Categorie: relatie Duitsland-Polen

Blog#55: Amerikaanse wet “Act S-447” vs de poging tot afpersing van Polen. Welke groep Poolse Joden heeft de oorlog overleefd?

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen:

  1. “S-447 JUST”/De inleiding:  historische feiten, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken van 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. De vrijwaringsverdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en de andere Europese landen
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel 1, Deel 2
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties. Deel 1, Deel 2
  7. “Holocaust restitutie – “Dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties” – helaas is dit artikel, door fenixx.org, van internet verdwenen.

Welke groep van Poolse Joden heeft de Holocaust overleefd?

Volgens historica Ewa Kuren waren de Poolse Joden in Polen tussen 1918-1939 zowel een nationale minderheid, de grootste Joodse diaspora, maar vooral een etnische groep. 

Tijdens hun verblijf in Polen tot aan de Holocaust leefden Poolse Joden binnen de lokale getto’s en zoals de Joodse historicus, Alexander Hertz hen beschreef, vormden ze als geheel een kaste. Ze hadden eigen religie, taal, bepaalde lange tradities. Ze maakten eigen literatuur, filosofie en kunst. Ze hadden eigen rechtssysteem en wettelijk-moreel systeem, die de wijze waarop ze leefden en hun deelname aan de kaste bepaalden. (1)

Aan het begin van de twintigste kon men Poolse Joden in ten minste drie groepen verdelen: gepoloniseerde, geëmancipeerde en degenen die Joodse historicus, Majer Balaban omschreef als ‘een grote, compacte massa orthodoxie‘. 

Volgens Majer Balaban was deze verdeling ook niet strikt. In elk Joods gezin in Polen in de jaren 1918-39 trof men zowel de gepoloniseerde, geëmancipeerde Joden als Joden die trouw aan de “dichte massa van orthodoxie” waren gebleven.  

Toen na 123 jaar Polen als staat opnieuw ontstond, “waren de gepoloniseerde Joden Pools. De geëmancipeerde Joden streefden binnen de democratische regels naar eigen autonomie, en toen het niet lukte, naar het behoud van eigen cultuur en taal, of kozen ze voor de communistische beweging” (2)

De geassimileerde Joden zijn vooral degenen die de Holocaust hebben overleeft. Op basis van hun relaties ontstond de voorstelling van de genocide op de Poolse Joden. De doden hebben geen stem“, schrijft historica Ewa Kurek. “Over het bestaan van de Poolse chassieden willen vooral de Joden zelf niet weten. In de joodse herinneringen verdween het vooroorlogse beeld van de getto’s, armoe, onwetendheid en verwaarlozing. Iedereen, die het aan het daglicht probeert te brengen, komt de aanvallen tegen. Volgens diegenen die de geschiedenis aan het herschrijven zijn, zou de waarheid over de arme Poolse Joden samen met hen moeten sterven“. (3)

Joodse memoires?

Dr Samuel Gringauz, Joodse historicus en overlevende van de Holocaust merkte al in de jaren 50-tig van de vorige eeuw dat alle Joodse memoires en getuigenissen uit de oorlogstijd aan een grondig historisch onderzoek toe waren. Toen wees hij erop dat de getuigenissen mogelijkerwijze uit persoonlijke wraak werden afgelegd.

Hij beschreef ze als “(…) Judeo-centrisch, logo-centrisch en egocentrisch. (…)  Dit is waarom de meeste [red. Joodse} memoires en verslagen vol zitten met: absurde praatjes, overdreven zelfpromotie, onbekwaam denken, bevlogen ambities, onbewezen zaken, vooroordelen, voor een deel aanvallen en excuses”. (4) 

Toen de Sovjet communisten Polen na 1944 binnen kwamen, gebruikten ze deze memoires en getuigenissen om met de Poolse ondergrondse af te rekenen. 

De communisten waren gekant tegen elke vorm van Pools verzet, die de Polen hun onafhankelijkheid terug zou kunnen brengen. Dus in de eerste linie van aanval waren diegenen, die tijdens de oorlog in de Nationale Strijdkrachten, de Boerenbataljons of de Home Army waren. Maar ook diegenen die de strijd tegen Hitler in het Westen, samen met de geallieerden voerden.

Ook in de z.g.n. Yizkor bukh, een verzameling van verschillende memoires uit een bepaald gebied, vinden we, schrijft Ireneusz Lisiak, “de beschrijvingen van echte gebeurtenissen, maar ook verhalen van het horen zeggen, verrijkt met de typische voor de Joden onvriendelijke houding tegenover de Polen, de katholieke kerk, priesters en de katholieken (…)“. (5)

De Joodse wetenschapper, dr Icchak (Henryk) Rubin zei rechtuit, dat “de mens echter instinctief de schuldigen van zijn tegenslagen zoekt en heeft daarin de neiging om te generaliseren en details uit zijn eigen ervaringen met de fantasieën aan te vullen“.

In zijn bewerking over de getto van Lodz uit 1988 schrijft dr Icchak (Henryk) Rubin dat het de “(…) officieren van het Joodse Comité waren, die door de communistische partij waren benoemd en de getuigenissen verzamelden. Zij wezen diegenen die de getuigenissen hadden opgeschreven aan, wie ze als schuldige moesten aanwijzen en welke straf ze verdienden“. (5)

Zo te zien, was de kennis op deze wijze verkregen gecontroleerd, ideologisch en cultureel beïnvloed.

Tot de dag van vandaag zijn de memoires, getuigenissen nooit geverifieerd. 

Volgens de “nieuwe geschiedschrijving“, door J. T. Gross vertegenwoordigd, is “de twijfel tegenover niet-Joden verplicht. Terwijl een historicus moet een positieve houding tegenover de Joodse relaties aannemen en de waarheid daarvan op geen wijze in twijfel trekken“. (13)

Dit maakt het onmogelijk om de waarheid goed te dienen.

Rol van de Amerikaanse en West-Europese historici

Voor de Amerikaanse en West-Europese historici was de oorlog van 1939-1945 op het Poolse grondgebied alleen een achtergrond voor de Holocaust. Buiten de Holocaust bestond toen niets meer wat van belang was. En als je de zaken zo stelt, was de Tweede Wereldoorlog voor de Polen een, niets hun rust verstorende, episode.  De wereld is gaan geloven dat het alleen Joden waren, die in de Tweede Wereldoorlog hebben geleden“. (6)

Daar zijn er Twee redenen voor, schrijft historicus Ireneusz T. Lisiak.

Ten eerste zijn momenteel maar weinig onderzoekers in het Westen, die trouw zijn aan een wetenschappelijke benadering van het onderzoek.

Dit is een gevolg van de politieke correctheid die geen kritiek op de officieel aangenomen en opgelegde interpretatie van de Holocaust toestaat.

Ten tweede wordt er geen rekening gehouden met de Poolse bronnen. De westerse onderzoekers steunen op secundaire bronnen, monografieën en studies in het Engels.

Misschien daarom, schrijft Ireneusz Lisiak, krijgen we een overvloed aan studies en films, zoals “Defiance” of “Inglourious Basterds“, die de Joodse partizanen afbeelden als een belangrijke en compromisloze kracht in de strijd tegen de Duitsers. 

Dat vertellen ook boeken over de gebroeders Bielski. 

In werkelijkheid waren de gebroeders Bielski, als veel Joodse groepen in die tijd criminelen, die op de Poolse boeren gewapende overvallen pleegden en vrouwen verkrachtten.

Daarbij noemden ze de Poolse boeren ‘fascisten’.

En dit soort memoires zonder verificaties nemen de Amerikaanse onderzoekers klakkeloos over.

De discussie van tegenwoordig lijkt niet over de historische waarheid in de Joods-Poolse relatie te gaan. Het zoeken van waarheid is uit de mode en alles is aan interpretaties en politieke stroming onderhevig.

De bezetters van Polen

Sinds ik met het schrijven van mijn blog bezig ben, gaan mijn ogen in veel zaken open.

Opvallend is een patroon in het gedrag van de bezetters van Polen, uit het verleden of diegenen die nu deze ‘ambitie’ hebben.

De bezetters van Polen hebben altijd één prioriteit gehad. Eerst de opinie van Polen in het Westen, in de wereld te bederven zodat niemand met ons medelijden zou hebben als ze ons overvallen en onderling verdelen.

Dit gebeurde in de achttiende eeuw, vlak voor de eerste deling van Polen. Dit gebeurde voor en tijdens het verdrag van Verseilles in 1919 en vlak voor de Tweede Wereldoorlog.

Dit gebeurde voor 1989 zodat de communisten hun greep op Polen konden houden. Nu anno 2019 wordt hetzelfde patroon gevolgd. 

Gevaarlijke mythen

Zeer gevaarlijk zijn de mythen over de Joodse rijkdommen.

Tientallen jaren na de oorlog, de vernietiging van de documenten en bewijzen van eigendom, het overlijden van eigenaren. 

Sinds tientallen jaren probeert men een legende van ongekende rijkdommen van de Poolse Joden te creëren en hiermee reële grond voor de financiële claims.

De wereld liet zich “effectief overtuigen van de overal aanwezige rijkdom van alle Joden“, schrijft Ireneusz Lisiak in zijn boek.

Emanuel Ringelbloem, Poolse Jood, historicus en politicus zei voor de WOII: “de meeste Poolse Joden waren straat arm en volledig door de Joodse elite vergeten“. (7) 

Dit bevestigen ook de beschrijving van de Poolse, middeleeuwse voorstellingen rond de Kerst. “In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht over het (…) stereotype van de Joodse rijkdom, komt een wijdverbreide Joodse armoede voort uit het Kerst-beeld van een Jood“. (8) 

Men moet weten

“Men moet weten, zegt historicus Ewa Kurek, dat onder Poolse Joden slechts een paar procent extreem rijke Joden waren.

De meesten van hen zijn zo rijk geworden, omdat ze vierhonderd jaar lang tot 1764 de joodse gemeenschappen extreem hoge belastingen oplegden. De joodse bevolking bestond uit de eenvoudige Joodse chassieden, dramatisch armen.

De Judenratten en de Joodse politieagenten [red. policja żydowska, Jüdischer Ordnungsdienst] hebben deze Joodse chassieden op bevel van de Duitsers als eersten in de wagons geladen en naar Chełmno, Treblinka, Bełżec en andere vernietigingskampen gestuurd.

Emanuel Ringelblum, de Joodse schrijver van een dagboek, vermoord door de Duitsers, schreef dat onder de geassimileerde rijke Joden in het getto van Warschau een uitdrukking had postgevat: ‘de menigte moet sterven‘.

Daarom, zegt Ewa Kuren, hadden onze Poolse Joodse chassieden geen kans om gered te worden. Ze kenden geen Pools. Ze werden veracht door hun eigen verlichte Joden.” (14)

Ultimatum tot terugbetalingen?

Steeds vaker horen we over ‘een ultimatum tot terugbetaling, schadeloosstelling of compensatie voor het Joods onroerend goed dat nog in Polen is achtergebleven‘.

Bron: geopolityka.org
De Curzon linie. Bron: wikipedia.org

Het is merkwaardig dat deze eisen de eigendommen betreffen die zijn achtergelaten in het vooroorlogse IIRP.

Voor de Joodse kringen is het blijkbaar onbelangrijk dat Polen 1/3 van zijn grondgebied in de oostelijke gebieden door de oorlog [red. aan de Sovjet Unie] verloor“. (9)     

In de afgelopen 50 jaar ontstond een zorgvuldig opgebouwd en wijdverbreid geloof, dat 10% Joden in het vooroorlogse Polen 40% van alle belastingen betaalden.

Het is ook triest dat sommige belangrijke Joodse historici hun aanzien gebruikten om dit verzinsel door de jaren heen te laten beklijven. (10) 

3 miljoen Poolse Joden afhankelijk van de liefdadiagheidsorganisaties

Het zou betekenen dat 17,27% van de Joodse bevolking (17,27% van 10% = 517.000 mensen), 40% van de gehele belasting (800 000 000,00 PLN) betaalde, om een miljarden budget van de Poolse staat te onderhouden.

 “Terwijl 1 miljoen van de 3 miljoen Poolse Joden afhankelijk was van de liefdadigheidsorganisaties. (…) 50% van de Poolse Joden niet in staat was om jaarlijks de minimale belasting ten hoogte van 5 zloty aan hun eigen gemeente te betalen. 50-55% was helemaal niet van plan iets te betalen. De helft van de belastingbetalers kon geen 10 zloty betalen. 75% van de Joden kan als arm worden aangemerkt“. (11)

Adressanten van de claims blijven Duitsers

Voor 1 september 1939 beschikten Joden als privé personen en als leden van een joodse gemeenschap (corporatie) over een bepaald vermogen. Ze waren burgers van de Tweede Poolse Republiek en aanhangers van een soort joodse religie. Voor ongeveer 90% waren het de chassieden.

Als gevolg van de Duitse aanval op Polen op 1 september 1939, de zes jaar durende bezetting van Polen en de uitroeiing van Joden hebben de meeste van deze burgers niet overleefd.

Tegelijk zijn tijdens de Duitse bezetting van Polen ook andere Poolse burgers, gelovigen of ongelovigen vermoord.

Diegenen die daarvoor verantwoordelijk zijn, zijn de Duitsers en de landen die met Duitsland tijdens de WOII collaboreerden.

Polen was het enige land in Europa dat nooit met het regime van Hitler collaboreerde. Polen was het eerste land dat de strijd tegen Duitsland aanging. (12)

Edward Reid over de Pools-Joodse relaties: ‘de ongegronde claims’ (Engels)

Lees meer:

Vorige blog: houding van Joden tegenover de Poolse strijd om vrijheid in de 123 jaar van bezetting van het land

Volgende blog: wat de wereld niet mag weten, o.a. een gedicht van Itzaak Katzenelson

Bronnen:

*) De statistische jaarboeken vermeldden het inkomen van de staat zonder onderscheid van de nationale minderheden, maar wetende het professionele karakter van de Joodse minderheid, kunnen we proberen en, hoewel bij benadering, de geloofwaardigheid van de ‘autoriteiten’ te controleren.

Het Poolse budget uit 1937/38 bedroeg: 2 049 000 000, 00 Plz, waarvan de belastingen: 723 000 000,00 Plz. Directe belastingen: 

  • grondbelasting: 58 000 000,00 Plz
  • onroerendezaakbelasting: 86 000 000,00 Plz
  • industriële belasting: 262 000 000,00 Plz
  • inkomstenbelasting: 280 000 000,00 Plz
  • vermogensbelasting: 5 000 000,00 Plz
  • rentes, schulden en boetes enz.: 17 000 000,00 Plz
  • licenties te koop: 2 000 000,00 Plz
  • heffingen voor eigendomsgebruik: 13 000 000,00 Plz  (11)

(1) Ewa Kurek “Poza granica solidarnosci. Stosunki polsko-zydowskie 1939-45” str. 46-47 / na: Alexader Hertz, Zydzi w kulturze polskiej, Warszawa, s. 83-87 [E. Kurek: Voorbij de grens van solidariteit. Pools-Joodse relatie 1939-45/Alexander Hertz: Joden in de Poolse cultuur]

(2) idem, pag. 35 

(3) idem, pag. 46

(4) Ireneusz T. Lisiak Zaklamany Holokaust, str. 14 [P. Gontarczyk, Daleko od prawdy (w] R. Jankowski (red.), Cena “Strachu”. Gross w oczach historykow, Warszawa 2008, s. 293-294) [I.T.Lisiak: De verkeerde voorstelling van de Holocaust/P.Gontarczyk: Ver van de waarheid – in: R.Jankowski: De prijs van “Angst”, Gross gezien door historici]

(5) idem, pag.15 – na: M.J. Chodakiewicz, “Klopoty z kuracja szokowa”, ‘Rzeczpospolita’, 5 stycznia 2001; zob. tez. L.Z. Niekrasz, Operacja ‘Jedwabne’. Mity i fakty, Wroclaw, 2005, s. 59 [in: M.J.Chodakiewicz: Problemen met de schokbehandeling; L.Z.Niekrasz: Operatie ‘Jedwabne’, mythen en feiten]

(6) idem, pag. 73

(7) idem, pag. 27

(8) Ewa Kurak, Poza granica solidarnosci/wokol stereotypow: Judasz i Haman w jednym stali domu, pag. 95 [E. Kurek: Voorbij de grens van solidariteit: Judas en Haman woonden in één huis]

(9)     Ireneusz T. Lisiak “Zaklamany Holokaust”, pag. 29

(10)   idem, pag. 28 

(11)   idem, pag. 31

(12) https://justice4poland.com/2019/02/26/dlugi-zydow-wobec-polski/comment-page-1/

(13) Ireneusz T. Lisiak “Zaklamany Holokaust”, pag. 24

(14) Katarzyna Treter-Sierpinska: Zydzi, gender, multikulti czyli oszustwo i szajba/wywiady z ‘antysemitami'”, pag. 251-252 [Joden, gender, multiculti ofwel het vlasspelen en de gedachteloosheid/interviews met ‘antisemieten’].

Blog#50: Fascisme? Nazisme? Communisme?Misverstanden en desinformatie. Deel 2

vervolg op deel 1:


Twee verschillende wegen naar het totalitarisme

Typerend voor totalitaire systemen is een collectieve benadering van de mens: de staat heeft het voor het zeggen en de mens is helemaal aan de staat onderworpen.

Zoals Benito Mussolini, maker van het totalitair systeem in Italië zei: “Totalitarisme is een politieke principe, die zegt: niets tegen de staat, niets dan de staat, niets zonder de staat.” 

Hoewel het Duitse Nazional-Socializmus (hitlerisme/nazisme) en communisme van de bolsjewieken op twee verschillende beschavingen waren gebaseerd, waren ze tot op zekere hoogte vanaf het begin totalitaire beschavingen geweest.

Duits byzantinisme

De Duitse beschaving kenmerkt gehechtheid aan bureaucratie en de letter van de wet met het volledig vergeten van de natuurwet. Bijna religieuze eer aan de staat en het leger (byzantinisme). (6)

Vanaf het begin van de zestiende eeuw worden Duitsers in de absolute gehoorzaamheid aan de staat opgevoed [vredesverdrag in Augsburg 1555, ‘ciuis regio, eius religio‘ (‘wiens land, deze religie’)].

” (…) Typisch is [red. hier] een dubbele moraliteit.

Deze beschaving schrijft voor om in het privé-leven de principes van de christelijke moraliteit te volgen, terwijl hij in de politiek en de activiteiten van het land ethiek niet herkent.

Vandaar de onbeperkte macht van de regeringen en het ideaal van de totale staat, resulterend o.a. in geweld, dwang, suprematie van de fysieke krachten boven de geestelijke, a-moralisme, slavernij, slaafsheid.

Het byzantinisme overwint de Latijnse beschaving in Duitsland niet, ze bestaan naast elkaar.

Het privé-leven van de Duitsers blijft westers en onderscheidt zich niet van het bestaan van de andere naties van de Latijnse beschaving.

Hun openbare leven daartegen is gebouwd in de byzantijnse stijl (…) “. (7)


Nationaal-socialistische revolutie in Duitsland

Het verbod op eigen leger in Duitsland na de WOI hebben de Duitsers ervaren als verbod op religie.

Volgens prof. Ryba begon toen al een spontane en ongecontroleerde werving van de Duitsers voor het nazisme.

Na de machtovername wisten Hitler en zijn ideologen goed gebruik te maken van de byzantijnse gehechtheid van de Duitsers aan de letter van de wet. Ze benadrukten de cult van de staat en van het leger. 

Na de brand van de Reichstag kreeg Hitler het voorrecht om wetsdecreten uit te vaardigen.

Voornamelijk op basis van deze wet vond de nationaal-socialistische revolutie in de jaren 30-tig van de vorige eeuw plaats, en de mogelijkheid om de criminele, racistische wetten te maken.

Hierbij is het belangrijk opnieuw te benadrukken, dat Duits Nazional-Sozialismus/Duits nazisme een racistische ideologie en geen nationale ideologie was. Het was ronduit a-nationaal. (4)

De gehechtheid aan de letter van de wet en het gebrek aan begrip van de morele wet in de politieke ruimte waren tijdens de processen in Nürnberg nadrukkelijk zichtbaar.

Bijna alle misdadigers rechtvaardigden hun daden door te zeggen dat ze de ‘orders uitvoerden’. (6)

Turaanse beschaving van Rusland

In Rusland hebben we te maken met een beschaving uit de Aziatisch-, Oost-Mongoolse cultuur (turaanse beschaving).

Mikolaj Dugin, adviseur van Putin noemt Russen ‘de kinderen van Genghis Khan‘. (6)


Rusland in de stijl van Genghis Khan

Vanaf het begin van het bestaan, was Rusland als totalitaire staat georganiseerd, en de Russen waren van nature gewend om zich aan de nieuwe omstandigheden aan te passen.

In 1223 viel het huidige Rusland [Ruś] in de handen van Genghis Khan.

Met de val van Constantinopel in 1453 bevrijdt zich Rusland van de Mongolen.

De machthebbers in Moscou kenden echter geen andere vorm van het besturen dan in de Aziatisch, Mongoolse stijl. In het gevolg daarvan bleven alle onderdanen van de tsaar slaven. (8)

Prof. Ryba haalt de verslagen van een Franse aristocraat, De Custin aan, die in de eerste helft van de negentiende eeuw door Rusland reisde.

De mens in het Russische systeem ‘functioneert volgens de wil, die niet zijn wil is en hij heeft evenveel leven in zich als een schroef in een machine, en toch wordt het in Rusland een mens genoemd‘.

De druk die op de intelligente wezens moet zijn uitgeoefend om van ze dingen te maken, vervult De Custin met afkeer.

Het plan van de bolsjewieken in 1917 waren geen veranderingen in het land maar de macht overname.

Door de coup te plegen, hebben ze de zwakke tsaar afgezet, en de macht door middel van wreed geweld gehandhaafd en versterkt. (9)

De spiegelwet *)

Anna Politkowska, Russische journaliste schreef in 2004 dat volgens de Russische minister van defensie ‘mensen in Rusland geen onafhankelijk bestaan mogen hebben, dat ze radertjes in de machine zijn en hun taak is een blinde gehoorzaamheid aan de machthebbers (…). Radertjes hebben toch geen rechten, zelfs geen recht op waardigheid in het moment van sterven‘. (10)

Voor het schrijven van o.a. deze woorden moest de journaliste met haar leven betalen. Voor de kritiek op de macht in Rusland is de hoogste straf altijd de norm geweest, ook vandaag.

Dus ondanks de uiterlijke veranderingen, schrijft historicus Ewa Kurek, blijft Rusland nog steeds, net als eeuwen geleden een middeleeuws Azië, gekleed in de sektarisch-orthodoxe en Europese gewaden. (11) 

Vorige blog: Fascisme? Nazisme? Communisme?Misverstanden en desinformatie. Deel 1.

Bronnen:

*) Peter de Grote heeft in Rusland een overheidsdienst met klassen/rangen (14 bij elkaar/spiegelwet) ingevoerd en ze op een militaire wijze, naar Mongools model, georganiseerd. – WikiBooks, Materialy do nauk administracyjnych/Rosja w XVIII wieku: https://pl.wikibooks.org/wiki/Materia%C5%82y_do_nauk_administracyjnych/Rosja_XVIII_wieku

Een mens zonder range had in Rusland geen sociale waarde en droeg een naam “overtallig” – Adam Mickiewicz, “Dziady”, Objasnienia poety: http://literat.ug.edu.pl/dziadypo/0018.htm

De ‘spiegelwet’ die in Rusland van kracht is, is de wet van de alomvattende onderwerping en angst voor Poetin en de nauwe kring rondom de presidentiële macht.
– Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 58-59

(1) https://www.snopes.com/fact-check/holocaust-museum-warning-signs-fascism/

(2) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 83 [de auteur corrigeert de onwaarheden over de Poolse geschiedenis, die tot de dag van vandaag nog steeds worden gekopieerd; Duits Nazional-Sozialismus en het communisme van de bolsjewieken, een poging tot vergelijking.]

(3) idem, pag. 90

(4) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy? Walka z kultura chrzescijanska”, pag. 699-700 [wie is bang voor de waarheid? de auteur omschrijft hoe het gevecht tegen de westerse, christelijke cultuur voortduurt]

 (5) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, p.133-135

(6) idem, pag. 79-82

(7) Pawel Szuppe: “Bizantynizm niemiecki wedlug historiozofii Feliksa Konecznego”/2013: http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216.pdf

[Duits byzantinisme volgens de geschiedenis en de filosofie van Feliks Koneczny]

(8) Ewa Kurek, “Rosji rozumem nie pojmiesz”, pag. 67-69 [Met verstand kun je Rusland niet omvatten – uit een gedicht van Fiodor Tiutczew, 1866]

(9) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 80-81

(10) Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 58-59

(11) idem, pag. 10

Blog#49: Fascisme? Nazisme? Communisme? Misverstanden en desinformatie. Deel 1


Inleiding

Vorig jaar trof ik dit plaatje op een Faceboek pagina. Het zou van het Holocaustmuseum in Washington afkomstig zijn. 

Wat mij in de tekst trof is de onjuiste vermenging van de woorden ‘fascisme’ en ‘nationalisme’:

Dit is de tekst op de poster:

Vroege waarschuwingssignalen van fascisme:

  1. Krachtig en doorlopend nationalisme
  2. Minachting voor de mensen rechten
  3. Identificatie van vijanden als een verenigende oorzaak
  4. suprematie van het leger
  5. ongebreideld seksisme
  6. gecontroleerde massamedia
  7. obsessie met nationale veiligheid
  8. religie en regering met elkaar verweven
  9. de macht van de corporaties beschermd
  10. arbeidskracht onderdrukt
  11. minachting voor intellectuelen en kunst
  12. obsessie met misdaad en straf
  13. ongebreideld vriendjespolitiek en corruptie
  14. frauduleuze verkiezingen

(1)

Het verhaal dat de poster in het Holocaustmuseum in Washington werd gespot, klopt. De museumwinkel verkocht de poster, maar heeft hem ook snel uit de verkoop gehaald. Op internet zag ik verontwaardiging over de poster. Blijkbaar was ik niet de enige die onjuistheden in deze tekst heeft gevonden. 

Het feit dat een Holocaustmuseum soortgelijke teksten verkoopt, suggereert, dat fascisme iets met de Holocaust te maken heeft gehad en waar nog nu voor gewaarschuwd moet worden. Het is een misleiding.

Het was nl geen fascisme die de genocide van Joden, de Holocaust heeft veroorzaakt. 

Het was de Duitse ideologie van de NSDAP, een links-racistische ideologie uit de jaren 30-40 van de XX eeuw; anders hitlerisme genoemd en onverklaard sinds na de oorlog, jaren 50-tig, in ‘nazisme‘ veranderd.

Niemand noemde de Duitse bezetter een ‘nazi’ tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het waren simpelweg Duitsers. In het door de Duitsers bezette Polen noemde men ze szwaby (schwaben), szkopy (moffen) en teutoni (Germanen), maar geen nazi. 

Fascisme ontstond in Italie. Het was weleens waar een ander totalitair systeem, maar niemand vervolgde Joden In Italië. 


Fascisme: extreem-rechts of extreem-links?

Sommige onderzoekers, die rassen-socialisme/hitlerisme/nazisme van Duitsland en klassen-socialisme/communisme van de bolsjewieken met elkaar vergelijken, vinden dat ‘Nazional-Sozialismus’ een extreem-rechtse beweging was. Ze noemen hem dan ‘fascisme’. En het communisme van de bolsjewieken een extreem-linkse beweging. (2)

Het is onjuist. Het waren twee totalitaire en linkse systemen.

Het was Stalin, die als eerste het woord fascisme begon te gebruiken om zijn politieke tegenstanders te bestrijden.

Voor de oorlog en in de eerste jaren van de oorlog werkte Stalin nauw met Hitler (Ribbentrop-Molotov pact) en hij kon zijn politieke en economische partner niet direct aanvallen.

Pas later begon het dodelijke gevecht om de suprematie op het Europees continent tussen deze twee totalitaire systemen. 

De overwinning van het Duits Nazional-Sozialismus voorzag het ontstaan van één grote regerende ras in de wereld.

De bolsjewieken wilden een klasseloze samenleving op het Europese continent en later in de hele wereld bouwen.

Elkaar wederzijds om ‘fascisme’ of ‘Aziatisch barbarisme’ beschuldigen of kunstmatig onderlinge verschillen aanwijzen, was een onderdeel van de strijd om de heerschappij in de wereld.(3)


Nationaal egoïsme vs christelijk nationalisme

De tragische ervaringen met Duits nazisme vormden een gelegenheid om zowel de ‘natie’ als ‘nationalisme’ in diskrediet te brengen door ze ten onrechte met ‘nazisme’ te identificeren, en het nationalisme gelijk aan het antisemitisme te stellen. 

Historisch gezien was Duits nazisme een racistische ideologie en geen nationale ideologie. Het was ronduit a-nationaal. (4)

Het uitmoorden van miljoenen mensen van een ‘andere rasse’ werd als deugd gezien.

Het is hier belangrijk duidelijk de verschillen te benadrukken tussen het Latijns nationalisme en het concept van het nationalisme uit de Germaans-protestantse stroom.

De totalitaire tendens (…) in het begin de vorige eeuw bracht met zich mee nationaal egoïsme (anders darwinistisch nationalisme genoemd) of zelfs haat tegenover andere naties. Dit ging gepaard met het verwerpen van het christendom zoals in het geval van Hitler’s Duitsland.

Het Germaans-protestantse nationalisme was op bezetting belust, imperialistisch, waar de menselijke natuur in de publieke domein aan de staat was onderworpen. De geldende principes waren: de macht boven de wet, het doel heiligt de middelen.

In het Latijnse nationalisme of christelijk nationalisme daartegen hebben we het over de staat als gemeenschap. 

De gemeenschap is de drijvende, creatieve kracht achter de ontwikkeling van de staat en de politieke entiteit in de staat. Tussen de overheden en de samenleving bestaat een natuurlijke, organische samenwerking. En dit is juist het katholiek personalisme, die de basis voor de relatie tussen de staat en het individu in de Latijnse beschaving vormt. (5)

Daarom heeft Polen, als katholiek land met lange vrijheidstradities en tolerantie, nooit vrijwillig nog Duits Nazional-Sozialismus nog het communisme van de bolsjewieken aanvaard. 

naar deel 2

Vorige blog: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII, deel 3

Bronnen:

(1) https://www.snopes.com/fact-check/holocaust-museum-warning-signs-fascism/

(2) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 83 [de auteur corrigeert de onwaarheden uit de Poolse geschiedenis en van nu; Nazional-Socialismus en het communisme van de bolsjewieken, een poging tot vergelijking.]

(3) idem, pag. 90

(4) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy? Walka z kultura chrzescijanska”, pag. 699-700 [wie is bang voor de waarheid? de auteur omschrijft hoe het gevecht tegen de westerse, christelijke cultuur door de eeuwen heen wordt voortgezet]

 (5) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, p.133-135

(6) idem, pag. 79-82

(7) Pawel Szuppe: “Bizantynizm niemiecki wedlug historiozofii Feliksa Konecznego”/2013: http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216.pdf

[Duits byzantinisme volgens de geschiedenis en de filosofie van Feliks Koneczny]

(8) Ewa Kurek, “Rosji rozumem nie pojmiesz”, pag. 67-69 [Rusland kun je met verstand niet omvatten – uit een gedicht van Fiodor Tiutczew, 1866]

(9) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag.80-81

(10) Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 80

(11) idem, pag. 10

Blog#47: Duits mediaconcern voert oorlog tegen de historische waarheid in Polen. Deel 2: professor Spanner maakte zeep van menselijk vet.

Vervolg op deel 1.


Inleiding

Met het feit dat Duitsers zeep van menselijk vet tijdens de Tweede Wereldoorlog in Gdansk maakten, ben ik vanaf mijn kindertijd opgegroeid. 

Voor mij was het een gegeven en ik stond er nooit stil bij dat het in de wereld onbekend kon zijn of zelfs een onderwerp van ontkenning of aanval kon worden. 

Geboren en getogen in Gdansk ging ik vaak lopend naar het centrum van de stad. Door het park langs het academisch zwembad en dan de Laan der Overwinning (Aleja Zwyciestwa) over.

Het zebrapad eindigt precies tegenover het Anatomisch Instituut van de Medische Academie. 

Marmer gedenkmonument. Bron: historia.trojmiasto.pl

Een herdenkingsbord aan de voorgevel van het gebouw herinnert aan deze misdaad uit de Tweede Wereldoorlog.


Zofia Nałkowska in Nürnberg

De vroegste getuigenissen daarvan  lezen we in het boek “Medaliony” van Zofia Nałkowska (1884-1954). 


Zofia Nałkowska. Bron: prabook

Zofia Nałkowska, schrijfster en journaliste deed verslagen van de processen in Nürnberg.

Haar werk voor de commissie die het onderzoek naar de nazi-oorlogsmisdaden deed, vormde een inspiratiebron voor haar verzameling korte verhalen “Medaliony” (Medallions) uit 1946.

De auteur geeft de waarheid over die dagen weer – de waarheid die is vervat in de woorden van degenen die het hebben gezien en het hebben overleefd. 

Ze schrijft rechtstreeks over het Duitse wetenschappelijke instituut waar de productie van zeep uit menselijk vet plaatsvond, over het lijden en de dood van vrouwelijke gevangenen in vernietigingskampen, over verschillende methoden van het uitroeien van Joden en het vergassen van kinderen in Auschwitz. (1)


De eerste onderzoekscommissie

Het was mei 1945 toen de eerste speciale commissie, onder leiding van de burgemeester van Gdansk, in het kleine gebouw van het maceratorium aan het Instituut voor Anatomie in Gdansk arriveerde.

Haar directeur, prof. Rudolf Maria Spanner was inmiddels sinds twee maanden in Duitsland. 

Zeep. Bron: niezwykle.com


Vier platte stukken massa met zeepstructuur in een grijs-gele kleur met witte afzettingen stond in het centrum van de belangstelling van de commissie. (2)

De In het instituut aangetroffen lichamen. Bron: focus.pl
Laboratorium van het Anatomie-instituut in Gdansk, 1945. Bron: trojmiasto.pl

” (…) Eerst komen ze in een kelder, waar in een paar enorme kuipen de lichamen liggen, bewaard in een uitstekende staat.

In een ander bad liggen afgesneden hoofden.

Daarna gaan ze naar een klein gebouw van rood baksteen.

Daar treffen ze een ketel in het haard aan, bedoeld voor het koken van menselijke torso’s die van de huid zijn ontdaan.

In een glazen kast, op de planken liggen gekookte schedels en botten, en in een mand – geprepareerde stukken menselijke huid.

Ze zien ook een kachel waarin afval en botten werden verbrand. Er zijn stukken witte zeep en vormen op de tafel.(…)”. (3)

Geruchten over een “zeepfabriek van mensen”, maar ook berichten over de geheime transporten met lijken naar het instituut tijdens de oorlog waren weid verbreid. 

Stanislaw Byczkowski, toxicoloog, die het laboratorium van Spanner op 17 april 1945 onderzocht, schreef later in zijn memoires dat ‘afgezien van andere werkzaamheden, werden hier pogingen ondernomen om zeep van menselijke resten te maken”. (4)

In de tijd waarin de omvang van de door de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog gepleegde misdaden werd ontdekt, was hier niets bijzonders aan.

In het eerste naoorlogse nummer van het dagblad “Dziennik Baltycki” kon men in een groot artikel lezen dat “al in de Eerste Wereldoorlog meldingen waren dat Duitsers zeep van menselijk vet maakten”. Niemand was echter toen in staat een bewijsmateriaal te leveren. (4)

Laborant van Spanner

Op 6 mei 1945 hebben de veiligheidsdiensten Zygmunt Mazur, één van de laboranten van prof. Spanner aangehouden. Mazur bekende.

Hij liet ook een huisrecept voor de productie van zeep zien, die Gertrud Koytek, medische assistente van prof. Spanner had meegebracht. (4)

” (…) De ondervraagde spreekt over het productieproces, het verwerven van menselijke lichamen uit gevangenissen en ziekenhuizen voor krankzinnigen (…) Hij weet ook niet wat de professor met de kant-en-klare zeep deed. Hij vermoedt dat de professor het verboden heeft om te praten over wat ze deden omdat “burgers” daarachter konden komen en onnodige onrusten veroorzaken. Hij is zich niet van bewust dat het maken van zeep van menselijk vet een misdaad was. Hij geeft toe dat hij deze zeep zelf heeft gebruikt, hij walgde in eerste instantie zelf, maar het schuimde goed en werd gebruikt voor het wassen. Ten slotte voegt hij eraan toe dat “in Duitsland, je kunt zeggen, mensen iets kunnen doen – uit het niets …“(…)”. (3)

Collega’s van Spanner

(…) s Middags zijn de collega’s van prof Spanner voor het verhoor aan de beurt. Beiden zijn artsen en beweren dat ze niets van de productie van zeep uit menselijk vet wisten. Beiden zijn het erover eens dat Spanner daar toe in staat was. De lange dokter rechtvaardigt de procedure van Spanner met een bevel dat hij kon krijgen en die hij heeft uitgevoerd omdat hij een “straflied van de partij” was. Zijn metgezel is ervan overtuigd dat het gedrag van de wetenschapper te wijten is aan de economische toestand van Duitsland, dat toen “een groot gebrek aan vetten” ervoer.(…)”. (3)


Nieuw onderzoek uit 2002

Op verzoek van de Duitse minderheden in Polen heeft het Poolse Instituut voor de Nationale Herinnering een nieuw onderzoek in 2002 opgestart. 

Dit onderzoek bevestigde definitief de feiten uit de verslagen van Zofia Nalkowska. 

Spanner, wereldberoemde kandidaat voor de Nobelprijs

prof. Rudolf Spanner. Bron: verzameling van Janusz Uklejewski.


Duitse professor Rudolf Spanner leidde het Anatomisch Instituut voor Medische Academie in Gdansk tijdens de Duitse bezetting van Polen in de Tweede Wereldoorlog. (5)

Het Poolse Senaat in Gdansk benoemde de Staatsacademie voor Praktische Geneeskunde op 4 december 1934 . Haar doel was praktisch medisch onderwijs als voortzetting van de theoretische studies aan andere universiteiten.

Nadat de Duitsers Polen in september 1939 hadden bezet en in het Derde Rijk ingelijfd, kreeg de academie een bredere bestemming. 

Om de rang van de universiteit te verhogen, werden medewerkers uit het Derde Rijk naar Gdańsk gebracht.

Prof. Rudolf Spanner was één van hen. Hij heeft de leerstoel anatomie en embryologie in het voormalige Pallottine-gebouw op de hoek van de Laan der Overwinning (al. Zwycięstwa) en de Maria Skłodowska-Curie laan overgenomen.

Spanner, een wetenschapper uit Koblenz, vanaf 1936 lied van de NSDAP, wereldberoemde specialist in placenta, vasculaire systeemverbindingen en in het maken van preparaten. 

In 1939 werd hij genomineerd voor de Nobelprijs op het gebied van fysiologie en geneeskunde voor zijn werk aan nierfysiologie. (4)


Een van de zwartste kaarten uit de WOII

De activiteiten van Spanner behoren tot “één van de zwartste kaarten uit de Tweede Wereldoorlog“, zegt Witold Kulesza, hoofd van de Commissie voor de vervolging van misdaden tegen de Poolse natie in Gdansk. 


Hij benadrukte tegelijk, dat als Spanner nog in leven was, zou niemand hem van de nazi-misdaden kunnen beschuldigen. Eventueel voor het wissen van sporen van de misdaden, door de lijken te vernietigen.

Bron: holocaust.cz


Lijken voor de experimenten kwamen o.a. uit een psychiatrisch ziekenhuis in Kocborowo, uit een gevangenis in Koningsberg en ook uit de vernietigingskamp in Stutthof in de buurt van Gdansk. 

Plattegrond van Stutthof. Bron: wikipedia


Spanner ontkende het laatste, maar zijn medewerkers bevestigden het tijdens het proces in Nürnberg. (5)

Spanner praatte altijd over een “Post-handhavingsmateriaal”, d.w.z. een lijk na onthoofding met een guillotine, minder vaak na ophanging.

In één geval was er zeker sprake van lichamen van de Poolse verzetsstrijders, die de Gestapo had gedood. Spanner ondertekende hun overlijdensaktes. (4)

Experimenten van Spanner waren helemaal niet zo vreemd in die tijd, benadrukt Witold Kulesza.

Als voorbeeld geeft hij de activiteiten van één van de Duitse wetenschappers aan de universiteit in Poznań, die schedels van de Polen en Joden aan het Natuurhistorisch Museum in Wenen verkocht om ze in het z.g.n. rassenkast te tentoonstellen. (5)


De zeep, het bewijs in Den Haag

Het onderzoek wees uit dat de door Spanner gemaakte zeep voor het schoonmaken van kamers en tafels in het prosectorium werd gebruikt. 


De zeep had een onaangename geur – verklaarden de getuigen – daarom werd er amandelolie aan toegevoegd.


Het is vastgesteld dat het team van Spanner erin slaagde om tientallen tot enkele tientallen kilo zeep van menselijke lijken te produceren


Deze zeep was één van de materiële bewijzen van de nazi-misdaden tijdens de rechtszaak in Nürnberg tussen november 1945 en de november 1946. 


De pot met zeep wordt nu samen met de volledige documentatie van het proces van Nürnberg opgeslagen in de archieven van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag.


Professor Stołyhwo, die een monster van deze zeep heeft getest, zei dat zeep op een natuurlijke wijze tijdens het smelten van menselijke lijken ontstaat.

In dit geval echter voegde men kaolien eraan toe. Dit schuurmiddel maakt zeep geschikt voor gebruik en “voor mij – zei prof. Stołyhwo – is het een schending van de ethiek“.

De Amerikaanse FBI heeft het stukje zeep onderzocht en geen menselijke DNA of haren gevonden. (5)


Nieuwe getuigen

Tijdens het nieuwe onderzoek naar de activiteiten van Spanner uit de Tweede Wereldoorlog hebben zich 20 nieuwe getuigen aangemeld – zei officier van justitie, Piotr Niesyn – o.a. de voormalige Poolse soldaten, de militie en de gevangenen van de concentratiekamp Stutthof.


De officier van Justitie kreeg de gelegenheid om een ander stukje bruine zeep afkomstig van het Instituut te onderzoeken.

De uitkomsten daarvan bevestigden dezelfde eigenschappen als die van de zeep in Den Haag. 

De onderzoekers beschikten bovendien over documenten van de eerste inspectie van het Anatomisch Instituut gemaakt direct na de bevrijding van Gdansk in 1945. (5)


Spanner nooit vervolgd

Spanner werd in Duitsland in 1947 en 1948 aangehouden en verhoord.

Tijdens het verhoor, zei hij, dat hij zeep van menselijk vet alleen voor de impregnatie van gewrichtsbanden gebruikte. Het onderzoek naar zijn zaak werd toen gestaakt.


Alleen de Britten hadden de stappen tegen Spanner ondernomen en ze wisten hem van de universiteit van Keulen te verdrijven.


Spanner werkte vervolgens als een reguliere arts in Sleeswijk-Holstein. Hij stierf in 1960 in Keulen. (5)

Vorige blog: Deel 1

Bronnen:

(1) Zofia Nalkowska, “Medaliony”/’Medaliony’: https://klp.pl/medaliony/

(2) https://historia.trojmiasto.pl/Profesor-samo-zlo-n101295

(3) Zofia Nalkowska, “Medaliony”, ‘Profesor Spanner’: https://klp.pl/medaliony/a-6073.html

(4) https://historia.trojmiasto.pl/Profesor-samo-zlo-n101295

(5) https://wiadomosci.wp.pl/w-gdansku-produkowano-mydlo-z-tluszczu-ludzkiego-6036251797471873a

Blog#46: Duits mediaconcern voert oorlog tegen de historische waarheid in Polen. Deel 1: het mediasysteem in Polen en de gevolgen daarvan.


Meeste media in Polen in Duitse handen

Het blijkt dat een groot deel van de Poolse media in Polen eigendom is van een buitenlands bedrijf. De structuur van onderlinge verbindingen tussen bedrijven en concerns is vrij gecompliceerd, daarom is het vaak moeilijk om de echte eigenaar te identificeren. (1)

Het percentage van de media in Polen, die in de buitenlandse handen zijn kan tussen 70% en 98% zijn. 


In Polen deelt men media in de Pools-sprekende media en de Poolse media.

De Pools-sprekende media zijn in de buitenlandse handen, vooral de Duitse, die vanzelfsprekend de politieke en zakelijke belangen van Duitsland in Polen waarborgen. 

We hebben de publieke Poolse media, die helaas geen publieke rol in Polen vervullen, ze zijn meer een propagandamiddel van de regerende partij. 

“Lees niet bij een Duitser”. Bron: Wojciech Korkuc on Twitter

Polen verlangen naar degelijke berichtgeving. Daarom ontstaan in Polen onafhankelijke kranten, journalisten en internetmedia.

Deze onafhankelijke media kunnen bestaan, research doen en boeken uitgeven dankzij de giften van hun trouwe lezers en luisteraars. In deze media kun je een fris geluid horen, en de waarheid over actualiteiten en geschiedenis ontdekken.


Mediasysteem gevormd door de (post)communisten


Het huidige mediasysteem in Polen is begin jaren 90-tig van de vorige eeuw gevormd.

De (post)communisten hebben toen de macht opnieuw gegrepen en als de z.g.n. liberalen begonnen ze Poolse bedrijven, banken en media achter de rug van de bevolking aan de buitenlandse bedrijven voor bijna niets te verkopen. De nieuwe kolonisering van het land voltrok zich opnieuw. 


In dit soort verhoudingen kan natuurlijk geen sprake zijn van vrijheid van meningsuiting of van het praten over de historische waarheid. Polen hebben veel behoefte aan discussies over hun geschiedenis en eigen identiteit, die decennia lang onder het regimeterreur onmogelijk waren. 


Onder het sovjet-communistische regime (1944-1989), mochten Polen hun geschiedenis niet verdedigen. De communisten in Polen hebben alleen de belangen van Moskou vertegenwoordigd.


Ook hebben communisten de Polen in ballingschap het zwijgen opgelegd. Het betrof in het bijzonder de polemiek met Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory‘ die de bekendmaking van namen en details vereisten.


Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis tussen 1944-1989 was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen achterbleven aan de represailles van het regime bloot stellen. (2) 


Sinds de jaren 50-tig en met een grotere intensiteit vanaf de jaren 90-tig werd het concept “Poolse death of concentratie kampen” verspreid.


De (post)communisten, die zichzelf de macht in Polen rond 1989 hebben toegeschreven, deden er alles aan om aan hun verantwoordelijkheid voor de roof van de Joodse eigendommen te ontlopen.


In de jaren 90-tig hebben ze een ‘schaamte campagne’ tegen Polen opgestart om ze op deze wijze schuld over de Tweede Wereldoorlog aan te praten.

Het bleek niet moeilijk, gezien ze geld, media, rechters in hun macht hadden.

Ze verspreidden boeken en films die de Poolse geschiedenis vervalsen o.a:. “The Neighbours”, “Fear” van J.T.Gross, de films “Ida”, “The Aftermath”, de Duitse serie “Unsere Vatter, Unsere Mutter” etc.


Overgevoeligheid van ondernemers?

In de laatste tijd is in Polen sprake van een z.g.n. overgevoeligheid van ondernemers, die van mening zijn dat elke kritiek op hen onwettig is en hun persoonlijke rechten schendt.

De klant heeft dus alleen recht om te betalen en bij ontevredenheid het gewoon slikken. 

De menselijke waardigheid (=respect en goede naam als persoonlijk welzijn van ieder mens) wordt aan persoonlijke rechten (bescherming van de goede naam van de persoon) gelijk gesteld. De vrijheid van meningsuiting van een ander wordt hierdoor steeds meer beperkt.

Bron: axelspringer.com

In dit rijtje van bedrijven zit ook het grootste mediaconcern in Polen, het Duits-Zwitserse Ringier-Axel-Springer (RAS).

Het concern spant met regelmaat rechtszaken tegen onafhankelijke media en journalisten in Polen aan omdat ze de gevoelige voor dit concern en voor Duitsland zaken uit de geschiedenis bespreken.


In de beklaagdenbank zitten Wojciech Biedron, Cezary Gmyz, Witol Gadowski, dagblad “Gazeta Warszawska, weekblad “Sieci”.

Tegen C. Gmyz en W. Biedron heeft het Ringier-Axel-Springer concern 200.000 PLZ (50.000 euro) geëist.


Witold Gadowski vindt dit een pure intimidatie. Het is een poging om censuur in Polen in te voeren door angst in te boezemen. (3)  


Het blijkt dat RAS als klager niet op de rechtszaken komt opdagen, zelfs tot aan drie keer toe. Terwijl de aangeklaagde met een grote schare van supporters in de rechtszaal elke keer aanwezig is. Mensen komen uit verschillende delen van het land om de aangeklaagde te steunen. Niet iedereen mag naar binnen, toegangskaartjes zijn verplicht etc.


Deze situatie roept belangrijke vragen op.

Waar komt die onbeschaamdheid van het RAS concern vandaan, en waar blijft de adequate reactie van de Poolse rechtbanken op zo’n gedrag? 


De zaak van Witold Gadowski


RAS beschuldigt journalist Witold Gadowski dat hij persoonlijke rechten van het concern schendt door te zeggen dat Duitsers in de Tweede Wereldoorlog zeep van menselijk vet en kaaplampen van menselijke huid maakten, dat ze menselijke as als mest gebruikten, en dat in het bestuur van de Axel-Springer voormalige SS-ers zaten. (4)

Witold Gadowski, onafhankelijke onderzoeksjournalist, schrijver en filmmaker is één van de Poolse meest waardevolle journalisten.

Witold Gadowski. Bron: Witold Gadowski


De eerste zitting heeft geen plaats gehad, want het aanwezige publiek te groot zou zijn geweest. Nieuw termijn werd niet meteen bekend gemaakt, maar onverwachts voor 17 december jl. aangekondigd. Het publiek moest over toegangskaarten beschikken om naar binnen te kunnen. De overige mensen mochten de zitting op het scherm, één verdieping hoger volgen. Bovendien kwam de getuige van de aanklager niet opdagen.


Deze rechtszaak legt de informatie- en mediapolitiek van Duitsland in Polen bloot – zegt Gadowski.

Het laat zien dat Duitsers hun stempel willen drukken op de wijze waarop de geschiedenis over de Tweede Wereldoorlog wordt verteld, door simpelweg de Poolse stem uit te schakelen. En ze doen dit door rechtszaken tegen de Poolse journalisten aan te spannen en hoge boetes op te eisen. 


Witold Gadowski is niet van plan zich bang te laten maken en hij wil tot einde de historische waarheid verdedigen.

Hij is ook niet van plan het Duitse concern te betalen, en zelfs is hij bereid de gevangenisstraf uit te zitten. Dit soort straf verwacht hij echter niet van de Poolse rechter.

In Polen geldt Poolse wet en Duitsers moeten dat gaan accepteren – zegt Gadowski. (5)


Tegelijkertijd in Duitsland

Tegelijk is er een rechtszaak in Duitsland gaande, waarin de Poolse ondernemer probeert zijn recht te halen. 

Aanslag tijdens de kerstmarkt in Berlijn in 2017. Bron: tvn24.pl


In december 2017 heeft islamitische terrorist de vrachtwagen van de Poolse ondernemer voor een aanslag tijdens de kerstmarkt in Berlijn gebruikt.

Daarvoor heeft hij eerst de Poolse vrachtwagenchauffeur, Arkadiusz Urban dood geschoten.


Na de aanslag hebben de Duitse media onmiddellijk de schuld bij de Poolse vrachtwagenchauffeur gelegd. Maar deze leugen werd snel ontkracht. 

Achteraf is gebleken dat de Duitse veiligheidsdiensten de kerstmarkt in Berlijn onvoldoende hebben beveiligd, wat tot bloedbad onder de bezoekers heeft geleid.

De Duitse rechtbank heeft de Poolse eigenaar van de vrachtwagen een bedrag van 10.000 euro toegekend, terwijl de kosten van een vrachtwagen alleen op z’n minst 100.000 euro bedragen. (5)


Om alleen aan te geven

Dr Matthias Rath, M.D., oprichter van de Dr Rath Research Institute zei: “ik ben een Duitser, maar tot mijn 35 levensjaar heb ik daar niks over geleerd“.

Op zijn 35-te hoorde hij voor het eerst over de drie grootste farmaceutische bedrijven uit de tijd van de Tweede Wereldoorlog en over hun daden. Het was echter moeilijk meer informatie te vinden.

In de Amerikaanse Nationale Bibliotheek in Washington trof hij eindelijk de Case 6, “War Crimes Tribunals” aan.


Het is ons verteld, dat in Nürnberg maar één rechtszaak was. In werkelijkheid waren het 12 – vervolgt Dr Rath. 

Pre-war dinner for de IG Farben directors. Bron: digitalcommons.law.isu.edu

De rechtszaak nummer 6, case 6, was tegen de 24 managers van het IG Farben gericht en duurde één jaar. 

Deze managers hebben het regime van Hitler alles geleverd om de oorlog te kunnen voeren: grondstoffen, brandstoffen, explosieven etc. 


IG Farben was een kartel bestaande uit o.a. drie grootste farmaceutische bedrijven in die tijd: BAYER, HOECHST en BASF. 

Bron: AHRP Auschwitz


Het was de beslissing van deze drie grootste farmaceutische bedrijven om van Auschwitz een mega dood/uitroeiing concentratiekamp te maken door slavenarbeid te creëren. De meeste slaven in de doodkamp stierven binnen drie maanden.

Zonder IG Farben was de Tweede Wereldoorlog onmogelijk geweest. (6)


wordt vervolgd

Meer lezen:

http://blog#32: anti-Poolse stereotypen in Amerika, 

http://blog#30: de strijd om historische waarheid,

http://blog#31: anti-Poolse stereotypen met Duitsland en Rusland in de achtergrond 

http://blog#35: samenwerking tussen Gestapo en NKWD

http://blog#39: Poolse inbreng in de WOII en de mythische beschuldigingen van Polen

Vorige blog: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII – het Generaal Gouvernement, deel 2

Volgende blog: Blog#47. Deel 2: prof. Spanner maakte zeep van menselijk vet

Bronnen:

Bronnen omslagfoto: “KL Warschau”, Warszawa pamieta = KL [Konzetration Lager] Warschau. Warschau is het niet vergeten, bron: blog akademickiego onkonformisty; Warszawska Gazeta, bron: gazeta warszawska; sondaz Do Rzeczy, bron: Do Rzeczy.

Foto: “Nie czytaj u Niemca”=Lees niet bij een Duitser, bron: Wojciech Korkuc on Twitter

(1)  https://www.odkrywamyzakryte.com/prawda-o-polskich-mediach/

(2) prof. M.J.Chodakiewicz: “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010

(3) telewizja Republika: “Niemieckie koncerny prowadza wojne z polska historia”, d.d. 1-1-2019:  https://youtu.be/-cJQO70F5sA

(4) Radio Wnet.fm, “W Ringier Axel Springer zasiadało trzech wysokich oficerów SS po drugiej wojnie światowej”, dd 20-12-2018:  https://youtu.be/aZLpR-Xg4nQ

(5) telewizja Republika: “Niemieckie koncerny prowadza wojne z polska historia”, d.d. 1-1-2019:  https://youtu.be/-cJQO70F5sA

(6) “The Truth about Cancer”: https://youtu.be/KqJAzQe7_0g v.a. minuut 52.00

mijnpolen.nl