Categorie: Tweede Wereldoorlog Pagina 1 van 2

Blog#63: 1939-1945: pro-Sovjetbeleid van de Amerikaanse administratie, communisten in Hollywood en hun strijd tegen Polen. Deel 2: Hollywood’s motieven

Inleiding

Hollywood kon eigenlijk makkelijk een negatief beeld van Polen en de Polen creëren, omdat Polen niet bestond in de belevingswereld van de Amerikanen en de Amerikaanse regering.

Verder was Hollywood pro-Sovjet. Vele scenarioschrijvers in Hollywood hadden lidmaatschap van de communistische partij. (1)

Hollywood faciliteerde de geopolitieke plannen van de Sovjet-Unie
comintern congres 1935
Komintern. Bron: konfront.dk

De “subversieve activiteiten” van de communisten in Hollywood was niet het citeren van Karol Marx, of het oproepen tot rebellie en het omverwerpen van het kapitalisme, schrijft Biskupski. (2)

De belangrijkste taak van de communistische partij in Hollywood was om ‘het buitenlands beleid van de Sovjet-Unie te ondersteunen, steun voor dit beleid te zoeken in de oorlog met Duitsland en de uitvoering van haar geopolitieke plannen te faciliteren‘. *)

gevolg van Ribbentrob-Molotov pact voor Polen
Vierde deling van Polen, 1939. Bron: printerest.co.uk

De Sovjet-Unie voerde een vijandelijk beleid ten aanzien van de Poolse soevereiniteit en zijn territoriale integriteit. Het was al voor 1941 duidelijk.

Het herstel van een onafhankelijk Polen binnen zijn historische grenzen en onder een wettige regering zou een lastig obstakel zijn voor de verovering van Europa door de Sovjet-Unie.

Daarom was het schaden van de Poolse zaak in de Verenigde Staten een belangrijk doel voor de aanhangers van de Sovjet-Unie, vooral voor de leden van de partij, die verplicht waren de vitale belangen van Sovjet-Rusland te behartigen. (3)

Voor de Polen zaten de omstandigheden niet mee. Vóór 1939 waren er geen Polen in Hollywood, die instinctief de Poolse zaak zouden verdedigen. De Poolse gemeenschap was zwak, afwezig en de druk op assimilatie in Amerika was groot. De Poolse regering in ballingschap was in een zwakke, afhankelijke positie om een verschil te maken.

new deal roosevelt
New Deal van Roosevelt. Bron: britannica.com
De New Deal van Roosevelt and de grillen van Moskou

Hoewel Washington geen enkele slechte wil toonde tegen Polen, was de nauwe samenwerking met Moskou de hoeksteen van de Amerikaanse oorlogsstrategie en fundamenteel voor de totstandkoming van een naoorlogse wereldorde, de z.g.n. New Deal.

the new deal critics
The New Deal critics. Bron: slideshare.net

In feite paste de regering-Roosevelt zich aan de grillen van Moskou wat Polen betrof. De Amerikaanse films moesten de oorlog laten zien op een manier die de samenleving gauw tevreden maakte om het beleid van de regering te accepteren.

Het Bureau of Motion Pictures (BMP), opererend binnen het Office of War Information (OWI), maakte er een punt van om ‘Hollywood Rusland’ positief te laten uitbeelden en kwesties te elimineren die de Sovjet-Unie (USSR) in een negatief daglicht zouden kunnen stellen. Omdat de acties van de Russen tegen Polen een reeks aan misdaden waren, lag de zaak ‘Polen’ bijzonder gevoelig. (4)

OWI. Bron: foreignaffaires.com
Office of War Information, OWI. Bron: foreignaffeirs.com

Polen waren ervan overtuigd dat de OWI vijandig stond tegenover Polen en extreem pro-Russisch was. Dit wordt bevestigd door de memoires van Phillip Dunne, mede-oprichter van de Screen Writers Guild/1942 en hoofd van de OWI. Hij had geen idee van Polen en toch beschouwde het als “fascistisch en antisemitisch en achtte de Sovjet-intenties tegenover Polen gerechtvaardigd door de geschiedenis en de ideologie“. Hetzelfde gold voor de BMP, dat ook “bevooroordeeld en propagandistisch” was. (5)

Amerikanen ‘mochten’ niks over de oorlog tegen Polen weten

Voor de Amerikanen begon de oorlog in 1941 met de aanval op Pearl Harbor. Het begin van de oorlog in Europa was voor ze ‘verwarrend en onduidelijk‘, en de Amerikaanse betrokkenheid bij de oorlog in Europa werd tot 1943 uitgesteld.

De Hollywood-filmfabriek deed er alles aan om de belangen van de staat te dienen, door de Duitsers voor te stellen als barbaren, de dodelijke vijanden van de beschaafde wereld.

Tegelijkertijd werd Polen niet genoemd, en het was een ‘verdedigingscampagne die zich onderscheidde door grote opoffering en moed, een enorme, dappere ondergrondse die meedogenloos verzet opleverde, en natuurlijk, de ongeëvenaarde wreedheid van het bezettingsregime‘. (6)

Hollywood besteedde pas in 1942 aandacht aan Polen, en had er geen moeite mee met het extreem negatief afbeelden van Polen. (7)

Films als propaganda- en controlemiddel

De bewijzen dat de partij en haar sympathisanten hun best deden om Polen zwart te maken, zijn te vinden in de Hollywood-scripts en in de evolutie van de inhoud van de films waaraan zij meewerkten. (8)

Als in 1925 zag de Communistische Internationale (de Komintern**)) de mogelijkheid om films als propagandamiddel te gebruiken, en de communistische partij van de VS (CPUSA) er een controlerende rol in te geven. Vanaf het begin van de jaren ’30 begint de Komintern in Hollywood zich te organiseren. (9)

Drie grote secties binnen één jaar
hollywood
Bron: ft.com

In 1934 werd de zogenaamde Hollywood Manufactures Section opgericht. De oprichter ervan, de intellectueel Isaak Romaine onder de naam Victor Jerome, hield zich vooral bezig met agitatie en propaganda.

Voor de sectie rekruteerde hij mensen uit de gelederen van de partij en hij deed beroep op de scenarioschrijvers als “politiek bewusten”. Acteurs zag hij als voor “90% politiek onwetend”. Om de leden van de sectie te beschermen, werden hun lidmaatschapsboeken vernietigd. (10)

Jerome haalde een toneelschrijver John H. Lawson naar New York, en maakte van hem een leider van de Hollywood Communisten.
Lawson vormde met andere communisten in hetzelfde jaar de Screen Writers Guild, waarvan hij voorzitter werd, en een ander lid van de partij John Weber richtte de Screen Readers Guild op. (10)

Lawson rekruteerde en organiseerde Hollywood scenarioschrijvers, legde hen partijlijnen op en disciplineerde de weifelende leden. De scenarioschrijver moest een paar minuten partijpropaganda opnemen, bij voorkeur in een dure scène, om het risico van herhaling te beperken. Volgens Lowson’s zoon was Lawson “blind voor de Sovjet realiteit”.
(11)

Hollywood Anati-Nazi Leage als communistische dekmantel

Otto Katz creëerde de Hollywood Anti-Nazi Leage (1935) als onderdeel van een wereldwijd cultureel werk. In wezen was het een communistische dekmantel voor de uitvoering van het stalinistische beleid in Hollywood. Liga groeide al snel uit en bracht ook niet-communisten samen, die bezorgd waren over het antisemitisme van de nazi’s. (12)

Communistische Partij van USA (CPUSA) tegen Duitsland

Het doel van de CPUSA was niet om het fascisme te bestrijden, maar om de buitenlandse politiek van het Kremlin te steunen en de belangen van de Sovjet-Unie te bevorderen.

“Verzet tegen het fascisme was een variabele tactiek, steun aan het Sovjet-beleid een vaste strategie” (13)

Polen, als het al werd genoemd, werd uitgelachen als een fascistisch land en nazi-bondgenoot. “De Komintern verklaarde Polen “fascistisch” in 1935, en dit was de lijn van de uitvoering van het stalinistische beleid” (14)

De CPUSA behaalde op deze manier haar successen, sympathieën en leden.

Midden jaren dertig pleitte de CPUSA voor een verenigd anti-Hitler front op het internationale toneel en een coalitie ter ondersteuning van Roosevelt, wat haar veel sympathie opleverde bij links, vooral in Hollywood, waar communisten werden gezien als de meest uitgesproken tegenstanders van het fascisme in binnen- en buitenland.

Links domineerde het beeld dat Hollywood van de oorlog gaf. Lange tijd was een ‘fascist’ een doodvonnis en een ‘communist’ een eretitel. Dat wist iedereen. (15)

Communistische Partij van USA (CPUSA) voor Duitsland
Ribbentrop-Molotov pact. Bron: bbc.com

Met het Ribbentrob-Molotov Pact (8-1939), veranderde de partijlijn. Van Hitlers grootste vijand wordt het zijn verdediger.

De propagandastrijd bleek tot dusver zinloos, en aangezien er al een paar dagen geen instructies uit Moskou waren gekomen, ontstond er een onzekerheid over wat er geschreven en gedaan moest worden. Daily Worker, prees het pact als de verdediging van de veiligheid van Polen na de Duitse aanval op Polen, hij steunde het verzet van de Polen, dat de Sovjet-Unie (USSR) Polen zou helpen …. maar dan viel de USSR Polen binnen.

Pravda, het eerste nummer. Bron: reporterzy.info/3688

Op 12 september verklaarde de partij dat beide kanten [red. Duitsers en Polen] schuldig waren en stopte met het prijzen van de Poolse inspanningen. Op 15 september herdrukte de Daily Worker een artikel uit Pravda, waarin “Polen wordt veroordeeld als de ‘onderdrukker’ van het volk‘”.

Op 18 september, de dag na de inval van de USSR in Polen, beschreef de Daily Worker “Polen als een fascistische staat” en de inval van de Sovjet-Unie in Polen als “een redding voor de mensen in Oost-Polen“, “een triomf van de menselijke vrijheid“.

Bron: rarnewspapers.com

Op 19 september veroordeelde het nationaal comité van de CPUSA de oorlog tegen Duitsland en het verzet tegen het fascisme. Tijdens deze bijeenkomst werden beledigingen geuit aan het adres van het “fascistische” Polen (terwijl Polen zich tegen de dubbele invasie verzette) en werd geëist dat er geen stappen tegen Duitsland zouden worden ondernomen. (16)

De Polen waren ervan overtuigd dat de onverschilligheid van de Amerikaanse regering over de informatie en propaganda, en haar “gebrek aan morele steun” aan Polen “de Duitsers het gevoel gaf” dat zij “ongestraft” konden doorgaan.
Ondanks het feit dat de administratie van Roosevelt wist dat “de benarde toestand van de Polen veel erger was dan die van de bevolking van bezet België, Nederland, Noorwegen en Frankrijk”. (17)

Komintern’s directief over Polen
“Red invade Poland”, bron: Chicago Sunday Tribune
communistische internationale
Communistische Internationale, Komintern. Bron: historiek.net

Eind september 1939 beschreef de Komintern haar houding tegenover Polen, namelijk dat het een “reactionair imperialistische, multi-nationale staat is, gebouwd op de onderdrukking van Oekraïners, Witrussen en Joden. Er was geen Sovjetinvasie van Polen, de Sovjets kwamen helpen, het was een ‘humanitaire daad’. En wat het veranderen van de grenzen betreft, “dat dit geen Poolse gebieden waren, maar ‘de Russen onterecht afgepakt.'” (18)

CPUSA ***) volgt de directiven op
cpusa logo
Logo van de CPUSA. Bron: keywordbascet.com

Het hoofd van de Communistische Partij, Earl Browder, publiceerde een overhaast pamflet met de mededeling dat niet het Ribbentrob-Molotov pact de schuld is van de aanval op Polen, maar dat Londen, Parijs en Washington de pogingen van Moskou om vrede in Europa te bereiken saboteerden. En dat Polen alleen gered kon worden als de Polen hun regering dwongen samen te werken met de USSR. Dit waren de vroege, indirecte pogingen om de wettelijke Poolse regering in ballingschap omver te werpen en een regime te creëren dat ondergeschikt was aan Moskou. (19)

Dezelfde woordenschat wordt herhaald in de latere verwijzingen naar Polen, de oorlog en de betrekkingen met de USSR in Hollywoodfilms. In scenario’s, geschreven door partijleden en de zogenaamde “reisgezellen”, mensen die geen partijleden waren maar bekend stonden als sympathisanten van de partij, werd Polen afgeschilderd als een “fascistische staat, niet beter dan het nazi-Duitsland”. (20)

De partij verspreidde stereotypen over het vooroorlogse Polen, over de “verrotte adel”, dat het land geen sympathie verdiende toen de Duitsers het binnenvielen”. Dat 17 september 1939 was slechts de verplaatsing van Sovjettroepen met het oog op oorlog tegen Duitsland”. De partij steunde Polen niet, haar ellende werd genegeerd of belachelijk gemaakt, (21)

Het uiteindelijke CPUSA-standpunt van 1940 “ontkende Polen de status van een nationale staat, de Duitse invasie had niets te maken met fascisme, en het pact tussen Hitler en Stalin dat dit mogelijk maakte was “een mijlpaal in de strijd tegen de oorlog“. (22)

Deze krankzinnige logica veroorzaakte een crisis in de Anti-Nazi Liga van Hollywood, maar men wist ook deze sentimenten te ventileren. De Liga, georganiseerd zogenaamd om het kwaad van het fascisme te bestrijden, zweeg over de eerste misdaden van de nazi’s, de invasie van Polen en de wrede behandeling van de bevolking. (22)

De FBI geloofde dat de Anti-Nazi Liga effectief ‘pro-Hitler’ werd na 1 september 1939. (23)

Waarheid ongewenst

De kwestie Polen was een bedreiging, omdat zij het cynisme van de partijlijn aan het licht bracht en de onzin van de stelling dat zowel Rusland als de partij vastbesloten vijanden van het nazisme waren. Voor de Hollywood communisten was het onderwerp Polen het beste te negeren.

Dus negeerde Hollywood het Poolse belang, omdat het niet veilig was erover te praten, en als het ter sprake kwam, werd alles in het werk gesteld om het op zo’n weerzinwekkende manier af te schilderen dat het geen sympathie opwekte. De zorgvuldig voorbereide reeks aan trucs en conventies was bedoeld om de vooroorlogse Poolse autoriteiten in diskrediet te brengen en de Poolse regering in ballingschap belachelijk te maken.

Wanneer de Duitsers in 1941 de USSR binnenvallen, keert het motto van het anti-nazisme weer terug.

stalin the red god
Stalin The Red God. Bron: ebay.com

Een partijlid en scenarioschrijver Donald O. Stewart “huilde van vreugde toen hij hoorde van de Duitse inval in de Sovjet-Unie omdat hij weer “tegen het fascisme kon vechten”. De invasie gaf hem een goed gevoel, omdat het hem in staat stelde zijn “geloof in het leiderschap van de grote Stalin” voort te zetten. (24)


Volgende blog: Deel 3: Hollywood’s Joden en hun verleden

Vorige blog: Deel 1: Hollywood’s versie van de oorlog

*) In 1947 vond het onderzoek plaats naar de invloed van communisten in Hollywood. Het onderzoek kan men omschrijven als melodramatisch, spectaculair en komisch. Het bewees geen “serieuze en effectieve subversieve activiteit van communisten“. De getuigen die hierop wezen, werden genegeerd. (2)

**) de Communistische Internationale of Derde Internationale, in het Russisch afgekort tot Komintern, was een wereldwijd samenwerkingsverband van communistische partijen onder aanvoering van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie. De Komintern werd gevormd op aandringen van Lenin en de CPSU als opvolger van de Tweede Internationale. Het oprichtingscongres vond plaats in Moskou van 2 tot 6 maart 1919. bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Komintern

***) CPUSA – De Communistische Partij van de Verenigde Staten (Engels: Communist Party USA, afgekort CPUSA) is een Amerikaanse politieke partij op marxistisch-leninistische grondslag, opgericht in 1919. Gedurende de eerste helft van de 20e eeuw was de partij de grootste communistische organisatie in de VS en speelde ze een rol in de vakbondsstrijd. De CPUSA was een lidorganisatie van de Comintern. Bron: www.wikiwand.com

Bron:

Poolse versie van het boek van Mieczysław B.B. Biskupski: “Hollywood’s war with Poland 1939-1945“, The University Press of Kentucky, 2010; Internet verkoop: fijorre@fijorr.com/www.fijor.com – prof. M.B.B. Biskupski is een Amerikaanse historicus aan Central Connecticut State University, VS:

(1) pag 28

(2) pag. 30

(3) pag. 31

(4) pag. 29

(5) pag. 133

(6) pag. 25

(7) pag. 201

(8) pag. 32

(9) pag. 111

(10) pag. 112: Dat er een partijplan bestond om de filmindustrie te infiltreren en er invloed op te krijgen, werd ook bevestigd door de FBI-informanten.

(11) pag. 111-113

(12) pag. 115

(13) pag. 122

(14) pag. 115, notes nr 11

(15) pag. 335

(16) pag. 116-117

(17) pag. 126

(18) pag. 119

(19) pag.117

(20) pag. 119

(21) pag. 118-119

(22) pag. 120

(23) pag. 121

(24) pag. 122

mijnpolen.nl_Blog#62

Blog#62: 1939-1945: pro-Sovjetbeleid van de Amerikaanse administratie, communisten in Hollywood en hun strijd tegen Polen. Deel 1: Hollywood’s versie van de oorlog

Filmindustrie als manipulatiemiddel

Nog voor de opkomst van de televisie, speelde filmindustrie in Amerika een zeer belangrijke rol in het vormen van meningen en het creëren van het beeld van de wereld. Het was een bron van zowel informatie als vermaak.

