezingen van 1947.
(3) M.J. Chodakiewicz “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010
(4) M.J. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc?”, p. 216, PATRIA MEDIA 2014
(5) M.J. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc”, “Stosunki polsko-zydowskie w XX wieku w perspektywie amerykańskiej” – Polska pamięć, pag. 298-313

mijnpolen.nl