Categorie: Duits nationaal-socialisme tegen Polen

Blog#56: Amerikaanse wet S-447 vs Polen. Wat mag de wereld niet weten?

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen: 

  1. “S-447 JUST”/De inleiding:  historische feiten, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken van 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. De vrijwaringsverdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en de andere Europese landen
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel (1), Deel (2)
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties
  7. “Holocaust restitutie – “Dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties” – helaas is dit artikel van fenixx.org van internet verwijderd.

Bron: itzaakkatzenelson

I am the one who saw it, who watched it at close range,

As children, wives and husbands, and my grey-headed old men. Were tossed like stones and wood onto wagons by butchers. Who beat them mercilessly and abused them with inhuman words.

I was looking at it through the window; I saw gangs of murderers – O God, I saw the beating and the beaten on their way to death;

I wrung my hands in shame – shame and disgrace – Jewish hands were inflicting death on Jews – defenseless Jews!

Shiny-booted traitors running furiously in the empty street. With a swastika on their caps – and the shield of David,

With their piercing foreign words, proud and savage ones

Who threw us downstairs and dragged us out of our homes,

Who tore doors out of their frames and forced their way inside,

With clubs raised to deal a blow in our homes full of fear;

They bet us, they drove the old ones, rushed our youngest

Somewhere to the terrified streets. And they spat straight in God’s face.

They found us in wardrobes and dragged us from under beds,

And cursed: ‘Damn you, get to the umschlag where your place is!’

They dragged us from our apartments and went through them for a while, to take the last clothes, a piece of bread and some groats.
And in the street – madness! Look and be shocked,

Here’s a dead street, with one cry it’s become a nightmare; Empty from end to end, but full as never before – Wagons! Wagons heavy with despair and screams …

There are Jews in them! Tearing their hair, wringing their hands. Some are silent, and their silence is an even louder scream.

They look …They see – can it be? Or is it a bad dream and nothing more?

Beside them are Jewish police – cruel and savage cut-throats! (1)

And on the side – the German with a slight smile glances at them.

The German stopped at a distance and watches – he doesn’t interfere.

He is killing my Jews with Jewish hands.
(1a)

Bron: Ewa Kurek, “Whoever Saves One Life”, Engelse ondertitelingen (2)

Bron: BNB, Engels gesproken (3)

Ongegronde claims van de Joodse organisaties – Amerikaanse historicus over de Act S.447, Engels gesproken (4)

Vorige blog: Welke groep Poolse Joden heeft de oorlog overleefd?

Volgende blog: “S-447 JUST” – uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties; onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur

Bronnen:

(1) Ewa Kurek, “Your Life is Worth Mine/How Polish Nuns Saved Hundreds of Jewish Children in German-Occupied Poland, 1939-1945”, Hippocrene Books Inc. New York, 1997; pag. 84: Itzhak Katzenelson: ‘the Song of the Murdered Jewish Nation’, gedicht uit 1943

(1a) Itzhak Katzenelson: “The Song of the Murdered Jewish People, Song 3 “Oh Pain of Mine”, 1943 – https://images.app.goo.gl/TeUsQctdC9vxX7ZPA

(2) Ewa Kurek, “Whoever Saves One Life”, een documentaire van historicus, Ewa Kurek over de ervaringen van de Joodse kinderen, gered door de Poolse nonnen in de Tweede Wereldoorlog.

(3) Een BNB compilatie over de Joodse ongegronde claims tegen Polen, S-447, wat de wereld niet mag horen.

(4) Amerikaanse historicus Edward Reid vertelt over de Pools-Joodse geschiedenis, die de meeste mensen in het Westen onbekend is. Sinds 1944 hadden Polen geen kans om over de WOII te vertellen. Ondertussen vond in het Westen een totale herschrijving van de waarheid plaats. Ook na de z.g.n. ‘val van het communisme’ bleef de macht in de handen van de communisten. Zij hebben er veel belang bij dat de waarheid verborgen blijft. Tot de dag van vandaag passen ze toe een soort ‘schaamte campagne’ tegen de Polen. Het is de hoogste tijd om dit te stoppen en de waarheid naar boven te halen. Edward Reid doet het op een meesterlijke wijze. Lof en dank aan hem.

Blog#52: Amerikaanse wet “Act S-447” en de poging tot afpersing van Polen. Act S-447 vs het parlementaire recht in Amerika

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

Bron: secure.avaaz.org

Wat nu in de wereld gebeurt, laat aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog denken, zeggen sommige historici in Polen. We zien de nieuwe machtsverdeling, bezettingen en grenzenverschuivingen. De zwakken zijn daar de dupe van. De mainstream media die dit soort agenda’s bedienen, hebben in de wereld van snelle informatiestroom een uitwerking van een kanonschot.

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen:

  1. “S-447 JUST” – De inleiding:  historische feiten lijden, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken van 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is onverenigbaar met de Amerikaanse constitutie
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. Verdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en andere Europese landen  
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel 1, Deel 2
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties. Deel 1, Deel 2
  7. “Holocaust restitutie – dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties”- helaas is dit artikel van fenixx.org van internet verdwenen.

Voordat ik over ga tot op z’n minst drie belangrijke documenten in dit verhaal wil ik eerst een korte schets van Polen onder de Duitse bezetting en de gevolgen daarvan beschrijven.

Een film die ik aan het eind van deze blog plaats, vertelt nog meer.

Het is van groot belang deze gegevens in het achterhoofd te hebben als we het over Polen en de Amerikaanse wet S-447

Hoe kwam Polen uit de oorlog?

Volgens “Het rapport over de verliezen en oorlogsschade van Polen tussen 1939-45”, uit januari 1947: (1)

De bezetting van Polen in de Tweede Wereldoorlog duurde zes jaar, langer dan in welk ander land, en het betrof het hele Poolse gebied.

Het was een vijandige bezetting, afzonderlijk en ongekend in de geschiedenis.
Het was een oorlog niet alleen tegen het land maar ook tegen de Poolse bevolking, met als “uiteindelijk doel de complete vernietiging van het Pools element (…)”, zoals de Duitse kopstukken het toen verwoordden.