Film was geliefd en hij beïnvloedde de smaak en opvattingen van mensen. 74% van de Amerikanen ging één keer per week naar de bioscoop, en sommigen vaker, het kwam op 80 miljoen kijkers per week.

‘(…) De meeste kijkers geloofden wat er op het scherm werd getoond, zoals in de Evangeliën’. ‘(…) Waarschijnlijk realiseerden maar weinig kijkers zich dat iemand hen manipuleerde. Het heeft zeker de schaal van succes vergroot.” (1) Carl Sandburg noemde Hollywood ‘de grootste onderwijsinstelling’. (2)

De Amerikaanse films beeldden niet alleen een oorlogsdrama of een gewapend conflict af, maar ze probeerden ook, “de doelen van de oorlog te definiëren”. Uiteindelijk probeerden ze politieke programma’s te maken, of op zijn minst publieke steun voor ze te creëren“. (3)

Polen in de vooroorlogse Amerikaanse films

De lijst met Poolse helden in de vooroorlogse Amerikaanse cinema blijft verwaarloosbaar, zelfs als we rekening houden met de personages die de Polen zouden moeten voorstellen, en die geen nauwkeurig uitleg gaven over wie een Pool/Poolse was. Volgens Ian C. Jarvie, “filmsterren” waren meestal ‘Amerikanen’ zonder specifieke etnische kenmerken” (4)

Gilda Gray
Gilda Gray, bron: tumbrl.com
Pola Negri
Pola Negri, bron: geni.com-people-pola-negri

Er waren er een paar die korte carrières maakten in Hollywood, maar niemand wist dat ze Pools waren. We hebben het o.a. over Gilda Gray (Marianna Michalska), Pola Negri (Apolonia Chalupiec) Carole Landis, of Jean Parker.

John Hodiak, bron: whosdatedwho.com
Tom Tyler
Actor Tom Tyler, bron: Corbis via Getty Images

John Hodiak was de enige van de weinige acteurs van Poolse afkomst die een grote rol speelde in romances.

Bolesław Ryszard Srzednicki
Bolesław Ryszard Srzednicki, bron: goodreads

Tom Tyler (Wincenty Markowski) had de langste carrière.

Er waren ook in Amerika Poolse regisseurs zoals Ryszard Bolesławski (Bolesław Ryszard Srzednicki). Binnen een paar jaar maakte hij veel belangrijke films en had een reeks aan boeken gepubliceerd.

Ryszard Ordynski
Ryszard Ordynski, bron: ipsb-lolab.pl

Ryszard Ordyński, was voor de Tweede Wereldoorlog een hoog aangeschreven regisseur in Polen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werkte hij als theaterregisseur bij de Metropolitan Opera in New York. (5)

Feiten uit de Tweede Wereldoorloog en de Hollywood-mythen

  • Duitse en Sovjet invasie van Polen in 1939
Invasie van Polen. Bron: ancientpages.com

De massale Duitse en Sovjet invasie van Polen in 1939 werd op een uitzonderlijk barbaarse manier tot stand gebracht. Voor Hollywood bestond het echter nie.
Hollywood negeerde veel belangrijke aspecten van de Poolse betrokkenheid bij de oorlog. Bepaalde uitspraken over Polen zijn ongegrond en nemen een belangrijke plaats in de Hollywoodversie van het verloop van de oorlog.

Invasie van Polen in kaart. Bron: bumblr

In het Hitler-Stalin-akkoord, bekend als het Ribbentrop-Molotov-pact, samen met het geheime protocol over Polen, ging het om een lange termijn samenwerking tussen Duitsland en Rusland. Het betrof de vierde opdeling van Polen, invloedssferen in elke staat in de Baltische regio, en de strategie van het isoleren van Polen voor zijn gemakkelijke nederlaag. De Hollywood-communisten promootten het Ribbentrop-Molotov-pact als een project om de vrede in Europa te redden.

Invasie van Polen, verdrijwing van de Poolse bevolking. Bron: historyextra.com

Onder andere de Britse onderzoekers stelden dat de daad van de Sovjets een schending was van het internationaal recht en van veel bestaande verdragen. De Sovjets antwoordden dat Polen de oorlog met Duitsland binnen een paar dagen verloor, en daarom “de Poolse staat niet meer bestond“. Zij rechtvaardigden hun daad door ‘hun broers’ in het oosten van Polen te moeten helpen. Het zou dus geen invasie maar een reddingsoperatie zijn geweest. (6)

Het was niets nieuws in de geschiedenis. Een soort gelijk argument gebruikte de Russische tsarina, Catharina de Grote in de achttiende eeuw als rechtvaardiging om Polen binnen te vallen.

De buurlanden van Polen, vooral Rusland en Pruisen vielen Polen in de achttiende eeuw aan omdat Polen de rechten van dissidenten en andersgelovigen zou hebben geschonden.

Laten we niet vergeten – zegt historicus, prof. Ryba – dat in Rusland en Pruisen dissidenten niet eens één tiende van de rechten hadden, die de andersgelovigen en ketters in de Poolse Republiek genoten.” (7)

Polen reageerde direct op de invasies met de nota van ambassadeur Wacław Grzybowski van 17 september 1939 en het communiqué van de Poolse regering van dezelfde dag. 

De Sovjet-rechtvaardiging voor de invasie is (red: helaas gebruikt Rusland deze nog vandaag) een ‘mengeling van leugens, onwaarheden en onzin‘. Maar leden van de Communistische Partij en vele andere linksen beschouwden de sovjetverklaringen decennia lang als waarheid.

Na de Sovjetaanval in Polen volgde er een golf van terreur en bloedbaden, er vonden massale arrestaties plaats. (6)

  • Hollywood negeerde de september campagne of beweerde dat ze eindigde na een paar dagen van symbolisch verzet

Polen hebben de capitulatie nooit ondertekend en bleven vechten tegen de twee vijanden, Duitsers en Russen, die hadden meegewerkt aan de vernietiging van Polen.
De verliezen die de Polen aan de Duitsers in september 1939 toebrachten, waren vergelijkbaar met of groter zelfs dan de verliezen die de Duitsers leden in 1940 door de gecombineerde strijdkrachten van Frankrijk, België, Nederland en Groot-Brittannië. Deze landen hadden negen maanden om zich voor te bereiden. Polen werd onverwachts en van twee kanten aangevallen, zonder een mogelijkheid van volledige mobilisatie.

De Poolse verliezen waren enorm: 200.000 doden en gewonden, 600.000 gevangen genomen, verliezen van burgers en schade veroorzaakt door de Sovjets. De gevechten gingen door, er werd een ondergronds leger opgericht, de Amerikaanse film-reconstructies van de oorlog informeerden hun kijkers er niet over. (6)

  • Sovjet-pers en Hollywood-films hand in hand

Al eind augustus 1939 ontstond in de Sovjetpers plotseling een onvriendelijke toon tegen Polen.

Toen de Polen zich hevig verdedigden, kreeg Polen de schuld voor het veroorzaken van de oorlog. Polen was een ‘gevangenis van de naties‘, ‘terreurbeoefend‘. Het beeld van Polen werd geschapen als feodaal land, gedomineerd door reactionaire landeigenaren.

Kort daarna begon Hollywood Polen al snel af te schilderen als een feodale samenleving waarin boeren door hun meesters werden geslagen.

Polen kon de aanvallen van twee van ‘s werelds grootste militaire mogendheden niet overleven, ongeacht welke regering aan de macht zou zijn of welke strategie werd aangenomen. (8)

  • Poolse cavalerie tegen de Duitse tanks – oftwel eigen schuld dikke bult?

Er is geen basis voor de wijdverbreide mythes dat Polen haar eigen nederlaag versnelde, of zelfs veroorzaakte door de cavalerie-formaties tegen de Duitse tanks te gebruiken of door de vernietiging van het grootste deel van zijn luchtmacht op de grond toe te staan.

In de septembercampagne gebruikte men cavalerie om troepen in de buurt van de vijand te leveren, waar ze verder als infanterie vochten en verkenningsactiviteiten verrichten. In enkele gevallen toen de Poolse cavalerie in het veld met de Duitse eenheden botste, heeft het zich prima van deze uitdaging gekweten.

De luchtmacht was in het geheim verplaatst en voor de Duitse aanval bewaard gebleven, waardoor het de invasie met volle kracht het hoofd kon bieden. Ze vocht dapper totdat de middelen waren uitgeput en toen de Duitse opmars verdere vluchten onmogelijk maakte.

Met de verouderde vliegtuigen en opererend onder moeilijke, snel verslechterende omstandigheden, haalde de Poolse luchtmacht de verheerlijkte Luftwaffe in, en schoot evenveel vliegtuigen neer als ze verloor. Niettemin herhaalde Hollywood de mythe dat de Poolse luchtmacht op de grond was vernietigd. (9)

  • Poolse regering als bevoorrechten? fanatici? fascisten? land vol saboteurs?

Dergelijke aantijgingen, insinuaties, waren met elkaar verweven in Hollywood-films en volkomen ongegrond.

Ten tijde van de inval in Polen bestond de Poolse regering voornamelijk uit mensen van bescheiden afkomst, waaronder veel officieren.

Poolse regering in ballingschap. Bron: historia.org.pl

De president was een vooraanstaand wetenschapper, de opperbevelhebber, de zoon van een arm gezin, een minister van buitenlandse zaken, een soldaat, wiens vader een provinciale advocaat was.

Er waren geen landheren in het kabinet en slechts een paar in de diplomatieke dienst. De aristocratie speelde een marginale rol in de publieke aangelegenheden. De meeste prominente figuren in de regering waren gematigde politici, van wie velen voorheen socialisten waren.

De regering in ballingschap werd gevormd door generaal Władysław Sikorski, ook een man van een bescheiden afkomst en politiek gematigd. Hetzelfde gold voor zijn administratie.

De beschuldiging dat Polen werd geregeerd door religieuze fanatici en aristocraten, die los staan van de gewone Polen, heeft geen grond.

Ter vergelijking, in de administratie van Roosevelt, en niet te vergeten de Britse regering bestond bijna volledig uit de rijken en bevoorrechten.

Er was geen pro-Duitse sympathie in het vooroorlogse Polen.

De fascistische partijen bevonden zich in de marge, appeasement werd afgewezen als strijdig met de eer van Polen. Een dergelijk beleid was iets typisch voor Groot-Brittannië en Frankrijk, en Hollywood schreef het later toe aan Warschau. 
De nationale minderheden dienden hun vaderland trouw ondanks de gespannen betrekkingen in het interbellum.

De bevolking, met uitzondering van enkele Duitsers en Oekraïners, was verenigd en stevig. Op de Poolse militaire begraafplaatsen vindt men ook de sterren van David en orthodoxe kruisen, van de Joden, Oekraïners en Wit-Russen, die stierven voor Polen. Het is niet waar dat Polen vol saboteurs zat. (10)

Amerikanen wisten niets van Polen

In de voororloogse films waren er geen vermeldingen van Polen.

Van de talrijke immigrantengemeenschappen die rond de eeuwwisseling naar Amerika kwamen, waren Ieren, Joden, Italianen en Polen – alleen de laatste groep werd door Hollywood genegeerd.” (11)

Tot 1928 maakte Hollywood veel films over verschillende etnische groepen in de VS. Amerikanen waren bijv. gefascineerd met Kozakken en revolutionairen. Een groot aantal Russen werkte ook in de filmindustrie. Hollywood had dus al een goed ontwikkelde traditie die bevorderlijk was om de Russen gunstig te presenteren, toen het tijdens de oorlog de Sovjet-Unie begon te verheerlijken. (12)

Hollywood negeerde Polen ook tijdens de Tweede Wereldoorlog, wat de aandacht en verbazing trok van het Federaal Bureau voor het volgen van de filmindustrie in de Verenigde Staten. (13)

Het lijden van Europa werd de Amerikaan niet getoond door het beeld van Polen, dat een handig en welsprekend voorbeeld zou zijn, maar door Tsjech-Slowakije, Noorwegen en Frankrijk, die in deze rol op zijn best onhandig uitvielen“. (14)

De Amerikaanse publieke opinie gaf niets om Polen. De inval in Polen in 1939 wekte nog medeleven. Na 1941 en na de toetreding van de Sovjet-Unie tot de oorlog tegen Duitsland veranderde het zijn houding.
De Sovjet-Unie werd bewonderd en gerespecteerd. Polen daarentegen werd gezien als het enfant terrible van de geallieerden.

De situatie verslechterde na 1943, na het bloedbad in Katyn, onweerlegbaar bewijs van Sovjet misdaden. De Amerikaanse publieke opinie deelde het standpunt van de Russen dat de Duitsers de daders waren. De Polen door gerechtigheid te eisen brachten alleen de geallieerden schade toe, vond men. Toen Stalin de diplomatieke betrekkingen met Polen verbrak, bevonden de Polen zich in een isolement. De Amerikaanse publieke opinie gaf de Polen hier bijna volledig de schuld van. (15)

Polen moest vergeten worden

Polen moest genegeerd en haar belangrijke inbreng in de oorlog gemarginaliseerd worden. Daar hadden drie groepen belang bij.

  • de administratie van Roosevelt wilde geen negatieve aandacht voor de Sovjets, wat snel zou gebeuren als hun misdaden tegen Polen aan het daglicht kwamen
  • internationaal links haatte Polen als een vijand van Sovjet-Rusland, omdat Polen de expansie van het communisme aan de poorten van Warschau in 1920 stopte
  • ironisch genoeg wilden Hollywood’s Joden geen discussie over Duits antisemitisme of Holocaust. Als het niet mogelijk was om het onderwerp ‘Polen’ te vermijden, dan het zo te presenteren dat het geen sympathie wekte. Hollywood negeerde het lot van de Poolse Joden tijdens de oorlog volledig. (16)

In 1940-41 deporteerden de Sovjets de Joden. 60% van hen sprak Pools, 20% Jiddisch/Hebreeuws, de rest sprak Oekraïens of Wit-Russisch. Het totale aantal gedeporteerden is controversieel, de schattingen liggen tussen de 350.000 en 1,7 miljoen mensen. De mortaliteit was meer dan 30%. Hollywood vermeldde er niks over en bleef veel films wijden aan Noorwegen en Tsjech-Slowakije. (17)


Volgende blog: Blog#63: 1939-1945: pro-Sovjetbeleid van de Amerikaanse administratie, communisten in Hollywood en hun strijd tegen Polen. Deel 2.

Vorige blog: Blog#61: De antwoorden op de problemen van nu schuilen diep in het verleden

WORDT VERVOLGD
Meer lezen:

Blog#35: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 1: samenwerking van de Gestapo en de NKWD

Lange traditie van vrijheid en tolerantie in Polen en het ontstaan van de anti-Poolse propaganda.

Vanaf de achttiende eeuw doen de vijanden van Polen er alles aan om Polen hun elite te ontnemen. Vooral Russland was buitengewoon medogenloos.

Bron: 

Poolse versie van het boek van Mieczysław B.B. Biskupski: “Hollywood’s war with Poland 1939-1945“, The University Press of Kentucky, 2010; Internet verkoop: fijorre@fijorr.com/www.fijor.com – prof. M.B.B. Biskupski is een Amerikaanse historicus aan Central Connecticut State University, VS:

(1) Robert Fyne merkte op, dat: “afgezien van een paar cynici, grappenmakers of eggheads, geloofden de meeste kijkers wat er op het scherm werd getoond, zoals de evangeliën. Deze aanname is natuurlijk niet verifieerbaar.”, idem, pag. 21

(2) idem, pag. 22/inleiding

(3) idem: uitspraak van Arthur F. McClure

(4) idem, voetnoot, 1, pag. 37

(5) idem, pag. 46-47

(6) idem, pag. 96-97

(7) Prof. M. Ryba: “Odkłamać wczoraj i dziś”/Polska versus sąsiedzi: Tradycje polskiej tolerancji i antypolska propaganda, pag.: 202-205 [Correctie van de valse interpretaties van de Poolse geschiedenis]

(8) Poolse versie van het boek van Mieczysław B.B. Biskupski: “Hollywood’s war with Poland 1939-1945“, pag. 98

(9) idem, pag. 98-99

(10) idem, pag. 99-100

(11) idem, pag. 52

(12) idem, pag.50

(13)idem, pag. 24-27/introductie

(14) idem, pag. 27

(15) pag. 22-23/introductie

(16) idem, pag. 359-360

(17) idem, pag. 102-103

Blog#59: Jedwabne – drie gedenkplaatsen en maar één verhaal?

Jedwabne was mij onbekend.

In de communistische tijd reisde men nauwelijks. In de eerste plaats waren daar geen middelen voor. Overnachtingen zoals men ze in het Westen kent, bestonden niet. Hotels waren niet te betalen en op vakantie ging je naar je familie. Communisten hielden de waarheid voor de mensen verborgen en de mensen onderling uit elkaar. 

Historisch Nieuwsblad, Foto: Ilona Versteeg

Voor het eerst hoorde ik de naam Jedwabne, toen ik het artikel uit 2015 in het Historisch Nieuwsblad las.

communistisch monument in Jedwabne: “Plaats van executie op de Joodse bevolking. De nazi-Gestapo en de Hitlers militaire politie hebben 1600 mensen levend verbrand – 10 juli 1941” Bron: wolna Polska . Bron: wolna Polska

Het artikel was gebaseerd op het a-historisch en a-wetenschappelijk boek van Jan T. Gross “Buren”, en zoals het boek beschuldigde het de Polen voor het verbranden van 1600 Joden in een schuur van Jedwabne.

