Categorie: v.a. 2015 en actueel

Blog#58: S-447 – uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties. deel 2: overname van Polen in 1944, opmerkelijke stappen op weg naar de wet S-447, Amerika en Israël.

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen:

  1. “S-447 JUST”/De inleiding:  historische feiten, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken na 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. De vrijwaringsverdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en de andere Europese landen
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel 1, Deel 2
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties – Deel 1: onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur, Deel 2: , overname van Polen in 1944, opmerkelijke stappen op weg naar de wet S-447, Amerika en Israël
  7. “Holocaust restitutie – “Dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties” – helaas is dit artikel van fenixx.org van internet verwijderd.

Het verraad

Teheran 1943: Stalin, Roosevelt en Churchill. Foto: Franklin D. Roosevelt library, public domain

De Teheran (1943) en Yalta (Jałta, 1945) conferenties, hebben het lot van Polen voor de komende 50 jaar, en na 1989 bepaald.

Hoe groot het verraad, van de Amerikaanse en Britse elite was, laat deze docu goed zien: https://youtu.be/7EvPXStuqlc

Jalta 1944. Churchill, Roosevelt, Stalin. Foto: Library of Congress

De overname van Polen in 1944 

Aan de Holocaust ontsnapten alleen de Joodse intelligentie, Joodse rijken en de Joodse communisten. De Joodse communisten keerden in Polen terug in 1944 in de tanks van de Sovjet bolsjewieken. (1)

(…) “Maar hoewel ze [communisten] bleven overtuigen, en [de Polen] gouden bergen beloofden, lukte het hen [communisten] alleen het ergste soort te rekruteren: onwetenden, armoezaaiers, analfabeten; en de domme, de gevaarlijke“. (2)

De Poolse, Joodse en Sovjet bolsjewieken hebben de Poolse bevolking de “heerschappij van het gepeupel*) d.m.v. terreur (NKWD, het rode leger) opgelegd. (3)

Volksdemocratie

De z.g.n. ‘volksdemocratie‘ in het naoorlogse Polen betekende in de praktijk dat posities in de politiek, regering, rechtbanken en het leger verkreeg men door middel van overerving, netwerken en onderlinge (partij)benoemingen.

Vanaf 1945 hebben de bolsjewieken de relaties met Joden in het buitenland overgenomen. (4) Van Stalin kregen ze de opdracht om Polen te breken. 

Na de dood van Stalin in 1956 begon een strijd tussen twee groepen binnen de communistische partij, de z.g.n. “chamy” [= gepeupel] en “zydzi” [=joden]. Dit mondde uit in de uittocht van veel Joden uit Polen in 1968.

De Joodse communisten, die Polen in maart 1968 verlieten, hadden er geen belang bij om aan het Westen uit te leggen waarom ze het deden. Uit angst voor de verantwoordelijkheid voor de stalinistische misdaden, vertelden ze de wereld dat ze door de “Poolse antisemieten werden vervolgd“.  

Polen, opgesloten achter het IJzerengordijn, hadden geen mogelijkheid op verdediging.  

Kansen van Solidarnosc?

In de jaren 80-tig van de vorige eeuw lijkt het communistische block te wankelen, maar het is nooit gevallen.

Toen Regan Solidarność in 1981 wilde helpen (met enkele miljoenen dollars), had zich Mosad met het aanbod van bemiddeling aangemeld en direct de oude contacten uit de tijd van Berman aangehaald. (4)

“(…)[Jakub] Berman draagt veruit de grootste verantwoordelijkheid voor de bloedige terreur van het stalinistische tijdperk in Polen, waarop hij toezicht hield door “zijn” volk, in het veilige syndicaat van misdaden, stalinistische criminelen (…).” (…) Om de macht en controle over Polen onopgemerkt over te nemen, drong hij erop aan, hun namen in het Pools te veranderen en hun Joodse afkomst te verbergen.(…)” (5)

Het waren “sowietniki [Sovjets agenten], die zichzelf als Polen voordeden en een opdracht hadden om Polen in de gaten te houden” – zei prof. Wiesław Wysocki, hoofd van de afdeling Geschiedenis van de 19e en 20e eeuw aan de kardinaal Stefan Wyszyński University. “Elk departement in het land had een sowietnik. De belangrijkste documenten waren in het Russisch en niks zonder zijn toestemming mocht uitgegeven worden. Hij had totale controle.” (34)

Mosad gaf het geld aan een deel van de oppositie, die volgens de afspraken tussen Wojciech Jaruzelski en David Rockefeller op 25 september 1985 (6), de macht in Polen na 1989 zou overnemen.

Jaruzelski en Kiszczak hebben de macht niet aan Solidarność, maar aan de Joden [red. IV: Bronislaw Geremek =Benjamin Lewertow; Adam Michnik = Adam Szechteren; Jacek Kuron = Icek Kordblum] gegeven” (…). “De kliek van Geremek heeft toen de ministerie van buitenlandse zaken overgenomen en tot nu toe bepaalt ze het beleid. Een voorbeeld is hier de huidige minister van buitenlandse zaken, Czaputowicz. ( …) Dezelfde mensen onderhandelen nu over de claim van de Joodse organisaties (…), aldus oud ambassadeur, Krzysztof Baliński.
Op de vraag waarom het verkeerd is dat Joden de ministerie van buitenlandse zaken aansturen, antwoordt oud-ambassadeur, “deze mensen vertegenwoordigen de Loge van B’nai B’rith, (Loge Polin, de Orde van de Zonen van het Verbond) en deze behartigt geen Poolse belangen, maar de Joodse en Israëlische“. (4)

Vleierij van de huidige regering (PiS) in Polen?

De huidige regering in Polen, PiS heeft tot nu toe niets gedaan om het monopolie van de Joodse minderheid in Polen in het internationale beleid van Polen te breken” (…), aldus oud ambassadeur. “Over de Pools-Joodse zaken praten nog steeds Joden met Joden (…) alsof er in een populatie van 40 miljoen geen één Pool te vinden zou zijn”. (4) De regering stuurt ook geen historici, ” (…) maar schuift Adam Michnik en Dawid Warszawski naar voren”. (4)

De uitspraken van president Duda over de Pools-Joodse relatie roepen serieuze vragen op. Hij praat over polin i.p.v. Polen. Onlangs heeft hij in een ontmoeting met de vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap in Polen gezegd, dat  “(…) er geen Pool bestaat, die 100% kan zeggen dat hij niet eens één druppeltje Joods bloed in zijn bloed heeft.(…)” ( 7)

We weten inmiddels dat historisch gezien snijden deze uitspraken geen hout. De assimilatie van Joden in Europa de z.g.n. haskala begon in de tweede helft van de negentiende eeuw, en in Polen was het mislukt.

Alleen 15-20% van het totale 10% Joden in Polen assimileerde. Het is 1,5-2% van de totale Poolse bevolking! De rest bleef, zoals Joodse historicus, Majer Samuel Bałaban (hebr. מאיר בלבן) het verwoordde: “een compacte massa van orthodoxie“. (8)

Het is ook zorgelijk dat niemand binnen de regering verantwoordelijk lijkt te zijn voor wat er in de musea, polin en Auschwitz gebeurt.

Witold Pilecki, die vrijwillig naar Auschwitz ging om de informatie te verzamelen en een verzetsbeweging op te zetten. Bron: Fnac.be

Het museum polin verspreidt leugens over Polen. De families van de Poolse slachtoffers uit Auschwitz is verboden het terrein te betreden en de Poolse vlag mee te nemen. Dit geldt ook voor de familie van Witold Pilecki (9), de voor de wereld onbekende held van de WOII. Het blok 11 in Auschwitz, waar de Poolse gevangenen in de eerste twee jaar van de Tweede Wereldoorlog zaten, is sinds vorig jaar voor het publiek gesloten.

“De geverfde vogel” en het begin van de wereldwijde laster tegen Polen

Het boek “De geverfde vogel”, van Jerzy Kosiński baande weg naar de wereldwijde, anti-Poolse laster. (10) Norman Filkenstein noemt “De geverfde vogel” (…) “het eerste grote Holocaust-bedrog (…)”. (11)

Dankzij de Poolse schrijfster Joanna Siedlicka en de Amerikaanse journalist James Parc Sloan is “De geverfde vogel” ontmaskerd.

Het wordt niet meer als document, maar als voorbeeld van een literaire mystificatie en een beschrijving van de seksuele fobieën van de auteur gezien. (12)

Uit het onderzoek van Joanna Siedlicka leren we het ware verhaal, “van de familie Lewinkopf-Kosiński die de bezetting op het Poolse platteland overleefde, dankzij boeren, een priester en een lokale PPR-eenheid (…)”.
Dat hier geen sprake is van een “periferie“, “(…) geen dwalende jongen, maar liefhebbende, rijke ouders. Geen hooligans, maar, hoewel eenvoudige maar wel fatsoenlijke mensen die zoveel mogelijk hielpen. Geen marteling, waarvan hij [Kosinski] een symbool werd, integendeel (…)”. (13)

Nu blijkt, dat “De geverfde vogel” werd verfilmd. Eind 2109 vond de première van de film plaats.

Wat wilde de Tsjechische filmmaker, Vaclav Marhoul hiermee bereiken, vraag ik me af. Wat voor zin heeft de verfilming van zo’n boek, als het geen poging is om de waarheid te vertellen, Kosiński’s absurditeit recht te zetten, en de dorpelingen in eer te herstellen?

“(…) Polen waren de enige natie in bezet Europa, die vanaf 15 oktober 1941, voor het verbergen van joden of het tonen van enige andere vorm van hulp, met hun eigen leven en dat van hun families betaalde. (…)” (14)

Vanaf de jaren 80-tig versterkt het aanval op Polen met elk 10 jaar

In de jaren tachtig begonnen Joden van de Holocaust Industry hun eigen verhaal over de Holocaust te verspreiden, een verhaal dat geen bevestiging in de Joodse en Poolse bronnen heeft”, vertelt dr Ewa Kurek in het internet programma wRealu24. “Hun doel lijkt nu duidelijk. In de jaren tachtig begon het proces van het verplaatsen van de rol van Polen in de WOII van slachtoffer naar dader om materiële eisen te realiseren“. (15)

De Holocaust wordt geplaatst in de sfeer van taboe, politieke correctheid, zelfs verbod op welk onderzoek en kritiek dan ook.

(…) [Elie] Wiesel zei steeds weer dat de Holocaust ‘het duister in voert’, ‘alle antwoorden ontkracht, ‘buiten, zo niet achter, de geschiedenis ligt, ‘inzicht en beschrijving in de weg staat’, ‘niet verklaard of gevisualiseerd kan worden, ‘nimmer begrepen of onderwezen [zal] worden, een ‘afbraak van de geschiedenis’ [betekent en] ‘we kunnen er niet eens over praten’ (…)”. (16)

Elie Wiesel. Bron: wikipedia

“(…) Vijandigheid tegen de katholieke kerk en vijandigheid tegen Polen (…) was een kenmerk van de activiteiten van Eli Wiesel” – schrijft Ireneusz Lisiak in zijn boek ‘De verkeerde voorstelling van de Holocaust’. “Hij sloeg er geen enkele gelegenheid over om modder naar Polen te gooien (…)”. (17) Elie Wiesel werd in Polen in 1991 bekend van zijn oorlog tegen de katholieke kruizen: “De aanwezigheid van katholieke kruisen in Birkenau, het heilige land voor de Joodse slachtoffers, is godslastering“, zei hij. (18)

” (…) Lang nadat Kosiński ontmaskerd was als een talentvol literair bedrieger, bleef Wiesel de loftrompet blazen over diens ‘wonderlijk werkstuk‘.” (19)

Israel Singer. Bron: alchetron.com

In 1996 zei Israel Singer, voorzitter van het Wereld Joods Congres, tijdens een bijeenkomst in Buenos Aires: “(…) het Poolse volk wordt geen erfgenaam van de Poolse joden. We zullen dit nooit toestaan (…). Als Polen niet aan de Joodse eisen voldoet, wordt het publiekelijk aangevallen en vernederd. “(20)

“In 1999 waarschuwde historicus Andrzej Nowak voor een “anti-Poolse alliantie” van de (…) Joodse, Duitse en Russische groepen. (…) We zien een duidelijke synchronisatie van Joodse en Duitse claims. Beide zijn gebaseerd op een veel voorkomende leugen die erop gericht is om Polen in de Tweede Wereldoorlog als beulen af te schilderen, in plaats van de feitelijke slachtoffers die we zijn geweest.” (21)

Jan T. Gross. Bron: wikipedia
foto: Ilona Versteeg

Het a-historische boek van Jan T. Gross “Buren” (“Neighbors”) uit 2001 zou het publieke opinie in de wereld definitief moeten overtuigen. “Jedwabne” was een greep die de weg naar de Wet S-447 moest vrijmaken.

Ik vergeet nooit mijn gevoel na het lezen van het artikel in het Historisch Nieuwsblad uit 2015, waarin Laura Starink op basis van het boek van Gross, niet alleen de bewoners van Jedwabne door de slijk haalde, maar ook de hele Poolse natie! Dit artikel was zeer kwalijk, bevooroordeeld, vol onwetendheid en manipulaties. Voor mij was het een WAKE-UP call.

Tot 2000 liepen de Amerikaanse en Israëlische Joden niet te koop met hun plannen” – zegt dr Kurek – “toen leefde nog een generatie van Polen en Joden die men geen leugens kon verkopen, zoals Maurycy Horn [1], Jakub Goldberg [2], prof. Chone Schmeruk (Khone Shmeruk)” [3], die ze persoonlijk kende. “(…) Toen leefden er nog Jan Karski [4], Władysław Bartoszewski [5], Jerzy Jan Lerski [6]. (15)

In 2009 organiseerde de Europese Unie een bijeenkomst in Praag over de verloren Joodse eigendommen. De vertegenwoordigers van Joodse organisatie hebben toen van Polen geëist, dat het de eigendommen van de Holocaust slachtoffers, die geen erfgenamen hadden nagelaten, teruggeeft.

Wladyslaw Bartoszewski: “In Polen labelen we mensen niet op basis van hun ras of geloof” -Bron: sddefault

Prof. Władysław Bartoszewski, die Polen op deze conferentie vertegenwoordigde, zei tegen de krant “Rzeczpospolita”. “Ik antwoordde ze heel krachtig dat daar geen sprake van kan zijn. Volgens de Poolse wet wordt dergelijk eigendom overgedragen aan de Schatkist. Als we Joden anders zouden behandelen, zou dat een discriminatie zijn van andere burgers van de Republiek Polen. Degenen die in de Holocaust zijn vermoord waren voornamelijk Poolse burgers. Organisaties die vandaag geld eisen, bestonden niet eens tijdens de oorlog“. (22)

Voor 1967 ‘wilden de Amerikanen niet luisteren naar de Holocaust overlevenden

In het naoorlogse Amerika praatte niemand over de Joodse Holocaust. “De Amerikanen wilden naar de overlevenden niet luisteren“. (23) “(…) Het was gewoon een onverschilligheid“. (24) “De Amerikaanse Joodse elite was conform het Amerikaanse beleid. De Joodse elite vergat de Duitse misdaden omdat Duitsland een belangrijke bondgenoot van Amerika werd“, om dezelfde reden “zwegen ze toen de ‘nazi SS Amerika binnenkwamen“. (25)  Ook “de mainstream Joodse organisaties bagatelliseerden de nazi holocaust in overeenstemming met het naoorlogse beleid van Amerika“. Ze hadden ‘twijfels over een joodse staat‘ (26) Zijn [Norman Filkenstein] ouders “als overlevenden van de getto en Auschwitz hebben in stilheid geleden“. “Tegen het eind van hun levens was ‘de Holocaust een publieke voorstelling‘”. (24)
Tussen 1948 en 1967 ‘was Israël in feite onbelangrijk voor de Amerikaanse Joden.’.(…) (27) “alleen 1 op 20 Joden vond het belangrijk om Israël voor 1967 te bezoeken“. (…) Vooral de Amerikaanse Joodse intellectuelen waren onverschillig tegenover het lot van Israël. (…) Heel ironisch waren er alleen twee intellectuelen, die de banden met Israël voor 1967 aanhaalden: Hannah Arendt en Noam Chomsky“. (28) 
Na de machtsmanifestatie van Israël in de juni oorlog van 1967 ‘wordt Israël een strategisch middel in de Amerikaanse politiek‘. (…) De Joodse elite ontdekte gelijk Israël.” (29)

Poolse Joden hebben Israël opgebouwd

Het waren Poolse Joden die Israël opbouwden. “Tot het einde van de jaren negentig werd er nog steeds Pools gesproken, opschriften in bussen en op straat waren in het Pools“. (15)

Russen stromen Israël binnen begin jaren 90-tig

Begin jaren 90-tig keken Poolse Joden er van op toen ze zagen Joden naar Israël toestromen die niks met God en religie hadden. Volgens hen waren het eerder Russen die het voormalige Sovjet-Unie ontsnapten. (30)

Hoofdrabbijn, Isaak Josef Bron: The Times of Israël

Isaac Josef, Sefardische Jood zei publiekelijk op 7 januari jl. dat ‘honderden duizenden niet-Joden kwamen naar Israël op basis van de wet van terugkeer [red. IV: alia]. Velen van hen zijn communisten die vijandig staan tegenover religie, (…) vervolgens stemmen ze op de partijen die tegen de ultraorthodoxe Joden en religie zijn”(…). ‘De immigratie uit de landen van het voormalige Sovjet-Unie is de afgelopen jaren toegenomen“.

“Premier Benjamin Netanyahu noemde de opmerkingen van rabbijn ‘schandalig en ongepast‘. Avigdor Liberman, partijleider Jisrae’el Beten noemde ze antisemitisch en riep Isaac Josef op tot aftreden”. (31)

Er is een Russisch gezegde ‘geld spreekt‘, zegt dr Kurek. Voor $300 kon je in de jaren 90 in de Sovjet-Unie een verklaring ‘van het Joods zijn’ kopen.

Volgens dr Kurek kwamen de ‘Russische joden’ naar Israël om er zaken te doen. Als voorbeeld noemt ze multimiljonair en oligarch Moshe Kantor, ‘vriend van Poetin’, zoals ze het zegt. Samen hebben ze in januari jl. in Jeruzalem/Yad Vashem een conferentie ’75 jaar van bevrijding Birkenau’ georganiseerd.

Vertegenwoordigers van de genodigde landen, VS, Frankrijk, Groot-Brittannië, Duitsland en Rusland, mochten hun toespraken houden. Poolse president was uitgenodigd, maar mocht niks zeggen. (32)

Deze situatie zal problemen opleveren, zegt dr Kurek, omdat Russische “joden” al 30 jaar alle posities in de staat Israël overnemen. (30)

De woorden van Witold Gadowski, Poolse onderzoeksjournalist zouden de situatie in Israël kunnen bevestigen: ‘er is geen één Israël. Aan de ene kant heb je orthodoxe Joden, daar heb ik de beste ervaringen mee, ze zijn serieus, ze hebben hun geloof. Aan de andere kant bestaat een wereldlijk Israël, met drag-queens, bordelen en de Russische maffia‘. (33)


Vorige blog: deel 1: onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur

Volgende blog: Jedwabne, drie gedenkmonumenten en de wereld kent maar een verhaal?

Meer lezen:

https://www.thefirstnews.com/article/from-painted-bird-to-ugly-bird-what-is-the-truth-behind-kosinskis-acclaimed-autobiography-6377

De z.g.n. ‘totale oppositie’ in Polen en haar communistische herkomst

Bronnen:

*) ochlocratie = https://nl.wikipedia.org/wiki/Ochlocratie 

[1] Maurycy Horn, historicus en directeur van het Joods Historisch Instituut in Warschau (Żydowski Instytut Historyczny or ŻIH; Yiddish: ‏ייִדישער היסטאָרישער אינסטיטוט‎(ZYH))

[2] Jakub Goldberg, historicus, emeritus hoogleraar aan de Hebrew University in Jeruzalem

[3] historicus van Jiddische literatuur en Asjkenazisch Jodendom, o.a.: hoofd van de afdeling Jiddisch aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem; initieerde en oprichtte het Centrum voor Onderzoek en Documentatie van Oost-Europese Joden (1956) en het Centrum voor Onderzoek naar de Geschiedenis en Cultuur van Poolse Joden aan de Hebreeuwse Universiteit (1983). Bron: https://www.zvab.com/PIRSUMIM-YEHUDIYIM-BI-VERIT-HA-MO%C2%92ATSOT-1917-1960-RESHIMOT/12447851841/bd

[4] Jan Karski was een Poolse verzetsstrijder en later professor aan de Georgetown University. In 1940-1943 rapporteerde Karski aan de Poolse regering in ballingschap en aan de Poolse westerse bondgenoten over de situatie in het door Duitsland bezette Polen. Bron: Wikipedia

[5] Władysław Bartoszewski was een Poolse politicus, sociaal activist, journalist, schrijver en historicus. Als voormalig gevangene in het concentratiekamp Auschwitz was hij een verzetsstrijder uit de Tweede Wereldoorlog als onderdeel van de Poolse ondergrondse en nam deel aan de Opstand van Warschau. Bron: Wikipedia; “(…) hij heeft het verleden nooit vervalst, hij herinnerde zich altijd het concentratiekamp Gusen-Mauthausen, hij herinnerde zich Poolse veteranen, hij herinnerde zich de slachtoffers van het kamp en in zijn toespraken voor het Oostenrijkse parlement getuigde hij van de waarheid en was hij trouw aan degenen die stierven. (…)”. Bron: https://www.rpo.gov.pl/sites/default/files/Przemowienie_RPO_0.pdf

[6] Jerzy Jan Lerski nom de guerre: Jur; ook wel bekend als George Jan Lerski; was een Poolse advocaat, soldaat, historicus, politicoloog en politicus. Na de Tweede Wereldoorlog emigreerde hij naar de Verenigde Staten, waar hij hoogleraar werd aan de Universiteit van San Francisco. Bron: Wikipedia

(1) Katarzyna Treter-Sierpinska: “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”/interview met Ewa Kurek, pag. 252

(2) Joanne Siedlecka “Czarny Ptasior“, hoofdstuk “Komunisciny” – het onderzoek, waarin de schrijfster het ware levensverhaal van Jerzy Kosinski omschrijft.

(3) https://youtu.be/1MkoGT4hIDw (22de minuut)

(4) Media Narodowe, rozmowa z ambasadorem Krzysztofem Balińskim o dialogu Żydów z Żydami, Mosadzie i loży B’nai B”rith; ksiazka: “Ministerstwo Spraw Obcych”: https://youtu.be/xVYcAWkmkFM

[o jaczejka etniczna: artykul https://www.przewodnik-katolicki.pl/Archiwum/2005/Przewodnik-Katolicki-1-2005/Historia/Sowiecka-V-Kolumna
jaczejka daw. «podstawowa komórka partii komunistycznej w ZSRR» https://sjp.pwn.pl/sjp/jaczejka;2562178.html
= de basiscel van de communistische partij in de USSR

(5) “Korespondencja z Krakowa: ZBRODNIARZ NKWD JAKUB BERMAN” [correspondentie uit Krakau: DE MISDADIGER VAN DE NKWD JAKUB BERMAN”]: https://www.rodaknet.com/rp_szumanski_117.htm 

(6) https://www.rp.pl/Historia/310279872-Jak-Wojciech-Jaruzelski-dogadywal-sie-z-Rockefellerem.html

(7) https://natemat.pl/296177,andrzej-duda-o-zydowskiej-krwi-dziwne-slowa-prezydenta-o-pochodzeniu

(8) Ewa Kurek “Poza granica solidarnosci. Stosunki polsko-zydowskie 1939-45” str. 46-47 / na: Alexader Hertz, Zydzi w kulturze polskiej, Warszawa, s. 83-87 [E. Kurek: Voorbij de grens van solidariteit. Pools-Joodse relatie 1939-45/Alexander Hertz: Joden in de Poolse cultuur] , pag. 35

(9) wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde?https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(10) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust (“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”), pag. 106

(11) N. Filkenstein, “The Holocaust Industry”, pag. 25  

(12) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust (“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”), pag. 106-107

(13) Joanna Siedlecka: “Czarny Ptasior”, een onderzoek naar de waarheid over het leven van Jerzy Koszinksi en zijn boek “De geverfde vogel”:  file:///C:/Users/Gebruiker/Downloads/Czarny%20ptasior.pdf , pag. 97-100; ook: 2018-02-06 15:40:19/ https://docer.pl/doc/nvsx180-

(14) dr Ewa Kurek: “Polacy i Zydzi: problemy z historia”, pag. 180

(15) wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde?https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(16) Norman Filkenstein “De Holocaust Industrie”, pag. 21-22

(17) Ireneusz T. Lisiak: “Zaklamany Holokaust”, pag. 134

(18) https://archiwum.rp.pl/artykul/98398-Dysonans.html

(19) Norman Filkenstein “De Holocaust Industrie”, pag. 25-26

(20) Na Argumenty, 13-11-2018, rozmowa z M. Miszalskim ‘o roszczeniach lobby zydowskiego’: https://youtu.be/mbzLmN2EH8g ; https://alchetron.com/Israel-Singer

(21) http://young-israeli-poland.blogspot.com/2008/02/singer-stated-on-april-19-1996-that-if.html

(22) Praag/Terezien conferentie, juli 2009: http://blogmedia24.pl/node/15805

(23) Norman Finkelstein: “The Holocaust Industry”/Capitalizing the HolocaustIn, pag.13; (24) idem, 6-7; (25) pag. 13-15; (26) pag.17; (27) pag.18 ; (28) pag.19 (29) pag.21

(30) NIezalezny Lublin, d.d. “Burza w Izraelu o slowach rabina o Zydach z terenow bylego ZSRR”: https://youtu.be/inDHyr9kUpU

(31) https://www.timesofisrael.com/chief-rabbi-immigrants-from-former-soviet-union-are-religion-hating-gentiles/

(32) Niezalezny Lublin, d.d. 10-1-2020, “O odwolaniu wizyty prez Dudy” https://youtu.be/SYY1_eRMNCQ

(33) https://youtu.be/PV2HDBdPytI

(34) https://www.salon24.pl/u/konfederat1000/1025541,liczba-polskich-ofiar-w-czasie-ii-ws-waha-sie-miedzy-9-a-12-mln

Blog#39: Polen was in het centrum van de oorlog, maar niet in het centrum van de vrede: Poolse inbreng in de overwinning van de WOII en hoe het Westen is hier mee omgegaan. Deel 2: Mythische beschuldigingen van Polen

Russische en Duitse haat-campagne tegen Polen voor en in de WOII
Al voor het begin van de Tweede Wereldoorlog moest Polen zodanig zwart gemaakt worden, dat niemand er medelijden mee zou hebben als ze werd aangevallen. De haat-campagne tegen Polen was begonnen.
De Sovjets verspreidden de formulering ‘Poolse concentratiekampen’.
Het was een beleid dat direct uit het Hitler-Stalin pact, de z.g.n. Ribbentrop-Molotov-pact voortvloeide en diende de agressie tegen Polen in 1939 in de ogen van de wereld te rechtvaardigen. (1)
De groep Gehlen in Duitsland heeft deze leugen opnieuw in de jaren 50-tig ingezet, om de Duisters van hun oorlogsschuld te verschonen.
In september 1939 creëerden de Duitsers een mythe over de “Poolse cavalerie tegen de Duitse tanks”.*)
Deze mythe moest een stereotype over de Poolse mannen versterken, “dat ze hopeloos romantische, snobistische idioten waren, die op hun paarden tegen de stalen tanks galopperen. De sympathisanten van nazi-Duitsland in Duitsland, en in Amerika bleven deze mythe zelfs na de Tweede Wereldoorlog verspreiden”. (2)
Hun trouwe voortzetters in Hollywood
De Sovjet-sympathisanten in Hollywood, die het Duits-Sovjet vriendschapspact uit 1939-1941 toejuichten, deden het ook. (2)
Sovjets gebruikten de mythe om de Poolse officieren, die Stalin in Katyn in 1941 massaal heeft gedood, als “absurd achteloos over het leven van hun troepen” af te schilderen. (…) (3)
“(…) Ondanks de bewering van Hollywood dat het hekel aan nazi-Duitsland had, was Hollywood ervan bewust dat Sovjet-agenten na de Tweede Wereldoorlog deze oude nazi-Duitsland en Sovjet-Rusland mythe bleven versterken, om Polen te vernederen, zodat het Westen, vooral het Amerikaanse publiek beperkte sympathie zou hebben voor het massief lijden van het Poolse volk onder zowel de nazi-Duitsers als de Sovjet-Russen.
Sommigen zeggen dat deze mythe, die deel van de nazi-Duitse subhuman intelligence jokes-propaganda tegen de Poolse mensen uitmaakte, was een nuttige grote leugen om door de pro-Sovjet en anti-Poolse mensen in Hollywood te worden voortgezet.
In de jaren 60-tig hernoemden ze de mythe in de z.g.n. “Polish jokes” en ze injecteerden ze in de hoofden van het Amerikaanse publiek, via hun Hollywood/TV-netwerkshows en films. (2)
Leugens uit Moskou, leugens uit het Westen – wat maakt het uit?
Met Polen achter de ijzeren gordijn kon men alles over haar zeggen en schrijven, want Polen kon zich toch niet verdedigen. Na 1989 moesten Polen met schrik inzien dat de leugens niet alleen uit Moskou maar ook uit het Westen kwamen.
Stalin wist, dat communisme niet bij de Polen paste. Hij vertrouwde de Poolse communisten niet en daarom stuurde hij 300.000 eigen vertrouwelingen naar Polen. Deze cultureel en ideologisch vreemde groep mensen behandelde Polen als vijanden.
Deze communisten zouden uiteindelijk de macht in Polen overnemen, d.m.v. vervalsing van de verkiezingen (1946 en 1947), terreur, uitschakeling van de Poolse elite.
De communisten wilden de Polen hun verleden ontnemen, door de geschiedenis te vervalsen.
Volgens Lucy Dawidowicz, een wetenschapper die zich met de Holocaust bezig houdt, creëerden de sovjet historici een politiek correcte versie van de Poolse geschiedenis. De communistische partij bewerkte het en de partijschrijvers zetten het in elkaar. Dit proces ging gepaard met de vervalsingen van documenten, de manipulatie van foto’s en het camoufleren van de waarheid. (…) Het was een onderdeel van het totalitair programma van de sociale engineering. (…)
De communisten hebben in wezen de PAN (Poolse Academie voor Wetenschap) gesticht om het wetenschappelijk onderzoek te controleren en manipuleren.
Ondertussen bleven de originele en belangrijke bronnen in de Sovjets archieven opgesloten. Het was een moeilijke situatie niet alleen voor de Poolse historici, maar ook voor de Poolse historici op emigratie en de westerse historici. (4)
Na 1989 zetten de post-communisten dit beleid door. Door middel van een z.g.n. ‘pedagogiek van schaamte’ probeerden ze de Polen allerlei misdaden uit de WOII aan te praten, zoals Jedwabne (1941) en Kielce (1947).
Deze misdaden zijn nooit onderzocht. De communisten gebruikten ze als propagandamiddel tegen de Poolse ondergrondse (AK, Home Army) en de katholieke kerk in Polen.
Herinneringen aan de Holocaust, een bron van mythen en stereotypen over de Polen en Joden
Het is zeer belangrijk om de herinnering aan de Holocaust voor de volgende generaties te bewaren. Diegenen die de Holocaust hebben overleefd, hebben ook een indrukwekkende getuigenis achtergelaten, schrijft prof. Chodakiewicz (13), maar zoals elke getuigenis vereist het een individuele en zorgvuldige vergelijking met andere bronnen. Hier is de rol voor de wetenschap weggelegd en dit proces moet nog plaatsvinden. (5)
Men zou kunnen verwachten, schrijft Ireneusz T. Lisiak dat na zoveel jaren na de Tweede Wereldoorlog de overvloed aan films, boeken en herinneringen plaats zou moeten maken voor een professioneel onderzoek. Helaas, de meerderheid aan de Holocaust historici baseert hun werk op ‘getuigenissen van de overlevenden’. Ze tonen vooral de emoties i.p.v. de feiten grondig te verifiëren. (14)
Voor de Amerirkanse en West-Europese historici was de oorlog van 1939-1945 op het Poolse grondgebied alleen een achtergrond voor de Holocaust. Buiten de Holocaust bestond toen niets meer wat van belang was. En als je de zaken zo stelt, was de Tweede Wereldoorlog voor de Polen een, niets hun rust verstorende, episode.  De wereld is gaan geloven dat het alleen Joden waren, die in de Tweede Wereldoorlog hebben geleden. (12)
Samuel Gringrauz, joodse historicus en overlevende van deze grote tragedie merkte al in de jaren 50-tig een overvloed aan historisch materiaal over de Holocaust dat hij eerder “bedrieggelijk (contrived) dan terughoudend (collected)” noemde. Toen al zei hij dat het de hoogste tijd was voor een echt historisch oordeel, dat vrij van wraakzucht en andere lage motieven was. (6)
Dat is helaas tot de dag van vandaag niet gebeurd.
Ondertussen blijft het aantal herinneringen, films en boeken over de Holocaust groeien en hiermee de onterechte vijandigheid tegen de Polen.
 “De geverfde vogel” 
In 1965 verscheen het boek van Jerzy Kosinski “De geverfde vogel”.
Volgens Ireneusz Lisiak, was het de eerste in de literatuur, afschuwelijke beschuldiging van de Polen voor hun houding tijdens de bezetting. Kosinski baande hiermee de weg voor de wereldwijde, anti-Poolse laster. (7)
De eerste recensenten van “De geverfde vogel” lachten het boek uit als een “pornografie van het geweld” en een “product van een geest dat door het sadomasochistisch geweld was bezeten”. (8)
In de voorlichting over zichzelf en het boek benadrukte Kosinski dat de gebeurtenissen, beschreven in het boek  waargebeurd waren. Alleen als hij in Polen kwam, kondigde hij van tevoren aan dat dit een fictie was.
Al is de leugen zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel. Dus tijdens één van zijn ontmoetingen met de lezers in Polen, kwamen ook de bewoners van het dorp Dabrowa Rzeczycka waar de familie Kosinski in de oorlog bescherming kreeg. Toen Kosinski dat hoorde, vluchtte hij snel via een achterdeurtje om de confrontatie te vermijden.
We moeten hier met nadruk vermelden, dat tijdens de bezetting van Polen voor elke hulp (ook voor een stukje brood, glaasje water, een paar schoenen) aan de Joden de doodstraf stond. Duitsers voerden de doodstraf direct uit. De straf trof niet alleen de persoon die ze aan de hulpverlening betrapten, maar zijn hele gezin, zelfs het dorp.
Deze moedige mensen hebben dus hun leven en dat van hun eigen families in gevaar gebracht om de familie Kosinski te helpen.
Toen de Sovjets in 1944 Polen pacificeerden, heeft de vader van Jerzy Kosinski, Mieczyslaw Kosinski **) de dorpelingen bij de NKWD (de Sovjet Gestapopolitie) aangegeven. Velen van hen belandden in de gevangenissen en Sovjet goelags en velen hebben het niet overleefd. (9)
Dankzij de Poolse schrijfster Joanna Siedlicka en de Amerikaanse journalist James Parc Sloan is “De geverfde vogel” ontmaskerd. Het wordt niet meer als document, maar als voorbeeld van een literaire mystificatie en een beschrijving van de seksuele fobieën van de auteur gezien.
Vlak voor zijn zelfmoord toonde Jerzy Kosinski een andere houding tegenover Polen, maar de schade die hij heeft aangericht, is moeilijk te herstellen. Voor de jeugd in Israël vormt “De geverfde vogel” nog steeds de basis Holocaustliteratuur, een ware getuigenis van die tijd, met alle gevolgen van dien. (10)
Het effect anno 2018 – de wereld op z’n kop
Nu anno 2018 staan we op het punt, zoals dr Ewa Kurek het verwoordt, dat “(…) sommige Joden de duisterste onzin over ons (red.IV: Polen) in de wereld verspreiden en Polen van moord op hun eigen volk beschuldigen. De Duisters beschuldigen ons van antisemitisme en de Russen geven ons de schuld voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (…)” (11)
Bronnen:
**) De echte naam, Mojzesz Leinkopf; de Poolse namen voor deze Joodse familie heeft priester, Eugeniusz Okon geregeld. Priester Okon was aan het Poolse ondergrondse verzet gebonden; hij organiseerde hulp voor de Joden op grote schaal.
(1) Ewa M. Thompson: “Imperial Knowledge, Russian Literature and Colonialism”, pag 175
(3) Julian Borger: Debunking Polish stereotypes: the cavalry charge against German tanks, The Guardian 6-4-2011:
*) ‘De meest waarschijnlijke oorsprong van de legende is een schermutseling in het Pommerse dorp Krojanty op de eerste dag van de Duitse invasie op 1 september 1939. De Poolse cavalerie, wiens eenheden nog steeds niet gemotoriseerd waren, hebben inderdaad aan een Wehrmachtinfantry-bataljon weerstand geboden, maar onder een zwaar machinegeweerbeschieting werden ze gedwongen zich terug te trekken. Tegen de tijd dat de Duitse en Italiaanse oorlogscorrespondenten daar aankwamen, waren enkele tanks gearriveerd en namen ze zelf deel aan het gevecht.(…)’
(4) prof. Chodakiewicz, Transformacja czy niepodleglosc/Polska pamiec, pag. 200
(5) idem, pag. 208
(6) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust (“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”), pag. 14 na: dr Samuel Gringauz/”Jewish Social Studies”, 1950
(7) idem, pag. 106
(8) idem, pag. 75
(9) idem, pag 100
(10) idem, pag 106-107
(11) dr Ewa Kurek, Poolse historicus, kenner van de Pools-Joodse relaties: “Jedwabne anatomia klamstwa”, pag 167 (“Jedwabne, de anatomie van een leugen”)
(12) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust (“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”), pag. 73
(13) prof. M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc”, pag. 204
(14) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust, pag. 13

Blog#30: Pools-Joodse relatie – de strijd om historische waarheid

Inleiding
Vanochtend vroeg wakker geworden. Op mijn mobieltje zie ik een spot #RespectUs.
Ik herken de persoon en ik zet de spot aan.
Een bebloede man, gemarteld, zijn nagels uitgetrokken, zijn lichaam zwart van bloed en vuil, zijn kleren gescheurd. Met trillende handen rookt hij een peuk, het laatste wat hem nog gegund wordt … voordat hij de kogel krijgt.
Zo herkenbaar, een beeld van duizenden Poolse soldaten en verzetsstrijders, die door de Duitse of Sovjet bezetter opgepakt en gemarteld werden, alleen omdat ze Polen waren.
In vorm van een gedicht, zegt de man sorry, sorry tegen alle volkeren van deze aarde … tegen een Eskimo en een Chinees. En hij verbaast zich er alleen over dat niemand, maar niemand tegen hem sorry zegt.
Een fantastisch burgerinitiatief! Wereld wordt wakker!
Elke dag ontdek ik weer opnieuw beledigende uitspraken over Polen. Dit duizelt mij. Men zegt dat de politiek hard is en dat we maar eelt op onze ziel moeten kweken.
Nu dat Polen er economisch sterk voor staat en de relatie met Amerika nauwer is geworden, wordt de strijd heftiger. Niet iedereen heeft belang bij deze geopolitieke veranderingen. Wie kunnen het zijn? De socioloog en diplomaat Ryszard Żółtaniecki noemt hier een deel van de Joodse diaspora, een deel van de Israëlische regering, Duitsland en Rusland.
Elk nadeel heeft zijn voordeel. Misschien is nu het moment aangekomen dat men de complete geschiedenis zal horen. De geschiedenis die veel te lang voor de wereld is verborgen gehouden.
Desinformatie in de media als tactiek
Eind december 2017 heeft de Duits-Franse ARTE een film, “Polen vor der Zerreißprobe – Eine Frau kämpft um ihr Land” uitgezonden. In deze film klaagt Róża Thun (PO/Burgerplatfomr Europarlementariër) over de huidige regering in Polen, die bedreiging voor de democratie zou zijn en naar een dictatuur leiden. Er worden foto’s getoond, die ‘toevallig’ met de foto’s overeenkomen, die de TVN24 later laat zien.
Op 21 januari 2018 verschijnt op de TVN24 een film van Bertold Kittel, waarin een zestal mannen ergens in een Pools bos de verjaardag van Hitler aan het vieren is.
Interessant zijn hier twee feiten: deze opnames zijn negen maanden geleden gemaakt en de verslaggever, die we moeten geloven heeft een twijfelachtige reputatie.
In 2001 schreef hij nl samen met Anna Marszalek een artikel vol haat, “Kassier van het Ministerie” over prof. R. Szermietiew, voormalig Staatsecretaris en voormalig Minister van Defensie. Het doel van dit artikel was om professor Szermietiew publiekelijk kapot te maken. Wat ook gebeurde. De jaren van rechtszaken volgden er totdat professor Szermietiew van alle beschuldigingen werd vrijgesproken (2). Een stukje van de post-communistische realiteit na 1989.
Het is belangrijk te weten dat de TVN Groep geen Pools medium is. Zou het dan in het Pools belang willen handelen?
Polen viert dit jaar 100 jaar onafhankelijkheid na 123 jaar van bezetting door Rusland, Pruisen en Oostenrijk.
De film van de TVN zou het beeld van Polen als land van racisten en fascisten moeten bevestigen.
Is het een toeval dat deze film één dag voor het bezoek van de Amerikaanse Staatssecretaris, Rex Tillerson aan Polen plaatsvond?
In Amerika wordt de wet ‘447’/JUST (Justice for Uncompensated Survivors Today) behandeld, die Polen in één rij met diegenen wil plaatsen die verantwoordelijk zijn voor de Holocaust.
We herinneren ons nog de uitspraken van Guy Verhofstadt in het Europees Parlement november vorig jaar, waarin hij de 60 duizend Polen, vrouwen, mannen, bejaarden, kinderen, deelnemers aan de Onafhankelijkheidsmars in Warschau ‘fascisten, nazisten, blanke suprematie’ noemde.

https://youtu.be/I5yJGejSO7I

De onrust in Israël volgt, de campagne tegen Polen begint
The Ruderman Family Foundation, die in Amerika en Israël actief is, heeft een schandalige campagne tegen Polen opgestart. Mensen in de film herhalen de valse uitdrukking “Poolse Holocaust”. De fundatie eist van Amerika om contacten met Polen te breken (3).
Deze fundatie is vrij klein en onbeduidend zegt Bronislaw Wildstein, lid van het team voor juridisch-historisch dialoog met Israël. Hij vindt wel de timing van deze film opmerkelijk: 10.00 uur Poolse tijd, 4.00 New Yorkse tijd en hoe verder naar he Westen hoe eerder het tijdstip.
Alles wijst erop dat de film gericht was op het verzamelen van allerlei emotionele reacties op de film in Polen om ze later als zogenaamd bewijs van een vermeend Pools antisemitisme wereldwijd te kunnen tonen.
Volgens Wildstein bestaat zoiets als “Poolse Holocaust” in Israël niet.
De Holocaust werd duidelijk zowel in de Israëlische als in de internationale wet, als misdaad van het Derde Rijk gedefinieerd. Het toewijzen van deze misdaad aan iemand anders is gelijk aan ontkenning van de Holocaust (4).
Achter de campagne tegen Polen blijkt Yair Lapid te staan, van de links-liberale, oppositie partij Yesh Atid Party (“Er is toekomst”) in Israël.
Yesh Atid Party is een seculiere partij, dus geen religieuze, die bijvoorbeeld de groei van het judaïsme in Israël bestrijdt en de handelsdagen op zaterdag wil invoeren (5).
Yair Lapid is een invloedrijke man in Israël. Hij vertegenwoordigt een deel van Joden, voor wie een ‘onbetwist dogma van de Israëlische politiek geldt, dat de herinnering aan de Holocaust geen onderwerp van discussie is’.
Het doel lijkt hier de middelen te heiligen.
De uitspraak van Yair Lapid en een duidelijk antwoord van Dawid Wildstein daarop (6)*):
I utterly condemn the new Polish law which tries to deny Polish complicity in the Holocaust. It was conceived in Germany but hundreds of thousands of Jews were murdered without ever meeting a German soldier. There were Polish death camps and no law can ever change that.
The Germans killed six millions of polish (!) citizens. Three millions of them were jews. You just spit on their graves. Shame on You. 18:04 – 27 sty 2018
Onder de Sovjet communistisch regime (1944-1989), mochten Polen hun geschiedenis niet verdedigen. De communisten in Polen hebben alleen de belangen van Moskou vertegenwoordigd.
De communisten hebben ook de Polen in ballingschap het zwijgen opgelegd. Het betrof in het bijzonder de polemiek met de Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory’ die de bekendmaking van de namen en de details vereisten.
Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis in die tijd was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen bleven aan de represailles van het regime bloot stellen (7).
Sinds de jaren 50-tig en met een grotere intensiteit vanaf de jaren 90-tig werd het concept “Poolse dood- of concentratiekampen” verspreid.
De (post)communisten, die zichzelf de macht in Polen na 1989 hebben toegeschreven, deden er alles aan om hun verantwoordelijkheid voor de roof van Joodse eigendommen te ontlopen.
Ze hebben een ‘schaamte campagne’ tegen Polen opgestart om ze op deze wijze schuld over de WOII aan te praten. Ze verspreidden boeken en films die de Poolse geschiedenis vervalsen o.a:. “The Neighbours” van J.T.Gross, de film “Ida”, “The Aftermath”, de serie “Unsere Vatter, Unsere Mutter” etc.).
De vrijheid verplicht ons om namens al die slachtoffers, die nu hun stem niet meer kunnen laten horen te spreken:

Bronnen:
(1) Spot: #RespectUs https://youtu.be/ovl3s3z-fPs
(2) W. Gadowski, radio Wnet/30 jan 2018
(3) http://www.jpost.com/Diaspora/US-organization-launches-campaign-calling-on-US-to-repeal-ties-with-Poland-543230 (er is veel protest vanuit de Joodse organisaties in Polen en in de wereld geweest en de film zou van internet gehaald worden. Toch kon ik hem nog gisteren zien.)
(4) “W Polsce PL” TV/7mart2018/gesprek met Bronislaw Wildstein, lid van het team team voor juridisch-historische dialoog met Israel:  https://youtu.be/lInkPezeLFM
(5) Radio Wnet, 1 feb 2018
(7) prof. M.J.Chodakiewich: “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010
*) De nieuwe wet van het Instituut voor de Nationale Herdenking maakt het maken van de Poolse natie en de Poolse staat verantwoordelijk voor de uitroeiing van Joden in WOII strafbaar.

Blog#29: Polen in het centrum van de globale strijd: Tusk, PO, .Nowoczesna zijn Duitse agenten?

 

Donald Tusk en zijn partij Burgerplatform (PO) hebben in Polen acht jaar geregeerd. Toen de regering van Wet en Rechtvaardigheid (PiS) in 2015 aantrad, trof hij een ongekend spoor aan corrupties en schade voor de Poolse staat aan.

 

Hebben Donald Tusk en de PO er belang bij gehad om hun eigen land zo te laten ruïneren? Hoe kan het dat een partij als .Nowoczesna zomaar uit het niets kon ontstaan?

 

Iedereen die Polen goed kent, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat Donald Tusk ook nu als voorzitter van de Europese Raad zijn eigen land schade berokkent door desinformatie te verspreiden.

 

De strijd rondom Polen heeft niks met de werkelijke situatie van nu in Polen of de Poolse geschiedenis te maken. Het is een ideologische strijd, een strijd om macht en geld.

 

In deze documentaire belichten de onderzoeksjournalisten één van de vele aspecten van die globale strijd.

Indien de ondertitelingen uitgezet zijn:
klik op het scherm, 3 punten menu, ondertitelingen/Nederlands
of klik direct op cc (closed captions), onder in het scherm

Volgende blog: Pools-Joodse relatie – de strijd om historische waarheid

Vorige blog: Mijn Polen, een reis van herkenning

Lees meer:
  1. Donald Tusk – media, oppositie en propaganda
  2. De huidige oppositie in Polen, de oorsprong

Bron:
Originele video: Program sledczy Anity Gargas:”Szokujace ustalenia dziennikarzy sledczych: Tusk, PO, .Nowoczesna to niemiecka agentura w Polsce?”
Vertaling en ondertitelingen: Ilona Versteeg/mijnpolen.nl

Blog#6: Ataki na Polske: liberalna lewica w UE i jej stosunek do wartości cywilizacji zachodniej

 

Słowa mogą bardzo wiele zaszkodzić. Ktoś mądry powiedział, że mowa jest srebrem, a milczenie złotem. Słowa maja działanie “łudzące i potężne”.
Najlepiej naucza Jezus: “mowa wasza niech będzie: tak, tak; nie, nie; a co więcej nadto jest, to od złego jest”*).

 

Ataki z Brukseli, charakter krajow zachodnich

 

Od momentu wyboru PIS  w 2015 roku ale nawet wcześniej, partia rządząca w Polsce jest atakowana przez Brukselę. Oczywiście przy pomocy ‘rodzimych’ (niestety!) popleczników.

 

Wiadomo, że stawka jest wysoka. Po 1989 roku Polska stała się krajem neo-kolonialnym pod wpływami głównie Niemców i Francji.

 

Wchodzi tu oczywiście w grę ogromna doza arogancji tych krajów: bo co im wolno, to nie nam.

 

Ostatnio wgłębiłam się w świętowanego na zachodzie w zeszłym roku Lutra i jego rewolucji protestanckiej.
Przy okazji polecam każdemu, kto go jeszcze nie obejrzał film Grzegorza Brauna “Luter i rewolucja protestancka”. Warto go kupić i pokazywać w gronie rodziny, przyjaciół.

 

Otóż Luter stworzył t.z.w. doktrynę podwójnej predestynacji.

 

Co to oznacza? W skrócie, że jednym wolno wszystko, bo taka jest, wg nich wola Boża, a drugim nie, bo oni z góry są skazani na stracenie.

 

Stąd doszło do niewolnictwa, apartheidu i teorii rasizmu, w którym dominowały silne kraje europejskie jak Anglia, Francja, Niemcy, Holandia, Belgia.

 

Kraje Europy środkowo-wschodniej są uważane za kraje o charakterze, powiedzmy podległym i tak mamy się według krajow zachodnich zachowywać.

 

W 1919-20 roku,  podczas konferencji wersalskiej Loyd George powiedział, że Polska może istnieć o ile nie stoi ona na drodze Niemcom i Rosji.

 

Zawsze mnie to zadziwiało, zadziwia i niepokoi, że t.z.w silne kraje sa przekonane, że im należy osądzać losy innych krajow.

 

Do tego używa się wszystkiego co możliwe.

 

Duma Polakow

 

Grupy lewicowo-liberalne w Polsce miały duze oddzialywanie na myslenie Polakow od 1989 roku.

 

My Polacy jestesmy dumnym narodem. Rozbiory, II Wojna Światowa, zniewolenie komunistyczne, poskomunistyczne itd. Jaki inny narod moglby tak wiele wytrzymac?

 

Prof. Jaroszyński powedział w jednym ze swoich spotkań z Polonią, że nasza słabość zaczęła się od II Wojny Światowej. W tej wojnie straciliśmy najwiecej elit ze wszystkich okupowanych krajów. Liczby sa szokujące, ale o tym napiszę innym razem.

 

My chcemy należeć do tych lepszych, i od razu posunę sie do wyjaśnienia.

 

My jesteśmy tymi lepszymi. To czego nam potrzeba jest wiara w siebie, a te wiarę nam latami odbierano. My byliśmy obiektem eksperymentów, nie mając o tym nawet pojęcia!

 

Wielu historykow już dawno wypowiedziało się na ten temat. Każdy inny naród, po przejściu tego co Polacy już dawno przestałby istnieć! A my, Polacy to przeżyliśmy! Jakiej sily do tego potrzeba?

 

Przez atakowanie nas, chce się nas skłócić, nami manipulować, osłabić i przekonać, że nie mamy i nigdy nie mieliśmy racji.
UE nie ma żadnych praw aby nas atakować. I jak my się nie damy, to nikt nam nic nie zrobi!

 

To nie u nas dzieją sie złe rzeczy ale w UE, bo UE lamie traktaty. Unia Europejska nie ma zadnego prawa ingerowac w sprawy wewnetrzne Polski.

 

Druga sprawa. My nauczyliśmy sie nie ufać naszym rządom. To da się zrozumieć.

 

W Holandii obserwuję, że zaufanie do rządu jest bardzo duże. Nawet jezeli na niego narzekają, to w jednak gdzieś tam, głęboko jest przekonanie, że ogolnie rząd o ludzi dba i będzie dbał.

 

Moim celem nie jest porównywanie, bo jeszcze raz nie ma czego porównywać.
Ale…. jedna rzecz jest pewna, że nawet brak zaufania Polaków do własnego rzadu jest i będzie wykorzystywane do zwalczania obecnego rzadu, a to oznacza do zwalczania Polakow.