Deze bezetting was gericht op het breken van de Poolse natie, om haar 1000 jaar eigen geschiedenis te laten vergeten en tot een massa zonder hogere behoeftes te reduceren.

Duitsers hebben de Polen van al hun eigendommen, inclusief persoonlijke middelen al in 1940 onteigend. Dit ging gepaard met de massale en brute verdrijvingen van de Poolse bevolking uit hun huizen.

Als gevolg van de Duitse terreur verloren miljoenen mensen hun vrijheid, ze moesten dwangarbeid verrichten.

Ter voorbereiding van het z.g.n. Lebensruim volgde de vernietiging van de Poolse culturele objecten, monumenten, verzamelingen en bibliotheken, en de uitroeiing van wetenschappers, artiesten, intelligentie. Er was verbod op elke vorm van intellectueel leven, verbod op religie, literatuur, media, muziek, theater, architectuur, film, sport.

Om er alleen een paar voorbeelden van te geven, Polen verloor 80% van haar infrastructuur, 700 professoren, ruim 1000 leraren van het middelbaar en beroepsonderwijs, tot 4000 leraren basisonderwijs.

Er is hier sprake van moord op zes miljoen Polen (dit gaf Jakub Berman op, de huidige schattingen hebben het over 7-12 miljoen). Bij elkaar verloor Polen 1/5 van de vooroorlogse populatie. Miljoenen verloren hun gezondheid, miljoenen zijn levenslang kreupel geworden.

Verschrikkelijk was het lot van de Poolse kinderen uit Zamojszczyzna , die de Duitsers ontvoerden om Duitsers van ze te maken.

Bron: dw.com
Bron: polskie radio

30.000 van die kinderen, die niet aan de Arische eisen voldeden, vonden dood in de concentratiekampen. Velen van hen stierven van honger en kou onderweg daar naartoe. 

De permanente vernietiging, roof en uitbuiting van het land en de mensen maakte het voor Polen zeer moeilijk om na de oorlog eigen bestaan en kracht te herstellen.

Polen heeft NOOIT oorlogsreparaties ontvangen. 

Dit was het aanblik van Warschau na de oorlog. Bron: Bryla

De in 1944 door de Duitsers gebombardeerd hoofdstad van Polen, Warschau, hebben Polen op eigen kracht herbouwd. (1)

1960 – Schadeloosstellingsovereenkomst met de VS en West Europa

Ondanks deze verwoesting wilde Polen haar verplichtingen in overeenstemming met de internationale normen nakomen.

Daarom heeft de regering van Polen de last van betalingen van de compensatie voor de buitenlandse eigendommen die na de Tweede Wereldoorlog waren overgenomen, aanvaard.

Het betrof bezittingen van natuurlijke- en rechtspersonen, hun rechten en eigendomsbelangen.

Op 16 juli 1960 heeft Polen een schadeloosstellingsovereenkomst met de VS en de landen van West Europa ondertekend.

De ondertekende partijen waren zich ervan bewust dat Polen als land door de oorlog verwoest, economisch gezien niet in staat was een volledige waarde van het onroerend goed als schadevergoeding te betalen.

De sluiting van de overeenkomst betekende dat de buitenlandse regeringen met de goedkeuring van de onderhandelde bedragen instemden. Het geld zou gebruikt worden voor de financiering van compensatie in geval van aanspraken van hun burgers. (2)

Terugbetaling aan de VS in 1981 volledig voldaan

Het ondertekenen van de schadeloosstellingsovereenkomst tussen de Poolse regering en de VS vond op het hoogste staatsniveau plaats, tussen de Amerikaanse president J.F. Kennedy en premier van de Poolse Volksrepubliek, J. Cyrankiewicz.

Zowel het Amerikaanse congres als het Poolse parlement hebben deze overeenkomst bekrachtigd. (3)

Volgens art. 1 van hetzelfde verdrag waarin de Poolse regering [red. destijds] 40 miljoen US dollar beloofde te betalen, en de Amerikaanse regering te accepteren voor de volledige afwikkeling en voldoening aan alle claims van Amerikaanse burgers, zowel natuurlijke als rechtspersonen als gevolg van de nationalisatie en andere overname van eigendommen, rechten en belangen door Polen met betrekking tot onroerend goed dat plaatsvond in Polen vóór de datum van ondertekening en inwerkingtreding van deze overeenkomst. De terugbetaling van deze verplichting door Polen vond plaats in jaarlijkse termijnen en werd volledig terugbetaald en verrekend op 10 januari 1981“.

Na de toetreding van deze regeling, heeft de Amerikaanse regering zich verplicht dat er geen vorderingen tegen Polen in de toekomst zouden zijn en geen van deze claims zouden worden gesteund. Als dat gebeurde, zou de Amerikaanse regering het zelf oplossen. (2)

Ook andere westerse landen kregen de compensaties

Polen sloot een compensatieverdrag met de volgende landen:

  1. Frankrijk (65 miljoen Amerikaanse dollars in vorm van kolenlevering),
  2. Denemarken (5,7 miljoen Deense kronen/in 15 termijnen),
  3. Zwitserland/Lichtenstein (53,5 miljoen SchF – in 13 termijnen),
  4. Zweden (116 miljoen Zweedse kronen – in termijnen),
  5. Groot Brittannië (5,465 miljoen Britse ponden),
  6. Noorwegen (Polen en Noorwegen hebben elkaars vorderingen kwijtgescholden),
  7. Belgie/Luksemburg (600 miljoen Belgische franken),
  8. Griekenland (230 duizend Amerikaanse dollars),
  9. Nederland (9,05 miljoen gulden),
  10. Oostenrijk (71,5 miljoen Oostenrijkse sterling – in 12 termijnen)
  11. Canada (1,225 miljoen Canadese dollars – in 7 termijnen).

De schadevergoedingen vonden plaats in contanten en in termijnen.

Polen heeft zich van haar verplichtingen gekweten en de bedragen aan desbetreffende landen volledig betaald.