Wat Gross in zijn boek heeft gedaan is de tekst van het monument dat de communisten na de oorlog in Jedwabne hebben geplaatst overgenomen, en de daders van de moord, de Duitsers in Polen veranderd, bevestigt dr Kurek. (9)

Via de oerbossen naar Jedwabne

“De aanwezigheid van een bizon en ander groot wild heeft de bescherming van het bos gedurende vijf eeuwen gevormd”. Bron: wikipedia

In de zomer van 2016 wilden we naar Polen op vakantie. Lekker kamperen, rond reizen, eindelijk meer van Polen zien. We wilden naar de oerbossen (Puszcza Białowieska), tegen de grens met Wit-Russland.

“De eerste schriftelijke vermelding van het Białowieża-bos is de beschrijving van de jacht van Władysław Jagiełło uit 1409” Bron: wikipedia

Sinds 2015 was er ook een onenigheid over dit gebied tussen De Europese Unie en Polen. Ik wilde de situatie zelf zien, en de informatie ter plekke inwinnen. Polen had op dit gebied een zeer lange traditie en veel kennis. Iets klopte in het verhaal niet.

We hebben de prachtige bossen bezocht, de boswachters gesproken. Zoals ik al vermoedde, was er niks aan de hand. Weer een politieke agenda die Polen in een hoek moest zetten.

In Jedwabne

Een bezoek aan Jedwabne was eerder een onverwachte bijkomstigheid op onze verdere reis richting het noorden. Langs de weg zagen we een bordje Jedwabne en we dachten, deze kans zal zich niet zo gauw weer voordoen.

Oude marktplaats, Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Het was laat op de middag toen we onze auto aan de oude marktplaats in Jedwabne parkeerden.

Onze focus lag op de plek waar de ‘bekende’ schuur stond. Eerst probeerden we zelf de weg te vinden.

Gedeporteerden naar werkkampen voor slaven in Siberië en Kazakhstan

Ter nagedachtenis van de gedeporteerden naar de werkkampen voor slaven in Siberië en Kazachstan. Foto: Ilona Versteeg

Toen we terug naar de oude markt kwamen, zagen we dit monument voor het eerst

“Ter nagedachtenis aan de gedeporteerden, degenen die stierven van honger en kou, vermoord in de Siberische en Kazachse kampen – Dankbaar voor het wonder van de redding, Sybiracy *) en Poolse patriotten van Jedwabne – 2002 – Ter herinnering aan de doden en ter waarschuwing aan de levenden”.

Nadat Sovjet Rusland Polen in september 1939 was binnengevallen, heeft Stalin 1,7 miljoen Polen naar de werkkampen voor slaven in Siberië en Kazachstan gedeporteerd. Slechts een derde van hen overleefde het.

“De wijdverbreide samenwerking van Poolse Joden met de Sovjets, bij het opstellen van de lijsten van Polen en de Poolse families bestemd voor deportaties naar Siberië, heeft de meest beschamende en beladen gevolgen voor de Poolse bevolking van Oost-Polen gehad. 

Van 17 september 1939 tot 22 juni 1941 waren het de Joodse buren die de Sovjets erop wezen welke Poolse families tegen het communisme waren”.  (1)

“(…) Geen enkele Jood boog zich ooit neer voor het monument op de oude markt dat deze Polen herdenkt (…)”. (2)

We zoeken verder …

Verder op zoek naar de schuur

Ik schroomde iemand naar de weg te vragen. Ik weet hoeveel onrecht is de bewoners van Jedwabne aangedaan.

Gross met zijn boek zocht geen waarheid. Het artikel in het Historisch Nieuwsblad door Laura Starink volgde een spoor van manipulaties, onwaarheden, en stereotyperen.

Ik passeerde een jonge moeder met twee kleine kinderen. De kinderen riepen mij tegemoet een vrolijke ‘goede dag’. Een uitwisseling van begroetingen, een glimlach. Ik dacht nu of nooit. Ik vroeg alleen “kunt u….“. En de mevrouw begon zeer vriendelijk uit te leggen waar we heen moesten. 

Gedenkmonument voor de Poolse slachtoffers van het communisme in Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

“Ter nagedachtenis van de 180 bewoners en 2 priesters van Jedwabne, vermoord door de  NKWD, Duitse nazi’s en UB tussen 1939-1956”

Te snel afgeslagen en we kwamen uit op een katholieke begraafplaats. Voor de ingang troffen we een ander gedenkmonument aan.

Voor de slachtoffers van de NKWD en UB **)

Het Oosten van Polen was nog voor de WOII het doel van de Sovjet zuiveringen. NKWD vermoordde toen ruim 100.000 Polen in de z.g.n. ‘operatie Polen‘. (3)

Nadat het Derde Rijk en de Sovjet-Unie samen Polen in september 1939 binnenvielen, gingen deze zuiveringen (aan beide kanten) door. De politiek- en crimineel geradicaliseerde, communistische bendes pleegden op de burgers moorden, berovingen, verkrachtingen. De massagraven uit die tijd tellen honderden slachtoffers.

Bij de terugtrek van de Sovjets in 1941 (begin van de oorlog met Duitsland) had de NKWD een opdracht om de sporen van de communistische misdaden te wissen, d.m.v. de dodenmarsen richting de Sovjet-Unie en executies van de krijgsgevangenen.

Vanaf 1944 beginnen de bolsjewieken opnieuw “(…) razzia’s, pacificaties, liquidaties. Verdere transporten van de Poolse bevolking ver naar het oosten [Siberie, Kazakhstan], in de ellende en verderf“. (4)

Steeds dichterbij de schuur

Een oudere mevrouw gaf ons vriendelijk de volgende aanwijzingen. Gauw zagen we al de plek in de verte.

Joodse begraafplaats, Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Aan de linkerkant een Joodse begraafplaats omheind met een muur van grote, vierhoekige stenen, los tegen elkaar aangezet. Een open verroeste poort en meteen een gedenksteen. Onderaan een krans van de toenmaligen Poolse premier, Beata Szydło. 

Foto: Ilona Versteeg

Een tekst op de gedenksteen binnen de Joodse begraafplaats vermeldt dat daar de lichamen van de vermoorde Joden uit de schuur lagen. Maar is het zo? Uit mijn zoektocht blijkt dat de lichamen tot nu toe nog niet zijn overgebracht naar de begraafplaats in Jedwabne of in Israel, zoals het volgens de religieuze Joodse voorschriften zou moeten gebeuren. De exhumatie uit 2001 werd onderbroken en verder verboden, het onderzoek naar de waarheid gestopt …

Plaats tussen de Joodse begraafplaats en de plek van de ‘schuur’. Foto: Ilona Versteeg

Tegenover de Joodse begraafplaats bevindt zich een plek waar de schuur stond, de plek waar een groep van Joden uit Jedwabne was vermoord.

Een stenen omtrek, binnen een gedenkmonument. Op de voorkant van het monument zien we verbrande planken die de verbrande schuur zouden moeten symboliseren. Een tekst in Hebreeuws en in het Pools, Israëlische vlag, veel kransen van staatshoofden. Iemand heeft er een mooie uitspraak van de paus Johannes Paulus II neergezet.  

Gedenkmonument voor de Joden uit Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Aan beide kanten van het gedenkmonument zien we een plantenbegroeiing op twee plekken.
De eerste, een grotere aan de rechter kant van het monument (op de foto) is de plek waar de schuur stond en waar het eerste, grotere graf ligt. 
De tweede, kleinere beplanting vormt de tweede kleinere graf die buiten de schuur was.

Een vijandige omgeving?

We waren niet de enigen die op die dag de gedenkplaats zochten. 

Een Joods paar gebruikte GPS in haar zoektocht. Zoals wij, dwaalden ze een beetje rond.

Op de katholieke begraafplaats viel me een jonge Joodse man op. Vrij snel, bijna rennend doorzocht hij de begraafplaats.

Het is ongebruikelijk in Polen om op een katholieke begraafplaats te rennen. Later zagen we dezelfde man bij de schuur staan.

Geen gesprekken, nauwelijks elkaar aankijken of groeten. Ik kreeg de indruk dat ze snel komen en weer snel gaan alsof ze zich in een vijandige voor hen omgeving bevonden.

“Al waren het 40 miljoen mensen, die het initiatief onderschrijven, zal geen opgraving in Jedwabne plaatsvinden”.

… Dit heeft onlangs ene Jonny Daniels, hoofd van de stichting From the Depths publiekelijk verklaard. Een opgraving in Jedwabne zou in strijd zijn met de Joodse religieuze wetten. (5)

Toen dezelfde Jonny Daniels de vooroorlogse graven van Joden in Dobrzyń (red. Polen) aan de Vistula vond, belde hij Rabbi Schudrich en kreeg de opdracht om de overblijfselen en botten naar Warschau te vervoeren en ze op de Joodse begraafplaats in Okopowa te begraven. (5)

Schending van grondwettelijke rechten in Polen

In Polen wordt het grondwettelijke recht van Polen op de waarheid over de gebeurtenissen van juli 1941 in Jedwaabne geschonden. Ook historici mogen hun werk niet doen.

De minister van Justitie van de Republiek Polen is in staat om historisch onderzoek vele jaren onrechtmatig te blokkeren, historici de toegang tot gerechtelijke archieven of belangrijke geheime documenten te ontzeggen“, schrijft historica dr Ewa Kurek. En zo gebeurde het in het geval van historisch onderzoek in Jedwabne. “Ministers, aanklagers en rechters hebben absolute macht over historisch onderzoek.” (6)

1600, 900, 350, …?

In wezen weet niemand hoeveel lichamen onder de schuur liggen en hoe ze zijn omgebracht.

In 1949 vermelden de communisten (ZBOWiD)***) 1600 doden, in 1967 verklaarde de Districtscommissie voor onderzoek naar nazi-misdaden in Bialystok dat het 900 waren en in 2002, 350. Alles zonder onderzoek en exhumatie.

Prof. Andrzej Kola en zijn team begonnen een opgraving in 2001 nadat het boek van Gross verscheen. De bemoeienis van de Amerikaanse rabbijn M. Schudrich, de Amerikaanse Joden en Israel liet niet lang op zich wachten.

Ze frustreerden het werk van prof. Kola op elk punt. Geen beenderen mochten opgetild worden. Op het moment toen de onderzoekers “46 hulzen van de Duitse Mauser-wapens, type MG34” (7) vonden, daarnaast nog kostbaarheden op de lichamen van de vermoorde Joden, mocht de opgraving niet meer doorgaan.

Als Polen geen angst voor de waarheid hebben, wie dan wel?

Zowel het voorlopige rapport van de exhumatie door prof. Andrzej Kola als de beslissing over het stoppen van de exhumatie van de minister behoren tot de meest bewaarde geheimen.

De linkse groepen in Polen gebruiken ondertussen ‘Jedwabne’ om Polen de schaamte aan te praten over iets waar ze geen schuld aan hebben. Sommige Joodse groepen zien daarin een gelegenheid om Polen als een antisemitisch land in de wereld te presenteren. En hoe ongelooflijk het ook mag klinken, gebruikt Duitsland ‘Jedwabne’ om eigen schuld uit de Tweede Wereldoorlog met Polen, hun slachtoffers te willen delen! (8)

De Sovjets bolsjewieken hadden hun eigen belang bij om de waarheid over de aantallen van de slachtoffers te vervalsen. Welk belang hebben de huidige autoriteiten in Warschau om een historisch-wetenschappelijk onderzoek naar de moorden in Jedwabne te dwarsbomen, en de burgerlijke initiatieven zoals ‘Stop447‘ en de ‘de hervatting van de opgraving in Jedwabne‘ te negeren?

ongegronde claims van joodse organisaties. Edward Reid

Vorige blog: S-447, een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan – deel 2 (blog#58)

Meer lezen:

Drie genocides op de Poolse bevolking in de WOII: Ribbentrop-Molotov pakt en de samenwerking van Gestapo en de Sovjets NKWD

Het General Gouvernement (GG), het meest uitgebuit en vernietigd gebied uit alle door Duitsland in de WOII bezette gebieden: blog#43, blog#45, blog#48

Serie aan blogs over de Amerikaanse wet S-447, die in de eerste plaats Polen aanvalt en een precedent schept voor de rest van de wereld: blog#51 t/m blog#58

Bronnen

*) Sybiracy is een ere titel; deze naam krijgen Polen die voor de vrijheid van eigen land in de geschiedenis hebben gevochten. De straf daarvoor was onteigening en verbanning naar Siberië. Deze straffen pasten Russische tsaren in de achttiende en negentiende eeuw (deling van Polen) en de bolsjewieken in de Tweede Wereldoorlog toen Sovjet-Rusland Polen in 1939 aanviel en na 1944.

**) NKWD, Sovjet repressieorgaan; UB (Urzad Bezpieczeństwa), communistische veiligheidsdienst in de Volksrepubliek Polen, die de belangen van de partij waarborgde, door de tegenstanders van het systeem te elimineren. Zoals altijd bij de totalitaire systemen: ‘het doel heiligt de middelen’

***) ZBOWiD, een officiële, door de communistische staat gecontroleerde veteranenvereniging in de Volksrepubliek Polen; gevormd in september 1949

(1) Ewa Kurek: “Polacy i Żydzi: problemy z historia” [Polen en Joden: problemen met de geschiedenis], Wydawnictwo Clio, pag. 209

(2) idem, pag. 210

(3) Leszek Zebrowski: “Zydzi, Polacy, komunizm 1939-2012 – Mity przeciwko Polsce” [Joden, Polen, communisme 1939-2012]; Uitgeverij Capital 2014, pag. 68

(4) idem, pag. 70

(5) https://www.salon24.pl/u/konfederat1000/924222,jonny-daniels-osmieszyl-przeciwnikow-ekshumacji-w-jedwabnem-oraz-sam-siebie-czy-zlamal-prawo; J. Daniels is een Engels-Israelische Jood die uit het niets in Polen verscheen en die met de belangrijkste mensen uit de regering, de president op de foto’s komt. Ieder denkend mens in Polen vraagt zich af, met welk recht maakt deze man dit soort verklaringen, en welk recht geldt nog überhaupt in Polen?

(6) Ewa Kurek: “Polacy i Żydzi: problemy z historia” [Polen en Joden: problemen met de geschiedenis], Wydawnictwo Clio, pag. 21-22

(7) idem, pag. 95

(8) Ewa Kurek, “Jedwabne, anatomia klamstwa” [Jedwabne, anatomie van een leugen], Lublin 2018, pag. 152

(9) idem, pag. 85

Blog#58: S-447 – uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties. deel 2: overname van Polen in 1944, opmerkelijke stappen op weg naar de wet S-447, Amerika en Israël.

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen:

  1. “S-447 JUST”/De inleiding:  historische feiten, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken na 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. De vrijwaringsverdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en de andere Europese landen
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel 1, Deel 2
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties – Deel 1: onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur, Deel 2: , overname van Polen in 1944, opmerkelijke stappen op weg naar de wet S-447, Amerika en Israël
  7. “Holocaust restitutie – “Dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties” – helaas is dit artikel van fenixx.org van internet verwijderd.

Het verraad

Teheran 1943: Stalin, Roosevelt en Churchill. Foto: Franklin D. Roosevelt library, public domain

De Teheran (1943) en Yalta (Jałta, 1945) conferenties, hebben het lot van Polen voor de komende 50 jaar, en na 1989 bepaald.

Hoe groot het verraad, van de Amerikaanse en Britse elite was, laat deze docu goed zien: https://youtu.be/7EvPXStuqlc

Jalta 1944. Churchill, Roosevelt, Stalin. Foto: Library of Congress

De overname van Polen in 1944 

Aan de Holocaust ontsnapten alleen de Joodse intelligentie, Joodse rijken en de Joodse communisten. De Joodse communisten keerden in Polen terug in 1944 in de tanks van de Sovjet bolsjewieken. (1)

(…) “Maar hoewel ze [communisten] bleven overtuigen, en [de Polen] gouden bergen beloofden, lukte het hen [communisten] alleen het ergste soort te rekruteren: onwetenden, armoezaaiers, analfabeten; en de domme, de gevaarlijke“. (2)

De Poolse, Joodse en Sovjet bolsjewieken hebben de Poolse bevolking de “heerschappij van het gepeupel*) d.m.v. terreur (NKWD, het rode leger) opgelegd. (3)

Volksdemocratie

De z.g.n. ‘volksdemocratie‘ in het naoorlogse Polen betekende in de praktijk dat posities in de politiek, regering, rechtbanken en het leger verkreeg men door middel van overerving, netwerken en onderlinge (partij)benoemingen.

Vanaf 1945 hebben de bolsjewieken de relaties met Joden in het buitenland overgenomen. (4) Van Stalin kregen ze de opdracht om Polen te breken. 

Na de dood van Stalin in 1956 begon een strijd tussen twee groepen binnen de communistische partij, de z.g.n. “chamy” [= gepeupel] en “zydzi” [=joden]. Dit mondde uit in de uittocht van veel Joden uit Polen in 1968.

De Joodse communisten, die Polen in maart 1968 verlieten, hadden er geen belang bij om aan het Westen uit te leggen waarom ze het deden. Uit angst voor de verantwoordelijkheid voor de stalinistische misdaden, vertelden ze de wereld dat ze door de “Poolse antisemieten werden vervolgd“.  

Polen, opgesloten achter het IJzerengordijn, hadden geen mogelijkheid op verdediging.  

Kansen van Solidarnosc?

In de jaren 80-tig van de vorige eeuw lijkt het communistische block te wankelen, maar het is nooit gevallen.

Toen Regan Solidarność in 1981 wilde helpen (met enkele miljoenen dollars), had zich Mosad met het aanbod van bemiddeling aangemeld en direct de oude contacten uit de tijd van Berman aangehaald. (4)

“(…)[Jakub] Berman draagt veruit de grootste verantwoordelijkheid voor de bloedige terreur van het stalinistische tijdperk in Polen, waarop hij toezicht hield door “zijn” volk, in het veilige syndicaat van misdaden, stalinistische criminelen (…).” (…) Om de macht en controle over Polen onopgemerkt over te nemen, drong hij erop aan, hun namen in het Pools te veranderen en hun Joodse afkomst te verbergen.(…)” (5)

Het waren “sowietniki [Sovjets agenten], die zichzelf als Polen voordeden en een opdracht hadden om Polen in de gaten te houden” – zei prof. Wiesław Wysocki, hoofd van de afdeling Geschiedenis van de 19e en 20e eeuw aan de kardinaal Stefan Wyszyński University. “Elk departement in het land had een sowietnik. De belangrijkste documenten waren in het Russisch en niks zonder zijn toestemming mocht uitgegeven worden. Hij had totale controle.” (34)

Mosad gaf het geld aan een deel van de oppositie, die volgens de afspraken tussen Wojciech Jaruzelski en David Rockefeller op 25 september 1985 (6), de macht in Polen na 1989 zou overnemen.

Jaruzelski en Kiszczak hebben de macht niet aan Solidarność, maar aan de Joden [red. IV: Bronislaw Geremek =Benjamin Lewertow; Adam Michnik = Adam Szechteren; Jacek Kuron = Icek Kordblum] gegeven” (…). “De kliek van Geremek heeft toen de ministerie van buitenlandse zaken overgenomen en tot nu toe bepaalt ze het beleid. Een voorbeeld is hier de huidige minister van buitenlandse zaken, Czaputowicz. ( …) Dezelfde mensen onderhandelen nu over de claim van de Joodse organisaties (…), aldus oud ambassadeur, Krzysztof Baliński.
Op de vraag waarom het verkeerd is dat Joden de ministerie van buitenlandse zaken aansturen, antwoordt oud-ambassadeur, “deze mensen vertegenwoordigen de Loge van B’nai B’rith, (Loge Polin, de Orde van de Zonen van het Verbond) en deze behartigt geen Poolse belangen, maar de Joodse en Israëlische“. (4)

Vleierij van de huidige regering (PiS) in Polen?

De huidige regering in Polen, PiS heeft tot nu toe niets gedaan om het monopolie van de Joodse minderheid in Polen in het internationale beleid van Polen te breken” (…), aldus oud ambassadeur. “Over de Pools-Joodse zaken praten nog steeds Joden met Joden (…) alsof er in een populatie van 40 miljoen geen één Pool te vinden zou zijn”. (4) De regering stuurt ook geen historici, ” (…) maar schuift Adam Michnik en Dawid Warszawski naar voren”. (4)

De uitspraken van president Duda over de Pools-Joodse relatie roepen serieuze vragen op. Hij praat over polin i.p.v. Polen. Onlangs heeft hij in een ontmoeting met de vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap in Polen gezegd, dat  “(…) er geen Pool bestaat, die 100% kan zeggen dat hij niet eens één druppeltje Joods bloed in zijn bloed heeft.(…)” ( 7)

We weten inmiddels dat historisch gezien snijden deze uitspraken geen hout. De assimilatie van Joden in Europa de z.g.n. haskala begon in de tweede helft van de negentiende eeuw, en in Polen was het mislukt.

Alleen 15-20% van het totale 10% Joden in Polen assimileerde. Het is 1,5-2% van de totale Poolse bevolking! De rest bleef, zoals Joodse historicus, Majer Samuel Bałaban (hebr. מאיר בלבן) het verwoordde: “een compacte massa van orthodoxie“. (8)

Het is ook zorgelijk dat niemand binnen de regering verantwoordelijk lijkt te zijn voor wat er in de musea, polin en Auschwitz gebeurt.

Witold Pilecki, die vrijwillig naar Auschwitz ging om de informatie te verzamelen en een verzetsbeweging op te zetten. Bron: Fnac.be

Het museum polin verspreidt leugens over Polen. De families van de Poolse slachtoffers uit Auschwitz is verboden het terrein te betreden en de Poolse vlag mee te nemen. Dit geldt ook voor de familie van Witold Pilecki (9), de voor de wereld onbekende held van de WOII. Het blok 11 in Auschwitz, waar de Poolse gevangenen in de eerste twee jaar van de Tweede Wereldoorlog zaten, is sinds vorig jaar voor het publiek gesloten.

“De geverfde vogel” en het begin van de wereldwijde laster tegen Polen

Het boek “De geverfde vogel”, van Jerzy Kosiński baande weg naar de wereldwijde, anti-Poolse laster. (10) Norman Filkenstein noemt “De geverfde vogel” (…) “het eerste grote Holocaust-bedrog (…)”. (11)

Dankzij de Poolse schrijfster Joanna Siedlicka en de Amerikaanse journalist James Parc Sloan is “De geverfde vogel” ontmaskerd.

Het wordt niet meer als document, maar als voorbeeld van een literaire mystificatie en een beschrijving van de seksuele fobieën van de auteur gezien. (12)

Uit het onderzoek van Joanna Siedlicka leren we het ware verhaal, “van de familie Lewinkopf-Kosiński die de bezetting op het Poolse platteland overleefde, dankzij boeren, een priester en een lokale PPR-eenheid (…)”.
Dat hier geen sprake is van een “periferie“, “(…) geen dwalende jongen, maar liefhebbende, rijke ouders. Geen hooligans, maar, hoewel eenvoudige maar wel fatsoenlijke mensen die zoveel mogelijk hielpen. Geen marteling, waarvan hij [Kosinski] een symbool werd, integendeel (…)”. (13)

Nu blijkt, dat “De geverfde vogel” werd verfilmd. Eind 2109 vond de première van de film plaats.

Wat wilde de Tsjechische filmmaker, Vaclav Marhoul hiermee bereiken, vraag ik me af. Wat voor zin heeft de verfilming van zo’n boek, als het geen poging is om de waarheid te vertellen, Kosiński’s absurditeit recht te zetten, en de dorpelingen in eer te herstellen?

“(…) Polen waren de enige natie in bezet Europa, die vanaf 15 oktober 1941, voor het verbergen van joden of het tonen van enige andere vorm van hulp, met hun eigen leven en dat van hun families betaalde. (…)” (14)

Vanaf de jaren 80-tig versterkt het aanval op Polen met elk 10 jaar

In de jaren tachtig begonnen Joden van de Holocaust Industry hun eigen verhaal over de Holocaust te verspreiden, een verhaal dat geen bevestiging in de Joodse en Poolse bronnen heeft”, vertelt dr Ewa Kurek in het internet programma wRealu24. “Hun doel lijkt nu duidelijk. In de jaren tachtig begon het proces van het verplaatsen van de rol van Polen in de WOII van slachtoffer naar dader om materiële eisen te realiseren“. (15)

De Holocaust wordt geplaatst in de sfeer van taboe, politieke correctheid, zelfs verbod op welk onderzoek en kritiek dan ook.

(…) [Elie] Wiesel zei steeds weer dat de Holocaust ‘het duister in voert’, ‘alle antwoorden ontkracht, ‘buiten, zo niet achter, de geschiedenis ligt, ‘inzicht en beschrijving in de weg staat’, ‘niet verklaard of gevisualiseerd kan worden, ‘nimmer begrepen of onderwezen [zal] worden, een ‘afbraak van de geschiedenis’ [betekent en] ‘we kunnen er niet eens over praten’ (…)”. (16)

Elie Wiesel. Bron: wikipedia

“(…) Vijandigheid tegen de katholieke kerk en vijandigheid tegen Polen (…) was een kenmerk van de activiteiten van Eli Wiesel” – schrijft Ireneusz Lisiak in zijn boek ‘De verkeerde voorstelling van de Holocaust’. “Hij sloeg er geen enkele gelegenheid over om modder naar Polen te gooien (…)”. (17) Elie Wiesel werd in Polen in 1991 bekend van zijn oorlog tegen de katholieke kruizen: “De aanwezigheid van katholieke kruisen in Birkenau, het heilige land voor de Joodse slachtoffers, is godslastering“, zei hij. (18)

” (…) Lang nadat Kosiński ontmaskerd was als een talentvol literair bedrieger, bleef Wiesel de loftrompet blazen over diens ‘wonderlijk werkstuk‘.” (19)

Israel Singer. Bron: alchetron.com

In 1996 zei Israel Singer, voorzitter van het Wereld Joods Congres, tijdens een bijeenkomst in Buenos Aires: “(…) het Poolse volk wordt geen erfgenaam van de Poolse joden. We zullen dit nooit toestaan (…). Als Polen niet aan de Joodse eisen voldoet, wordt het publiekelijk aangevallen en vernederd. “(20)

“In 1999 waarschuwde historicus Andrzej Nowak voor een “anti-Poolse alliantie” van de (…) Joodse, Duitse en Russische groepen. (…) We zien een duidelijke synchronisatie van Joodse en Duitse claims. Beide zijn gebaseerd op een veel voorkomende leugen die erop gericht is om Polen in de Tweede Wereldoorlog als beulen af te schilderen, in plaats van de feitelijke slachtoffers die we zijn geweest.” (21)

Jan T. Gross. Bron: wikipedia
foto: Ilona Versteeg

Het a-historische boek van Jan T. Gross “Buren” (“Neighbors”) uit 2001 zou het publieke opinie in de wereld definitief moeten overtuigen. “Jedwabne” was een greep die de weg naar de Wet S-447 moest vrijmaken.

Ik vergeet nooit mijn gevoel na het lezen van het artikel in het Historisch Nieuwsblad uit 2015, waarin Laura Starink op basis van het boek van Gross, niet alleen de bewoners van Jedwabne door de slijk haalde, maar ook de hele Poolse natie! Dit artikel was zeer kwalijk, bevooroordeeld, vol onwetendheid en manipulaties. Voor mij was het een WAKE-UP call.

Tot 2000 liepen de Amerikaanse en Israëlische Joden niet te koop met hun plannen” – zegt dr Kurek – “toen leefde nog een generatie van Polen en Joden die men geen leugens kon verkopen, zoals Maurycy Horn [1], Jakub Goldberg [2], prof. Chone Schmeruk (Khone Shmeruk)” [3], die ze persoonlijk kende. “(…) Toen leefden er nog Jan Karski [4], Władysław Bartoszewski [5], Jerzy Jan Lerski [6]. (15)

In 2009 organiseerde de Europese Unie een bijeenkomst in Praag over de verloren Joodse eigendommen. De vertegenwoordigers van Joodse organisatie hebben toen van Polen geëist, dat het de eigendommen van de Holocaust slachtoffers, die geen erfgenamen hadden nagelaten, teruggeeft.

Wladyslaw Bartoszewski: “In Polen labelen we mensen niet op basis van hun ras of geloof” -Bron: sddefault

Prof. Władysław Bartoszewski, die Polen op deze conferentie vertegenwoordigde, zei tegen de krant “Rzeczpospolita”. “Ik antwoordde ze heel krachtig dat daar geen sprake van kan zijn. Volgens de Poolse wet wordt dergelijk eigendom overgedragen aan de Schatkist. Als we Joden anders zouden behandelen, zou dat een discriminatie zijn van andere burgers van de Republiek Polen. Degenen die in de Holocaust zijn vermoord waren voornamelijk Poolse burgers. Organisaties die vandaag geld eisen, bestonden niet eens tijdens de oorlog“. (22)

Voor 1967 ‘wilden de Amerikanen niet luisteren naar de Holocaust overlevenden

In het naoorlogse Amerika praatte niemand over de Joodse Holocaust. “De Amerikanen wilden naar de overlevenden niet luisteren“. (23) “(…) Het was gewoon een onverschilligheid“. (24) “De Amerikaanse Joodse elite was conform het Amerikaanse beleid. De Joodse elite vergat de Duitse misdaden omdat Duitsland een belangrijke bondgenoot van Amerika werd“, om dezelfde reden “zwegen ze toen de ‘nazi SS Amerika binnenkwamen“. (25)  Ook “de mainstream Joodse organisaties bagatelliseerden de nazi holocaust in overeenstemming met het naoorlogse beleid van Amerika“. Ze hadden ‘twijfels over een joodse staat‘ (26) Zijn [Norman Filkenstein] ouders “als overlevenden van de getto en Auschwitz hebben in stilheid geleden“. “Tegen het eind van hun levens was ‘de Holocaust een publieke voorstelling‘”. (24)
Tussen 1948 en 1967 ‘was Israël in feite onbelangrijk voor de Amerikaanse Joden.’.(…) (27) “alleen 1 op 20 Joden vond het belangrijk om Israël voor 1967 te bezoeken“. (…) Vooral de Amerikaanse Joodse intellectuelen waren onverschillig tegenover het lot van Israël. (…) Heel ironisch waren er alleen twee intellectuelen, die de banden met Israël voor 1967 aanhaalden: Hannah Arendt en Noam Chomsky“. (28) 
Na de machtsmanifestatie van Israël in de juni oorlog van 1967 ‘wordt Israël een strategisch middel in de Amerikaanse politiek‘. (…) De Joodse elite ontdekte gelijk Israël.” (29)

Poolse Joden hebben Israël opgebouwd

Het waren Poolse Joden die Israël opbouwden. “Tot het einde van de jaren negentig werd er nog steeds Pools gesproken, opschriften in bussen en op straat waren in het Pools“. (15)

Russen stromen Israël binnen begin jaren 90-tig

Begin jaren 90-tig keken Poolse Joden er van op toen ze zagen Joden naar Israël toestromen die niks met God en religie hadden. Volgens hen waren het eerder Russen die het voormalige Sovjet-Unie ontsnapten. (30)

Hoofdrabbijn, Isaak Josef Bron: The Times of Israël

Isaac Josef, Sefardische Jood zei publiekelijk op 7 januari jl. dat ‘honderden duizenden niet-Joden kwamen naar Israël op basis van de wet van terugkeer [red. IV: alia]. Velen van hen zijn communisten die vijandig staan tegenover religie, (…) vervolgens stemmen ze op de partijen die tegen de ultraorthodoxe Joden en religie zijn”(…). ‘De immigratie uit de landen van het voormalige Sovjet-Unie is de afgelopen jaren toegenomen“.

“Premier Benjamin Netanyahu noemde de opmerkingen van rabbijn ‘schandalig en ongepast‘. Avigdor Liberman, partijleider Jisrae’el Beten noemde ze antisemitisch en riep Isaac Josef op tot aftreden”. (31)

Er is een Russisch gezegde ‘geld spreekt‘, zegt dr Kurek. Voor $300 kon je in de jaren 90 in de Sovjet-Unie een verklaring ‘van het Joods zijn’ kopen.

Volgens dr Kurek kwamen de ‘Russische joden’ naar Israël om er zaken te doen. Als voorbeeld noemt ze multimiljonair en oligarch Moshe Kantor, ‘vriend van Poetin’, zoals ze het zegt. Samen hebben ze in januari jl. in Jeruzalem/Yad Vashem een conferentie ’75 jaar van bevrijding Birkenau’ georganiseerd.

Vertegenwoordigers van de genodigde landen, VS, Frankrijk, Groot-Brittannië, Duitsland en Rusland, mochten hun toespraken houden. Poolse president was uitgenodigd, maar mocht niks zeggen. (32)

Deze situatie zal problemen opleveren, zegt dr Kurek, omdat Russische “joden” al 30 jaar alle posities in de staat Israël overnemen. (30)

De woorden van Witold Gadowski, Poolse onderzoeksjournalist zouden de situatie in Israël kunnen bevestigen: ‘er is geen één Israël. Aan de ene kant heb je orthodoxe Joden, daar heb ik de beste ervaringen mee, ze zijn serieus, ze hebben hun geloof. Aan de andere kant bestaat een wereldlijk Israël, met drag-queens, bordelen en de Russische maffia‘. (33)


Vorige blog: deel 1: onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur

Volgende blog: Jedwabne, drie gedenkmonumenten en de wereld kent maar een verhaal?

Meer lezen:

https://www.thefirstnews.com/article/from-painted-bird-to-ugly-bird-what-is-the-truth-behind-kosinskis-acclaimed-autobiography-6377

De z.g.n. ‘totale oppositie’ in Polen en haar communistische herkomst

Bronnen:

*) ochlocratie = https://nl.wikipedia.org/wiki/Ochlocratie 

[1] Maurycy Horn, historicus en directeur van het Joods Historisch Instituut in Warschau (Żydowski Instytut Historyczny or ŻIH; Yiddish: ‏ייִדישער היסטאָרישער אינסטיטוט‎(ZYH))

[2] Jakub Goldberg, historicus, emeritus hoogleraar aan de Hebrew University in Jeruzalem

[3] historicus van Jiddische literatuur en Asjkenazisch Jodendom, o.a.: hoofd van de afdeling Jiddisch aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem; initieerde en oprichtte het Centrum voor Onderzoek en Documentatie van Oost-Europese Joden (1956) en het Centrum voor Onderzoek naar de Geschiedenis en Cultuur van Poolse Joden aan de Hebreeuwse Universiteit (1983). Bron: https://www.zvab.com/PIRSUMIM-YEHUDIYIM-BI-VERIT-HA-MO%C2%92ATSOT-1917-1960-RESHIMOT/12447851841/bd

[4] Jan Karski was een Poolse verzetsstrijder en later professor aan de Georgetown University. In 1940-1943 rapporteerde Karski aan de Poolse regering in ballingschap en aan de Poolse westerse bondgenoten over de situatie in het door Duitsland bezette Polen. Bron: Wikipedia

[5] Władysław Bartoszewski was een Poolse politicus, sociaal activist, journalist, schrijver en historicus. Als voormalig gevangene in het concentratiekamp Auschwitz was hij een verzetsstrijder uit de Tweede Wereldoorlog als onderdeel van de Poolse ondergrondse en nam deel aan de Opstand van Warschau. Bron: Wikipedia; “(…) hij heeft het verleden nooit vervalst, hij herinnerde zich altijd het concentratiekamp Gusen-Mauthausen, hij herinnerde zich Poolse veteranen, hij herinnerde zich de slachtoffers van het kamp en in zijn toespraken voor het Oostenrijkse parlement getuigde hij van de waarheid en was hij trouw aan degenen die stierven. (…)”. Bron: https://www.rpo.gov.pl/sites/default/files/Przemowienie_RPO_0.pdf

[6] Jerzy Jan Lerski nom de guerre: Jur; ook wel bekend als George Jan Lerski; was een Poolse advocaat, soldaat, historicus, politicoloog en politicus. Na de Tweede Wereldoorlog emigreerde hij naar de Verenigde Staten, waar hij hoogleraar werd aan de Universiteit van San Francisco. Bron: Wikipedia

(1) Katarzyna Treter-Sierpinska: “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”/interview met Ewa Kurek, pag. 252

(2) Joanne Siedlecka “Czarny Ptasior“, hoofdstuk “Komunisciny” – het onderzoek, waarin de schrijfster het ware levensverhaal van Jerzy Kosinski omschrijft.

(3) https://youtu.be/1MkoGT4hIDw (22de minuut)

(4) Media Narodowe, rozmowa z ambasadorem Krzysztofem Balińskim o dialogu Żydów z Żydami, Mosadzie i loży B’nai B”rith; ksiazka: “Ministerstwo Spraw Obcych”: https://youtu.be/xVYcAWkmkFM

[o jaczejka etniczna: artykul https://www.przewodnik-katolicki.pl/Archiwum/2005/Przewodnik-Katolicki-1-2005/Historia/Sowiecka-V-Kolumna
jaczejka daw. «podstawowa komórka partii komunistycznej w ZSRR» https://sjp.pwn.pl/sjp/jaczejka;2562178.html
= de basiscel van de communistische partij in de USSR

(5) “Korespondencja z Krakowa: ZBRODNIARZ NKWD JAKUB BERMAN” [correspondentie uit Krakau: DE MISDADIGER VAN DE NKWD JAKUB BERMAN”]: https://www.rodaknet.com/rp_szumanski_117.htm 

(6) https://www.rp.pl/Historia/310279872-Jak-Wojciech-Jaruzelski-dogadywal-sie-z-Rockefellerem.html

(7) https://natemat.pl/296177,andrzej-duda-o-zydowskiej-krwi-dziwne-slowa-prezydenta-o-pochodzeniu

(8) Ewa Kurek “Poza granica solidarnosci. Stosunki polsko-zydowskie 1939-45” str. 46-47 / na: Alexader Hertz, Zydzi w kulturze polskiej, Warszawa, s. 83-87 [E. Kurek: Voorbij de grens van solidariteit. Pools-Joodse relatie 1939-45/Alexander Hertz: Joden in de Poolse cultuur] , pag. 35

(9) wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde?https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(10) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust (“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”), pag. 106

(11) N. Filkenstein, “The Holocaust Industry”, pag. 25  

(12) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust (“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”), pag. 106-107

(13) Joanna Siedlecka: “Czarny Ptasior”, een onderzoek naar de waarheid over het leven van Jerzy Koszinksi en zijn boek “De geverfde vogel”:  file:///C:/Users/Gebruiker/Downloads/Czarny%20ptasior.pdf , pag. 97-100; ook: 2018-02-06 15:40:19/ https://docer.pl/doc/nvsx180-

(14) dr Ewa Kurek: “Polacy i Zydzi: problemy z historia”, pag. 180

(15) wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde?https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(16) Norman Filkenstein “De Holocaust Industrie”, pag. 21-22

(17) Ireneusz T. Lisiak: “Zaklamany Holokaust”, pag. 134

(18) https://archiwum.rp.pl/artykul/98398-Dysonans.html

(19) Norman Filkenstein “De Holocaust Industrie”, pag. 25-26

(20) Na Argumenty, 13-11-2018, rozmowa z M. Miszalskim ‘o roszczeniach lobby zydowskiego’: https://youtu.be/mbzLmN2EH8g ; https://alchetron.com/Israel-Singer

(21) http://young-israeli-poland.blogspot.com/2008/02/singer-stated-on-april-19-1996-that-if.html

(22) Praag/Terezien conferentie, juli 2009: http://blogmedia24.pl/node/15805

(23) Norman Finkelstein: “The Holocaust Industry”/Capitalizing the HolocaustIn, pag.13; (24) idem, 6-7; (25) pag. 13-15; (26) pag.17; (27) pag.18 ; (28) pag.19 (29) pag.21

(30) NIezalezny Lublin, d.d. “Burza w Izraelu o slowach rabina o Zydach z terenow bylego ZSRR”: https://youtu.be/inDHyr9kUpU

(31) https://www.timesofisrael.com/chief-rabbi-immigrants-from-former-soviet-union-are-religion-hating-gentiles/

(32) Niezalezny Lublin, d.d. 10-1-2020, “O odwolaniu wizyty prez Dudy” https://youtu.be/SYY1_eRMNCQ

(33) https://youtu.be/PV2HDBdPytI

(34) https://www.salon24.pl/u/konfederat1000/1025541,liczba-polskich-ofiar-w-czasie-ii-ws-waha-sie-miedzy-9-a-12-mln

Blog#57: “S-447 JUST” – uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties. Deel 1: onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen:

  1. “S-447 JUST”/De inleiding:  historische feiten, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken van 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. De vrijwaringsverdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en de andere Europese landen
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel 1, Deel 2
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties – Deel 1: onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur, Deel 2: opmerkelijke stappen, naoorlogse ontwikkelingen in Polen, Amerika, en Israël
  7. “Holocaust restitutie – “Dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties” – helaas is dit artikel van fenixx.org van internet verdwenen.

Herwaardering in de geschiedschrijving

In het communistische Polen hadden Polen en Joden niet alleen geen vrijheid om een wetenschappelijk onderzoek naar het verleden te doen, maar ook geen mogelijkheid van onderling contact’, schrijft historica dr Ewa Kurek. 

Tegelijkertijd vond in de wereld een ‘onbegrijpelijke herwaardering in de geschiedschrijving plaats’, zegt ze. ‘De voor de hand liggende waarheid dat het geen Polen maar de Duitsers waren die de WOII begonnen en miljoenen Joden vermoord hebben, begon te vervagen‘. 

De door de Duitsers op het Pools grondgebied gebouwde concentratiekampen begon men ‘Poolse kampen‘ te noemen. Er ontstond een overvloed aan publicaties over het vermeend Pools antisemitisme en de Poolse schuld tegenover de tragedie van de vermoorde Joden. 

 ‘Deze herwaardering is des te meer onbegrijpelijk,’ zegt Ewa Kurek, dat ‘de mythen, verdraaiingen en manipulaties van de waarheid‘ die tot doel hebben Polen met de uitroeiing van de Europese Joden te belasten ‘niet zo zeer van de Duitse als van de Joodse kant kwamen‘. (1)

En als Polen zich daartegen wil beschermen d.m.v. een wet, is het juist Israël, die Polen van het ‘ontkennen van de Holocaust‘ beschuldigt. *)

Geld, indoctrinatie, manipulatie?

Onder de Joden in Israël en de Diaspora zegt men steeds vaker, dat geldkwestie een mogelijke drijfveer van deze ontwikkelingen is, schrijft historica Ewa Kurek.

Dr Kurek haalt de woorden van de Amerikaanse rabbijn, Arnold Jacob Wolf aan: “ik krijg de indruk dat in plaats van over de Holocaust te onderwijzen wordt er ruilhandel mee gedreven“.  

Norman Filkenstein koos deze uitspraak als een leidende gedachte voor zijn boek “The Holocaust Industry”, waarin hij de werkingsmechanismen die deze ontwikkelingen dienen, uiteen zet. (1)  

Zijn boek krijgt steun van bepaalde Joodse kringen.  De term “Holocust-Industrie” is inmiddels een gangbare term in de politicologie. (2)

Onmisbare hulp van wijze en eerlijke mensen

Dr Ewa Kurek, historica en wetenschapper, prijst zich gelukkig dat ze nog met de generatie van Joodse historici zowel in Polen, New York als in Israël mocht werken. 

Ze noemt, o.a. prof. Chone Schmeruk, prof. Jakub Goldberg, prof. Lucjana Dobroszycka, prof. Judyta Kestenberg. 

Hun hulp was onmisbaar bij het weergeven van de Pools-Joodse geschiedenis. Het waren wijze en eerlijke mensen, voor wie de historische waarheid de hoogste waarde had“, zegt ze. 

Na hun overlijden hebben de Poolse en Joodse historici van de communistische opvoeding, de studies over de gezamenlijke geschiedenis van Polen en Joden overheerst  (3)

Tussen de WAARHEID en de post-waarheid

Wat we in de Poolse-Joodse relatie moeten begrijpen”, zegt dr Ewa Kurek, “dat (…) er in Polen, Joden en Polen zijn, die voor de waarheid vechten en Polen en Joden die geen waarheid willen”. (4)

“Sinds 1989 wordt de Pools-Joodse relatie zeker vals voorgesteld“, zegt Marian Miszalski. “We hebben te maken met de vijandigheid van Israël en de Amerikaanse Joden tegenover Polen. “Ze hebben er belang bij” – zegt Miszalski. “(…) Joden die in 1968 uit Polen zijn geëmigreerd, weigeren toe te geven waarom ze Polen hebben verlaten. Uit angst voor de verantwoordelijkheid voor het stalinisme, zeggen ze in het Westen dat ze door ‘Poolse antisemieten’ worden vervolgd“. (5)

prof. Paweł Śpiewak, bron: dorzeczy.pl

De regeringsleiders in Polen houden nog steeds mensen in dienst en/of zulke mensen betalen, die het land en de Polen belasteren.

Een voorbeeld is hier prof. Paweł Śpiewak, die aan de Tsjechische krant ‘Tydenik Echo’ vertelde dat Polen tijdens de WOII ‘meer Joden dan Duitsers hebben gedood‘.  We hebben hier over een geleerde, de voormalige directeur van het Historisch Joods Instituut in Polen. (6)

Regelmatig komen er berichten naar boven dat de huidige regering PiS en president Andrzej Duda achter de rug van de bevolking afspraken met de Joodse organisaties maken.

Het is bizar dat de Poolse regering zijn vergaderingen in Israël houdt en het Israëlische parlement zijn zittingen in Polen heeft. (5)

Vorig jaar organiseerde het Pools Wetenschappelijk Instituut (PAN) een conferentie in Parijs “over de nieuwe Poolse school voor Holocaust-onderzoek”, volledig uit het Pools belastinggeld bekostigd. 

“Een festival van anti-Poolse leugens”. Bron: facebook.com

De uitgenodigde sprekers, als Polen voorgesteld, waren o.a. professoren:  Barbara Engelking, Jan Gross en Jan Grabowski.

Het zijn echter geen Polen. Deze conferentie was één en al een grove belediging van de Polen. 

De Poolse gemeenschap in Frankrijk protesteerde tegen deze conferentie, en schreef aan de organisatoren “(…) dat de sprekers die in Parijs zijn uitgenodigd onbetrouwbare en anti-Poolse populaire wetenschappelijke activiteiten verrichten, en [dat] uitstekende experts die verschillende onderzoeks- en evaluatieresultaten presenteren, zijn van de discussie uitgesloten“(…). (7)

Laster tegen Polen – niks nieuws

Dit is niet de eerste keer dat de vijanden van ons land een bedrieglijke propaganda gebruiken om Polen te belasteren.

Het doel is altijd hetzelfde geweest, zodat niemand met ons wilde sympathiseren wanneer dezelfde vijanden ons land innamen en ons tot slaaf maakten.

Dit gebeurde al in 1414, kort na de Slag bij Grunwald, waar Poolse koning Jagiello de Duitse kruisridders versloeg, en de 200 jaar durende terreur en dreiging beëindigde.

Jan Falkenberg, in dienst van de Duitsers, noemde Polen “walgelijke ketters en schaamteloze honden (…), die men volledig moest uitroeien en aan de galg ophangen” (…) . Uiteindelijk verloor Jan Falkenberg deze strijd en de Europese landen verwierpen zijn woorden. (8)

In de achttiende eeuw deden het de Franse ‘filosofen’ in opdracht van de Russische tsarina en de Pruisische koning. 

In 1919 tijdens het Versailles verdraag waren het de complotten van de zionistische organisaties.

Het Ribbentropp-Molotov pakt voorzag hetzelfde soort propaganda tegen Polen. Zelfs de aanhangers van het pakt in Hollywood voerden oorlog tegen Polen tussen 1939-45.

In 1980 kregen de ware leiders van Solidarność een naam ‘extremist’, zodat niemand met ze wilde onderhandelen.

Tot de dag van vandaag lijkt de vloed van leugens en manipulaties niet te stoppen. 

Historici in Polen mogen nog steeds geen onderzoek naar de Pools-Joodse relatie doen

Terwijl dit gebeurt, krijgen historici in Polen nog steeds geen toegang tot historisch, wetenschappelijk onderzoek naar de Pools-Joodse relatie. Daar rust censuur op. (9)

Jan T. Gross “The Neighbours”. Bron: goodreads
Ewa Kurek “Jedwabne An Anatomy of Lies”. Bron: jews&poles

De wereld heeft het a-historisch en a-wetenschappelijk boek van Jan Tomasz Gross ‘The Neighbours‘ als waarheid aangenomen, en wij, Polen wachten nog steeds op een strafrechtelijk, en wetenschappelijk onderzoek naar de moorden in Jedwabne. 

Prof. M. Chodakiewicz heeft het historisch context onderzocht en in het boek “Masacre in Jedwabne” beschreven, ‘nu rest nog een onderzoek onder de grond‘, aldus de wetenschapper. **)

“(…) Alleen historisch, wetenschappelijk onderzoek kan de waarheid naar boven halen, en de Pools-Joodse relatie vrij van mythen, vooroordelen en beschuldigingen maken. Alleen de waarheid kan de beide kanten de geschiedenis helpen accepteren zoals het is“. (9)

Maar voor een echt historisch werk is er geen geld“, vertelt dr Ewa Kurek in een internetprogramma, wRealu24.

Haar gesprek met de Joodse journalist en historicus, U. Hupert in een radioprogramma mag niet uitgezonden worden. Haar film “Whoever saves one life“, over de Joodse kinderen door de nonnen in de Tweede Wereldoorlog gered en over de waarheid van getto’s is verboden.

Ook het boek van de Joodse onderzoekster, Anna Ciałowicz, over de Holocaust van Zamojszczyzna krijgt geen aandacht en geld. (10)

Een jonge Joodse vrouw, Judyta Lewinowska ervoer, hoe gevaarlijk kan zijn het zoeken naar de waarheid. 

Voor haar proefschrift “Theologische, filosofische, historische betekenis van de Holocaust in het hedendaagse Joodse denken vanuit het perspectief van Kiddush HaSzem en Kiddush HaChaim” heeft ze de hele beschikbare literatuur in het Pools, Joods en Amerikaans doorzocht, de vragen gesteld, de bronnen diep onderzocht en de conclusies getrokken.

Alles ging goed, de promotors waren enthousiast. Plotseling bleek dat haar werk antisemitisch karakter had. In gevolg daarvan kon ze geen uitgever van haar werk vinden. “Ik had niet verwacht, dat het schijnbaar neutrale verhaal potentieel zo gevaarlijk zou zijn”, zei ze. (11)

“De stem van de vermoorde Poolse Joden

Ewa Kurek laat “de stem van de vermoorde Poolse Joden” horen. (12) We hebben in Warschau een Joods museum van de Poolse Joden, Polin,maar zonder Poolse Joden“, zegt ze (13)

Poolse verlichte joden en wereldjoden schaamden zich altijd voor onze Poolse joden“. (14)

Poolse Joden. Foto: fot. jewishinstitute.org.pl

De Joodse elite noemde de orthodoxe Joden, de chassieden, een “sociaal uitschot, die moet sterven“. De chassieden zijn de eersten, zegt dr Ewa Kurek, die “de Judenratten en de Joodse politie op bevel van de Duitsers naar de gaskamers stuurden. De chassieden waren het meest kwetsbaar“. (15)

Ze hadden geen kans om gered te worden, ze kenden de Poolse taal niet om hulp te kunnen vragen, en hun verlichte leiders minachtten ze”. (16) “Als een Poolse Jood zijn eigen leven wilde redden, moest hij eerst in opstand komen tegen de Duitsers en de Joodse autoriteiten en de stereotypen over Polen afwijzen. (…)” Zoals dr Kurek het verwoordt, “een opstand lag buiten hun grenzen”. (18)

wordt vervolgd

Vorige blog: Amerikaanse wet S-447 en wat de wereld niet mag weten.

Volgende blog: deel 2: overname van Polen in 1944, opmerkelijke stappen op weg naar de wet S-447, Amerika en de staat van Israël

Terug naar het begin, blog#1

Meer lezen:

Het boek van N. Finkelstein “The Holocaust Industry”:  https://www.dlmplus.nl/wp-content/uploads/2018/08/holocaustindustriefinkelstein.pdf

Ewa Kurek, “Jedwabne anatomy of deception”: http://www.poloniainstitute.net/polands-history/jedwabne-anatomy-of-deception/ 

Lange traditie van vrijheid en tolerantie in Polen en het ontstaan van anti-Poolse propaganda: blog#33 en blog#34

Bronnen:

*) het blijkt dat Polen deze wet twee jaar lang met Israël heeft geconsulteerd. Alles was in orde en dan plotseling deze beschuldigingen tijdens de vering in Auschwitz. Tegelijk met de wet S-447 en de claims tegen Polen vonden nog twee andere vreemde gebeurtenissen plaats, die gepaard gaan met dezelfde beschuldiging: er was in New Jersey in Amerika een poging om Het Katyń Massacre Memorial in Jersey City te verwijderen, een TVN-zender in Silezië vertoont een programma waarin ‘Polen’ de verjaardag van Hitler zouden hebben gevierd.

https://wpolityce.pl/polityka/378680-zdumiewajace-slowa-ambasador-izraela-rzad-naszego-kraju-odrzuca-nowelizacje-ustawy-o-ipn-wideo

**) https://www.iwp.edu/books/the-massacre-in-jedwabne/

(1) Ewa Kurak: “Poza granica solidarnosci”/wstep, str. 9-11

(2) wRealu24, d.d. 20-1-2017: zydowska loza B’nai B’rith; Marian Miszalski, en dr Jan Przybyl

(3) Katarzyna Treter-Sierpinska: “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”/interview met Ewa Kurek, pag. 253

(4 ) wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde?https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(5) Na Argumenty, 13-11-2018 Roszczenia lobby żydowskiego mają podstawy rasistowskie (Marian Miszalski): https://youtu.be/mbzLmN2EH8g

(6) https://dorzeczy.pl/kraj/97569/Skandaliczny-wywiad-prof-Spiewaka-Pawel-Lisicki-jest-jednym-z-najwiekszych-antysemitow-w-Polsce.html

(7) https://www.radiomaryja.pl/informacje/organizacje-polonijne-protestuja-przeciwko-antypolskiej-konferencji-naukowej-w-paryzu/

(8) Katarzyna Treter-Sierpinska, “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”/ ‘Polacy to bezwstydne psy’, pag. 223”

Tractatus doctoris cuiusdam de Prutenis contra Polonos et paganos de potestate papae et imperatoris respectu infidelium“:  https://niepoprawni.pl/blog/katarzynatarnawska/sobor-w-konstancji-a-sprawa-polska

(9) W. Sumlinski, E. Kurek, T. Budzynski: “Powrot do Jedwabnego”, 2019, pag. 7

(10) wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde?https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(11)  W. Sumlinski, E. Kurek, T. Budzynski, “Powrot do Jedwabnego”, 2019, pag. 77

(12) Radio WNET.FM, d.d. 19-2-2018  https://youtu.be/iyYraGDHGtc

(13) Internetmedia, wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde? https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(14) Katarzyna Treter-Sierpinska: “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”, intereview met dr Ewa Kurek, pag. 251

(15) Radio WNET.FM, d.d. 19-2-2018, uit de dagboeken van Emanuel Ringelblum, Joodse schrijven van een dagboek in de getto van Warschau,  https://youtu.be/iyYraGDHGtc

(16) Katarzyna Treter-Sierpinska: “Zydzi, gender, multikulti, czyli oszustwo i szajba”, interview met dr Ewa Kurek, pag. 251

(17) Internetprogramma, wRealu24, d.d. 15-4-2019; dr E. Kurek i Wojciech Sumlinski o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem. Polacy zasluguja na prawde? https://youtu.be/waXx3UbtEF8

(18) Ewa Kurek: “Polacy i zydzi: problemy z historia”, pag. 159

Blog#56: Amerikaanse wet S-447 vs Polen. Wat mag de wereld niet weten?

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen: 

  1. “S-447 JUST”/De inleiding:  historische feiten, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken van 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. De vrijwaringsverdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en de andere Europese landen
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel (1), Deel (2)
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties
  7. “Holocaust restitutie – “Dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties” – helaas is dit artikel van fenixx.org van internet verwijderd.

Bron: itzaakkatzenelson

I am the one who saw it, who watched it at close range,

As children, wives and husbands, and my grey-headed old men. Were tossed like stones and wood onto wagons by butchers. Who beat them mercilessly and abused them with inhuman words.

I was looking at it through the window; I saw gangs of murderers – O God, I saw the beating and the beaten on their way to death;

I wrung my hands in shame – shame and disgrace – Jewish hands were inflicting death on Jews – defenseless Jews!

Shiny-booted traitors running furiously in the empty street. With a swastika on their caps – and the shield of David,

With their piercing foreign words, proud and savage ones

Who threw us downstairs and dragged us out of our homes,

Who tore doors out of their frames and forced their way inside,

With clubs raised to deal a blow in our homes full of fear;

They bet us, they drove the old ones, rushed our youngest

Somewhere to the terrified streets. And they spat straight in God’s face.

They found us in wardrobes and dragged us from under beds,

And cursed: ‘Damn you, get to the umschlag where your place is!’

They dragged us from our apartments and went through them for a while, to take the last clothes, a piece of bread and some groats.
And in the street – madness! Look and be shocked,

Here’s a dead street, with one cry it’s become a nightmare; Empty from end to end, but full as never before – Wagons! Wagons heavy with despair and screams …

There are Jews in them! Tearing their hair, wringing their hands. Some are silent, and their silence is an even louder scream.

They look …They see – can it be? Or is it a bad dream and nothing more?

Beside them are Jewish police – cruel and savage cut-throats! (1)

And on the side – the German with a slight smile glances at them.

The German stopped at a distance and watches – he doesn’t interfere.

He is killing my Jews with Jewish hands.
(1a)

Bron: Ewa Kurek, “Whoever Saves One Life”, Engelse ondertitelingen (2)

Bron: BNB, Engels gesproken (3)

Ongegronde claims van de Joodse organisaties – Amerikaanse historicus over de Act S.447, Engels gesproken (4)

Vorige blog: Welke groep Poolse Joden heeft de oorlog overleefd?

Volgende blog: “S-447 JUST” – uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties; onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur

Bronnen:

(1) Ewa Kurek, “Your Life is Worth Mine/How Polish Nuns Saved Hundreds of Jewish Children in German-Occupied Poland, 1939-1945”, Hippocrene Books Inc. New York, 1997; pag. 84: Itzhak Katzenelson: ‘the Song of the Murdered Jewish Nation’, gedicht uit 1943

(1a) Itzhak Katzenelson: “The Song of the Murdered Jewish People, Song 3 “Oh Pain of Mine”, 1943 – https://images.app.goo.gl/TeUsQctdC9vxX7ZPA

(2) Ewa Kurek, “Whoever Saves One Life”, een documentaire van historicus, Ewa Kurek over de ervaringen van de Joodse kinderen, gered door de Poolse nonnen in de Tweede Wereldoorlog.

(3) Een BNB compilatie over de Joodse ongegronde claims tegen Polen, S-447, wat de wereld niet mag horen.

(4) Amerikaanse historicus Edward Reid vertelt over de Pools-Joodse geschiedenis, die de meeste mensen in het Westen onbekend is. Sinds 1944 hadden Polen geen kans om over de WOII te vertellen. Ondertussen vond in het Westen een totale herschrijving van de waarheid plaats. Ook na de z.g.n. ‘val van het communisme’ bleef de macht in de handen van de communisten. Zij hebben er veel belang bij dat de waarheid verborgen blijft. Tot de dag van vandaag passen ze toe een soort ‘schaamte campagne’ tegen de Polen. Het is de hoogste tijd om dit te stoppen en de waarheid naar boven te halen. Edward Reid doet het op een meesterlijke wijze. Lof en dank aan hem.

Blog#55: Amerikaanse wet “Act S-447” vs de poging tot afpersing van Polen. Welke groep Poolse Joden heeft de oorlog overleefd?

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen:

  1. “S-447 JUST”/De inleiding:  historische feiten, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken van 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. De vrijwaringsverdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en de andere Europese landen
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel 1, Deel 2
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties. Deel 1, Deel 2
  7. “Holocaust restitutie – “Dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties” – helaas is dit artikel, door fenixx.org, van internet verdwenen.

Welke groep van Poolse Joden heeft de Holocaust overleefd?

Volgens historica Ewa Kuren waren de Poolse Joden in Polen tussen 1918-1939 zowel een nationale minderheid, de grootste Joodse diaspora, maar vooral een etnische groep. 

Tijdens hun verblijf in Polen tot aan de Holocaust leefden Poolse Joden binnen de lokale getto’s en zoals de Joodse historicus, Alexander Hertz hen beschreef, vormden ze als geheel een kaste. Ze hadden eigen religie, taal, bepaalde lange tradities. Ze maakten eigen literatuur, filosofie en kunst. Ze hadden eigen rechtssysteem en wettelijk-moreel systeem, die de wijze waarop ze leefden en hun deelname aan de kaste bepaalden. (1)

Aan het begin van de twintigste kon men Poolse Joden in ten minste drie groepen verdelen: gepoloniseerde, geëmancipeerde en degenen die Joodse historicus, Majer Balaban omschreef als ‘een grote, compacte massa orthodoxie‘. 

Volgens Majer Balaban was deze verdeling ook niet strikt. In elk Joods gezin in Polen in de jaren 1918-39 trof men zowel de gepoloniseerde, geëmancipeerde Joden als Joden die trouw aan de “dichte massa van orthodoxie” waren gebleven.  

Toen na 123 jaar Polen als staat opnieuw ontstond, “waren de gepoloniseerde Joden Pools. De geëmancipeerde Joden streefden binnen de democratische regels naar eigen autonomie, en toen het niet lukte, naar het behoud van eigen cultuur en taal, of kozen ze voor de communistische beweging” (2)

De geassimileerde Joden zijn vooral degenen die de Holocaust hebben overleeft. Op basis van hun relaties ontstond de voorstelling van de genocide op de Poolse Joden. De doden hebben geen stem“, schrijft historica Ewa Kurek. “Over het bestaan van de Poolse chassieden willen vooral de Joden zelf niet weten. In de joodse herinneringen verdween het vooroorlogse beeld van de getto’s, armoe, onwetendheid en verwaarlozing. Iedereen, die het aan het daglicht probeert te brengen, komt de aanvallen tegen. Volgens diegenen die de geschiedenis aan het herschrijven zijn, zou de waarheid over de arme Poolse Joden samen met hen moeten sterven“. (3)

Joodse memoires?

Dr Samuel Gringauz, Joodse historicus en overlevende van de Holocaust merkte al in de jaren 50-tig van de vorige eeuw dat alle Joodse memoires en getuigenissen uit de oorlogstijd aan een grondig historisch onderzoek toe waren. Toen wees hij erop dat de getuigenissen mogelijkerwijze uit persoonlijke wraak werden afgelegd.

Hij beschreef ze als “(…) Judeo-centrisch, logo-centrisch en egocentrisch. (…)  Dit is waarom de meeste [red. Joodse} memoires en verslagen vol zitten met: absurde praatjes, overdreven zelfpromotie, onbekwaam denken, bevlogen ambities, onbewezen zaken, vooroordelen, voor een deel aanvallen en excuses”. (4) 

Toen de Sovjet communisten Polen na 1944 binnen kwamen, gebruikten ze deze memoires en getuigenissen om met de Poolse ondergrondse af te rekenen. 

De communisten waren gekant tegen elke vorm van Pools verzet, die de Polen hun onafhankelijkheid terug zou kunnen brengen. Dus in de eerste linie van aanval waren diegenen, die tijdens de oorlog in de Nationale Strijdkrachten, de Boerenbataljons of de Home Army waren. Maar ook diegenen die de strijd tegen Hitler in het Westen, samen met de geallieerden voerden.

Ook in de z.g.n. Yizkor bukh, een verzameling van verschillende memoires uit een bepaald gebied, vinden we, schrijft Ireneusz Lisiak, “de beschrijvingen van echte gebeurtenissen, maar ook verhalen van het horen zeggen, verrijkt met de typische voor de Joden onvriendelijke houding tegenover de Polen, de katholieke kerk, priesters en de katholieken (…)“. (5)

De Joodse wetenschapper, dr Icchak (Henryk) Rubin zei rechtuit, dat “de mens echter instinctief de schuldigen van zijn tegenslagen zoekt en heeft daarin de neiging om te generaliseren en details uit zijn eigen ervaringen met de fantasieën aan te vullen“.

In zijn bewerking over de getto van Lodz uit 1988 schrijft dr Icchak (Henryk) Rubin dat het de “(…) officieren van het Joodse Comité waren, die door de communistische partij waren benoemd en de getuigenissen verzamelden. Zij wezen diegenen die de getuigenissen hadden opgeschreven aan, wie ze als schuldige moesten aanwijzen en welke straf ze verdienden“. (5)

Zo te zien, was de kennis op deze wijze verkregen gecontroleerd, ideologisch en cultureel beïnvloed.

Tot de dag van vandaag zijn de memoires, getuigenissen nooit geverifieerd. 

Volgens de “nieuwe geschiedschrijving“, door J. T. Gross vertegenwoordigd, is “de twijfel tegenover niet-Joden verplicht. Terwijl een historicus moet een positieve houding tegenover de Joodse relaties aannemen en de waarheid daarvan op geen wijze in twijfel trekken“. (13)

Dit maakt het onmogelijk om de waarheid goed te dienen.

Rol van de Amerikaanse en West-Europese historici

Voor de Amerikaanse en West-Europese historici was de oorlog van 1939-1945 op het Poolse grondgebied alleen een achtergrond voor de Holocaust. Buiten de Holocaust bestond toen niets meer wat van belang was. En als je de zaken zo stelt, was de Tweede Wereldoorlog voor de Polen een, niets hun rust verstorende, episode.  De wereld is gaan geloven dat het alleen Joden waren, die in de Tweede Wereldoorlog hebben geleden“. (6)

Daar zijn er Twee redenen voor, schrijft historicus Ireneusz T. Lisiak.

Ten eerste zijn momenteel maar weinig onderzoekers in het Westen, die trouw zijn aan een wetenschappelijke benadering van het onderzoek.

Dit is een gevolg van de politieke correctheid die geen kritiek op de officieel aangenomen en opgelegde interpretatie van de Holocaust toestaat.

Ten tweede wordt er geen rekening gehouden met de Poolse bronnen. De westerse onderzoekers steunen op secundaire bronnen, monografieën en studies in het Engels.

Misschien daarom, schrijft Ireneusz Lisiak, krijgen we een overvloed aan studies en films, zoals “Defiance” of “Inglourious Basterds“, die de Joodse partizanen afbeelden als een belangrijke en compromisloze kracht in de strijd tegen de Duitsers. 

Dat vertellen ook boeken over de gebroeders Bielski. 

In werkelijkheid waren de gebroeders Bielski, als veel Joodse groepen in die tijd criminelen, die op de Poolse boeren gewapende overvallen pleegden en vrouwen verkrachtten.

Daarbij noemden ze de Poolse boeren ‘fascisten’.

En dit soort memoires zonder verificaties nemen de Amerikaanse onderzoekers klakkeloos over.

De discussie van tegenwoordig lijkt niet over de historische waarheid in de Joods-Poolse relatie te gaan. Het zoeken van waarheid is uit de mode en alles is aan interpretaties en politieke stroming onderhevig.

De bezetters van Polen

Sinds ik met het schrijven van mijn blog bezig ben, gaan mijn ogen in veel zaken open.

Opvallend is een patroon in het gedrag van de bezetters van Polen, uit het verleden of diegenen die nu deze ‘ambitie’ hebben.

De bezetters van Polen hebben altijd één prioriteit gehad. Eerst de opinie van Polen in het Westen, in de wereld te bederven zodat niemand met ons medelijden zou hebben als ze ons overvallen en onderling verdelen.

Dit gebeurde in de achttiende eeuw, vlak voor de eerste deling van Polen. Dit gebeurde voor en tijdens het verdrag van Verseilles in 1919 en vlak voor de Tweede Wereldoorlog.

Dit gebeurde voor 1989 zodat de communisten hun greep op Polen konden houden. Nu anno 2019 wordt hetzelfde patroon gevolgd. 

Gevaarlijke mythen

Zeer gevaarlijk zijn de mythen over de Joodse rijkdommen.

Tientallen jaren na de oorlog, de vernietiging van de documenten en bewijzen van eigendom, het overlijden van eigenaren. 

Sinds tientallen jaren probeert men een legende van ongekende rijkdommen van de Poolse Joden te creëren en hiermee reële grond voor de financiële claims.

De wereld liet zich “effectief overtuigen van de overal aanwezige rijkdom van alle Joden“, schrijft Ireneusz Lisiak in zijn boek.

Emanuel Ringelbloem, Poolse Jood, historicus en politicus zei voor de WOII: “de meeste Poolse Joden waren straat arm en volledig door de Joodse elite vergeten“. (7) 

Dit bevestigen ook de beschrijving van de Poolse, middeleeuwse voorstellingen rond de Kerst. “In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht over het (…) stereotype van de Joodse rijkdom, komt een wijdverbreide Joodse armoede voort uit het Kerst-beeld van een Jood“. (8) 

Men moet weten

“Men moet weten, zegt historicus Ewa Kurek, dat onder Poolse Joden slechts een paar procent extreem rijke Joden waren.

De meesten van hen zijn zo rijk geworden, omdat ze vierhonderd jaar lang tot 1764 de joodse gemeenschappen extreem hoge belastingen oplegden. De joodse bevolking bestond uit de eenvoudige Joodse chassieden, dramatisch armen.

De Judenratten en de Joodse politieagenten [red. policja żydowska, Jüdischer Ordnungsdienst] hebben deze Joodse chassieden op bevel van de Duitsers als eersten in de wagons geladen en naar Chełmno, Treblinka, Bełżec en andere vernietigingskampen gestuurd.

Emanuel Ringelblum, de Joodse schrijver van een dagboek, vermoord door de Duitsers, schreef dat onder de geassimileerde rijke Joden in het getto van Warschau een uitdrukking had postgevat: ‘de menigte moet sterven‘.

Daarom, zegt Ewa Kuren, hadden onze Poolse Joodse chassieden geen kans om gered te worden. Ze kenden geen Pools. Ze werden veracht door hun eigen verlichte Joden.” (14)

Ultimatum tot terugbetalingen?

Steeds vaker horen we over ‘een ultimatum tot terugbetaling, schadeloosstelling of compensatie voor het Joods onroerend goed dat nog in Polen is achtergebleven‘.

Bron: geopolityka.org
De Curzon linie. Bron: wikipedia.org

Het is merkwaardig dat deze eisen de eigendommen betreffen die zijn achtergelaten in het vooroorlogse IIRP.

Voor de Joodse kringen is het blijkbaar onbelangrijk dat Polen 1/3 van zijn grondgebied in de oostelijke gebieden door de oorlog [red. aan de Sovjet Unie] verloor“. (9)     

In de afgelopen 50 jaar ontstond een zorgvuldig opgebouwd en wijdverbreid geloof, dat 10% Joden in het vooroorlogse Polen 40% van alle belastingen betaalden.

Het is ook triest dat sommige belangrijke Joodse historici hun aanzien gebruikten om dit verzinsel door de jaren heen te laten beklijven. (10) 

3 miljoen Poolse Joden afhankelijk van de liefdadiagheidsorganisaties

Het zou betekenen dat 17,27% van de Joodse bevolking (17,27% van 10% = 517.000 mensen), 40% van de gehele belasting (800 000 000,00 PLN) betaalde, om een miljarden budget van de Poolse staat te onderhouden.

 “Terwijl 1 miljoen van de 3 miljoen Poolse Joden afhankelijk was van de liefdadigheidsorganisaties. (…) 50% van de Poolse Joden niet in staat was om jaarlijks de minimale belasting ten hoogte van 5 zloty aan hun eigen gemeente te betalen. 50-55% was helemaal niet van plan iets te betalen. De helft van de belastingbetalers kon geen 10 zloty betalen. 75% van de Joden kan als arm worden aangemerkt“. (11)

Adressanten van de claims blijven Duitsers

Voor 1 september 1939 beschikten Joden als privé personen en als leden van een joodse gemeenschap (corporatie) over een bepaald vermogen. Ze waren burgers van de Tweede Poolse Republiek en aanhangers van een soort joodse religie. Voor ongeveer 90% waren het de chassieden.

Als gevolg van de Duitse aanval op Polen op 1 september 1939, de zes jaar durende bezetting van Polen en de uitroeiing van Joden hebben de meeste van deze burgers niet overleefd.

Tegelijk zijn tijdens de Duitse bezetting van Polen ook andere Poolse burgers, gelovigen of ongelovigen vermoord.

Diegenen die daarvoor verantwoordelijk zijn, zijn de Duitsers en de landen die met Duitsland tijdens de WOII collaboreerden.

Polen was het enige land in Europa dat nooit met het regime van Hitler collaboreerde. Polen was het eerste land dat de strijd tegen Duitsland aanging. (12)

Edward Reid over de Pools-Joodse relaties: ‘de ongegronde claims’ (Engels)

Lees meer:

Vorige blog: houding van Joden tegenover de Poolse strijd om vrijheid in de 123 jaar van bezetting van het land

Volgende blog: wat de wereld niet mag weten, o.a. een gedicht van Itzaak Katzenelson

Bronnen:

*) De statistische jaarboeken vermeldden het inkomen van de staat zonder onderscheid van de nationale minderheden, maar wetende het professionele karakter van de Joodse minderheid, kunnen we proberen en, hoewel bij benadering, de geloofwaardigheid van de ‘autoriteiten’ te controleren.

Het Poolse budget uit 1937/38 bedroeg: 2 049 000 000, 00 Plz, waarvan de belastingen: 723 000 000,00 Plz. Directe belastingen: 

  • grondbelasting: 58 000 000,00 Plz
  • onroerendezaakbelasting: 86 000 000,00 Plz
  • industriële belasting: 262 000 000,00 Plz
  • inkomstenbelasting: 280 000 000,00 Plz
  • vermogensbelasting: 5 000 000,00 Plz
  • rentes, schulden en boetes enz.: 17 000 000,00 Plz
  • licenties te koop: 2 000 000,00 Plz
  • heffingen voor eigendomsgebruik: 13 000 000,00 Plz  (11)

(1) Ewa Kurek “Poza granica solidarnosci. Stosunki polsko-zydowskie 1939-45” str. 46-47 / na: Alexader Hertz, Zydzi w kulturze polskiej, Warszawa, s. 83-87 [E. Kurek: Voorbij de grens van solidariteit. Pools-Joodse relatie 1939-45/Alexander Hertz: Joden in de Poolse cultuur]

(2) idem, pag. 35 

(3) idem, pag. 46

(4) Ireneusz T. Lisiak Zaklamany Holokaust, str. 14 [P. Gontarczyk, Daleko od prawdy (w] R. Jankowski (red.), Cena “Strachu”. Gross w oczach historykow, Warszawa 2008, s. 293-294) [I.T.Lisiak: De verkeerde voorstelling van de Holocaust/P.Gontarczyk: Ver van de waarheid – in: R.Jankowski: De prijs van “Angst”, Gross gezien door historici]

(5) idem, pag.15 – na: M.J. Chodakiewicz, “Klopoty z kuracja szokowa”, ‘Rzeczpospolita’, 5 stycznia 2001; zob. tez. L.Z. Niekrasz, Operacja ‘Jedwabne’. Mity i fakty, Wroclaw, 2005, s. 59 [in: M.J.Chodakiewicz: Problemen met de schokbehandeling; L.Z.Niekrasz: Operatie ‘Jedwabne’, mythen en feiten]

(6) idem, pag. 73

(7) idem, pag. 27

(8) Ewa Kurak, Poza granica solidarnosci/wokol stereotypow: Judasz i Haman w jednym stali domu, pag. 95 [E. Kurek: Voorbij de grens van solidariteit: Judas en Haman woonden in één huis]

(9)     Ireneusz T. Lisiak “Zaklamany Holokaust”, pag. 29

(10)   idem, pag. 28 

(11)   idem, pag. 31

(12) https://justice4poland.com/2019/02/26/dlugi-zydow-wobec-polski/comment-page-1/

(13) Ireneusz T. Lisiak “Zaklamany Holokaust”, pag. 24

(14) Katarzyna Treter-Sierpinska: Zydzi, gender, multikulti czyli oszustwo i szajba/wywiady z ‘antysemitami'”, pag. 251-252 [Joden, gender, multiculti ofwel het vlasspelen en de gedachteloosheid/interviews met ‘antisemieten’].

Blog#53: Amerikaanse wet “Act S-447” en de poging tot afpersing van Polen. De mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de WOII. Wie waren de Poolse Joden?

DEEL 3

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

Bron: secure.avaaz.org

Wat nu in de wereld gebeurt, laat aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog denken, zeggen sommige historici in Polen. We zien de nieuwe machtsverdeling, bezettingen en grenzenverschuivingen. De zwakken zijn daar de dupe van.

De mainstream media die dit soort agenda’s bedienen, hebben in de wereld van snelle informatiestroom een uitwerking van een kanonschot.

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen:

  1. “S-447 JUST” – De inleiding:  historische feiten lijden, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken van 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. S-447 JUST” is onverenigbaar met de Amerikaanse constitutie
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. Verdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en andere Europese landen  
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel 1, Deel 2
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties. Deel 1, Deel 2
  7. “Holocaust restitutie – dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties”, helaas is dit artikel van de fenixx.org van internet verdwenen.

Wie wordt met de ‘Poolse Joden’ bedoeld?

Op de vooravond van de Tweede Wereldoorlog woonden in de Tweede Poolse Republiek, naast Polen, Oekraïners, Wit-Russen, Duitsers, Litouwers, Russen, Zigeuners, Tsjechen, Slovaken, Karaims en Tataren, 3 miljoen Poolse Joden, 10% van de Poolse bevolking. *) 

10-20% procent van Poolse Joden waren de gepoloniseerde en geëmancipeerde Joden. 

Toen Polen als staat na 123 jaar opnieuw ontstond, “waren de gepoloniseerde Joden Pools. De geëmancipeerde Joden streefden binnen de democratische regels naar eigen autonomie, en toen het niet lukte, naar het behoud van eigen cultuur en taal, of kozen ze voor de communistische beweging*) – schrijft historica Ewa Kurek.

De overige 80-90% waren orthodoxe Joden, de chassieden, ‘een grote, compacte massa van orthodoxie’. (1)

Chassieden baseerden hun geloof, dat in 1770 ontstond, op de openbaringen van de ‘heilige mannen’ – tsadiks. (2) “Ze leefden in hun eigen wereld, waartoe noch de Polen, noch de gepoloniseerde en geëmancipeerde Joden toegang hadden of wilden hebben. Het zijn voornamelijk zij, de Poolse chassieden, (…) die men met de ‘Poolse Joden’ als ‘natie’ bedoelt“, schrijft historica, Ewa Kurek. (1)

Volgens Ewa Kurek, historicus en kenner van de Pools-Joodse relaties, waren Poolse Joden een evenement onder het wereldjodendom, een soort ‘ketters van het jodendom’. Het chassidisme volgde de mystiek van de Russische orthodoxie. (10)

Bron: geopolityka.org
Afb. 1. Bevolking van Polen met het Pools als moedertaal volgens het bevolkingsregister uit 1931. Bron: geopolityka.org

Ze woonden in de oostelijke gebieden van Polen. Tegenwoordig zijn dat Litouwen, Oekraïne en Wit-Rusland. Voor de WOII woonde daar meer dan twee miljoen Joden. 

Bron: geopolityka.org
Afb.2. Delen van Polen: verloren en gekregen. Bron: geopolityka.org

Na de oorlog verloor Polen deze gebieden (1/3 van het Polen, afb.2 grijs afgebeeld) aan de Sovjet Unie, en kreeg een gebied naar het Westen toe, tot aan de rivier Oder (voorheen Duitsland, afb.2 roze afgebeeld). 

Duitse Joden die daar woonden vormden een zeer kleine Joodse minderheid en ze woonden vooral in grote steden. In het gehele vooroorlogse Duitsland woonden ongeveer 600.000 Joden. (3)

Joodse kolonisten

De eerste Joodse kolonisten kwamen op het Pools gebied rond het jaar 1000. Bij elkaar waren het niet meer dan 20 families. Het waren handelaren, bankiers en ambachtslieden.

Pas in de 14de/15de eeuw werd Polen een toevluchtsoord voor Joden.

Joden hadden geen eigen staat, maar ze beschikten over een perfect bewaard collectief historisch geheugen, eigen religie, taal, geschriften, tradities en cultuur. (…) Joden kwamen hier [naar Polen] en wilden hier leven onder één voorwaarde – dat ze Joden zouden blijven“. (4)

Een zo ontwikkelde gemeenschap kon zich op geen wijze aan een nieuw opkomende Poolse staat aanpassen. Het was ook voor de Poolse bevolking onmogelijk met een vreemde cultuur van de Joodse kolonisten te assimileren.

“Deze twee werelden, Pools en joods, bestonden duizend jaar naast elkaar en ze zijn elkaar in wezen nooit tegengekomen. Ze waren zelfvoorzienend, ze merkten of tolereerden elkaar nauwelijks, en voelden geen behoefte aan een speciale eenheid”. (6)

Getto, een thuis en gemeenschap

“De meeste Poolse Joden, d.w.z. 85% woonden in getto’s voor de Tweede Wereldoorlog, en in Polen sinds de eeuwen”, schrijft Ewa Kurek. “Het was echter geen Poolse uitvinding, zoals sommigen proberen dit te verklaren met het ‘Pools aangeboren antisemitisme”, voegt historica eraan toe.

Sinds de middeleeuwen leefden Joden in afzondering. Het was ook hun eigen keuze. 

Vooral in reactie op de vervolging in West-Europa in de 13e tot 15e eeuw, zijn Joden steeds meer geneigd zich in hun eigen kring te vestigen. Door de nationale en religieuze banden aan te halen, proberen ze hun culturele en religieuze onderscheid te redden.

Als monotheïsten, geloofden ze dat ze niet in contact mogen komen met een andere religie, in het bijzonder met haar relikwieën.

Voor Joden was getto hun thuis, een dagelijks leven. “In zo’n wijk zou geen Joodse huisbezitter, een huis aan een christen verhuren, ongeacht of het een Pool, Duitser of Tsjech was. Dit was om fundamentele redenen onmogelijk.  Voor een vrome Jood is het een zonde om een vreemde in zijn huis te hebben. Het huis is een gemeenschap“. (7)

Tegenwoordig zouden we ons kunnen afvragen waarom vluchtten Joden niet uit getto’s tijdens de Tweede Wereldoorlog? – schrijf Ewa Kuren. “Toen was het leven voor Joden onmogelijk buiten de gemeenschap”. – zegt ze. “Het judaïsme stond toen gelijk aan lidmaatschap van een gemeente en toen bestonden geen religieus onverschillige Joden. Separatisme is zowel het fundament van religie en cultuur als een manier om het te verdedigen.“(8)

Polen was het enige land ter wereld waar in het midden van de twintigste eeuw ongeveer 85% van de Joden functioneerde in een sociale vorm die niets van de middeleeuwse vormen verschilde. Uit de beschrijvingen in het boek van St. Zeromski uit 1925 maken we op, dat het een beeld van “armoe, verloedering, onfatsoen en lelijkheid” was. (8)

Ter ere van de Polen ….

“(…) Ter eren van Polen, zegt Joodse historicus Majer Balaban, moeten we zeggen, dat in een lange rij van de Poolse machthebbers was er geen één, die, zoals:

  • de keizer Karel IV, die Joden voor een flink bedrag aan de stedelingen verkocht
  • Albrecht V, die alle Weense Joden op grond van een beschuldiging van één vrouw op de brandstapel liet verbranden (1421)
  • Leopold I, die Joden uit Wenen in 1670 verdreef en duizenden Joodse families tot zwerftochten en hongerdood veroordeelde
  • In de XV eeuw verdreef men Joden uit vrijwel alle Duitse steden
  • Het gebeurde ook in Engeland (1290), Frankrijk (1306), Spanje (1492) en Portugal (1498)

Niemand verdreef Joden uit Polen en in de donkere middeleeuwen was het een teken van vooruitgang en ongekende tolerantie. 

Dankzij de rechtvaardige Poolse koningen en de steun van de adel konden Joden hun leven in Polen binnen de mogelijkheden organiseren”. (9)

Door de eeuwen heen ontstond in Polen een traditie om geen bemoeienis met de Joodse zaken te hebben. Joden vielen onder eigen rechtbanken, lokale overheids- en religieuze structuren.


Volgende blog: S-447 vs de mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de WOII? Terugblik in de 123 jaar bezetting van Polen.

Vorige blog:  compensatieverdragen uit 1952, 1960 — druk op Polen vanuit de Joodse organisaties in Amerika — “S-447, extortion, blackmailing, and the rewriting of Polish history“, film van Edward Reid


*) Volgens de Joodse historicus, Majer Balaban was deze deling niet strikt. “In bijna elk Joods gezin, tussen 1918-39, kon men Joden aantreffen, die gepoloniseerd, geëmancipeerd of die de grote, compacte massa van orthodoxie trouw bleven”. – Ewa Kurek, “Voorbij de grens van solidariteit”, pag.35

In deze blog maak ik bewust veel gebruik van de stukken uit het boek van historica Ewa Kurek “Voorbij de grens van solidariteit. Pools-Joodse relaties 1939-1945”.  Haar werken zijn compleet en ze baseren ze vooral op de Joodse historische bronnen, zoals de kronieken en dagboeken uit de getto’s van Warschau en Łódź.

Ruim 30 jaar onderzoekt ze de Pools-Joodse relaties. “Haar werk is politiek-incorrect over de nieuwste geschiedenis van de Poolse Joden, vooral tijdens de WOII, en dwingt ons tot heroverweging van eerdere aannames” – schrijft historicus prof. M.J. Chodakiewicz (10).

Zoals historica het zelf zegt, is ze tot de dag van vandaag gewend om vanuit het ondergrondse te werken. 

Ze maakt er geen geheim van dat ‘het beleid‘ van de regeringen in Polen ‘betreffende historische leugens tegen Polen geen bronnen toelaat, zelfs de Joodse‘.

Haar gesprek met de Israëlische journalist en advocaat, U. Hupert in een Pools radioprogramma (Radio1) kort na het verschijnen van haar boek in 2006, mocht niet uitgezonden worden. In het programma bevestigde Hupert de historische bevindingen van Ewa Kurek. https://youtu.be/waXx3UbtEF8

Getto van Warschau. Bron foto in de afbeelding: wprost.pl

Ook haar documentaire Whoever saves One Life mag officieel niet getoond worden.

Sinds 1944 gebruikten communisten propaganda en terreur om de Polen van de waarheid af te houden. Na 1989 bestaat communisme officieel niet, maar voor het schrijven van waarheid wordt je steeds gestigmatiseerd.

Het is wel bemoedigend dat wij Polen steun uit een onverwachtse hoek krijgen. Misschien staan we in deze strijd er toch niet helemaal alleen voor? Uiteindelijk triomfeert de waarheid altijd!

Link naar het boek van Ewa Kurek in het Engels

Link naar haar documentaire “Whoever Saves One Life

Terug naar het begin: blog#1

Bronnen:

*) Volgens het bevolkingsregister uit 1931 bestond Polen uit de volgende bevolkingsgroepen: 64% – Polen;  één derde van de bevolking bestond uit nationale minderheden: Oekraïners – 16%, Joden- 10%, Wit-Russen – 6%.  De overige 4% – Duitsers, Litouwers, Russen, Zigeuners, Tsjechen, Slovaken, Karaims (aftakking van het jodendom dat alleen de Bijbel erkent en de Talmoed verwerpt) en Tataren. – Ewa Kurek “Poza granica solidarnosci. Stosunki polsko-zydowskie 1939-45“, pag. 24  

(1) Ewa Kurek “Poza granica solidarnosci. Stosunki polsko-zydowskie 1939-45”, pag. 35-36 [Voorbij de grens van solidariteit. Pools-Joodse relatie 1939-1945]

(2)  https://justice4poland.com/2019/02/26/dlugi-zydow-wobec-polski/comment-page-1/ [Justice4Poland: Joodse schulden tegenover Polen]

(3)  Ireneusz T. Lisiak “Zaklamany Holokaust”, str. 28 [Verkeerde voorstelling van de Holocaust]

(4) Ewa Kurek “Poza granica solidarnosci. Stosunki polsko-zydowskie 1939-45”, pag. 37 – quote van: K. Burnetko, Getto od azylu do zaglady, w: “Historia zydow – trzy tysiace lat samotnosci”, wydanie specjalne “polityki”, nr 1/2008, s. 47 [Getto, van aziel tot de Holocaust – geschiedenis van Joden – drie duizend jaar van eenzaamheid]

(5) Ewa Kurek “Poza granica solidarnosci. Stosunki polsko-zydowskie 1939-45”, pag. 45/historyk zydowski P. Vidal-Naqueta Zbieram obelgi z roznych stron, w: Gazeta wyborcza, 12-13 pazdziernika 2002 [quote van de Joodse historicus P. Vidal-Naqueta]

(6) idem, pag. 36-37

(7) idem, pag. 39, woorden van Wladyslaw Bartoszewski, Poolse Jood, overlevende van de Holocaust, lid van de Home Army (het Poolse ondergrondse leger) in 1939-45; gevochten in de Warschau opstand 1944. 

(8) idem, pag. 39-40, beschrijving van een getto in Warschau uit de jaren twintig – stuk uit het boek van Stefan Zeromski, “Przedwiosnie”, 1925 [Het voorjaar]

(9) idem, pag. 49, na: Joodse historicus, Majer Balaban ‘Dzieje Zydow w Krakowie i na Kazimierzu 1304-1868, Krakow 1912, s. XVIII-XIX [Geschiedenis van de Poolse Joden in Krakau en Kazimierz 1304-1868] – Majer Balaban zamordowany przez Niemcow w 1942 roku.

(10) Katarzyna Treter-Sirpinska: “Żydzi, gender, multikulti czyli oszustwo i szajba/wywiad z ‘antysemitami'”, pag. 250 [Joden, gender, multiculti oftwel het vals spelen en gedachteloosheid/ Interviews met “antisemieten” – interview met historicus dr Ewa Kurek]

Blog#50: Fascisme? Nazisme? Communisme?Misverstanden en desinformatie. Deel 2

vervolg op deel 1:


Twee verschillende wegen naar het totalitarisme

Typerend voor totalitaire systemen is een collectieve benadering van de mens: de staat heeft het voor het zeggen en de mens is helemaal aan de staat onderworpen.

Zoals Benito Mussolini, maker van het totalitair systeem in Italië zei: “Totalitarisme is een politieke principe, die zegt: niets tegen de staat, niets dan de staat, niets zonder de staat.” 

Hoewel het Duitse Nazional-Socializmus (hitlerisme/nazisme) en communisme van de bolsjewieken op twee verschillende beschavingen waren gebaseerd, waren ze tot op zekere hoogte vanaf het begin totalitaire beschavingen geweest.

Duits byzantinisme

De Duitse beschaving kenmerkt gehechtheid aan bureaucratie en de letter van de wet met het volledig vergeten van de natuurwet. Bijna religieuze eer aan de staat en het leger (byzantinisme). (6)

Vanaf het begin van de zestiende eeuw worden Duitsers in de absolute gehoorzaamheid aan de staat opgevoed [vredesverdrag in Augsburg 1555, ‘ciuis regio, eius religio‘ (‘wiens land, deze religie’)].

” (…) Typisch is [red. hier] een dubbele moraliteit.

Deze beschaving schrijft voor om in het privé-leven de principes van de christelijke moraliteit te volgen, terwijl hij in de politiek en de activiteiten van het land ethiek niet herkent.

Vandaar de onbeperkte macht van de regeringen en het ideaal van de totale staat, resulterend o.a. in geweld, dwang, suprematie van de fysieke krachten boven de geestelijke, a-moralisme, slavernij, slaafsheid.

Het byzantinisme overwint de Latijnse beschaving in Duitsland niet, ze bestaan naast elkaar.

Het privé-leven van de Duitsers blijft westers en onderscheidt zich niet van het bestaan van de andere naties van de Latijnse beschaving.

Hun openbare leven daartegen is gebouwd in de byzantijnse stijl (…) “. (7)


Nationaal-socialistische revolutie in Duitsland

Het verbod op eigen leger in Duitsland na de WOI hebben de Duitsers ervaren als verbod op religie.

Volgens prof. Ryba begon toen al een spontane en ongecontroleerde werving van de Duitsers voor het nazisme.

Na de machtovername wisten Hitler en zijn ideologen goed gebruik te maken van de byzantijnse gehechtheid van de Duitsers aan de letter van de wet. Ze benadrukten de cult van de staat en van het leger. 

Na de brand van de Reichstag kreeg Hitler het voorrecht om wetsdecreten uit te vaardigen.

Voornamelijk op basis van deze wet vond de nationaal-socialistische revolutie in de jaren 30-tig van de vorige eeuw plaats, en de mogelijkheid om de criminele, racistische wetten te maken.

Hierbij is het belangrijk opnieuw te benadrukken, dat Duits Nazional-Sozialismus/Duits nazisme een racistische ideologie en geen nationale ideologie was. Het was ronduit a-nationaal. (4)

De gehechtheid aan de letter van de wet en het gebrek aan begrip van de morele wet in de politieke ruimte waren tijdens de processen in Nürnberg nadrukkelijk zichtbaar.

Bijna alle misdadigers rechtvaardigden hun daden door te zeggen dat ze de ‘orders uitvoerden’. (6)

Turaanse beschaving van Rusland

In Rusland hebben we te maken met een beschaving uit de Aziatisch-, Oost-Mongoolse cultuur (turaanse beschaving).

Mikolaj Dugin, adviseur van Putin noemt Russen ‘de kinderen van Genghis Khan‘. (6)


Rusland in de stijl van Genghis Khan

Vanaf het begin van het bestaan, was Rusland als totalitaire staat georganiseerd, en de Russen waren van nature gewend om zich aan de nieuwe omstandigheden aan te passen.

In 1223 viel het huidige Rusland [Ruś] in de handen van Genghis Khan.

Met de val van Constantinopel in 1453 bevrijdt zich Rusland van de Mongolen.

De machthebbers in Moscou kenden echter geen andere vorm van het besturen dan in de Aziatisch, Mongoolse stijl. In het gevolg daarvan bleven alle onderdanen van de tsaar slaven. (8)

Prof. Ryba haalt de verslagen van een Franse aristocraat, De Custin aan, die in de eerste helft van de negentiende eeuw door Rusland reisde.

De mens in het Russische systeem ‘functioneert volgens de wil, die niet zijn wil is en hij heeft evenveel leven in zich als een schroef in een machine, en toch wordt het in Rusland een mens genoemd‘.

De druk die op de intelligente wezens moet zijn uitgeoefend om van ze dingen te maken, vervult De Custin met afkeer.

Het plan van de bolsjewieken in 1917 waren geen veranderingen in het land maar de macht overname.

Door de coup te plegen, hebben ze de zwakke tsaar afgezet, en de macht door middel van wreed geweld gehandhaafd en versterkt. (9)

De spiegelwet *)

Anna Politkowska, Russische journaliste schreef in 2004 dat volgens de Russische minister van defensie ‘mensen in Rusland geen onafhankelijk bestaan mogen hebben, dat ze radertjes in de machine zijn en hun taak is een blinde gehoorzaamheid aan de machthebbers (…). Radertjes hebben toch geen rechten, zelfs geen recht op waardigheid in het moment van sterven‘. (10)

Voor het schrijven van o.a. deze woorden moest de journaliste met haar leven betalen. Voor de kritiek op de macht in Rusland is de hoogste straf altijd de norm geweest, ook vandaag.

Dus ondanks de uiterlijke veranderingen, schrijft historicus Ewa Kurek, blijft Rusland nog steeds, net als eeuwen geleden een middeleeuws Azië, gekleed in de sektarisch-orthodoxe en Europese gewaden. (11) 

Vorige blog: Fascisme? Nazisme? Communisme?Misverstanden en desinformatie. Deel 1.

Bronnen:

*) Peter de Grote heeft in Rusland een overheidsdienst met klassen/rangen (14 bij elkaar/spiegelwet) ingevoerd en ze op een militaire wijze, naar Mongools model, georganiseerd. – WikiBooks, Materialy do nauk administracyjnych/Rosja w XVIII wieku: https://pl.wikibooks.org/wiki/Materia%C5%82y_do_nauk_administracyjnych/Rosja_XVIII_wieku

Een mens zonder range had in Rusland geen sociale waarde en droeg een naam “overtallig” – Adam Mickiewicz, “Dziady”, Objasnienia poety: http://literat.ug.edu.pl/dziadypo/0018.htm

De ‘spiegelwet’ die in Rusland van kracht is, is de wet van de alomvattende onderwerping en angst voor Poetin en de nauwe kring rondom de presidentiële macht.
– Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 58-59

(1) https://www.snopes.com/fact-check/holocaust-museum-warning-signs-fascism/

(2) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 83 [de auteur corrigeert de onwaarheden over de Poolse geschiedenis, die tot de dag van vandaag nog steeds worden gekopieerd; Duits Nazional-Sozialismus en het communisme van de bolsjewieken, een poging tot vergelijking.]

(3) idem, pag. 90

(4) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy? Walka z kultura chrzescijanska”, pag. 699-700 [wie is bang voor de waarheid? de auteur omschrijft hoe het gevecht tegen de westerse, christelijke cultuur voortduurt]

 (5) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, p.133-135

(6) idem, pag. 79-82

(7) Pawel Szuppe: “Bizantynizm niemiecki wedlug historiozofii Feliksa Konecznego”/2013: http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216.pdf

[Duits byzantinisme volgens de geschiedenis en de filosofie van Feliks Koneczny]

(8) Ewa Kurek, “Rosji rozumem nie pojmiesz”, pag. 67-69 [Met verstand kun je Rusland niet omvatten – uit een gedicht van Fiodor Tiutczew, 1866]

(9) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 80-81

(10) Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 58-59

(11) idem, pag. 10

Blog#49: Fascisme? Nazisme? Communisme? Misverstanden en desinformatie. Deel 1


Inleiding

Vorig jaar trof ik dit plaatje op een Faceboek pagina. Het zou van het Holocaustmuseum in Washington afkomstig zijn. 

Wat mij in de tekst trof is de onjuiste vermenging van de woorden ‘fascisme’ en ‘nationalisme’:

Dit is de tekst op de poster:

Vroege waarschuwingssignalen van fascisme:

  1. Krachtig en doorlopend nationalisme
  2. Minachting voor de mensen rechten
  3. Identificatie van vijanden als een verenigende oorzaak
  4. suprematie van het leger
  5. ongebreideld seksisme
  6. gecontroleerde massamedia
  7. obsessie met nationale veiligheid
  8. religie en regering met elkaar verweven
  9. de macht van de corporaties beschermd
  10. arbeidskracht onderdrukt
  11. minachting voor intellectuelen en kunst
  12. obsessie met misdaad en straf
  13. ongebreideld vriendjespolitiek en corruptie
  14. frauduleuze verkiezingen

(1)

Het verhaal dat de poster in het Holocaustmuseum in Washington werd gespot, klopt. De museumwinkel verkocht de poster, maar heeft hem ook snel uit de verkoop gehaald. Op internet zag ik verontwaardiging over de poster. Blijkbaar was ik niet de enige die onjuistheden in deze tekst heeft gevonden. 

Het feit dat een Holocaustmuseum soortgelijke teksten verkoopt, suggereert, dat fascisme iets met de Holocaust te maken heeft gehad en waar nog nu voor gewaarschuwd moet worden. Het is een misleiding.

Het was nl geen fascisme die de genocide van Joden, de Holocaust heeft veroorzaakt. 

Het was de Duitse ideologie van de NSDAP, een links-racistische ideologie uit de jaren 30-40 van de XX eeuw; anders hitlerisme genoemd en onverklaard sinds na de oorlog, jaren 50-tig, in ‘nazisme‘ veranderd.

Niemand noemde de Duitse bezetter een ‘nazi’ tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het waren simpelweg Duitsers. In het door de Duitsers bezette Polen noemde men ze szwaby (schwaben), szkopy (moffen) en teutoni (Germanen), maar geen nazi. 

Fascisme ontstond in Italie. Het was weleens waar een ander totalitair systeem, maar niemand vervolgde Joden In Italië. 


Fascisme: extreem-rechts of extreem-links?

Sommige onderzoekers, die rassen-socialisme/hitlerisme/nazisme van Duitsland en klassen-socialisme/communisme van de bolsjewieken met elkaar vergelijken, vinden dat ‘Nazional-Sozialismus’ een extreem-rechtse beweging was. Ze noemen hem dan ‘fascisme’. En het communisme van de bolsjewieken een extreem-linkse beweging. (2)

Het is onjuist. Het waren twee totalitaire en linkse systemen.

Het was Stalin, die als eerste het woord fascisme begon te gebruiken om zijn politieke tegenstanders te bestrijden.

Voor de oorlog en in de eerste jaren van de oorlog werkte Stalin nauw met Hitler (Ribbentrop-Molotov pact) en hij kon zijn politieke en economische partner niet direct aanvallen.

Pas later begon het dodelijke gevecht om de suprematie op het Europees continent tussen deze twee totalitaire systemen. 

De overwinning van het Duits Nazional-Sozialismus voorzag het ontstaan van één grote regerende ras in de wereld.

De bolsjewieken wilden een klasseloze samenleving op het Europese continent en later in de hele wereld bouwen.

Elkaar wederzijds om ‘fascisme’ of ‘Aziatisch barbarisme’ beschuldigen of kunstmatig onderlinge verschillen aanwijzen, was een onderdeel van de strijd om de heerschappij in de wereld.(3)


Nationaal egoïsme vs christelijk nationalisme

De tragische ervaringen met Duits nazisme vormden een gelegenheid om zowel de ‘natie’ als ‘nationalisme’ in diskrediet te brengen door ze ten onrechte met ‘nazisme’ te identificeren, en het nationalisme gelijk aan het antisemitisme te stellen. 

Historisch gezien was Duits nazisme een racistische ideologie en geen nationale ideologie. Het was ronduit a-nationaal. (4)

Het uitmoorden van miljoenen mensen van een ‘andere rasse’ werd als deugd gezien.

Het is hier belangrijk duidelijk de verschillen te benadrukken tussen het Latijns nationalisme en het concept van het nationalisme uit de Germaans-protestantse stroom.

De totalitaire tendens (…) in het begin de vorige eeuw bracht met zich mee nationaal egoïsme (anders darwinistisch nationalisme genoemd) of zelfs haat tegenover andere naties. Dit ging gepaard met het verwerpen van het christendom zoals in het geval van Hitler’s Duitsland.

Het Germaans-protestantse nationalisme was op bezetting belust, imperialistisch, waar de menselijke natuur in de publieke domein aan de staat was onderworpen. De geldende principes waren: de macht boven de wet, het doel heiligt de middelen.

In het Latijnse nationalisme of christelijk nationalisme daartegen hebben we het over de staat als gemeenschap. 

De gemeenschap is de drijvende, creatieve kracht achter de ontwikkeling van de staat en de politieke entiteit in de staat. Tussen de overheden en de samenleving bestaat een natuurlijke, organische samenwerking. En dit is juist het katholiek personalisme, die de basis voor de relatie tussen de staat en het individu in de Latijnse beschaving vormt. (5)

Daarom heeft Polen, als katholiek land met lange vrijheidstradities en tolerantie, nooit vrijwillig nog Duits Nazional-Sozialismus nog het communisme van de bolsjewieken aanvaard. 

naar deel 2

Vorige blog: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII, deel 3

Bronnen:

(1) https://www.snopes.com/fact-check/holocaust-museum-warning-signs-fascism/

(2) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 83 [de auteur corrigeert de onwaarheden uit de Poolse geschiedenis en van nu; Nazional-Socialismus en het communisme van de bolsjewieken, een poging tot vergelijking.]

(3) idem, pag. 90

(4) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy? Walka z kultura chrzescijanska”, pag. 699-700 [wie is bang voor de waarheid? de auteur omschrijft hoe het gevecht tegen de westerse, christelijke cultuur door de eeuwen heen wordt voortgezet]

 (5) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, p.133-135

(6) idem, pag. 79-82

(7) Pawel Szuppe: “Bizantynizm niemiecki wedlug historiozofii Feliksa Konecznego”/2013: http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216.pdf

[Duits byzantinisme volgens de geschiedenis en de filosofie van Feliks Koneczny]

(8) Ewa Kurek, “Rosji rozumem nie pojmiesz”, pag. 67-69 [Rusland kun je met verstand niet omvatten – uit een gedicht van Fiodor Tiutczew, 1866]

(9) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag.80-81

(10) Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 80

(11) idem, pag. 10

Pagina 1 van 2

mijnpolen.nl