 

Dlatego ważne jest się nad tym zastanowic , dążyc do umiarkowania i jedności, ale i do dociekliwości.

 

Później możemy sobie na narzekanie pozwolić. Najpierw trzeba zadbać o to aby kraj się solidnie wzmocnił.

 

Bo jeżeli nas samych nasz kraj nie będzie obchodził moge od razu powiedzieć, że Zachod będzie on obchodził jeszcze mniej. A już na pewno teraz kiedy następuje w nim duchowa ozięblość.

 

Unia Europejska jest projektem

 

UE jest projectem marksistowskim. Od 1989 roku, kiedy (post)komuniści (później nazwani libralną lewicą) uzyskali władzę robili wszystko to czego chciala UE.

 

Pierwszym celem było wpłynięcie na duszę Polaków, aby ich wprowadzić w zakłopotanie.

 

Zaczęło się od podminowania wszystkich wartości, które składają się na cywilizację zachodnią: wolność, rodzina, wiara, wspólnota, naród, ojczyzna, moralność, tożsamość narodowa, pamięć historyczna, miłość do ojczyzny, dobro i prawda.

 

Chodziło o zatarcie ich pierwotnego znaczenia i nasycenia ich t.z.w. ‘nowoczesnymi’ pierwiastkami.

 

W efekcie domaganie się podmiotowości politycznej i narodowej było automatycznie kojarzone z eurofobią, ksenofobią, rynkofobią, zaściankowością , (źle pojętym) nacjonalizmem, antysemityzmem a nawet faszyzmem.

 

Jezeli ktos powątpięwał w zasady wprowadzane przez Brukselę, był od razu oskarżany o eurosceptycyzm.
Pojęcie “nacjonalizmu” wyparło w publicznej debacie słowo szowinizm i stało się prawie jego synonimem.

 

Tragiczne doświadczenia z niemieckim Nazional-Sozialismus stworzyły okazję do zdyskredytowania zarówno znaczenia słowa naród jak nacjonalizm. Nacjonalizm postawiono na równi z antysemityzmem.

 

Nacjonalizm a nacjonalizm

 

Tymczasem niemiecki Nazional-Sozialismus był ideologia rasistowską a nawet a-narodową (1).

 

Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić różnicę pomiędzy nacjonalizmem łacińskim, w tym przypadku katolickim i polskim a nacjonalizmem z kultury niemiecko-protestanckiej.

 

To co stworzyły totalitaryzmy włoski i niemiecki na początku XX wieku było egoizmem nacjonalitycznym (inaczej nacjonalizmem darwinistycznym) a nawet nienawiścią do innych narodów. Dokonywało się to przy jednoczesnym odrzuceniu chrześcijaństwa jak w przypadku hitlerowskich Niemiec.

 

Charakterystyczne dla nacjonalizmu z  niemiecko-protestanckiego nurtu była zaborczość, imperialism, w którym obowiązywało całkowite podporządkowanie się narodu niemieckiego przywódcm.
Obowiązywały zasady: siła ponad prawo i cel uświęca środki.

 

W łacińskim lub inaczej chrześcijańskim nacjonalizmie jest wyraźnie mowa o wspólnocie.

 

Wspólnota jako siła twórcza prowadzi do rozwoju i politycznej tożsamości państwa.

 

Pomiędzy rządem a społecznością istnieje naturalna i organiczna współpraca.
I na tym polega katolicki personalizm, który jest podstawą relacji pomiędzy państwem a jednostką społeczną w łacińskiej cywilizacji (2).

 

Inne znaczenie otrzymało również słowo ‘faszyzm’.

 

Jego ponowne odrodzenie miało miejsce w latach 90-tych XX wieku i tym razem w fałszywym znaczniu. Faszyzmem zaczęto określać prawicową, konserwatywną cześć polityki.

 

A co jest ważne, zarówno ‘Nazional-Sozialisus‘ od lat 50-tych niewłaściwie nazywany ‘nazizmem’, jak i ‘faszyzm’ są ruchami lewicowymi. To Stalin zaczął używać słowa ‘faszyzm’ jako broń w zwalczaniu swoich politycznych przeciwników.

 

Liberalna lewica w Polsce po 1989 roku przyjęła również tego rodzaju retorykę .

 

Faszysta oznacza obecnie politycznego heretyka i służy tylko jednemu celowi, mianowicie stygmatyzowaniu kogoś i wyłączeniu go z publicznej sfery.

 

“Są to bowiem słowa ‘silnie zabarwione lub zabarwione uczuciowo, cechujace się zarazem wysoce niewyraźną treścią opisową’, służące nie jako narzedzia komunikacji, ale politycznej walki. Słowa-stygmaty, które brzmią i działają jak wyrok.” (3)

 

Warato być tego świadomym.

 

Zrodla:
(1)(3) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy?”, p. 699-700
(2) M. Ryba “Odklamac wczoraj i dzis”, p.133-135
*) Biblia Swieta, Mt 5, 37

Blog#27: EU vs Polen – Artikel 7 tegen Polen, hoe zit het?

 

Ter inleiding

 

De Europese Commissie wil het artikel 7 tegen Polen gebruiken. Waarom?

 

Dit artikel is nooit tegen een land van het z.g.n. oude Europa gebruikt. Waarom komen nu zo veel bedreigingen vanuit de EU tegen de landen van Midden- en Oost-Europa?

 

Ik denk aan een stukje uit het boek van prof. R. Legutko (1) “The Demon in Democracy”, waarin prof. Legutko de gang van zaken in het Europees Parlement beschrijft, zaken die op afstand aan de aandacht van velen kunnen ontsnappen:

 

“Als we aannemen dat het Europees Parlement de geest van de liberale democratie van vandaag ademt, dan is deze geest beslist niet goed of mooi. Het heeft veel slechte en lelijke eigenschappen, waarvan sommige helaas deel van de geest van het communisme uitmaken. Zelfs een voorlopig contact met de EU-instellingen laat een verstikkende (…) sfeer van een politieke monopolie voelen: de vernietiging van de taal, de surrealiteit (meestal ideologisch) (..), de onbuigzame vijandigheid tegenover alle andersdenkenden, of andere dingen die al te bekend zijn voor iedereen die de wereld, door de Communistische Partij geregeerd, kent.

 

Interessant is dat deze vergelijkingen met het communisme vrij vaak te horen zijn in de gangen van het Europees Parlement, zelfs onder diegenen die EU-toegewijd zijn.
Hoewel door dit systeem geïrriteerd, vertrouwen ze hun waarnemingen niet, waarschijnlijk in een overtuiging en hoop dat deze onaangename eigenschappen oppervlakkig zijn, en met de tijd zullen verdwijnen. Ze vragen zich ook niet af, althans niet openlijk (…) of al deze slechte dingen die half-schertsend Sovjet-achtig worden genoemd, eerder intenser worden dan dat ze zullen verdwijnen”.

 

Voor alle duidelijkheid, prof. Legutko onderschrijft het feit dat de liberale-democracy superieur aan het communistische systeem is. Maar, zegt hij, welke fundamentele verschillen tussen deze twee systemen ook bestaan, is het compleet legitiem zich af te vragen waarom er ook zo veel overeenkomsten bestaan en waarom deze overeenkomsten zo diepgaand zijn en steeds groter worden (2).

 

Europese Commissie schendt verdragen

 

De  Europese Commissie doet er alles aan om de rest van de wereld to overtuigen dat in Polen iets abnormaals gebeurt omdat de Polen hun rechtssysteem aan het hervormen zijn.

 

Het feit is dat de rechters, voorzitters van de rechtbanken zijn allemaal mensen (of hun kinderen) die het communistische systeem hebben gediend. Na 1989 kwam geen vrijheid maar een transformatie in Polen. De communisten hebben hun posities behouden en het bleef bij het oude, wel eens waar onder andere namen en slogans. De macht over de media, rechtbanken, officieren van justitie bleef bij de communisten. De nieuwe post-communistische realiteit werd een feit.

 

Ik denk dat iedereen kan begrijpen dat geen degelijke hervormingen in Polen kunnen blijvend zijn als het rechtssysteem onveranderd blijft.

 

De PO, .Nowoczesna, de (post)communistische partijen weten wat er op het spel staat daarom gebruiken ze leugenachtige propaganda om Polen, nota bene hun eigen land in het buitenland zwart te maken.

 

Waarom luistert de Europese Commissie naar de PO of .Nowoczesna, de overblijfselen van communisme in Polen? Waarom praat de Europese Commissie niet met de gewone mensen in Polen? Waarom leest de Europese Commissie kilometers lange documenten niet over hoe de rechterlijke macht in Polen de afgelopen 70 jaar de gewone mens behandelde? Het is zo simpel.

 

De Europese Commissie heeft nooit voorheen de rechtsstaat in Polen iets verweten. Het lijkt net alsof de regering van Wet en Rechtvaardigheid is gekomen en de rechtstaat in Polen heeft vernietigd. De pathologieën en zwakheden van de regeringen PO stoorden blijkbaar de Europese Commissie niet.

 

De Poolse regering is sinds zijn aantreden in 2015 altijd voor gesprek open gebleven en met feiten legde hij aan de commissie uit hoe de situatie in Polen is. Het blijkt echter dat de Europese Commissie geen interesse in dialoog, argumenten of een compromis heeft gehad. Wat de commissie met een ‘aanbeveling’ bedoelt is in feite een vereiste van onderdanigheid en overgave van Polen. Polen wordt blijkbaar alleen op één voorwaarde met rust gelaten, als ze precies doet wat de Europese mainstream, d.w.z. Duitsland, Frankrijk, Italië haar voorschrijft.

 

Niet in Polen gebeuren vreemde dingen maar in de EU.

 

Ondanks het feit dat de waarden zoals gelijke behandeling, respect en solidariteit binnen de EU in de Europese verdragen zijn opgetekend, worden ze door dezelfde EU geschonden, vooral sinds de crisis in 2008.

 

Het art.4 bepaalt wat de Europese Unie is toegestaan. Het organiseren van de rechterlijke macht en de veiligheid zijn duidelijk een domein van de lidstaten zelf.
Het art.5. zegt dat niets in de EU mag gedaan worden wat in strijd is met de Europese verdragen, hier horen respect voor de lidstaten en gelijke behandeling.
Het art.17 gaat bovendien over de bevoegdheden van de Europese Commissie, die geen rol van een inquisiteur of een onderzoekscommissie is toegestaan.
(3)

 

Frans Timmermans weet dit als geen ander. Hier gaat niet om het rechtssysteem in Polen, maar om politieke zweepslagen, want Polen past niet in het plan dat de Brusselse elite voor Europa heeft uitgestippeld.

 

Generatie ’68

 

Het probleem van de Europese Unie is dat toonaangevend in deze institutie de z.g.n. ‘generatie ’68’ is (of hun kinderen), die door de progressieve (communistische, trotskistische, leninistische) ideologie uit de jaren 60-tig is gevormd. Het mocht toen geen marxisme/communisme meer heten, het werd postmodernisme genoemd.

 

Het postmodernisme baseert op een overtuiging dat er geen waarheid of leugen bestaat, maar een boodschap. En wie die boodschap domineert, die heeft de macht over de informatie en de interpretatie daarvan.

 

De theorie (4) die deze mensen aanhangen vindt dat de liberale-democratie het beste en uiteindelijke systeem in de geschiedenis is. Ze zijn ook niet in staat een andere weg te accepteren. Het is in wezen een herhaling van de communistische theorie. Communisme zou ook het beste en uiteindelijke fase in de geschiedenis en in de menselijke ontwikkeling zijn geweest.

 

Laten we over een ding duidelijk zijn. Communisme is een misdadige ideologie die op z’n minst 100 miljoen mensen aan slachtoffers heeft gemaakt, velen van hen zijn tot de dag van vandaag nog niet gevonden.

 

Het is de hoogste tijd dat het Westen dit gaat beseffen en de landen zoals Polen, die deze ideologie hebben overleeft met respect behandelt, en eigen burgers over de ware geschiedenis onderwijst.

Volgende blog: Mijn Polen, een reis van herkenning

Vorige blog: Vernietiging van Poolse elites in de WOII

Lees meer:

 

Bronnen:
(1) R. Legutko, professor filosofie aan de Universiteit van Jagelonia in Polen, gespecialiseerd in antieke filosofie en politieke theorie. Momenteel lid van het Europees Parlement
(2) R. Legutko: “The Demon in Democracy – Totalitarian Temptations in Free Societies”, Encounter Books, New York, London, 2016, pag. 4
(3) Europese verdragen:
(4) Francis Fukuyama: ” The End of History and the Last Man” (1992), zelf heeft hij inmiddels afscheid van deze theorie genomen.

Blog#4: Uprzedzenia i stereotypy o Polsce i Polakach

Polski antysemityzm?

Jedną z osób, której bardzo chętnie słucham, jest profesor Marek Chodakiewicz *). Każdemu chętnie polecam jego wykłady, które łatwo znaleźć na portalach w internecie.
W Ameryce i w Europie Zchodniej istnieje wiele mitów i stereotypów o Polsce, z czego my czesto nie zdajemy sobie sprawy.
Jednym z takich stereotypów jest ‘polski antysemityzm’.
Według profesora Chodakiewicza “w wielu środowiskach na Zachodzie coraz częściej przyjmuje sie tezę o polskim antysemityzmie jako jednym ze źródeł Holokaustu”.
Trwające od 1944 do 1989 roku komunistyczne zniewolenie – kontynuuje profesor Chodakiewicz – sprawiło, że Polacy nie mogli bronić na Zachodzie swojej wersji dziejów. Polscy komuniści reprezentowali interesy Moskwy, nie dbali więc o dobry wizerunek kraju.
Cenzura i terror policyjny nie tylko ograniczyły swobode dyskusji nad Wisłą, ale również do pewnego stopnia zamknęły usta Polakom na emigracji. Dotyczyło to szczególnie polemik z żydowskimi pamiętnikami i księgami pamięci, które wymagałyby ujawniania nazwisk, a także różnicy szczegółów wydarzeń.
Nie można bylo otwarcie dyskutowac i pisać o najnowszej historii Polski, bo groziło to narażeniem na represje ludzi pozostających w kraju (1).
(…) Niestety badania nad historią Polski – kontynuuje profesor Chodakiewicz – zostały dotkliwie okaleczone przez pięćdziesiąt lat dyktatury komunistycznej i będącej jej wynikiem zimnej wojny.
W Polsce praktycznie nie istniała swoboda badań i dyskusji. Nie wolno było badać wielu kontrowersyjnych zagadnień, a dyskusja nad innymi byla poważnie utrudniona przez cenzurę i wymóg odnoszenia sie do marksistowskiej interpretacji dziejów.
Brak wolności miał bardzo zły wpływ na kształtowanie historyków w Polsce.
W tym samym czasie świat nauki na Zachodzie miał swobodę w otwartym omawianiu historii Polski, jednak z wielu powodów wyniki były często obarczone poważnymi błędami (…):
  1. komunistyczne archiwa były niedostępne, przez co oficjalnych propagandowych schematow nie można bylo skonfrontować z dokumentami
  2. (…) dyskusja na tematy polskie wśród naukowców zachodnich zbyt czesto odwierciedlała  podziały ideologiczne wprowadzone prze zimną wojnę, co raczej nie sprzyjało bezstronnym badaniom
  3. (…) nie dysponujac dokumentami, środkami finansowymi oraz uniwersalistycznym wyrafinowaniem wielokulturowości, polscy uczeni na emigracji nie byli na ogół w stanie zachęcić swoich kolegów do konstruktywnej dyskusji o historii
  4. (…) wielu amerykańskich uczonych, zrażonych czymś, co wydawało im się bezpodstawną  i wojowniczą  polską zaściankowościa, chętnie przyjmowali uporczywą argumentację na rzecz mocno krytycznego poglądu na Polskę.
Tak więc Polskę ogląda sie zwykle poprzez ograniczony i zaweżajacy pryzmat historii niemieckiej, rosyjskiej, austriackiej, sowieckiej czy żydowskiej.
Polska jest praktycznie nieobecna jako niezależny czynnik w naukowym dyskursie na Zachodzie. Ten brak jest szczególnie rażący w stosunku do II wojny światowej (…) (2).
Słowa mają duże propagandowe znaczenie
Kiedy Sowieci w 1944 zaczynali Polske kolonizować nazwali Żołnierzy Niezłomnych “faszystami”.
Kiedy komuniści w latach 80-tych chcieli zapewnić sobie ciągłość władzy, nazwali Solidarnościowców “ekstremistami”, aby ich unieważnić w oczach Zachodu.
Po 1989 roku przy pomocy transformacji Polska stała sie krajem postkomunistycznym. Pod hasłami ‘demokracji’, ‘pluralizmu’, ‘tolerancji’ czy ‘walki o prawa czlowieka’ komuniści wykupywali kraj i wzbogacali sie kosztem społeczeństwa.
W 2015 roku Polacy powiedzieli tym ludziom NIE. Od tego czasu prowadzona jest nagonka na Polaków i Polske ze strony opozycji i parlamentu europejskiego.
Profesor R. Legutko, jeden z polskich europarlamentarzystów, powiedział podczas jedenej z debat na temat Polski: ‘największym problemem Uni Europejskiej są niewiedza i uprzedzenia. Teraz dotykają one Polski ale ostatecznie dotkną samą Unię.’
Profesor Piotr Jaroszyński **) podkreśla, że historia, jako dziedzina wiedzy naukowej musi być wierna prawdzie i bezstronności – prawda nakazuje wierność faktom, natomiast bezstronność, by nie uprawiać historii na zamówienie czy to polityczne, czy ideologiczne.
Niestety, po dziś dzień, jak dodaje profesor – również w świecie zachodnim – historia stanowi szerokie pole do różnorodnych maniulacji, toteż traci swoją wartość zarowno naukową, jak i edukacyjną.
(…) Tracąc swój obiektywizm i bezstronność, staje sie narzędziem deformowania samoświadomości człowieka i narodów.
Fałszowali naszą historię, dodaje profesor, zaborcy, potem okupanci, następnie komuniści, a dziś robią to różnej maści liberalni postkomuniści. Fałszowali i fałszują naszą historię politycy, dziennikarze, a także ‘naukowcy’, którzy nie mogą uwolnić się od komunistycznego dziedzictwa.
(…) A tymczasem Polak musi znać prawdę o tym kto faktycznie był odpowiedzialny za rozbiory i do jak perfidnych metod uciekali się zaborcy.
Polak musi znać prawdę o nielegalności PRL. Musi znać prawdę o wojnie cywilizacyjnej, jaka toczyła sie i toczy w Europie. (…) Musi znać prawdę o wielkich Polakach. (3).
Bronnen:
(1) M. Chodakiewicz “Historia jako wycinanka”, Rzeczpospolita 18 listopada 2006
(2) M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc?”, p. 216, PATRIA MEDIA 2014
(3) z przedmowy do ksiazki prof. M. Ryby “Odklamac wczoraj i dzis”, str. 11-12
*) prof. Marek J. Chodakiewicz, profesor historii, naukowiec, pisarz. M.in. Institute of World Politics w Washingtonie, United States Holocaust Memorial Council (2005-2010)
**) prof. Piotr Jaroszynski, kierownik Katedry Filozofii Kultury KUL, profesor w Wyzszej Szkole Kultury Spolecznej i Medialnej w Toruniu
Zdjecie na podstawie: Rodzina Ulmow wszyscy, The Cosmopolitan; Jozef and Wiktora, Yad Vashem; “Nie ma wiekszej milosci”, wprost.pl

Blog#25: 11 november 2017, Onafhankelijkheidsmars in Polen – de ware geest van de mars en een antwoord op de vraag waar de negatieve reacties vandaan komen

Inleiding
In het begin van de twintigste eeuw, na 123 jaar werd Polen als land opnieuw gevormd en het gebeurde in extreem moeilijke omstandigheden. Het vastleggen van de grenzen van Polen behoort tot de moeilijkste episode van de moderne Europese geschiedenis. Er was sprake van zes grensoorlogen en één zeer ernstig conflict, de Pools-Sovjet oorlog van 1919-1920.
Polen was “Broos en onbemind” (1) en ze stond er alleen voor. Tijdens de Vrede van Verseille meenden de machthebbers van toen dat Polen mocht bestaan, mits ze Rusland en Duitsland niet in de weg stond. Nu zijn we bijna 100 jaar verder maar is er iets veranderd?
Gemeenschapszin 
Ter viering van de Onafhankelijkheidsdag vond op 11 november jl. de achtste Onafhankelijkheidsmars in Polen.
De kurk waarop de de organisatie van de mars drijft zijn de vrijwilligers, kleine beurs en het patriottisme van de Polen. Meer dan 100.000 Polen, van binnen- en buitenland en veel buitenlandse gasten hebben dit jaar aan de mars deel genomen. De motto van dit jaar was “Wij willen God!”.
Het was een samenkomst van mensen die van hun land houden, ongeacht de kleur, in de letterlijke en figuurlijke zin van het woord. Het was een mars van jongeren, ouderen, oorlogsveteranen en gezinnen met kinderen. Spontaniteit, zonder politieke correctheid (4), samen zingen, concerten bijwonen, een manifestatie van de geestelijke gemeenschapszin (de mars begint elk jaar met de heilige mis), een manifestatie van trots om een Pool te zijn, van 1000 jaar gehechtheid aan onafhankelijkheid en zelfbeschikking van Polen en tegen de economische neo-kolonisering van het land nu.
Zoals elk jaar is het een herdenking van de Poolse helden die hun leven voor de onafhankelijkheid van Polen 100 jaar geleden, in de WOII en in de jaren na de oorlog hebben gegeven.
De Onafhankelijkheidsmars 2017:

https://youtu.be/XEEq8EIJf5Q

Negatieve, beledigende reacties buitenland
De voormalige woordvoerder van Hillary Clinton en de Europarlementariër Guy Verhofstadt (8) noemden de 60.000 deelnemers aan de Onafhenkelijkheidsmars in Warschau nazi’s. “.. 60.000 nao-nazi’s, blanke suprematie en fascisten liepen in een mars in de straten van Warschau (…) 300 km van Auschwitz en Birkenau..”, zei Verhofstadt (8).
Een typisch links-liberale retoriek om een ander te stigmatiseren en uit de publieke sfeer uit te sluiten. Propaganda functie van deze retoriek is groot. Deze begrippen hebben een sterk gekleurde of emotionele waarde en ze beschikken tegelijk over een vage inhoud. Ze dienen geen communicatie maar een politieke strijd. Het zijn stigma woorden die klinken en werken als een vonnis (6).
De vice-voorzitter van het Poolse parlement, Joachim Brudzinski vraagt zich wat zou gebeuren als meneer Verhofstadt de Amerikaanse patriotten of Amerikaanse Ieren nazi’s noemde omdat ze respectievelijk de Onafhankelijkheidsdag of het feest van St. Patrick aan het vieren waren (2)?
Een retorische constructie die Verhofstadt gebruikt, duidt aan dat de 60.000 deelnemers aan de mars nakomelingen van de moordenaars van Joden zijn of zelf de Joden in Auschwitz hebben vermoord.
Het is ook terecht dat de Stichting Reduta Dobrego Imienia (ter Bescherming van de Goede Naam van Polen) een aangifte tegen Guy Verhofstadt en zijn beledigende uitspraken heeft gedaan en ze moedigt en helpt iedere deelnemer aan de mars in Warschau hetzelfde te doen (9).
Incidenten?
Een onwenselijk gedrag tijdens een evenement van 100.000 deelnemers is niet te voorkomen. De Onafhankelijkheidsdag is een spontaan feest van gewone mensen, vrijwilligers. Het is onmogelijk iedere deelnemer te controleren.
Wat zo mooi aan de Onafhenkelijkheidsmars is, dat de deelnemers zelf de orde tijdens de mars bewaken. Ze durven ook het verkeerde gedrag aan te spreken, en het werkt goed.
Het is een misvatting dat de grote aantallen politieagenten de deelnemers in het gareel (moeten) houden. De politie beschermt de deelnemers tegen de provocaties, die voor 2015 elk jaar gebeurden.
Nog drie jaren geleden was sprake van onregelmatigheden, provocaties en aanhoudingen. De politie zocht confrontaties met de deelnemers, gebruikte buitenproportioneel geweld en methodes van de geheime dienst, Antifa *) werd ingezet. Zelfs de Rozenkrans kring werd toen geïnfiltreerd, afgeluisterd.
Twee jaren geleden is dit gestopt. Waarom? De mars en de deelnemers zijn niet veranderd, maar de regering en de orders zijn beslist veranderd (3). Pas in in 2015 werd het normaal (4).
De incidenten mogen ook het echte feest niet overschaduwen (4). Het is inmiddels bekend, dat de inspiratie voor deze incidenten van buiten de organisatie kwam. De lijder van de z.g. partij De Verandering (zmiana) zit nu opgesloten op verdenking van spionage voor Rusland (2).
De Amerikaanse neo-nazi leider, Richard Spencer wilde de Onafhanklelijkheidsmars in Polen bijwonen. De Poolse regering heeft daar de lucht van gekregen en meneer Spencer o.a. gewaarschuwd dat hij in de gaten zou gehouden worden of hij geen wetten overtreedt. Uiteindelijk heeft Richard Spencer van zijn reis naar Polen afgezien (5).
Wie heeft belang bij een campagne tegen Polen? 
De Stichting Reduta Dobrego Imienia is daar duidelijk over. Er zijn twee centra die hier hun voordeel mee behalen. 2 punten:
  1. vrede – Polen wordt op dit moment gezien als het grootste gevaar voor de vrede. Het Art.5 van het NATO verdrag heeft strikt een politiek karakter. Het kan in werking treden indien de Europese politieke leiders hier mee akkoord gaan. Politici zijn van hun kiezers afhankelijk. Als deze kiezers geen sympathie voor Polen hebben, zal het artikel 5 niet werken
  2. oologscompensaties voor Polen, waar intensief aan wordt gewerkt. Als iemand de Polen zo breed nazi’s noemt en bij de Polen stelselmatig de schuld voor de WOII neerlegt (red. I.V.: zoals Duitsland het sinds de jaren 50-tig van de vorige eeuw doet), zal het ook in de beleving van mensen, die de feiten niet kennen, postvatten: als Polen nazi’s zijn dan zijn ze ook onbetrouwbaar in hun aanspraak
Dat tijdens de Onafhankelijkheidsmars sprake van provocaties was, is makkelijk te volgen in de buitenlandse media:
Het eerste bericht over een “massa mars van fascisten in Warschau” verscheen in The Independent, die de eigendom van een Russische oligarch in Groot-Brittannië is. Dit bericht werd vervolgens door SO600 (mevrouw Gierek bekend van eenzijdig/vijandige berichtgeving over Polen), vervolgens door de Warsaw Journal en daarna door de social media verspreid.
Het is wel waar dat mensen in het Westen de Poolse symbolen niet begrijpen en ze vanuit hun eigen referentiekader direct met fascisme verbinden. Het is jammer, maar het heeft met een andere realiteit, andere cultuur en een ander context te maken. Een systematische anti-Poolse propaganda versterkt echter dit denken.
De Amerikaanse en Europese media hebben inmiddels ervoor gezorgd, dat men de Onafhankleijkheidsmars met de regering PiS associeert. In het Westen weet niemand van een strijd tussen de nationale bewegingen in Polen en de partij Wet en Rechtvaardigheid (PiS).
De regering viert de Onafhankelijkheidsdag elk jaar op 10 november in Krakau (9).
Donald Tusk vs zijn functie in het EP
President Andrzej Duda nodigt elk jaar de voormalige premiers en presidenten van Polen voor de Onafhankelijkheidsdag, wat tot nu toe aan dovemansoren besteed was.
De komst van Donald Tusk in Warschau dit jaar lijkt ook geen toeval te zijn. Het is eerder zijn politieke tactiek, een poging om de kloof tussen de partijen aan de rechter kant van het politieke spectrum te veroorzaken (3). Tegelijk met zijn verschijning tijdens de viering van de Onafhankelijkheidsdag heeft een groepje mensen een spandoek met nazi-leuzen getoond. Tusk is er van bewust dat de media hem als voorzitter van de Europese Raad zullen volgen.
Donald Tusk verbergt steeds minder dat hij de informele lijder van de (totale) oppositie in Polen is. Ook de Europese regeringsleiders begrijpen steeds beter dat zijn gedrag en de functie die hij bekleedt niet te verenigen zijn.
Zijn recente twitter vol kwaadsprekerij over de Poolse regering is hem in Polen zeer kwalijk genomen. De partijgenoten van Donald Tusk in het Europees Parlement hebben onlangs hun kleur bekend. Deze voormalige leden van de communistische partij en/of collaborateurs van de communistische geheime dienst doen er alles aan om de regering in Polen en de Poolse bevolking te schaden.
Links-liberalen zijn aan het verliezen
Volgens Matthew Tyrmand is de links-liberale elite in de wereld aan het verliezen. Hun laatste toevluchtsoord is iedereen die aan de rechter kant van de politiek staat een stikker van een ‘autocraat’, ‘nazi’, ‘populist’, ‘blanke overheerser’, en de nieuwste de ‘Russische trol’ te geven (5). Dit gebeurde in Amerika met de presidentsverkiezingen en in Groot Brittannië met Brexit, zegt Matthew Tyrmand.
De links-liberale elite heeft 30-40 jaar geïnvesteerd om een globale regering in te voeren, die de rol van de nationale staten, vooral in hun financiën zou beperken. Polen vertegenwoordigt alles wat de globale elite afschuwt, nl het nationalisme, conservatisme en verschuiving naar rechts in de politiek (5).
Nationalisme vs chauvinisme 
Stanislaw Michalkiewicz, historicus en schrijver, in zijn reactie over de Onafhankelijkheidsmars, de motto van dit jaar “Wij willen God!” en het nationalisme heeft een heldere uitleg gegeven.
Polen willen duidelijk een politiek systeem dat op de christelijke ethiek is gebaseerd. De Christelijke ethiek heeft echter geen nationaal maar internationaal karakter, zegt hij.
Het nationalisme is een mening dat elke politieke gemeenschap zich in een staat/natie zou moeten organiseren. Hoewel het niet automatisch betekent dat elke etnische gemeenschap, zoals Górale en Kaszuby in Polen, dit soort behoefte heeft. Een mening dat men zijn land hoort te dienen en offers brengen is ook niks typisch Pools.
Michalkiewicz vergelijkt nationalisme met een gezin, waarin de vader in de eerste plaats verplicht is voor zijn eigen kinderen te zorgen. Dit heeft ook een kosmopolitisch karakter.
Het chauvinisme neemt volgens hem een demonische stap verder, waarin de vader om het bestaan van zijn kinderen veilig te stellen, de andere kinderen zou vermoorden. Een voorbeeld hiervan is het Oekraïens nationalisme, dat in de naam van de zuiverheid van eigen staat elke etnische groep of een vreemde natie vermoordde (7).
Anne Appelbaum en de Amerikaanse media vs Polen
Anne Appelbaum voert een ware cruisede in de Amerikaanse media tegen de Poolse regering. Na 2015 heeft ze haar connecties in Washington en in de globale media benut om een platform in Washington te bouwen, waarop de rechtse partijen in Polen als nazi-beweging zouden worden afgeschilderd.
Tot 2010 was Anne Appelbaum bekend van haar strenge kritiek van Rusland. Na de tragedie in Smolensk (10 april 2010) schreef ze een paar columns in The Telegraph waarin ze Rusland als wereldburger begon te loven, dat in democratie gegroeid was en de steun verdiende. Deze woorden dienden elke twijfel over de tragedie in Smolensk teniet te doen. De partij PO (Burgerplatform) in Polen had namelijk de verkiezingen in Polen te winnen, waar ook de man van Anne Appelbaum, Radoslaw Sikorski aan meedeed.
Sinds een anderhalf jaar neemt de geloofwaardigheid van Anne Appelbaum af.
Dezelfde tactiek als bij Polen heeft Anne Appelbaum ook in Amerika tijdens de presidentsverkiezingen gebruikt. De Amerikanen konden toen zelf (in) zien dat wat ze schreef verre van de werkelijkheid stond. Zelfs de meest nuttige idioot kon het zien bij het lezen van de New York Times, zegt Tyrmand.
Momenteel is Anne Appelbaum bekend als iemand die emotioneel reageert, en ze wordt niet meer serieus genomen. Maar haar invloed op het verkeerde imago van de regering in Polen, die zij en haar man vijandig zijn, was groot (5).
Een goed verslag van Tommy Robinson:

Na een tijd lees ik deze blog opnieuw. Deze film is verwijderd. Inmiddels verbaast het mij niet. YouTube verbant elk bericht dat de waarheid vertelt. Zo is het met dit verslag van een fantastische mars van jong en oud, gezinnen met kinderen. Vredig en met verheugd hart vieren ze de dag van 100 jaar geleden, toen Polen na 123 van bezetting haar vrijheid had teruggevochten. De maker van de film Tommy Robinson wordt voor ‘the enemy of the state’ verklaard en vervolgd.
Lees meer over:
Bronnen:
*) Antifa: https://en.wikipedia.org/wiki/Antifaschistische_Aktion
(1) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007 *)
DERMOT QUINN is Professor of History at Seton Hall University. He serves on the American and U.K. Boards of Directors of the G.K. Chesterton Institute for Faith and Culture, and is a member of the Editorial Board of The Chesterton Review.
(2) vice-voorzitter van het Poolse Parlement, Joachim Brudzinski  https://youtu.be/f5Fv8UY8Dig
(3) “Komu niepodleglosc Polski stoi koscia? (“Wie zit de onafhankelijkheid van Polen dwars?”) https://youtu.be/8hkgFAamyiE
(4) Krzysztof Bosak, Ruch Narodowy https://youtu.be/daG9o_7ORYs
(5) Matthew Tyrmand, schrijver, journalist, https://youtu.be/hzSndaIDkKY
(6) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy?”, p. 699-700
(7) Stanislaw MIchalkiewicz, historicus, schrijver”O Marszu Niepodleglosci”, https://youtu.be/naJxfGFyo78
(9 ) Maciej Swirski, zalozyciel Reduty Dobrego Imienia https://youtu.be/TDwfeTVJ8Hk, https://youtu.be/cbcv5VTt00A

Blog#5: Een jaar van de regering Wet en Rechtvaardigheid (PiS) in Polen

Het lijkt erop dat de oppositie de onzekerheid en verwarring onder de mensen probeert te creëren om ze te overtuigen dat er iets slechts gebeurt in het land.
Maar wat heeft de nieuwe regering van Beata Szydło in zijn eerste jaar tot nu toe bereikt?
De Premier in haar toespraak:
“De oppositie in Polen praat over de slechte staat van het land en ze klaagt daarover in het buitenland, maar deze regering heeft tot nu toe meer gedaan dan haar voorgangers in 8 jaar tijd. We komen met de oplossingen en hervormingen die we aan de burgers de afgelopen jaren hebben beloofd. Het gaat over:
Gezinnen: 
  • gedurfd pro-gezin programma 500+ ingevoerd:
  • dit programma heeft een stabiele financiering en zijn effecten zijn nu al zichtbaar
  • het Rapport Europees Netwerk Tegen Armoede meldt de vermindering met 94% van de extreme armoede onder de kinderen in Polen
  • het programma omvat 1 300 000 kinderen die op het platteland leven
  • de middelen komen bij 63% van de kinderen onder de leeftijd van 18 jaar
  • de grootste steun die het platteland ooit na de oorlog in Polen heeft ontvangen

Boeren en hun producten, de regering heeft:

  • aan de boeren de eerdere voorschotten uit de EU-subsidies verstrekt. Reeds ontvingen ze daar 10 miljard PLN van
  • boeren het makkelijker gemaakt om hun gewassen rechtstreeks te verhandelen
  • de maatregelen genomen die de Poolse grond beschermen
  • een wetsvoorstel aangenomen dat de boeren bredere toegang tot de verzekeringen verschaft

Arbeidsmarkt

  • de werkloosheid is nu het laagste in de afgelopen 25 jaar
  • de pensioengerechtigde leeftijd is hersteld, voor mannen op 65 en voor vrouwen op 60 jaar
  • het minimumloon is tot 2.000 bruto verhoogd
  • het minimum uurloon is op 12 PLN vastgesteld

Woningen

  • er is een proef ‘woning 500+’ gestart (red.I.V. tot nu toe alleen in één gemeente. Hier is samenwerking van de burgemeesters voor nodig. De meerderheid van de burgemeesters op dit moment is van de partij Burgerplatform (PO), de totale oppositie. Volgend jaar zijn de lokale verkiezingen en dan is er meer kans op uitbreiding van dit project)

Pensioenen

  • het minimumpensioen tot 1000 PLN verhoogd
  • voor de senioren gratis geneesmiddelen ingevoerd

Ontwikkelingsprogramma voor Polen

De regering implementeert een verantwoord programma, waarin iedereen in de winst uit de groei van de economie deelt en niet alleen een kleine elite:

    • het ontwikkelen van kleinere steden en regio’s
    • het herstellen van de industrie
    • het steunen van het ondernemerschap door de belasting voor ondernemers te verlagen van 19% naar 15%
    • het effectief afdichten van het belastingstelsel. Dit jaar alleen bleef 11 miljard PLN in het budget. (red. I.V.: in de tijd van de vorige regering verloor Polen elk jaar 50 miljard PLN aan BTW uit het budget door corruptie)
De premier Beata Szydło noemde 2016 een goed jaar en ze verzekerde de burgers van de stabiele financiering voor alle programma’s en voornemens van de regering voor volgend jaar. Wat we alleen nodig hebben, zei ze, zijn de rust en constructief werk.
De inhoudelijke oppositie is het zout van de democratie, zei de premier. Maar vandaag hebben we dit soort oppositie niet. Het gegil en geschreeuw zijn geen vervanging voor de goede plannen voor de burgers.
Polen is een vrij en democratisch land. De oppositie kan protesteren en haar mening uiten, maar ze moet ook de mening van de andere landgenoten respecteren. Je kunt een ander de rechten, die je voor jezelf eist niet onthouden, want dit is de aantasting van de democratie.
De premier riep de oppositie tot het nemen van haar verantwoordelijkheid. Ze noemde het een gezamenlijke verantwoordelijkheid en de verplichting aan de kiezers ongeacht de verschillen en vooroordelen. Ze spoorde de oppositie aan tot een dialoog.
Wat de oppositie doet (red. I.V.: het verstoren van het werk van het parlement), noemde ze een delict tegen het algemeen belang. De Polen verdienen vrede, veiligheid en stabiliteit, en alle activiteiten van de overheid zijn daar op gericht.”
Bron:

toesprak van de premier Beata Szydło, 16-12-2016

Blog#3: Georganiseerde brutaliteit. De totale oppositie in Polen bezet het parlement – deel 1: de situatie

INLEIDING

De  oppositie (bestaande uit twee partijen PO en .Nowoczesna) in Polen heeft zich een “totale oppositie” genoemd en ze verwerpt alles wat de nieuwe regering doet. Met “ulica i zagranica” (“de straat en het buitenland”) poogt ze de nieuwe regering van Recht en Rechtvaardigheid om ver te werpen.
De strijd die de oppositie nu voert, gaat om de macht en de privileges die ze nu aan het verliezen is.

 

Zoals professor A. Zybertowicz, historicus en socioloog, in zijn interview voor Radio Maryja zei: de partij Burgerplatform (PO) en de Poolse Boerenpartij (PSL) gedragen zich alsof ze het land met de mensen die anders dan zij denken, niet willen delen.

 

Op 16 december 2016 bezetten de oppositiepartijen (Burgerplatform) PO i .Nowoczesna (De Modern Party) het Poolse parlement.

 

Juist op de dag, waarop de moorden in de WUJEK mijn worden herdacht.

 

Toen de mijnwerkers tegen de staat van beleg in Polen in december 1981 protesteerden, bevolen de toenmalige communistische machthebbers op ze te schieten. 9 mijnwerkers werden toen gedood, tientallen raakten gewond.

 

De oppositie eigent zichzelf deze dag toe. Ze wil zichzelf als slachtoffer aan het land en de wereld voorstellen. Veel jonge Polen weten het niet, maar de mensen die nu in de oppositie plaatsnemen (PO, PSL, Nowoczesna en KOD), stammen uit dezelfde communistische machthebbers als toen in 1981.

 

De toonaangevende westerse media krijgen ook van hen het onjuiste beeld van de situatie in Polen.

 

In deze blog en in het vervolg zal ik uit een zetten wat in het Poolse Parlement op 16 december vorig jaar is gebeurd, wat en wie er achter zit.

 

DE SITUATIE

 

Begrotingswet en de rechtvaardiging

 

Op 16 december 2016 zou het Poolse parlement over de begrotingswet voor 2017 stemmen.
Deze wet houdt ook een rechtvaardiging in (de zgn. dezubekizacji-wet) over het toekennen van pensioenen aan de slachtoffers van het communistisch repressie apparaat en de mensen die dat apparaat in stand hielden.

 

Deze wetten zijn ere zaken voor de regerende partij. Het gaat om eerlijkheid en sociale rechtvaardigheid, vooral in de Poolse werkelijkheid. Daar heeft de regerende partij ook het meerderheidsmandaat voor in het parlement.

 

De slachtoffers van het communistische repressie apparaat  krijgen op dit moment pensioenen onder het nationaal gemiddelde, terwijl hun vervolgers royale pensioenen van tussen 10-20 keer hoger dan het nationaal gemiddelde ontvangen .

 

De gemiddelde pensioen in Polen op dit moment bedraagt 2000 zloty. De helft van de gepensioneerden in Polen ontvangt op dit moment dit bedrag per maand. Velen ontvangen een bedrag lager dan 1000 zloty per maand (1 euro = +/_ 4,50 PLN).

 

Stemmen

 

Art 36 van het Reglement van het parlement zegt dat wetsvoorstellen in drie lezingen worden beschouwd, en de resoluties in twee lezingen (1). De wijzigingen van een wetsvoorstel mogen, volgens dit artikel tot de afronding van de tweede lezing ingebracht worden.

 

De voorzitter verklaart dat de discussie gesloten is en dat het stemmen begint. Vanaf dat moment kan men alleen zijn inbreng geven over de wijze of volgorde van het stemmen. Daarna begint de voorzitter afgevaardigden aan te roepen om te stemmen.

 

Het is de derde lezing over de begrotingswet voor 2017 in het parlement. In de derde lezing van de zitting is er geen ruimte meer voor formele voorstellen volgens het reglement. Er volgt een ronde voor het stellen van vragen.

 

Oppositie  verstoort het stemmen

 

In plaats van vragen stellen, gebruiken de leden van de partij Burgerplatform (PO) hun spreektijd om een protest tegen, zoals ze het zeggen ‘de nieuwe perswet’ te uiten.

 

De Kamerleden van de partij Burgerplatform (PO) brengen om de beurt op het spreekgestoelte een vel papier met een tekst daarop “vrije media”. Het onderwerp van ‘de media’ is niet aan de orde in deze zitting. Immers gaat het wetsvoorstel over de begroting en pensioenen. De voorzitter vermaant de Kamerleden door zich op het Art. 175 (2) van het reglement te beroepen.

 

Dan komt weer een Kamerlid van de partij Burgerplatform PO, M. Szczerba op het spreekgestoelte en hij uit zijn protest op dezelfde wijze. Bovendien wendt hij zich respectloos tot de voorzitter door ongepaste adressering van de ambt.

 

De voorzitter vermaant het Kamerlid herhaaldelijk. Als dit niet helpt, besluit de voorzitter het Kamerlid M. Szczerba van het debat uit te sluiten op grond van het artikel 175, p. 5.

 

De oppositie eist dat de voorzitter op zijn beslissing over uitsluiting terugkomt. Ze beginnen de parlementstribune massaal te bezetten en later ook de stoel van de voorzitter.

 

Het is de Kamerleden wel bekend, dat een Kamerlid tegen de beslissing van uitsluiting bij het presidium van het parlement in beroep mag gaan (art 175, p.6). Maar in afwachting op het besluit blijft het Kamerlid van het debat uitgesloten.

 

De meerderheid van de Kamerleden wil stemmen over de twee wetten die aan de orde zijn. Tot aan twee keer toe last de voorzitter een pauze in om de oppositie een kans te geven de tribune en de stoel van de voorzitter te verlaten.

 

Vice-voorzitter van het Senaat, Adam Bielan: “Als we geweld tegen de oppositie hadden gebruikt, zou de oppositie dit onmiddellijk inzetten om protesten te organiseren en een klacht bij het Europees Parlement in te dienen. Blijkbaar is niemand geïnteresseerd in het feit dat de oppositie hier het reglement van het parlement en het Poolse strafrecht aan het overtreden is.”

 

Verplaatsing van de zitting

 

Wanneer het geen effect heeft, besluit de voorzitter de vergadering naar de Kolom Zaal te verplaatsen. De Kolom Zaal is een na de grootste zaal in het Poolse Parlement. Daar vond ook het stemmen plaats.

 

Het Art.10 wet 1 reglement 3 van het parlement machtigt de parlementsvoorzitter tot het bijeenroepen van vergaderingen, met inbegrip van het bepalen van de tijd en de plaats.

 

Alle Kamerleden werden geïnformeerd over de nieuwe plaats van de zitting door middel van een persoonlijk SMS-bericht en door een bericht op het grote scherm in de plenaire zaal.

 

De parlementaire zitting in de Kolom Zaal op 16 december 2015 was geen precedent. Daar vond ook plaats de 73-ste parlementaire zitting in de zesde termijn op 12 augustus 2010, toen de partij Burgerplatform (PO) aan de macht was.

 

De twee wetten zijn met de meerderheid aangenomen.
Art. 190. over de meerderheid voor het passeren van wetten: het parlement passeert wetten met een meerderheid van stemmen in de aanwezigheid van ten minste de helft van het wettelijke aantal van Afgevaardigden, tenzij het in de Grondwet anders is bepaald. ( 3)

 

Onterechte klacht van de oppositie

 

De oppositie partijen klagen dat hen de toegang tot de Kolom Zaal was ontzegd, dat de deur dicht was.

 

Het is onwaar. De deur die dicht was, was de nooduitgang. De parlementaire wacht wees iedereen de weg naar de hoofdingang van de Kolom Zaal aan. De oppositieleden liepen vrij in en uit de Kolom Zaal met hun smartphones en ze maakten foto’s, opnames. Het is duidelijk te zien op de opnames van het parlement. De oppositie was ook bewust van het vereiste electoraat dat in de Kolom Zaal aanwezig was.

 

Onrusten op straat

 

‘s Avonds heeft zich Het Comité voor de Verdediging van de Democratie (KOD) voor het parlementsgebouw verzameld. De KOD aanhangers begonnen de uitgangen van het parlementsgebouw en van het hotel voor de Kamerleden te blokkeren.

 

Rond 3.00 uur ‘s nachts lukte het de regering en de leden van de regeringspartij het parlementsgebouw te verlaten. Ze werden door de KOD- en oppositieaanhangers belaagd.
Sommige demonstranten gooiden zich onder de regeringsauto’s, sommigen gingen op de straat liggen.

 

Provocatie ontmaskerd

 

De websurfers lukte het een provocatie van de oppositie te ontmaskeren.
Een man ging op de straat naast een ontplofte rookgranaat liggen. De voorbijgangers hebben zich om hem bekommerd, zijn pols gemeten. Vervolgens stond de man zelfstandig op en hij pakte zijn telefoon om iemand te bellen.

 

De partij Burgerplatform (PO) gebruikte daarna deze opnames voor haar anti-PiS-reclame spot, ondanks het feit dat toen al in de media over deze situatie als provocatie werd bericht.

 

In tegenstelling tot bepaalde berichten, heeft de politie geen gas gebruikt.

 

De demonstranten van het KOD en van de oppositie intimideerden de journalisten van de publieke omroep, TVP INFO die hun verslag voor het parlementsgebouw probeerden te doen.

 

Nieuwe perswet

 

De aanleiding voor de oppositie was naar haar zeggen de nieuwe perswet, die de vrijheid van de journalisten zou beperken.

 

In werkelijkheid bestond die wet nog niet eens op papier. Het was een voorstel van een wet om de omgang met de media te reguleren. Maar ook om het mediawerk makkelijker te maken, de journalisten te faciliteren.
Bovendien ging het om de voorstellen die verre weg minder streng waren dan in menig een westers land.
In het Amerikaanse Congres bijvoorbeeld gelden precieze voorschriften over hoe en waar de journalisten zich mogen begeven. De opnames met een verborgen camera zijn bijvoorbeeld verboden. Bij het overtreden van deze regels dreigt schorsing voor 3 maanden en bij herhaling van een overtreding tot 2 jaar.

 

Magdalena Ogorek, historicus en publiciste die een tijd in het parlement had gewerkt, beschrijft haar ervaringen als volgt: “de wijzigingen in de regelgeving voor de journalisten in het Poolse parlement vinden regelmatig plaats. Het is niet meer zoals tientallen jaren geleden. Dat de journalisten op slippers naar het parlement komen, laat ze achterwege. Maar ze rennen achter de Kamerleden praktisch tot in de toiletten. De camera’s mogen tegen de hoofden van de Kamerleden stoten en het is dan oké. De  journalisten overvallen de Kamerleden, maar ze zijn niet eens op een gesprek voorbereid. (…) “. (4)

 

Toen de onrusten over de mediatoegang tot het parlement ontstonden, heeft de regering de redacties en de journalisten uitgenodigd om de regels voor de media na de feestdagen in overleg te bepalen. Deze uitnodiging is ook aangenomen.

 

Desondanks bleven de oppositie partijen de plenaire zaal van het parlement te bezetten.

 

Hypocrisie van de oppositie

 

Piotr Palka, een journalist van Rebelia.pl: “Dezelfde woorden over de vrijheid van media hoorden we niet van de partij Burgerplatform in 2014, toen het ‘Tape-schandaal’ uitbrak. Toen vielen de mensen van de ABW (De Interne Veiligheidsdienst) de krant “WPROST” binnen en ze hadden met geweld de laptop met opnames uit de handen van de toenmalige hoofdredacteur getrokken.
Ook niet toen Pawel Graz, de woordvoerder van Donald Tusk (voormalig premier) ontmoetingen met een van de zakenmannen van de krant RZECZPOSPLITA had om de ontslagen in die krant af te spreken.

 

Stanislaw Niesiolowski van de partij Burgerplatform (PO) scandeert nu over de vrijheid van media voor het parlementsgebouw. Niet zo lang geleden heeft hij de journaliste Ewa Stankiewicz van de TV Republica fysiek aangevallen op het terrein van hetzelfde parlement.
Toen hebben we als journalisten een brief ter verdediging van haar aan de regering van de partij (Burgerplatform) PO en (Boernpartij) PSL gestuurd en daar is niks mee gedaan. Ook de spreekbuizen van de voormalige regeringen als Monika Olejnik of Tomasz Lis spraken daar niet over.
We hebben te maken met een mediale orde, die de mensen die nu aan het protesteren zijn, hebben gecreëerd. Het is een hysterische oppositie. ” (5)

 

Witold Gadowski, onafhankelijke onderzoeksjournalist: “Wat voor het parlement nu plaats vindt, is een theater. Het parlement wordt gebruikt door de mensen, die betaald worden van buitenaf en die niets om Polen geven.
Het is hen niet gelukt de nieuwe regering met behulp van de straat om ver te werpen.

 

Vanaf het begin van de regering van premier Szydlo ontstond Het Comité voor de Verdediging van Democratie (KOD) en het begon meteen met zijn destructieve, aanvallende, negatieve en provocatieve acties.

 

Ze wisten dat ze elke maand die voorbij gaat hun geld en invloeden verliezen. Hun staat, de anti-staat, die door de officieren en diegenen die nu het parlement aan het bezetten zijn, werd geregeerd, is aan het krimpen.” (6)

Volgende blog: “Wie en wat zit achter het handelen van de z.g.n. ‘totale oppositie’ in Polen”

Vorige blog: “Propagandafunctie van woorden”

Bronnen:
Lezingen.Dz.U.2012.0.32, d.w.z. – Resolutie van het Poolse Parlement op 30 juli 1992 – Voorwaarden van het Poolse parlement:
(1) Art 36 van het Reglement van het Parlement: wetsvoorstellen worden beschouwd in drie lezingen, en de resoluties van de twee
(2) Art. 175:  Taken en bevoegdheden van de voorzitter van het Parlement in de loop van de sessie, p. 1 t/m 7
(3) Art. 190. over de meerderheid die nodig is voor het passeren van wetten (Hoofdstuk 3: Stemmen, Art 188: Principes van de stemming)
(4) TVP INFO, 16-12-16
(5) idem
(6) GadowskiTV d.d. 30 december 2016
Foto: na podstawie projektu okladki M. Marchewicza do ksiazki
B. Stanislawczyk “Kto sie boi prawdy?”

mijnpolen.nl