Tijdens de uitvoering van de individuele contracten werd Polen vrijgesteld van alle verplichtingen, die uit de inbeslagname van eigendommen van buitenlanders voortvloeiden.

De ontvangers van claims zijn de staten geworden waarmee Polen de overeenkomsten heeft gesloten. (2)

1952 – Schadeloosstellingsverdrag tussen West Duitsland en Israël

Acht jaar eerder hebben de regeringen van de Bondsrepubliek Duitsland en van Israël en The Conference of Jewish Material Claims against Germany een restitutie- en schadeloosstellingsverdrag ondertekend.

Zoals het protocol nr. 2 van het verdrag vermeldt, betrof het de restitutie en schadeloosstelling voor de Joden in Duitsland en in de gebieden onder de Duitse overheersing. Het ging o.a. over de:

  • in beslag genomen eigendommen
  • materiële verliezen
  • aanzienlijke voordelen vernietigd in de bezette gebieden
  • economische verliezen

Volgens de overeenkomst tussen Adenauer en M. Sharett heeft de staat Israël een bedrag van 3 miljard Duitse Marken ontvangen.

23 Joodse organisaties vertegenwoordigd door The Conference of Jewish Material Claims against Germany hebben een extra bedrag van 450 miljoen DM ontvangen. De ondertekenaren waren Adenauer en Goldmann.

Duitsland verplichte zich deze bedragen binnen 10 jaar te voldoen. (4)

Dit document bewijst dat aan schadevergoeding is voldaan. En het eisen van meerdere schadevergoedingen voor dezelfde schade is niet in overeenstemming met het internationale recht.

Duitsers krijgen hun goede naam in 1960 terug …. en hoe zit het met de rest van de oorlogslachtoffers?

Tijdens de ontmoeting in New York in 1960 tussen Ben Gurion en Adenauer, vond een onofficiële vergeving van Israël aan Duitsland. 

Ben Gurion verklaarde namens het Israëlische parlement: “Duitsland van vandaag, is niet de Duitsland van gisteren“. 

Bron: historycomestolife

Duitsland bleek toen het goede naam terug te hebben gekregen, terwijl de meeste Duitse slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog tot de dag van vandaag nog steeds niet zijn schadeloosgesteld.

Deze slachtoffers worden keer op keer buiten beschouwing gelaten.

In “The Holocaust Restitution Movement in Comparative Perspective” uit 2002 schrijft Micheale J. Bazyler, dat het meest opvallende uit de overeenkomst tussen de Joodse organisaties en de Zwitserse banken uit 2001 is dat men er naast de Joden ook niet-Joden in noemt.

De niet-Joden waren dan de homoseksuelen, fysiek en geestelijk gehandicapten of gehandicapten, de zigeuners, en de Jehova Getuigen.

De schrijver merkt terecht op dat de groep van niet-Joden echter klein is, en sluit compleet de hele Slavische groep uit, vooral de Polen (10 miljoen slachtoffers) en de Russen (27 miljoen slachtoffers). (5)

Bovendien 71% van alle vernietigingen in de Tweede Wereldoorlog vonden op het Pools en Russisch gebied plaats. (6)

1997 – Joodse organisaties uit Amerika zetten Polen onder druk

In 1997 heeft het Poolse parlement een wet ‘over de relatie van de Poolse staat tot de religieuze Joodse gemeenschappen in Polen‘ in behandeling genomen.

De 8 a 9 Joodse gemeenschappen in Polen op dat moment, bestaande uit 300-400 leden (landelijk waren het 1200 leden) eisten toen van de Poolse staat, dat ze het vermogen van de vooroorlogse Joodse gemeenschappen krijgen. 

Voordat het Poolse parlement het wetsvoorstel in behandeling had genomen, begon al de bemoeienis vanuit Amerika.

Op het initiatief van de politiek-joodse lobby heeft een tiental Amerikaanse senatoren een open brief aan de Poolse regering geschreven, waarin ze een dergelijke oplossing eisten. Terwijl deze erfenis was en blijft onwettig.

In het vooroorlogse Polen bestonden 2000 Joodse gemeenschappen.
De Joodse gemeenschappen uit 1997 waren geen rechtmatige erfgenamen van de vooroorlogse Joodse gemeenschappen.

Het is onduidelijk, waarom de Poolse regering onder deze druk bezweek. Waarschijnlijk had het te maken met de mogelijke toetreding van Polen tot de NAVO. Zelfs dan was dit gebaar overbodig geweest. De wet over de ‘teruggave van gemeentelijke eigendommen‘ is nu een feit.

De formulering van deze wet was ongelukkig en heeft een precedent geschapen. In plaats van ‘teruggave van eigendom‘, had er ‘schenking van de Poolse staat naar behoefte‘ in moeten staan, zegt Marian Miszalski. (7)

De Joodse gemeenschappen in Polen hebben op deze wijze ruimschoots aan vermogen gekregen. De vraag is wat is met dat geld gebeurd? 

Achter dit handelen staan dezelfde Joodse organisaties die al meerdere rechtszaken aan hun broek hebben kregen, omdat de mensen die ze vertegenwoordigen er geen dollar van hebben gezien. En dit moet verteld worden, zegt Surmacz, journalist en chef van het Pools Persbureau. (8)

Act S.447, ongrondwettig, onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving

Waldemar Biniecki van de Poolse gemeenschap in de VS bericht dat de wet “S-447” ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving is. 

Het is op een omstreden manier aangenomen. Het gebeurde toen de senatoren met vakantie waren.

Het Huis van Afgevaardigden boog zich niet meer over het document maar naam het wetsvoorstel van de Senaat alleen over. De president kreeg weinig manoeuvre en hij moest de wet ondertekenen. (9)

Krzysztof Zawitkowski van The Coalition of  Polish America vindt deze wet een bedreiging voor Polen, maar niet alleen, want. 

Deze wet:

  • verandert de rechtsorde in de beschaafde wereld, wat het eigendomsrecht betreft. Gebruikelijk is dat het eigendomsrecht op basis van overerving, verwantschap wordt doorgegeven
  • discrimineert door één etnische groep boven de wet te zetten en het breken van de internationale wet mogelijk te maken
  • verplicht de Amerikaanse overheid tot handhaving van de wet niet alleen in Amerika maar ook in andere landen. De Amerikaanse regering beschikt over drukinstrumenten, die een willekeurig land dwingen kunnen om aan deze eisen te voldoen, door bijvoorbeeld de wet aan te passen
  • sluit het bestaan van een onafhankelijke economie, in dit geval die van Polen, uit. (3)

YouTube heeft helaas de video van Edward Reid verwijderd en ik moest een andere weg zoeken om zijn film beschikbaar te stellen. Klik a.u.b. op de volgende link, wees open en deel hem:

https://www.cda.pl/video/3576295b9

Meer lezen:

Agentur 114, de naoorlogse Duitse inlichtingendienst, de belangrijkste toegangspoort voor de voormalige nazi’s en oorlogsmisdadigers

Vorige blog: S-447- het erven op basis van etniciteit/nationaliteit?

Volgende blog: mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de WOII

Bronnen:

(1) “Sprawozdanie w przedmiocie strat i szkod wojennych Polski, w latach 1939-1945; Warszawa, styczen 1947 – wykonane przez Biuro Odszkodowan Wojennych przy Prezydium Rady Ministrow – link:   http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=68987 [Het rapport over de verliezen en oorlogsschade van Polen tussen 1939-45, Warschau, januari 1947; Oorlogsschade kantoor bij het presidium van de Raad van Ministers]

(2)  http://pressmania.pl/umowa-indemnizacyjna-pomiedzy-usa-i-prl/

(3)  K. Zawitkowski, Coalition of  Polish America, Polonia amerykańska: Ustawa 447 stanowi olbrzymie zagrozenie. Nie pozwala ona na istnienie samodzielnej gospodarki:  https://youtu.be/g_3voQjTiWg

(4) https://treaties.un.org/doc/Publication/UNTS/Volume%20162/volume-162-I-2137-English.pdf, protocol nr 2, pag. 298-300 (pdf pag. 49)

(5) “The Holocaust Restitution Movement in Comparative Perspective”, 2002, Berkely Journal of International Law, volume 20, issue 1, articel 2 – door  Michael J. Bazyler; pag. 16 (pdf pag.35) 

 http://www.berkeleyjournalofinternationallaw.com/wp-content/uploads/2015/07/The-Holocaust-Restitution-Movement-in-Comparative-Perspective.pdf 

(6) http://wyborcza.pl/alehistoria/1,121681,17844725,Ile_milionow_zginelo__Ofiary_II_wojny_swiatowej.html?disableRedirects=true

(7) wRealu24, 27-3-2019; : Marian Miszalski, publicysta, pisarza, tlumacz literatury francuskiej na polski: Czego chce od Polski lobby zydowskie (link Een gesprek over ‘joden’ en antisemitisme is onmogelijk?[Marian Miszalski, schrijver en tolk: Wat wil de Joodse lobby van Polen?/link: Onmogelijke discussie over Joden en antisemitisme?] – toen ik aan mijn blog begon te werken heeft Youtube de link naar deze film onder de mom van “haatspeech” verwijderd. Dit is des te meer een bewijst hoe elk gesprek over dit onderwerp bemoeilijkt, zelfs gedwarsboomd wordt. 

(8) Wnet 25-4-2018: dziennikarz, szef PAP, Surmacz o ustawie 447: roszczenia Zydow   https://youtu.be/1xJA3nfKMX4

(9) Radio Wnet, gesprek met Waldemar Biniecki: Act S.447, ongrondwettig, onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving, o roszczeniach Zydow: Polonia walczy z ustawa 447 [Poolse gemeenschap in de VS vecht tegen de wet S447]: https://youtu.be/LID6TvEVACA

Blog#50: Fascisme? Nazisme? Communisme?Misverstanden en desinformatie. Deel 2

vervolg op deel 1:


Twee verschillende wegen naar het totalitarisme

Typerend voor totalitaire systemen is een collectieve benadering van de mens: de staat heeft het voor het zeggen en de mens is helemaal aan de staat onderworpen.

Zoals Benito Mussolini, maker van het totalitair systeem in Italië zei: “Totalitarisme is een politieke principe, die zegt: niets tegen de staat, niets dan de staat, niets zonder de staat.” 

Hoewel het Duitse Nazional-Socializmus (hitlerisme/nazisme) en communisme van de bolsjewieken op twee verschillende beschavingen waren gebaseerd, waren ze tot op zekere hoogte vanaf het begin totalitaire beschavingen geweest.

Duits byzantinisme

De Duitse beschaving kenmerkt gehechtheid aan bureaucratie en de letter van de wet met het volledig vergeten van de natuurwet. Bijna religieuze eer aan de staat en het leger (byzantinisme). (6)

Vanaf het begin van de zestiende eeuw worden Duitsers in de absolute gehoorzaamheid aan de staat opgevoed [vredesverdrag in Augsburg 1555, ‘ciuis regio, eius religio‘ (‘wiens land, deze religie’)].

” (…) Typisch is [red. hier] een dubbele moraliteit.

Deze beschaving schrijft voor om in het privé-leven de principes van de christelijke moraliteit te volgen, terwijl hij in de politiek en de activiteiten van het land ethiek niet herkent.

Vandaar de onbeperkte macht van de regeringen en het ideaal van de totale staat, resulterend o.a. in geweld, dwang, suprematie van de fysieke krachten boven de geestelijke, a-moralisme, slavernij, slaafsheid.

Het byzantinisme overwint de Latijnse beschaving in Duitsland niet, ze bestaan naast elkaar.

Het privé-leven van de Duitsers blijft westers en onderscheidt zich niet van het bestaan van de andere naties van de Latijnse beschaving.

Hun openbare leven daartegen is gebouwd in de byzantijnse stijl (…) “. (7)


Nationaal-socialistische revolutie in Duitsland

Het verbod op eigen leger in Duitsland na de WOI hebben de Duitsers ervaren als verbod op religie.

Volgens prof. Ryba begon toen al een spontane en ongecontroleerde werving van de Duitsers voor het nazisme.

Na de machtovername wisten Hitler en zijn ideologen goed gebruik te maken van de byzantijnse gehechtheid van de Duitsers aan de letter van de wet. Ze benadrukten de cult van de staat en van het leger. 

Na de brand van de Reichstag kreeg Hitler het voorrecht om wetsdecreten uit te vaardigen.

Voornamelijk op basis van deze wet vond de nationaal-socialistische revolutie in de jaren 30-tig van de vorige eeuw plaats, en de mogelijkheid om de criminele, racistische wetten te maken.

Hierbij is het belangrijk opnieuw te benadrukken, dat Duits Nazional-Sozialismus/Duits nazisme een racistische ideologie en geen nationale ideologie was. Het was ronduit a-nationaal. (4)

De gehechtheid aan de letter van de wet en het gebrek aan begrip van de morele wet in de politieke ruimte waren tijdens de processen in Nürnberg nadrukkelijk zichtbaar.

Bijna alle misdadigers rechtvaardigden hun daden door te zeggen dat ze de ‘orders uitvoerden’. (6)

Turaanse beschaving van Rusland

In Rusland hebben we te maken met een beschaving uit de Aziatisch-, Oost-Mongoolse cultuur (turaanse beschaving).

Mikolaj Dugin, adviseur van Putin noemt Russen ‘de kinderen van Genghis Khan‘. (6)


Rusland in de stijl van Genghis Khan

Vanaf het begin van het bestaan, was Rusland als totalitaire staat georganiseerd, en de Russen waren van nature gewend om zich aan de nieuwe omstandigheden aan te passen.

In 1223 viel het huidige Rusland [Ruś] in de handen van Genghis Khan.

Met de val van Constantinopel in 1453 bevrijdt zich Rusland van de Mongolen.

De machthebbers in Moscou kenden echter geen andere vorm van het besturen dan in de Aziatisch, Mongoolse stijl. In het gevolg daarvan bleven alle onderdanen van de tsaar slaven. (8)

Prof. Ryba haalt de verslagen van een Franse aristocraat, De Custin aan, die in de eerste helft van de negentiende eeuw door Rusland reisde.

De mens in het Russische systeem ‘functioneert volgens de wil, die niet zijn wil is en hij heeft evenveel leven in zich als een schroef in een machine, en toch wordt het in Rusland een mens genoemd‘.

De druk die op de intelligente wezens moet zijn uitgeoefend om van ze dingen te maken, vervult De Custin met afkeer.

Het plan van de bolsjewieken in 1917 waren geen veranderingen in het land maar de macht overname.

Door de coup te plegen, hebben ze de zwakke tsaar afgezet, en de macht door middel van wreed geweld gehandhaafd en versterkt. (9)

De spiegelwet *)

Anna Politkowska, Russische journaliste schreef in 2004 dat volgens de Russische minister van defensie ‘mensen in Rusland geen onafhankelijk bestaan mogen hebben, dat ze radertjes in de machine zijn en hun taak is een blinde gehoorzaamheid aan de machthebbers (…). Radertjes hebben toch geen rechten, zelfs geen recht op waardigheid in het moment van sterven‘. (10)

Voor het schrijven van o.a. deze woorden moest de journaliste met haar leven betalen. Voor de kritiek op de macht in Rusland is de hoogste straf altijd de norm geweest, ook vandaag.

Dus ondanks de uiterlijke veranderingen, schrijft historicus Ewa Kurek, blijft Rusland nog steeds, net als eeuwen geleden een middeleeuws Azië, gekleed in de sektarisch-orthodoxe en Europese gewaden. (11) 

Vorige blog: Fascisme? Nazisme? Communisme?Misverstanden en desinformatie. Deel 1.

Bronnen:

*) Peter de Grote heeft in Rusland een overheidsdienst met klassen/rangen (14 bij elkaar/spiegelwet) ingevoerd en ze op een militaire wijze, naar Mongools model, georganiseerd. – WikiBooks, Materialy do nauk administracyjnych/Rosja w XVIII wieku: https://pl.wikibooks.org/wiki/Materia%C5%82y_do_nauk_administracyjnych/Rosja_XVIII_wieku

Een mens zonder range had in Rusland geen sociale waarde en droeg een naam “overtallig” – Adam Mickiewicz, “Dziady”, Objasnienia poety: http://literat.ug.edu.pl/dziadypo/0018.htm

De ‘spiegelwet’ die in Rusland van kracht is, is de wet van de alomvattende onderwerping en angst voor Poetin en de nauwe kring rondom de presidentiële macht.
– Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 58-59

(1) https://www.snopes.com/fact-check/holocaust-museum-warning-signs-fascism/

(2) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 83 [de auteur corrigeert de onwaarheden over de Poolse geschiedenis, die tot de dag van vandaag nog steeds worden gekopieerd; Duits Nazional-Sozialismus en het communisme van de bolsjewieken, een poging tot vergelijking.]

(3) idem, pag. 90

(4) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy? Walka z kultura chrzescijanska”, pag. 699-700 [wie is bang voor de waarheid? de auteur omschrijft hoe het gevecht tegen de westerse, christelijke cultuur voortduurt]

 (5) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, p.133-135

(6) idem, pag. 79-82

(7) Pawel Szuppe: “Bizantynizm niemiecki wedlug historiozofii Feliksa Konecznego”/2013: http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216.pdf

[Duits byzantinisme volgens de geschiedenis en de filosofie van Feliks Koneczny]

(8) Ewa Kurek, “Rosji rozumem nie pojmiesz”, pag. 67-69 [Met verstand kun je Rusland niet omvatten – uit een gedicht van Fiodor Tiutczew, 1866]

(9) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 80-81

(10) Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 58-59

(11) idem, pag. 10

Blog#49: Fascisme? Nazisme? Communisme? Misverstanden en desinformatie. Deel 1


Inleiding

Vorig jaar trof ik dit plaatje op een Faceboek pagina. Het zou van het Holocaustmuseum in Washington afkomstig zijn. 

Wat mij in de tekst trof is de onjuiste vermenging van de woorden ‘fascisme’ en ‘nationalisme’:

Dit is de tekst op de poster:

Vroege waarschuwingssignalen van fascisme:

  1. Krachtig en doorlopend nationalisme
  2. Minachting voor de mensen rechten
  3. Identificatie van vijanden als een verenigende oorzaak
  4. suprematie van het leger
  5. ongebreideld seksisme
  6. gecontroleerde massamedia
  7. obsessie met nationale veiligheid
  8. religie en regering met elkaar verweven
  9. de macht van de corporaties beschermd
  10. arbeidskracht onderdrukt
  11. minachting voor intellectuelen en kunst
  12. obsessie met misdaad en straf
  13. ongebreideld vriendjespolitiek en corruptie
  14. frauduleuze verkiezingen

(1)

Het verhaal dat de poster in het Holocaustmuseum in Washington werd gespot, klopt. De museumwinkel verkocht de poster, maar heeft hem ook snel uit de verkoop gehaald. Op internet zag ik verontwaardiging over de poster. Blijkbaar was ik niet de enige die onjuistheden in deze tekst heeft gevonden. 

Het feit dat een Holocaustmuseum soortgelijke teksten verkoopt, suggereert, dat fascisme iets met de Holocaust te maken heeft gehad en waar nog nu voor gewaarschuwd moet worden. Het is een misleiding.

Het was nl geen fascisme die de genocide van Joden, de Holocaust heeft veroorzaakt. 

Het was de Duitse ideologie van de NSDAP, een links-racistische ideologie uit de jaren 30-40 van de XX eeuw; anders hitlerisme genoemd en onverklaard sinds na de oorlog, jaren 50-tig, in ‘nazisme‘ veranderd.

Niemand noemde de Duitse bezetter een ‘nazi’ tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het waren simpelweg Duitsers. In het door de Duitsers bezette Polen noemde men ze szwaby (schwaben), szkopy (moffen) en teutoni (Germanen), maar geen nazi. 

Fascisme ontstond in Italie. Het was weleens waar een ander totalitair systeem, maar niemand vervolgde Joden In Italië. 


Fascisme: extreem-rechts of extreem-links?

Sommige onderzoekers, die rassen-socialisme/hitlerisme/nazisme van Duitsland en klassen-socialisme/communisme van de bolsjewieken met elkaar vergelijken, vinden dat ‘Nazional-Sozialismus’ een extreem-rechtse beweging was. Ze noemen hem dan ‘fascisme’. En het communisme van de bolsjewieken een extreem-linkse beweging. (2)

Het is onjuist. Het waren twee totalitaire en linkse systemen.

Het was Stalin, die als eerste het woord fascisme begon te gebruiken om zijn politieke tegenstanders te bestrijden.

Voor de oorlog en in de eerste jaren van de oorlog werkte Stalin nauw met Hitler (Ribbentrop-Molotov pact) en hij kon zijn politieke en economische partner niet direct aanvallen.

Pas later begon het dodelijke gevecht om de suprematie op het Europees continent tussen deze twee totalitaire systemen. 

De overwinning van het Duits Nazional-Sozialismus voorzag het ontstaan van één grote regerende ras in de wereld.

De bolsjewieken wilden een klasseloze samenleving op het Europese continent en later in de hele wereld bouwen.

Elkaar wederzijds om ‘fascisme’ of ‘Aziatisch barbarisme’ beschuldigen of kunstmatig onderlinge verschillen aanwijzen, was een onderdeel van de strijd om de heerschappij in de wereld.(3)


Nationaal egoïsme vs christelijk nationalisme

De tragische ervaringen met Duits nazisme vormden een gelegenheid om zowel de ‘natie’ als ‘nationalisme’ in diskrediet te brengen door ze ten onrechte met ‘nazisme’ te identificeren, en het nationalisme gelijk aan het antisemitisme te stellen. 

Historisch gezien was Duits nazisme een racistische ideologie en geen nationale ideologie. Het was ronduit a-nationaal. (4)

Het uitmoorden van miljoenen mensen van een ‘andere rasse’ werd als deugd gezien.

Het is hier belangrijk duidelijk de verschillen te benadrukken tussen het Latijns nationalisme en het concept van het nationalisme uit de Germaans-protestantse stroom.

De totalitaire tendens (…) in het begin de vorige eeuw bracht met zich mee nationaal egoïsme (anders darwinistisch nationalisme genoemd) of zelfs haat tegenover andere naties. Dit ging gepaard met het verwerpen van het christendom zoals in het geval van Hitler’s Duitsland.

Het Germaans-protestantse nationalisme was op bezetting belust, imperialistisch, waar de menselijke natuur in de publieke domein aan de staat was onderworpen. De geldende principes waren: de macht boven de wet, het doel heiligt de middelen.

In het Latijnse nationalisme of christelijk nationalisme daartegen hebben we het over de staat als gemeenschap. 

De gemeenschap is de drijvende, creatieve kracht achter de ontwikkeling van de staat en de politieke entiteit in de staat. Tussen de overheden en de samenleving bestaat een natuurlijke, organische samenwerking. En dit is juist het katholiek personalisme, die de basis voor de relatie tussen de staat en het individu in de Latijnse beschaving vormt. (5)

Daarom heeft Polen, als katholiek land met lange vrijheidstradities en tolerantie, nooit vrijwillig nog Duits Nazional-Sozialismus nog het communisme van de bolsjewieken aanvaard. 

naar deel 2

Vorige blog: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII, deel 3

Bronnen:

(1) https://www.snopes.com/fact-check/holocaust-museum-warning-signs-fascism/

(2) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 83 [de auteur corrigeert de onwaarheden uit de Poolse geschiedenis en van nu; Nazional-Socialismus en het communisme van de bolsjewieken, een poging tot vergelijking.]

(3) idem, pag. 90

(4) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy? Walka z kultura chrzescijanska”, pag. 699-700 [wie is bang voor de waarheid? de auteur omschrijft hoe het gevecht tegen de westerse, christelijke cultuur door de eeuwen heen wordt voortgezet]

 (5) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, p.133-135

(6) idem, pag. 79-82

(7) Pawel Szuppe: “Bizantynizm niemiecki wedlug historiozofii Feliksa Konecznego”/2013: http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216.pdf

[Duits byzantinisme volgens de geschiedenis en de filosofie van Feliks Koneczny]

(8) Ewa Kurek, “Rosji rozumem nie pojmiesz”, pag. 67-69 [Rusland kun je met verstand niet omvatten – uit een gedicht van Fiodor Tiutczew, 1866]

(9) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag.80-81

(10) Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 80

(11) idem, pag. 10

Blog#48: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII – Het Generaal Gouvernement (GG), het meest uitgebuit en vernietigd gebied uit alle door Duitsland tijdens de oorlog bezette gebieden. Deel 3: De grootste begraafplaats van Europa

Vervolg op deel 1, deel 2


Zoals tijdens de eerste imperiale overheersingen

Het lot van de bewoners van het Generaal Gouvernement was te vergelijken met het lot van de inheemse bevolking uit de tijd van de eerste imperiale overheersingen – schrijft historicus Leszek Pietrzak.

De bezetter besliste over het leven en dood van de Poolse bevolking. 


De ruggengraat van de Polen breken

De toespraak van Hans Frank van 2 maart 1940 liet ook zien welk lot Polen stond te wachten: “we zullen de ruggengraat van Polen voorgoed breken, zodat er geen enkel verzet meer ooit de politiek van het Duitse Rijk in de weg zal staan“.

Het betekende systematische uitroeiing van de Poolse elites, wat al in de eerste weken van het ontstaan van het Generaal Gouvernement plaats vond. Voornamelijk ging het om de Poolse intelligentie. (1)


Sonderaktion Krakau – 1939

Universiteit van Jagiellonia, 1939. Bron: mobilnainteria.pl

Op 6 november 1939 vond de actie “Sonderaktion Krakau” aan de Jagiellonia Universiteit in Krakau. 

Arrestatie van de professoren. Bron: obozowekalendarium.blokspot.com


De Einsatzgruppe van de Duitse veiligheidspolitie (Sipo) onder leiding van Bruno Müller arresteerde 183 medewerkers van de universiteit en stuurde ze rechtstreeks naar de concentratiekamp  Sachsenhausen. (1)

AB- Aktion – 1940

In 1940 hebben de Duitse politie en de veiligheidsdiensten actie AB, Ausserordentliche Befriedungsaktion uitgevoerd.

Palmiry. Geblindoekt, onderweg naar de executieplaats in Palmiry. Bron: wykop

Met deze brede aanpak hebben ze ten minste 6500 Polen vermoord, waarvan 3500 uit de politieke en intellectuele kringen. 

De meest bekende en bloedigste misdaden van de Duitsers tegen de Poolse elites waren de massa-executies in de Warschau Palmiry.

Duitsers zetten dit beleid in de volgende jaren voort.  (1)


Liquidatie van militairen en geestelijken

Naast de intelligentie waren ook de voormalige militairen en de geestelijken het doel. Het is veelzeggend dat de Duitsers alleen in Polen de
kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders arresteerden.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog behoorde de Poolse kerk tot de meest vervolgde en vernietigde instellingen. Bisschoppen, priesters, monniken werden regelmatig vermoord, naar de vernietigingskampen gebracht. Ze mochten hun geestelijke ambt niet uitoefenen. (4)

Poolse priesters in Bydgoszcz. Bron: wikipedia

Voor Hans Frank was de Poolse katholieke kerk de grootste bedreiging voor de Duitse machthebbers: “katholicisme in dit land is geen geloof maar een bestaansvoorwaarde“.

In het Generaal Gouvernement was het belijden van het geloof in het openbaar onmogelijk. (1)

In het Bisdom van Warschau stierven 212 priesters, van Krakau 30, van Kielce 13, van Lvow 81, van Vilnus 92 (4)

Door het Derde Rijk geannexeerde Poolse gebieden verloren de meeste geestelijken

In de door het Derde Rijk geannexeerde Poolse gebieden verloor de Poolse kerk de meeste hiërarchen en geestelijken.

Occupatie van Polen 1939. Bron: Wikipedia

In het Warta Land (Warthegau) bleef er alleen één bisschop over.

In 1939 hebben de Duitsers 80% van de priesters uit dit gebied gedeporteerd. In 1941 kwam 500 geestelijken in de concentratiekampen terecht.



In Wloclawek stierf 49,2% van de priesters; in Chelmno 47,8%; in Lodz 36,8%; in Poznan 31,1%.

Poznan telde 200.000 bewoners voor de oorlog, had 30 kerken en 47 kapelletjes. Tijdens de oorlog mochten de gelovigen maar twee kerken bezoeken. Lodz met haar 700.000 bewoners mocht vier kerken gebruiken.

Pacificatie van kloosters, arrestaties en moorden vormden een vast onderdeel van het Duitse bezettingsbeleid.(4)


Leven in permanente angst

Duitse represailles waren velerlei en tegen de gehele bevolking gericht.

Frank benadrukte steeds dat Poolse arbeiders en boeren duidelijk moesten voelen dat “ze onder de bescherming van het Derde Rijk en haar uitvoerende organen zijn“.

Mensen leefden in het Generaal Gouvernement in een permanente angst. 

Elke dag kon je opgepakt en doodgeschoten worden. 

Er was dwangarbeid in Duitsland. Razzia’s vonden elke dag plaats.

Elke aanleiding, echt of vermeend was voor de Duitsers goed om de collectieve straffen uit te delen, wat met ongekende terreur en brutaliteit gepaard ging. 

Velen van de gearresteerden kwamen in de concentratiekampen binnen het GG of in het Derde Rijk terecht. 

Een bijzondere rol in dit systeem speelde concentratiekamp Auschwitz (Oświęcim), de grootste die de Duitsers op het Poolse grondgebied hadden gebouwd. 

Vanaf juni 1940 hebben Duitsers 130.000 Polen naar Auschwitz gebracht. 70.000 van hen stierf van honger, ziektes en uitputting door werk. (1)


Aktion Zamosc”, rassenpolitiek tegen de Poolse kinderen 1942-1943

Poolse kinderen werden aan het Duitse rassenbeleid onderworpen.

In het kader van het “Generalplan Ost” pacificeerden Duitsers Poolse gebieden. Polen moesten daar weg.

ontvoering van Poolse kinderen. Bron: wikipedia


Tijdens de actie “Zamość” hebben Duitsers  30.000 Poolse kinderen ontvoerd.  11.000 van hen zijn naar Duitsland ter germanisering gestuurd. Hun lot is tot de dag van vandaag onbekend. 

Aktion Zamosc. Kaart van Zamojszczyzna. Bron: wikipedia


De overige kinderen, minderwaardig volgens de Duitse rassenpolitiek, hebben Duitsers naar de concentratiekampen in Majdanek, Auschwitz en Łódź gestuurd om ze daar te laten doden.

Maar onderweg alleen stierven velen van hen van honger en kou. 

Dit was één van de wreedste Duitse  misdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog. (1)


Christenen en Joden in de eerste twee jaren van de Duitse bezetting

Het beleid van Hitler, tijdens de eerste twee jaar van de Duitse bezetting van Polen in de Tweede Wereldoorlog, was om alle potentiële Poolse weerstand te onderdrukken d.m.v. willekeurige moordpartijen en deportaties.

Hoewel de joodse bevolking gedwongen was om de davidster te dragen en naar getto’s te verhuizen, ontsnapte het over het algemeen aan de afschrikwekkende uitbarsting van de terreur die de Duitsers tegen de christelijke Polen gebruikten. (2)

“(…) In het door de Duitsers bezette Polen in de jaren 1939-1942, degenen wiens levens het meest bedreigd waren, waren Polen.

Volgens de Joodse historicus Szymon Datner, de verhouding van de door Duitsers vermoorde Polen en Joden in die periode was 10: 1.
Dat wil zeggen dat op 10 door de Duitsers in die drie jaar vermoorde Poolse burgers, negen waren Pools en één was Joods (red.: en vaak was het iemand uit de Poolse intelligentsia)(…)”.

“(..) Volgens de Joodse bronnen (…) in gevaarlijke situaties deden de Polen een bandje met de Davidster om. De Joodse spraak kon je voor de razzia’s behoeden (…)” (3).

Drie miljoen christelijke Polen verloren hun levens in de Tweede Wereldoorlog.

Getto’s

Tegelijk met het ontstaan van het Generaal Gouvernement ontstonden getto’s. De Poolse bevolking moest wijken om er plaats voor te maken.

Getto’s waren gigantisch overbevolkt. 

Historicus  Leszek Pietrzak geeft als voorbeeld de getto in Piotrków Trybunalski aan. In 182 huizen moesten 10.000 Joden huisvesten. 

Dit soort omstandigheden zorgde voor uitbraken van epidemieën. 

Mensen stierven er van ziektes maar ook van honger. Elke dag lagen dode mannen, vrouwen, bejaarden en kinderen op straat. 

In januari 1941 stierven 898 mensen in de Warschau getto. In augustus van hetzelfde jaar waren het 5560 mensen.

Tot vandaag hebben historici moeite met het bepalen hoeveel mensen in getto’s waren door honger gestorven. 

In 1941 toen de Duits-Sovjet oorlog uitbrak, hebben Duitsers 360.000 Sovjet  oorlogsgevangenen in het Generaal Gouvernement geplaatst, waarvan 310.000 hebben ze bewust hongerdood laten sterven. (1)


Duitse ‘afrekening’ met de joodse bevolking

Na de aanval op de Sovjetunie in juni 1941, begon een systematische moord op de Poolse Joden. Tegen het einde van de oorlog drie miljoen Poolse Joden kwamen om door het toedoen van de Duitsers.

Het moorden ging gepaard met de roof van joodse bezittingen. Het was een ware obsessie van de Duitse bezetter. 

Aktion Reinhardt. Bron: Die Welt

De echte hel voor de joodse bevolking begon echter pas toen het besluit over de “Endlösung der Judenvrage” viel.

Aktion Reinhardt. Bron: paperblog

De eerste actie volgens dat plan was “Aktion Reinhardt“, wanneer Duitsers bijna 2 miljoen Joden hadden vermoord.

Aktion Reinhardt. Bron: amazon.com.uk

Deze genocide vond vooral in de concentratiekampen Belzec, Sobibor, Treblinka, Auschwitz, Chełmno en Majdanek.

In de gaskamers van deze vernietigingskampen vonden mensen direct de dood.

Daar kwamen ook de bewoners van getto’s terecht, toen de Duitsers in de zomer van 1943 hadden
besloten om de getto’s op te heffen.

De gevolgen van de Duitse dood-industrie

Het beleid van de Duitse bezettende machten, het economisch systeem en de gevolgen daarvan voor de bevolking maakten van het Generaal Gouvernement niet alleen een kolonie. 

De Duitse dood-industrie heeft van het Generaal Gouvernement de grootste begraafplaats van Europa gemaakt.

4 miljoen van de 6 miljoen in de WOII vermoorde Polen, waren bewoners van het Generaal Gouvernement


Nog één keer op een rij

Het Generaal Gouvernement, “Nebenland”, was kolonie van Hitler (3), aangestuurd door de Duitse politie en veiligheidsdiensten. Het betekende:

  • exterminatie van de Poolse bevolking volgens het z.g.n. “Generalplan Ost” (Aktion AB, Palmiry 1940, Aktion Zamosc)
  • fysieke liquidatie van het Joodse gedeelte van de Poolse bevolking
  • doodstraf voor elke vorm van verzet en/of hulp aan Joden
  • concentratie- en werkkampen, dwangarbeid in het Derde Reik voor de Poolse burgers – