Tag: communisme 1944-1989

Blog#59: Jedwabne – drie gedenkplaatsen en maar één verhaal?

Jedwabne was mij onbekend.

In de communistische tijd reisde men nauwelijks. In de eerste plaats waren daar geen middelen voor. Overnachtingen zoals men ze in het Westen kent, bestonden niet. Hotels waren niet te betalen en op vakantie ging je naar je familie. Communisten hielden de waarheid voor de mensen verborgen en de mensen onderling uit elkaar. 

Historisch Nieuwsblad, Foto: Ilona Versteeg

Voor het eerst hoorde ik de naam Jedwabne, toen ik het artikel uit 2015 in het Historisch Nieuwsblad las.

communistisch monument in Jedwabne: “Plaats van executie op de Joodse bevolking. De nazi-Gestapo en de Hitlers militaire politie hebben 1600 mensen levend verbrand – 10 juli 1941” Bron: wolna Polska . Bron: wolna Polska

Het artikel was gebaseerd op het a-historisch en a-wetenschappelijk boek van Jan T. Gross “Buren”, en zoals het boek beschuldigde het de Polen voor het verbranden van 1600 Joden in een schuur van Jedwabne.

Wat Gross in zijn boek heeft gedaan is de tekst van het monument dat de communisten na de oorlog in Jedwabne hebben geplaatst overgenomen, en de daders van de moord, de Duitsers in Polen veranderd, bevestigt dr Kurek. (9)

Via de oerbossen naar Jedwabne

“De aanwezigheid van een bizon en ander groot wild heeft de bescherming van het bos gedurende vijf eeuwen gevormd”. Bron: wikipedia

In de zomer van 2016 wilden we naar Polen op vakantie. Lekker kamperen, rond reizen, eindelijk meer van Polen zien. We wilden naar de oerbossen (Puszcza Białowieska), tegen de grens met Wit-Russland.

“De eerste schriftelijke vermelding van het Białowieża-bos is de beschrijving van de jacht van Władysław Jagiełło uit 1409” Bron: wikipedia

Sinds 2015 was er ook een onenigheid over dit gebied tussen De Europese Unie en Polen. Ik wilde de situatie zelf zien, en de informatie ter plekke inwinnen. Polen had op dit gebied een zeer lange traditie en veel kennis. Iets klopte in het verhaal niet.

We hebben de prachtige bossen bezocht, de boswachters gesproken. Zoals ik al vermoedde, was er niks aan de hand. Weer een politieke agenda die Polen in een hoek moest zetten.

In Jedwabne

Een bezoek aan Jedwabne was eerder een onverwachte bijkomstigheid op onze verdere reis richting het noorden. Langs de weg zagen we een bordje Jedwabne en we dachten, deze kans zal zich niet zo gauw weer voordoen.

Oude marktplaats, Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Het was laat op de middag toen we onze auto aan de oude marktplaats in Jedwabne parkeerden.

Onze focus lag op de plek waar de ‘bekende’ schuur stond. Eerst probeerden we zelf de weg te vinden.

Gedeporteerden naar werkkampen voor slaven in Siberië en Kazakhstan

Ter nagedachtenis van de gedeporteerden naar de werkkampen voor slaven in Siberië en Kazachstan. Foto: Ilona Versteeg

Toen we terug naar de oude markt kwamen, zagen we dit monument voor het eerst

“Ter nagedachtenis aan de gedeporteerden, degenen die stierven van honger en kou, vermoord in de Siberische en Kazachse kampen – Dankbaar voor het wonder van de redding, Sybiracy *) en Poolse patriotten van Jedwabne – 2002 – Ter herinnering aan de doden en ter waarschuwing aan de levenden”.

Nadat Sovjet Rusland Polen in september 1939 was binnengevallen, heeft Stalin 1,7 miljoen Polen naar de werkkampen voor slaven in Siberië en Kazachstan gedeporteerd. Slechts een derde van hen overleefde het.

“De wijdverbreide samenwerking van Poolse Joden met de Sovjets, bij het opstellen van de lijsten van Polen en de Poolse families bestemd voor deportaties naar Siberië, heeft de meest beschamende en beladen gevolgen voor de Poolse bevolking van Oost-Polen gehad. 

Van 17 september 1939 tot 22 juni 1941 waren het de Joodse buren die de Sovjets erop wezen welke Poolse families tegen het communisme waren”.  (1)

“(…) Geen enkele Jood boog zich ooit neer voor het monument op de oude markt dat deze Polen herdenkt (…)”. (2)

We zoeken verder …

Verder op zoek naar de schuur

Ik schroomde iemand naar de weg te vragen. Ik weet hoeveel onrecht is de bewoners van Jedwabne aangedaan.

Gross met zijn boek zocht geen waarheid. Het artikel in het Historisch Nieuwsblad door Laura Starink volgde een spoor van manipulaties, onwaarheden, en stereotyperen.

Ik passeerde een jonge moeder met twee kleine kinderen. De kinderen riepen mij tegemoet een vrolijke ‘goede dag’. Een uitwisseling van begroetingen, een glimlach. Ik dacht nu of nooit. Ik vroeg alleen “kunt u….“. En de mevrouw begon zeer vriendelijk uit te leggen waar we heen moesten. 

Gedenkmonument voor de Poolse slachtoffers van het communisme in Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Te snel afgeslagen en we kwamen uit op een katholieke begraafplaats. Voor de ingang troffen we een ander gedenkmonument aan.

Voor de slachtoffers van de NKWD en UB **)

“Ter nagedachtenis van de 180 bewoners en 2 priesters van Jedwabne, vermoord door de  NKWD, Duitse nazi’s en UB tussen 1939-1956”

Het Oosten van Polen was nog voor de WOII het doel van de Sovjet zuiveringen. NKWD vermoordde toen ruim 100.000 Polen in de z.g.n. ‘operatie Polen‘. (3)

Nadat het Derde Rijk en de Sovjet-Unie samen Polen in september 1939 binnenvielen, gingen deze zuiveringen (aan beide kanten) door. De politiek- en crimineel geradicaliseerde, communistische bendes pleegden op de burgers moorden, berovingen, verkrachtingen. De massagraven uit die tijd tellen honderden slachtoffers.

Bij de terugtrek van de Sovjets in 1941 (begin van de oorlog met Duitsland) had de NKWD een opdracht om de sporen van de communistische misdaden te wissen, d.m.v. de dodenmarsen richting de Sovjet-Unie en executies van de krijgsgevangenen.

Vanaf 1944 beginnen de bolsjewieken opnieuw “(…) razzia’s, pacificaties, liquidaties. Verdere transporten van de Poolse bevolking ver naar het oosten [Siberie, Kazakhstan], in de ellende en verderf“. (4)

Steeds dichterbij de schuur

Een oudere mevrouw gaf ons vriendelijk de volgende aanwijzingen. Gauw zagen we al de plek in de verte.

Joodse begraafplaats, Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Aan de linkerkant een Joodse begraafplaats omheind met een muur van grote, vierhoekige stenen, los tegen elkaar aangezet. Een open verroeste poort en meteen een gedenksteen. Onderaan een krans van de toenmaligen Poolse premier, Beata Szydło. 

Foto: Ilona Versteeg

Een tekst op de gedenksteen binnen de Joodse begraafplaats vermeldt dat daar de lichamen van de vermoorde Joden uit de schuur lagen. Maar is het zo? Uit mijn zoektocht blijkt dat de lichamen tot nu toe nog niet zijn overgebracht naar de begraafplaats in Jedwabne of in Israel, zoals het volgens de religieuze Joodse voorschriften zou moeten gebeuren. De exhumatie uit 2001 werd onderbroken en verder verboden, het onderzoek naar de waarheid gestopt …

Plaats tussen de Joodse begraafplaats en de plek van de ‘schuur’. Foto: Ilona Versteeg

Tegenover de Joodse begraafplaats bevindt zich een plek waar de schuur stond, de plek waar een groep van Joden uit Jedwabne was vermoord.

Een stenen omtrek, binnen een gedenkmonument. Op de voorkant van het monument zien we verbrande planken die de verbrande schuur zouden moeten symboliseren. Een tekst in Hebreeuws en in het Pools, Israëlische vlag, veel kransen van staatshoofden. Iemand heeft er een mooie uitspraak van de paus Johannes Paulus II neergezet.  

Gedenkmonument voor de Joden uit Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Aan beide kanten van het gedenkmonument zien we een plantenbegroeiing op twee plekken.
De eerste, een grotere aan de rechter kant van het monument (op de foto) is de plek waar de schuur stond en waar het eerste, grotere graf ligt. 
De tweede, kleinere beplanting vormt de tweede kleinere graf die buiten de schuur was.

Een vijandige omgeving?

We waren niet de enigen die op die dag de gedenkplaats zochten. 

Een Joods paar gebruikte GPS in haar zoektocht. Zoals wij, dwaalden ze een beetje rond.

Op de katholieke begraafplaats viel me een jonge Joodse man op. Vrij snel, bijna rennend doorzocht hij de begraafplaats.

Het is ongebruikelijk in Polen om op een katholieke begraafplaats te rennen. Later zagen we dezelfde man bij de schuur staan.

Geen gesprekken, nauwelijks elkaar aankijken of groeten. Ik kreeg de indruk dat ze snel komen en weer snel gaan alsof ze zich in een vijandige voor hen omgeving bevonden.

“Al waren het 40 miljoen mensen, die het initiatief onderschrijven, zal geen opgraving in Jedwabne plaatsvinden”.

… Dit heeft onlangs ene Jonny Daniels, hoofd van de stichting From the Depths publiekelijk verklaard. Een opgraving in Jedwabne zou in strijd zijn met de Joodse religieuze wetten. (5)

Toen dezelfde Jonny Daniels de vooroorlogse graven van Joden in Dobrzyń (red. Polen) aan de Vistula vond, belde hij Rabbi Schudrich en kreeg de opdracht om de overblijfselen en botten naar Warschau te vervoeren en ze op de Joodse begraafplaats in Okopowa te begraven. (5)

Schending van grondwettelijke rechten in Polen

In Polen wordt het grondwettelijke recht van Polen op de waarheid over de gebeurtenissen van juli 1941 in Jedwaabne geschonden. Ook historici mogen hun werk niet doen.

De minister van Justitie van de Republiek Polen is in staat om historisch onderzoek vele jaren onrechtmatig te blokkeren, historici de toegang tot gerechtelijke archieven of belangrijke geheime documenten te ontzeggen“, schrijft historica dr Ewa Kurek. En zo gebeurde het in het geval van historisch onderzoek in Jedwabne. “Ministers, aanklagers en rechters hebben absolute macht over historisch onderzoek.” (6)

1600, 900, 350, …?

In wezen weet niemand hoeveel lichamen onder de schuur liggen en hoe ze zijn omgebracht.

In 1949 vermelden de communisten (ZBOWiD)***) 1600 doden, in 1967 verklaarde de Districtscommissie voor onderzoek naar nazi-misdaden in Bialystok dat het 900 waren en in 2002, 350. Alles zonder onderzoek en exhumatie.

Prof. Andrzej Kola en zijn team begonnen een opgraving in 2001 nadat het boek van Gross verscheen. De bemoeienis van de Amerikaanse rabbijn M. Schudrich, de Amerikaanse Joden en Israel liet niet lang op zich wachten.

Ze frustreerden het werk van prof. Kola op elk punt. Geen beenderen mochten opgetild worden. Op het moment toen de onderzoekers “46 hulzen van de Duitse Mauser-wapens, type MG34” (7) vonden, daarnaast nog kostbaarheden op de lichamen van de vermoorde Joden, mocht de opgraving niet meer doorgaan.

Als Polen geen angst voor de waarheid hebben, wie dan wel?

Zowel het voorlopige rapport van de exhumatie door prof. Andrzej Kola als de beslissing over het stoppen van de exhumatie van de minister behoren tot de meest bewaarde geheimen.

De linkse groepen in Polen gebruiken ondertussen ‘Jedwabne’ om Polen de schaamte aan te praten over iets waar ze geen schuld aan hebben. Sommige Joodse groepen zien daarin een gelegenheid om Polen als een antisemitisch land in de wereld te presenteren. En hoe ongelooflijk het ook mag klinken, gebruikt Duitsland ‘Jedwabne’ om eigen schuld uit de Tweede Wereldoorlog met Polen, hun slachtoffers te willen delen! (8)

De Sovjets bolsjewieken hadden hun eigen belang bij om de waarheid over de aantallen van de slachtoffers te vervalsen. Welk belang hebben de huidige autoriteiten in Warschau om een historisch-wetenschappelijk onderzoek naar de moorden in Jedwabne te dwarsbomen, en de burgerlijke initiatieven zoals ‘Stop447‘ en de ‘de hervatting van de opgraving in Jedwabne‘ te negeren?

ongegronde claims van joodse organisaties. Edward Reid

Vorige blog: S-447, een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan – deel 2 (blog#58)

Meer lezen:

Drie genocides op de Poolse bevolking in de WOII: Ribbentrop-Molotov pakt en de samenwerking van Gestapo en de Sovjets NKWD

Het General Gouvernement (GG), het meest uitgebuit en vernietigd gebied uit alle door Duitsland in de WOII bezette gebieden: blog#43, blog#45, blog#48

Serie aan blogs over de Amerikaanse wet S-447, die in de eerste plaats Polen aanvalt en een precedent schept voor de rest van de wereld: blog#51 t/m blog#58

Bronnen

*) Sybiracy is een ere titel; deze naam krijgen Polen die voor de vrijheid van eigen land in de geschiedenis hebben gevochten. De straf daarvoor was onteigening en verbanning naar Siberië. Deze straffen pasten Russische tsaren in de achttiende en negentiende eeuw (deling van Polen) en de bolsjewieken in de Tweede Wereldoorlog toen Sovjet-Rusland Polen in 1939 aanviel en na 1944.

**) NKWD, Sovjet repressieorgaan; UB (Urzad Bezpieczeństwa), communistische veiligheidsdienst in de Volksrepubliek Polen, die de belangen van de partij waarborgde, door de tegenstanders van het systeem te elimineren. Zoals altijd bij de totalitaire systemen: ‘het doel heiligt de middelen’

***) ZBOWiD, een officiële, door de communistische staat gecontroleerde veteranenvereniging in de Volksrepubliek Polen; gevormd in september 1949

(1) Ewa Kurek: “Polacy i Żydzi: problemy z historia” [Polen en Joden: problemen met de geschiedenis], Wydawnictwo Clio, pag. 209

(2) idem, pag. 210

(3) Leszek Zebrowski: “Zydzi, Polacy, komunizm 1939-2012 – Mity przeciwko Polsce” [Joden, Polen, communisme 1939-2012]; Uitgeverij Capital 2014, pag. 68

(4) idem, pag. 70

(5) https://www.salon24.pl/u/konfederat1000/924222,jonny-daniels-osmieszyl-przeciwnikow-ekshumacji-w-jedwabnem-oraz-sam-siebie-czy-zlamal-prawo; J. Daniels is een Engels-Israelische Jood die uit het niets in Polen verscheen en die met de belangrijkste mensen uit de regering, de president op de foto’s komt. Ieder denkend mens in Polen vraagt zich af, met welk recht maakt deze man dit soort verklaringen, en welk recht geldt nog überhaupt in Polen?

(6) Ewa Kurek: “Polacy i Żydzi: problemy z historia” [Polen en Joden: problemen met de geschiedenis], Wydawnictwo Clio, pag. 21-22

(7) idem, pag. 95

(8) Ewa Kurek, “Jedwabne, anatomia klamstwa” [Jedwabne, anatomie van een leugen], Lublin 2018, pag. 152

(9) idem, pag. 85

Blog#44: 100 jaar geleden hebben Polen hun onafhankelijkheid verdedigd en hiermee de westerse democratieën voor de bolsjewieken gered. Op 11 november vieren Polen hun Onafhankelijkheidsdag met de Onafhankelijkheidsmars.

Inleding

Op 11 november vieren de Polen hun Onafhankelijkheidsdag. Maar het is niet de dag waarop de Tweede Wereldoorlog eindigde. Neen, het einde van de Tweede Wereldoorlog  bracht Polen de nieuwe bezetting (Teheran, Jalta) en een nieuw regime. Ondanks het feit dat Polen naast de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog hebben gevochten en samen de oorlog gewonnen.
We hebben het hier over het jaar 1920.
Pruisen (Duitsland) en Rusland hebben de generaties van Polen tot dan toe 123 jaar gevangen gehouden en hun land van de kaart van Europa gewist.

Roman Dmowski. Foto: wykop.pl

Op de vredesconferentie in Versailles heeft Roman Dmowski de leiders van de Europese machten overtuigd dat onafhankelijk Polen noodzakelijk is. Dmowski’s sterke argument dwong zelfs de Britse premier David Lloyd George, die Polen zo ongunstig was, dit te accepteren. (1)
Om deze prille onafhankelijkheid te bevestigen, moesten Polen eerst zes grensoorlogen en één grote met Sovjet-Rusland voeren.
De overwinning van Polen op Sovjet-Rusland heeft de verspreiding van communisme in Europa gestopt. Maar het Westen wilde het niet erkennen.
De Engelsen en Fransen wilden niet erkennen dat de Polen als eersten de overwinning op de bolsjewieken hebben behaald.

Franse generaal Louis A. Faury. Foto: wikipedia

De Franse generaal Louis A. Faury *) merkte dit bijzonder moment in de wereldgeschiedenis als enige op.
Hij zei “aan de rivieren Vistula en Niemen heeft deze nobele natie opnieuw de westerse civilisatie

Edgar V. D’ Abernon. Foto: National Portret Gallery

een dienst bewezen en men wist het niet op de juiste waarde te schatten“.

Lord Edgar D’ Abernon **) vond het noodzakelijk “de westerse publieke opinie uit te leggen, dat de Polen Europa in 1920 hebben verlost“.
Zijn ervaring heeft hij later in zijn boek “The Eighteenth Decisive Battles of the World” beschreven. (2)

De oorlog, die het lot van de wereld veranderde

Iets, dat als een grensgevecht in een klein stadje Mosty, aan Niemen begon, mondde snel uit in een oorlog. Het was een winterse dag op 14 juli 1919.
Polen moesten deze oorlog winnen om de onafhankelijkheid, waar ze 120 jaar op hadden gewacht te verdedigen. De bolsjewieken hadden toen maar één doel, de revolutie op het hele Europese continent te starten.
Het was een patstelling, die het vaststellen van de nieuwe grens onmogelijk maakte. De oorlog was onvermijdelijk. (2)
Het kritische moment van die oorlog viel in augustus 1920 toen de Sovjets in hun druk naar het Westen direct Warschau hadden bedreigd.

Strijd tussen Polen en de bolsjewieken 1919-1920. Foto: stara gwardia.pl

De slag om Warschau op 13-25 augustus werd beschouwd als een echt wonder. Het Poolse leger heeft niet alleen de frontale aanval van de Sovjets weerstaan, maar de Polen kwamen ogenblikkelijk over tot een tegenoffensief.
De oorlog eindigde op 12 oktober 1920 en op 18 maart 1921 hebben de beide kanten een vredesverdrag in Riga ondertekend. (2)
Polen hadden toen te veel problemen aan hun hoofd om hun succes in de confrontatie met Sovjet-Rusland goed te benutten. Misschien waren we inderdaad niet sterk in de oorlogspropaganda, of misschien vonden we andere waarden belangrijker. Misschien verwachtten we dezelfde eerlijkheid van anderen?
In het begin van de twintigste eeuw werd Polen als land in een extreem moeilijke omstandigheden gevormd. Voordat er een herkenbaar, modern land kon ontstaan, moesten de Polen veel problemen overwinnen.
Het vastleggen van de grenzen van Polen behoort tot de moeilijkste episode van de moderne Europese geschiedenis. (…)
Bovendien heeft Polen altijd weinig te danken gehad aan haar bondgenoten en nog minder aan haar vijanden. Allebei verwelkomden haar ontstaan als onafhankelijke staat in 1918-20 met minachting. Broos en onbemind moest Polen soortgelijke problemen van legitimiteit binnen haar eigen grenzen trotseren (3).

Conclusie

De overwinning van Polen op de Sovjets 100 jaar geleden heeft de mars van de bolsjewieken naar het Westen afgeremd. Zonder de Poolse overwinning in 1920 zouden de Sovjet grenzen tot aan de Atlantische oceaan reiken.
Voor het Westen was het alleen een “oorlog van dwergen en niet van de giganten”. Terwijl deze overwinning niet minder was, dan de overwinningen van Themistocles, Alexander de Grote, Caesar, Gustav Adolf, De Grand Condé en van vele andere grote generaals. (2)
In 1920 deden Polen wat juist was. Ze hebben hun onafhankelijkheid met enorme offergezindheid verdedigd.
Hetzelfde deden Polen in de Tweede Wereldoorlog. Opnieuw van hun land beroofd gingen ze samen met de geallieerden de strijd aan: “Voor jullie en onze vrijheid”.
Dit gold voor de strijd van de Polen tegen communisme in de jaren 70-tig en later als Solidarnosc in de jaren 80-tig. En dit geldt tot de dag van vandaag, want Polen vechten nog steeds voor hun onafhankelijkheid. In deze strijd worden ze of vanuit het Oosten of vanuit het Westen  tegengewerkt.
Polen mogen blijkbaar geen gevoel van het Pools zijn, van hun geloof en liefde voor hun vaderland en respect voor hun voorouders uiten, zonder dat de links-liberale media hen voor fascisten, neonazi of antisemieten uitmaken.
Al deze beschuldigingen zijn behalve a-historisch, onrechtvaardig en zeer kwalijk.
Stelt u zich voor dat men de Nederlanders, die elk jaar hun Koningsdag uitbundig vieren met deze namen keer op keer zou bestempelen. Want zo simpel is het.

Meer lezen:

Volgende blog: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII, deel 2

Bronnen:
**) D’Abernon maakte deel uit een geallieerde missie naar Polen tijdens de Pools-Sovjet oorlog in juli 1920. Later heeft hij zijn ervaring in een boek “The Eighteenth Decisive Battle of the World, Warsaw, 1920(1931):
(1) Leszek Pietrzak: “Zakazana Historia” ,”Zapomniana duma Polakow”, 2011 pag. 143-149, (“De verboden geschiedenis, De vergeten Poolse trots”
(2) Leszek Pietrzak “Zakazanä historia 2″/”Zapomniane zwyciestwo Polakow”, 2012  – “Wojna, ktora zmienila losy swiata”, pag. 5-8 (“De verboden geschiedenis nr 2, de vergeten Poolse overwinning”)
(3) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007é

Blog#16: Brief aan een blogger

Op een dag ging ik kijken of er nog meer bloggers op internet zijn, die over Polen schrijven. Ik vond er één. Met belangstelling nam ik zijn forum door en ik vond een reden om een brief aan hem te schrijven.

 

Beste Blogger,

 

Met belangstelling heb ik jouw blog en forum gelezen. Ik vroeg me wel af uit welke bronnen je de informatie put.

 

Ik kan me namelijk niet aan de indruk onttrekken dat deze uit één bepaalde hoek komt. Hetzelfde idee overvalt me als ik krantenberichten over Polen in Nederland lees.

 

Een desinformatiecampagne rond Polen, rond de Poolse bevolking en de nieuwe regering, die vooral intensief vanaf 2015 gaande is, brengt veel verwarring teweeg, ook onder de Polen. Het is dan zeer moeilijk het kaf van het koren te scheiden.

 

Misschien is het je onbekend dat men de media in Polen in de “Poolse media” en de “Pools-talige media” verdeelt.

 

De “Pools-talige media” zijn strikt anti-Pools. Best verwarrend, niet waar? Daar behoren Gazeta Wyborcza en de Duitse media (alles wat eigendom van Axel-Ringier-Springer in Polen is) toe.

 

De Duitse media bezitten 75% van de media marktaandeel in Polen. Bizar, hé? Een vraag rijst naar boven: hoeveel marktaandeel hebben de Poolse (of überhaupt de buitenlandse) media in Duitsland?

 

Met de “ronde-tafel-afspraken” in 1989 werd deze scheve situatie mogelijk gemaakt, wat de (post)communisten al te graag uit eigen persoonlijk belang deden.

 

De Axel-Ringier-Springer realiseert met zijn media-aandeel puur de belangen van de Duitse politiek in Polen. Maar om dit beter te begrijpen heb je meer kennis over de (recente en verdere) Poolse geschiedenis nodig.

 

Dit Duits media concern, zowel Gazeta Wyborcza verplichten de journalisten volgens een bepaalde richtlijn te schrijven.
In Polen geldt nog steeds de communistische regel dat een journalist de ‘lijn’ van de krant moet volgen, anders kan hij of zij ontslagen worden.

 

Het is wel zeer triest, dat er ook een groep Poolse journalisten bestaat, die dit soort werkvoorwaarden accepteert. Alleen om die reden is de mediahervorming in Polen zo belangrijk.

 

In Polen en in het buitenland zijn veel waardevolle bronnen van informatie over Polen te vinden, die ik je graag zou willen aanbevelen, bijvoorbeeld:

 

wPolityce.pl, wSieci.pl, Wprost.pl, GadowskiTV, Max Kolonko Tv (uit New York), RepublikaTV, wRealu.pl, Klub Ronina e.z.v.

 

Er zijn ook zeer goede wetenschappers, historici, schrijvers en onderzoeksjournalisten, zoals:

 

professor Marek Chodakiewicz (geschiedenis, wetenschap – schrijft in Amerika), Matthiew Tyrmand (schrijver, America), Leszek Zebrowski (historicus), professor Andrzej Nowak (historicus), dr. Ewa Kurek (historica), professor Mieczyslaw Ryba (historicus), professor Slawomir Cenckiewicz (historicus) e.z.v.

 

Ik kan je ook uitnodigen om mijn blog te lezen om een ander geluid  te horen en om uit de matrix van desinformatie te stappen.

 

Voor nu wens ik je veel succes en moed om dit te doen.

 

Met hartelijke groet,

Blog#15: Opstand van de militaire elite in Polen, strijd om het behoud van haar status en privileges

De hoofdpersonen van de media aanval op de minister van defensie. 

 

De militairen, die onlangs het leger verlieten (generaals Koziej, Rozanski, Bronowicz, Bojarski), roepen het Poolse leger op tot opstand.

 

Ze beweren, dat “de staat van het leger catastrofaal is”, dat “het leger wordt vernietigd”, dat een “civiel niet in staat is soldaten aan te sturen”. Het grootste verwijt aan de huidige minister van Defensie, Macierewicz is dat de jonge soldaten carrière mogen maken.

 

De media, die gehoor aan deze klaagzang geven, vermelden daarbij niet, dat dezelfde militairen hun opleidingen in het communistische Polen hebben gevolgd, lid van de communistische partij (PZPR) tot het einde van haar bestaan waren en aan de kant van de Sovjet Unie stonden.

 

Dr. Lech Kowalski, historicus, militair specialist en biograaf van de ‘generaals’ Jaruzelski en Kiszczak (4), noemt deze militairen “mensen in uniform van een generaal” (1).

 

Hun aanzienlijke meerderheid trad in het leger tijdens de staat van beleg (1981-1983), juist in de tijd toen het leger tegen de Poolse bevolking werd aangezet. Blijkbaar hadden ze toen geen problemen met  de situatie in het land, met generaal Jaruzelski en het functioneren van het leger – zegt Lech Kowalski (2).

 

Ze begonnen aan hun officiersopleiding tijdens de staat van beleg.

 

Omdat in 1982 niemand deze opleiding wilde volgen, bedacht ‘generaal’ Jaruzelski dat de kandidaten zonder diploma’s tot de officiersopleiding mochten worden toegelaten (1).

 

‘Generaal’ Koziej, de initiator van de media aanval was de hoofd ideoloog van het volksleger, loofde de rode armee en hij was expert van de militaire doctrines van de Sovjet Unie en van de Warschau Pakt. Drie kwart van zijn leven was hij aan het volksleger verbonden (2).

 

Het is opvallend dat in hun biografieën, die op internet te vinden zijn, ontbreken de jaren 80-tig. Een lezer kan haast de indruk krijgen dat ze hun officiersopleiding ergens in de jaren 60-tig hadden voltooid.

 

In de RPIII (v.a. 1989) was het gebruikelijk om de sleutelposities in het leger, militaire rechtbanken en de rechtbanken van het Grondwettelijke Hof met mensen van de militaire communistische geheime politie te bezetten. Dit gebeurde om de invloed op de soldaten uit te oefenen. Het was ‘ons kent ons’, alle posities om hen heen werden met de mensen uit eigen netwerken gevuld.

 

We hebben het over militairen die onschuldige mensen op basis van het recht van de staat van beleg veroordeelden.
Een kaste van generaals, die haar privileges dankzij Jaruzelski en Kiszczak heeft verkregen, en die nu aan het verdedigen is (1).

 

De partij Burger Platform (PO) doet mee

 

De politieke oppositie kwam met een motie van wantrouwen tegen de regering Szydlo, omdat de regering gen. J. Bojarski uit Rome heeft teruggeroepen. Ze beweerden dat het “een groot verlies voor de veiligheid” was (2). De PO schreef, dat “de Pool niet meer de baas van de NAVO is” (1).

 

Lech Kowalski noemt de stappen in de carrière van generaal Bojarski:

 

  • afgestudeerd aan de militaire academie voor politiek genoemd naar Felix Dzierzynski (red. I.V. F. Dzierzynski bekend als “de rode beul”, “de bloedige hond van de revolutie”) in Warschau
  • 1984-1989 maker van een militaire programma op de Poolse radio, dat direct onder het communistische politbureau viel
  • 1989-1991 luisteraar van het opleidingscentrum voor gevangenissen
  • 1991-2006 werkte in de Militaire Inlichtingen Diensten (WSI) *), voornamelijk in posities verbonden aan attachee
  • jaren 2000 – chef WSI
  • 2007 – directeur HRM van het Ministerie van Defensie. Hij hield postume bevordering tot generaal van kapitein St. Sojczynski bijnaam “Warszyce”, die door de UB (red.I.V.: communistische veiligheidsdiensten) werd gedood tegen.
  • vanaf 2014 – rector aan de NAVO College voor Verdediging in Rome, waarvoor hij zelf lobbyde.

 

In 2016 werd generaal Bojarski door de Poolse regering uit Rome teruggeroepen om uitleg te geven over de onregelmatigheden in zijn uitgaven. Zijn levensstandaard in Rome (los van zijn eigen salaris) overschreed de begroting bestemd voor de premier en president van Polen.

 

Volgens Lech Kowalski moeten wij ons niet gek laten maken dat generaal Bojarski een speciaal iemand is. Het is geen uitzonderlijke generaal, maar één van de velen met een communicatie diploma op zak (1).

 

Schaduw van Jaruzelski  en Kiszczak

 

Deze militairen hebben nog steeds sentiment voor de ‘generaals’ Jaruzelski en Kiszczak. Alles heeft met het systeem van toen te maken.

 

Zij hebben toen hun officiersopleiding voltooid, ze trouwden en kregen hun woningen (red. I.V. in de communistische tijd bestond chronisch gebrek aan woningen en in de meeste, kleine woningen woonden er meerdere gezinnen bij elkaar) (2). Generaal Jaruzelski was hun mentor en zij hebben hem in de jaren 80-tig gesteund (1).

 

De schaduw van Jaruzelski en Kiszczak reikte ver. Jaruzelski bepaalde de gehele jaren 90-tig, wie en wat voor de tv mocht zeggen. In die tijd veranderden alleen de namen, maar dezelfde mensen uit het communistische verleden bleven er.

 

De geschiedenis onderzoekers als S. Cenckiewicz, P. Gontarski of L. Kowalski krijgen geen kans om het leger de waarheid over Jaruzelski en Kiszczak te vertellen, ze worden simpel weg geweerd (2).

 

De militairen die nu zo veel onrust veroorzaken, hebben inmiddels het sentiment voor de communistische periode hun eigen kinderen en kleinkinderen geïnjecteerd (1).

 

Hoe is het echt met het Poolse leger gesteld? 

 

Het Poolse leger telt op dit moment 85.000 soldaten. Tot voor kort geleden waren er 140 generaals, op dit moment 80. Dit betekent de grootste verzadiging van de generaals van alle legers van de NAVO (1). Zelfs in het Chinese leger zijn deze verhoudingen anders (6) (2).

 

De fysieke efficiëntie van deze generaals is 2,5 keer lager dan die van de andere NAVO-generaals, vooral van de Amerikaanse generaals. Na 100 meter krijgen ze last van kortademigheid, dus hun gevechtswaarde heeft geen nut.

 

De generaals zijn ook slecht over het land verdeeld: 70% in Warsaw (hoofdstad) en slechts 30% in het veld.

 

Volgens Lech Kowalski, de generaals in Warschau leiden kleine groepen van 20-25 soldaten en sommige van van hen besturen alleen hun potloden. In Warschau alleen hebben ze allerlei structuur eenheden aangemaakt, die hen toegang tot veel geld verschaften.

 

Het is de volgende kaste, waar de focus van de regering is op gericht en die zich ertegen verzet. Hun doel was eerst de sleutelposities in het land te bemachtigen om verder tot de NAVO structuren, waar veel te verdienen valt door te stromen. Hier gaat het niet om de nationale defensie, want die werd helemaal verwaarloosd.

 

Zonder minister Macierewicz zou het leger uit elkaar vallen en er zou geen wapenindustrie in Polen meer zijn. Net zoals het met scheepswerven in Polen in de jaren 90-tig gebeurde.

 

Lech Kowalski verbaast zich over de ontrouw van deze generaals aan de huidige minister van defensie (1).

 

Minister Macierewicz gerespecteerd

 

Minister Macierewicz wordt door de soldaten op het laagste niveau aanbeden en gerespecteerd (1). Hij is de beste minister van defensie na 1989.

 

Minister Macierewicz houdt van het leger en hij is authentiek in wat hij zegt. Zijn voorgangers als Siemoniak, Klich en Sikorski waren het lachertje in het leger. Het jonger leidinggevend personeel weet hoe het zit en kent de waarheid (2).

 

De onderzoeksjournalist, Witold Gadowski haalt de woorden van een zekere journalist van Gazeta Wyborcza: “Het Instituut voor de Nationale Herdenking (IPN) heeft onze spionnen verraden”. Het gaat hier, zegt Gadowski, om een geheim bestand van het IPN, met de namen van de agenten van de communistische geheime politie (intelligentie, contraspionage), dat het instituut onlangs openbaar heeft gemaakt.

 

De ‘rode gezelschap’ raakte zo aan hun privileges uit de RPIII (red.I.V. post-communistisch Polen na 1989) gewend, vervolgt Gadowski, dat het nu onzin praat. Iets wat al lang in Tsjechië, en Duitsland plaats heeft gevonden, veroorzaakt ophef in Polen

 

Dus wat was de RPIII, vraagt Gadowski zich af? Een land van rechters uit de resort **) families, een land van geheime agenten? Want in hun belang ontstaat deze ophef.

 

Iedereen die minister Macierewicz ooit heeft gesproken, weet, dat het een redelijke, evenwichtige en rustige man is. Het is geen toeval dat de main-stream media de minister als gek uitbeelden.
In communistisch Polen en na 1989 vormden de militairen, de intelligentie en contraspionage een hechte groep. Deze groep verliest haar invloeden nu en ze vecht ertegen (3).

 

Ontslagen in het leger 

 

Minister Macierewicz legde in het parlement uit, dat het grootste vertrek, niet alleen in de geschiedenis van het Poolse leger, maar in de geschiedenis van de laatste tien jaar vond in 2010/11 plaats (red.I.V.: toen de huidige oppositiepartij Burgerplatform (PO) aan het regeren was). De cijfers zijn zelfs twee keer groter dan nu!

 

De vertrekken op dit moment zijn niet alleen aan personele beslissingen gerelateerd, zegt de minister. In het leger als in elke menselijke samenleving vertrekken mensen om verschillende redenen. Een lichte toename is een gevolg van het onderzoek naar het communistisch verleden van de militairen.

 

Meer dan 700 verklaringen over het communistisch verleden waren niet naar het Instituut voor Nationale Herinnering (IPN) overgebracht, wat wettelijke plicht is. De voorgangers van de huidige minister verstopten de verklaringen in lades in plaats van ze naar het IPN te brengen.

 

Volgens het presidentieel bureau en het Bureau voor de Nationale Veiligheid verloopt de uitwisseling van personeel in het leger rustig en er is geen bedreiging voor het hoger personeel. Er zijn meer soldaten bij het leger gekomen dan weggegaan (2).

 

Bronnen:
(1) TvRepublik,28-3-2017, onderzoeksjournaliste Dorota Kania – het programma: “Kim sa generalowie nawolujacy do buntu w wojsku polskim?“, feljeton i rozmowa z dr. Lechem Kowalskim
(2) Tv INFO, 31-3-2017: interiview met dr. L. Kowalski
(3) GadowskiTV,18-4-2017: “Sedziowie wszystko moga w Polsce
(4) films met toelichting van de historici: “Towarzysz general” over ‘generaal’ Jaruzelski en “Cze.Kiszczak” over ‘generaal’ Kiszczak: deze twee mannen werden aan de wereld als manen van eer voorgesteld. De historische onderzoeken tonen nu ook duidelijk aan wie ze werkelijk waren:  communistische vazallen van Moskou, elkaars vertrouwelingen, opportunisten en carrièremakers, communistische misdadigers en landverraders; de rang van generaal vanuit de partij en niet op basis van hun militaire verdiensten verkregen.
(6) Polen: bij 121 generaals op 100.000 soldaten = 1 generaal op 826 soldaten – China: 191 generaals op 2.500.000 soldaten = 1 generaal op 13.089 soldaten
*) WSI (Militaire Inlichtingen Diensten), in 1991 opgericht – bestond grotendeels uit de communistische officieren, die in Rusland (GRU, KGB) werden opgeleid; diende de Russen om in de Poolse speciale diensten door te dringen en de politieke scene in Polen te manipuleren; WSI controleerde de media in Polen om de publieke opinie te beïnvloeden; gefinancierd uit de staatskas, door staatsbedrijven (dekmantel voor deze officieren) en uit illegale bronnen (smokkel).
**) het woord resort heeft in het Pools nog een andere betekenis. In 1944 werd Polen door Sovjet-Unie gekoloniseerd, door de communistische agenten bestuurd en door het rode leger bewaakt. De communistische agenten en hun families beschikten over speciale privileges en onderlinge connecties. Het gaat hier om beslissende posities in politiek, rechterlijke macht, het leger, media etc. Samen vormden ze een systeem, een gesloten ‘resort’ dat zichzelf diende. Ze beschouwden hun privileges en posities als erfelijk goed. Deze situatie is na 1989 blijven voortbestaan door de transformatie van Polen (ronde tafel afspraken in 1989, buiten om de wil van het volk)) in een z.g.n. post-communistisch land, waarin alles bij het oude bleef.

Blog#3: Georganiseerde brutaliteit. De totale oppositie in Polen bezet het parlement – deel 1: de situatie

INLEIDING

De  oppositie (bestaande uit twee partijen PO en .Nowoczesna) in Polen heeft zich een “totale oppositie” genoemd en ze verwerpt alles wat de nieuwe regering doet. Met “ulica i zagranica” (“de straat en het buitenland”) poogt ze de nieuwe regering van Recht en Rechtvaardigheid om ver te werpen.
De strijd die de oppositie nu voert, gaat om de macht en de privileges die ze nu aan het verliezen is.

 

Zoals professor A. Zybertowicz, historicus en socioloog, in zijn interview voor Radio Maryja zei: de partij Burgerplatform (PO) en de Poolse Boerenpartij (PSL) gedragen zich alsof ze het land met de mensen die anders dan zij denken, niet willen delen.

 

Op 16 december 2016 bezetten de oppositiepartijen (Burgerplatform) PO i .Nowoczesna (De Modern Party) het Poolse parlement.

 

Juist op de dag, waarop de moorden in de WUJEK mijn worden herdacht.

 

Toen de mijnwerkers tegen de staat van beleg in Polen in december 1981 protesteerden, bevolen de toenmalige communistische machthebbers op ze te schieten. 9 mijnwerkers werden toen gedood, tientallen raakten gewond.

 

De oppositie eigent zichzelf deze dag toe. Ze wil zichzelf als slachtoffer aan het land en de wereld voorstellen. Veel jonge Polen weten het niet, maar de mensen die nu in de oppositie plaatsnemen (PO, PSL, Nowoczesna en KOD), stammen uit dezelfde communistische machthebbers als toen in 1981.

 

De toonaangevende westerse media krijgen ook van hen het onjuiste beeld van de situatie in Polen.

 

In deze blog en in het vervolg zal ik uit een zetten wat in het Poolse Parlement op 16 december vorig jaar is gebeurd, wat en wie er achter zit.

 

DE SITUATIE

 

Begrotingswet en de rechtvaardiging

 

Op 16 december 2016 zou het Poolse parlement over de begrotingswet voor 2017 stemmen.
Deze wet houdt ook een rechtvaardiging in (de zgn. dezubekizacji-wet) over het toekennen van pensioenen aan de slachtoffers van het communistisch repressie apparaat en de mensen die dat apparaat in stand hielden.

 

Deze wetten zijn ere zaken voor de regerende partij. Het gaat om eerlijkheid en sociale rechtvaardigheid, vooral in de Poolse werkelijkheid. Daar heeft de regerende partij ook het meerderheidsmandaat voor in het parlement.

 

De slachtoffers van het communistische repressie apparaat  krijgen op dit moment pensioenen onder het nationaal gemiddelde, terwijl hun vervolgers royale pensioenen van tussen 10-20 keer hoger dan het nationaal gemiddelde ontvangen .

 

De gemiddelde pensioen in Polen op dit moment bedraagt 2000 zloty. De helft van de gepensioneerden in Polen ontvangt op dit moment dit bedrag per maand. Velen ontvangen een bedrag lager dan 1000 zloty per maand (1 euro = +/_ 4,50 PLN).

 

Stemmen

 

Art 36 van het Reglement van het parlement zegt dat wetsvoorstellen in drie lezingen worden beschouwd, en de resoluties in twee lezingen (1). De wijzigingen van een wetsvoorstel mogen, volgens dit artikel tot de afronding van de tweede lezing ingebracht worden.

 

De voorzitter verklaart dat de discussie gesloten is en dat het stemmen begint. Vanaf dat moment kan men alleen zijn inbreng geven over de wijze of volgorde van het stemmen. Daarna begint de voorzitter afgevaardigden aan te roepen om te stemmen.

 

Het is de derde lezing over de begrotingswet voor 2017 in het parlement. In de derde lezing van de zitting is er geen ruimte meer voor formele voorstellen volgens het reglement. Er volgt een ronde voor het stellen van vragen.

 

Oppositie  verstoort het stemmen

 

In plaats van vragen stellen, gebruiken de leden van de partij Burgerplatform (PO) hun spreektijd om een protest tegen, zoals ze het zeggen ‘de nieuwe perswet’ te uiten.

 

De Kamerleden van de partij Burgerplatform (PO) brengen om de beurt op het spreekgestoelte een vel papier met een tekst daarop “vrije media”. Het onderwerp van ‘de media’ is niet aan de orde in deze zitting. Immers gaat het wetsvoorstel over de begroting en pensioenen. De voorzitter vermaant de Kamerleden door zich op het Art. 175 (2) van het reglement te beroepen.

 

Dan komt weer een Kamerlid van de partij Burgerplatform PO, M. Szczerba op het spreekgestoelte en hij uit zijn protest op dezelfde wijze. Bovendien wendt hij zich respectloos tot de voorzitter door ongepaste adressering van de ambt.

 

De voorzitter vermaant het Kamerlid herhaaldelijk. Als dit niet helpt, besluit de voorzitter het Kamerlid M. Szczerba van het debat uit te sluiten op grond van het artikel 175, p. 5.

 

De oppositie eist dat de voorzitter op zijn beslissing over uitsluiting terugkomt. Ze beginnen de parlementstribune massaal te bezetten en later ook de stoel van de voorzitter.

 

Het is de Kamerleden wel bekend, dat een Kamerlid tegen de beslissing van uitsluiting bij het presidium van het parlement in beroep mag gaan (art 175, p.6). Maar in afwachting op het besluit blijft het Kamerlid van het debat uitgesloten.

 

De meerderheid van de Kamerleden wil stemmen over de twee wetten die aan de orde zijn. Tot aan twee keer toe last de voorzitter een pauze in om de oppositie een kans te geven de tribune en de stoel van de voorzitter te verlaten.

 

Vice-voorzitter van het Senaat, Adam Bielan: “Als we geweld tegen de oppositie hadden gebruikt, zou de oppositie dit onmiddellijk inzetten om protesten te organiseren en een klacht bij het Europees Parlement in te dienen. Blijkbaar is niemand geïnteresseerd in het feit dat de oppositie hier het reglement van het parlement en het Poolse strafrecht aan het overtreden is.”

 

Verplaatsing van de zitting

 

Wanneer het geen effect heeft, besluit de voorzitter de vergadering naar de Kolom Zaal te verplaatsen. De Kolom Zaal is een na de grootste zaal in het Poolse Parlement. Daar vond ook het stemmen plaats.

 

Het Art.10 wet 1 reglement 3 van het parlement machtigt de parlementsvoorzitter tot het bijeenroepen van vergaderingen, met inbegrip van het bepalen van de tijd en de plaats.

 

Alle Kamerleden werden geïnformeerd over de nieuwe plaats van de zitting door middel van een persoonlijk SMS-bericht en door een bericht op het grote scherm in de plenaire zaal.

 

De parlementaire zitting in de Kolom Zaal op 16 december 2015 was geen precedent. Daar vond ook plaats de 73-ste parlementaire zitting in de zesde termijn op 12 augustus 2010, toen de partij Burgerplatform (PO) aan de macht was.

 

De twee wetten zijn met de meerderheid aangenomen.
Art. 190. over de meerderheid voor het passeren van wetten: het parlement passeert wetten met een meerderheid van stemmen in de aanwezigheid van ten minste de helft van het wettelijke aantal van Afgevaardigden, tenzij het in de Grondwet anders is bepaald. ( 3)

 

Onterechte klacht van de oppositie

 

De oppositie partijen klagen dat hen de toegang tot de Kolom Zaal was ontzegd, dat de deur dicht was.

 

Het is onwaar. De deur die dicht was, was de nooduitgang. De parlementaire wacht wees iedereen de weg naar de hoofdingang van de Kolom Zaal aan. De oppositieleden liepen vrij in en uit de Kolom Zaal met hun smartphones en ze maakten foto’s, opnames. Het is duidelijk te zien op de opnames van het parlement. De oppositie was ook bewust van het vereiste electoraat dat in de Kolom Zaal aanwezig was.

 

Onrusten op straat

 

‘s Avonds heeft zich Het Comité voor de Verdediging van de Democratie (KOD) voor het parlementsgebouw verzameld. De KOD aanhangers begonnen de uitgangen van het parlementsgebouw en van het hotel voor de Kamerleden te blokkeren.

 

Rond 3.00 uur ‘s nachts lukte het de regering en de leden van de regeringspartij het parlementsgebouw te verlaten. Ze werden door de KOD- en oppositieaanhangers belaagd.
Sommige demonstranten gooiden zich onder de regeringsauto’s, sommigen gingen op de straat liggen.

 

Provocatie ontmaskerd

 

De websurfers lukte het een provocatie van de oppositie te ontmaskeren.
Een man ging op de straat naast een ontplofte rookgranaat liggen. De voorbijgangers hebben zich om hem bekommerd, zijn pols gemeten. Vervolgens stond de man zelfstandig op en hij pakte zijn telefoon om iemand te bellen.

 

De partij Burgerplatform (PO) gebruikte daarna deze opnames voor haar anti-PiS-reclame spot, ondanks het feit dat toen al in de media over deze situatie als provocatie werd bericht.

 

In tegenstelling tot bepaalde berichten, heeft de politie geen gas gebruikt.

 

De demonstranten van het KOD en van de oppositie intimideerden de journalisten van de publieke omroep, TVP INFO die hun verslag voor het parlementsgebouw probeerden te doen.

 

Nieuwe perswet

 

De aanleiding voor de oppositie was naar haar zeggen de nieuwe perswet, die de vrijheid van de journalisten zou beperken.

 

In werkelijkheid bestond die wet nog niet eens op papier. Het was een voorstel van een wet om de omgang met de media te reguleren. Maar ook om het mediawerk makkelijker te maken, de journalisten te faciliteren.
Bovendien ging het om de voorstellen die verre weg minder streng waren dan in menig een westers land.
In het Amerikaanse Congres bijvoorbeeld gelden precieze voorschriften over hoe en waar de journalisten zich mogen begeven. De opnames met een verborgen camera zijn bijvoorbeeld verboden. Bij het overtreden van deze regels dreigt schorsing voor 3 maanden en bij herhaling van een overtreding tot 2 jaar.

 

Magdalena Ogorek, historicus en publiciste die een tijd in het parlement had gewerkt, beschrijft haar ervaringen als volgt: “de wijzigingen in de regelgeving voor de journalisten in het Poolse parlement vinden regelmatig plaats. Het is niet meer zoals tientallen jaren geleden. Dat de journalisten op slippers naar het parlement komen, laat ze achterwege. Maar ze rennen achter de Kamerleden praktisch tot in de toiletten. De camera’s mogen tegen de hoofden van de Kamerleden stoten en het is dan oké. De  journalisten overvallen de Kamerleden, maar ze zijn niet eens op een gesprek voorbereid. (…) “. (4)

 

Toen de onrusten over de mediatoegang tot het parlement ontstonden, heeft de regering de redacties en de journalisten uitgenodigd om de regels voor de media na de feestdagen in overleg te bepalen. Deze uitnodiging is ook aangenomen.

 

Desondanks bleven de oppositie partijen de plenaire zaal van het parlement te bezetten.

 

Hypocrisie van de oppositie

 

Piotr Palka, een journalist van Rebelia.pl: “Dezelfde woorden over de vrijheid van media hoorden we niet van de partij Burgerplatform in 2014, toen het ‘Tape-schandaal’ uitbrak. Toen vielen de mensen van de ABW (De Interne Veiligheidsdienst) de krant “WPROST” binnen en ze hadden met geweld de laptop met opnames uit de handen van de toenmalige hoofdredacteur getrokken.
Ook niet toen Pawel Graz, de woordvoerder van Donald Tusk (voormalig premier) ontmoetingen met een van de zakenmannen van de krant RZECZPOSPLITA had om de ontslagen in die krant af te spreken.

 

Stanislaw Niesiolowski van de partij Burgerplatform (PO) scandeert nu over de vrijheid van media voor het parlementsgebouw. Niet zo lang geleden heeft hij de journaliste Ewa Stankiewicz van de TV Republica fysiek aangevallen op het terrein van hetzelfde parlement.
Toen hebben we als journalisten een brief ter verdediging van haar aan de regering van de partij (Burgerplatform) PO en (Boernpartij) PSL gestuurd en daar is niks mee gedaan. Ook de spreekbuizen van de voormalige regeringen als Monika Olejnik of Tomasz Lis spraken daar niet over.
We hebben te maken met een mediale orde, die de mensen die nu aan het protesteren zijn, hebben gecreëerd. Het is een hysterische oppositie. ” (5)

 

Witold Gadowski, onafhankelijke onderzoeksjournalist: “Wat voor het parlement nu plaats vindt, is een theater. Het parlement wordt gebruikt door de mensen, die betaald worden van buitenaf en die niets om Polen geven.
Het is hen niet gelukt de nieuwe regering met behulp van de straat om ver te werpen.

 

Vanaf het begin van de regering van premier Szydlo ontstond Het Comité voor de Verdediging van Democratie (KOD) en het begon meteen met zijn destructieve, aanvallende, negatieve en provocatieve acties.

 

Ze wisten dat ze elke maand die voorbij gaat hun geld en invloeden verliezen. Hun staat, de anti-staat, die door de officieren en diegenen die nu het parlement aan het bezetten zijn, werd geregeerd, is aan het krimpen.” (6)

Volgende blog: “Wie en wat zit achter het handelen van de z.g.n. ‘totale oppositie’ in Polen”

Vorige blog: “Propagandafunctie van woorden”

Bronnen:
Lezingen.Dz.U.2012.0.32, d.w.z. – Resolutie van het Poolse Parlement op 30 juli 1992 – Voorwaarden van het Poolse parlement:
(1) Art 36 van het Reglement van het Parlement: wetsvoorstellen worden beschouwd in drie lezingen, en de resoluties van de twee
(2) Art. 175:  Taken en bevoegdheden van de voorzitter van het Parlement in de loop van de sessie, p. 1 t/m 7
(3) Art. 190. over de meerderheid die nodig is voor het passeren van wetten (Hoofdstuk 3: Stemmen, Art 188: Principes van de stemming)
(4) TVP INFO, 16-12-16
(5) idem
(6) GadowskiTV d.d. 30 december 2016
Foto: na podstawie projektu okladki M. Marchewicza do ksiazki
B. Stanislawczyk “Kto sie boi prawdy?”
Polen, belangrijke data in de geschiedenis

Blog#1: Ter inleiding op mijnPolen.nl

“Those who have the privilege to know have the duty to act” – Albert Einstein.
Pools antisemitisme?
In Amerika en in West-Europa bestaan mythen en stereotypen over Polen. Een voorbeeld daarvan is antisemitisme.
In veel westerse kringen neemt men steeds vaker het argument van het Poolse antisemitisme aan als een van de bronnen van de Holocaust (1).
Waarom denkt men zo? Wie vraagt zich nog af of het überhaupt klopt?
Feliks Koneczny, filosoof en historicus van de vorige eeuw schreef: “In de Poolse geschiedenis waren fouten maar er was geen kwaad. Een Pool hoefde zich niet te schamen voor zijn land en zijn geschiedenis (..)”(2).

Communistische dictatuur 1944-1989

De communistische dictatuur tussen 1944 en 1989 zorgde ervoor dat de Polen geen mogelijkheid hadden om hun versie van de geschiedenis in het Westen te verdedigen.
De communisten in Polen vertegenwoordigden de belangen van Moskou, een goed beeld van het land stond niet op hun agenda. De censuur en de politie terreur beperkten de vrijheid van discussie in het land.
Ook hebben ze de Polen in ballingschap het zwijgen opgelegd. Het betrof in het bijzonder de polemiek met de Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory’ die de bekendmaking van de namen en de details vereisten.
Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis in die tijd was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen bleven aan de represailles van het regime bloot stellen (3).

Anderen praatten over de Poolse geschiedenis

Op hetzelfde moment had de wereld van wetenschap in het Westen de vrijheid van open discussie over de geschiedenis van Polen. Maar om veel redenen waren de resultaten daarvan vaak door ernstige fouten getroffen, o.a.:
  1. de communistische archieven waren ontoegankelijk. Er was geen mogelijkheid om de officiële communistische propaganda met de documenten te vergelijken.
  2. de discussie over Polen onder de westerse onderzoekers liet de ideologische verdeeldheid zien, veroorzaakt door de koude oorlog. Dit deed de onpartijdigheid geen goed.
  3. de Poolse onderzoekers in ballingschap, zonder geld en documenten waren niet in staat hun westerse collega’s tot een concrete discussie over de geschiedenis aan te zetten.
  4. Bovendien waren veel Amerikaanse wetenschappers ontmoedigd door iets dat ze dachten een ongegrond en militante Poolse provincialisme was. Om deze reden stemden ze graag in met de aanhoudende argumenten, die sterk in het voordeel van de kritische kijk naar Polen waren.
Men ziet dus Polen door middel van een zeer beperkt en restrictief geschreven Duitse, Russische, Oostenrijkse, Sovjets en Joodse geschiedenis. Polen is praktisch gezien afwezig als onafhankelijke factor bij het wetenschappelijk debat in het Westen. Deze afwezigheid is vooral schrijnend in relatie tot de Tweede Wereldoorlog (4).

Communistische tactieken

Toen de Sovjets Polen in 1944 wilden koloniseren hebben ze de Poolse strijders voor de onafhankelijkheid (soldaten, scouts en diegenen die tegen het communisme waren) “fascisten” genoemd.
Toen de communisten in de jaren 80-tig hun macht veilig wilden stellen, hebben ze de Solidarnosc mensen van het eerste uur als “extremisten” bestempeld, puur om ze te neutraliseren.
Na 1989 is Polen door de transformatie een postcommunistisch land geworden. Onder de mom van “democratie”, “pluralisme”, “tolerantie” of “strijd voor mensenrechten” konden de oude communisten weer hun gang gaan, het land uitverkopen en zichzelf ten koste van de Poolse bevolking verrijken.

Moeilijk een ander land te vinden, dat zo weinig te verwijten valt

Polen is een land met duizend jaar geschiedenis, in de Latijnse en Europese cultuur verankerd. Het is moeilijk een ander land in de wereld te vinden, dat zo weinig te verwijten valt.
Polen was geen imperialistisch land, had geen kolonies, buitte geen mensen uit.
Polen kende geen godsdienstoorlogen.
Door de eeuwen heen was Polen een oase van tolerantie. Aan de ene kant werd Polen gezien als verdediger van het christendom. Aan de andere kant had de Poolse staat een ongewoon libertijnse houding ten opzichte van zijn onderdanen. Joden uit heel Europa trokken naar Polen, waar ze hun eigen universiteiten, eigen bestuur etc. hadden.
In de Tweede Wereldoorlog was Polen het enige land zonder een regering onder de leiding van de Duitse bezetting.
Polen was een van de twee landen in de Tweede Wereldoorlog waar de bezetter voor elke hulp aan Joden het hele gezin direct met de dood strafte. 25% van de rechtvaardigen in “Yad Vashem” zijn Pools.
Wie is bekend met de belangrijke rol van Polen in de overwinning van de Tweede Wereldoorlog:
“(…) Given the knife-edge on which the outcome depended, it could be argued that the Poles played a key role in turning the tide of victory when the fate not just of Britain, but of the world, hung in the balance”(5).
“The Polish contribution to Allied victory in the Second World War was extraordinary, perhaps even decisive, but for many years it was disgracefully played down, obscured by the politics of the Cold War”(6)
De Blog
Deze blog gaat over het werkelijke beeld van Polen. Geïnspireerd door de fantastische mensen, historici, filosofen, wetenschappers en onderzoeksjournalisten in Polen en in het buitenland.
Ik nodig iedereen uit om deze blog te lezen en hiermee het echte Polen te leren kennen.
(1) M. Chodakiewicz *) “Historia jako wycinanka”,  Rzeczpospolita 18 listopada 2006
(2) F. Koneczny, “Dzieje Polski”, p.310
(3) M. Chodakiewicz “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010
(4) M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc?”, p. 216, PATRIA MEDIA 2014
(5) http://www.winstonchurchill.org/publications/finest-hour/finest-hour-145/1939-1945-polands-contribution-to-victory-in-the-second-world-war
(6) Ben Macintyre, Poland’s war contribution was extraordinary, and disgracefully downplayed –  The Times, december 10, 2010
http://www.thetimes.co.uk/tto/news/world/europe/article2839471.ece
*) Marek J. Chodakiewicz, professor geschiedenis, wetenschapper, schrijver; o.a. Institute of World Politics in Washington, United States Holocaust Memorial Council (2005-2010)

mijnpolen.nl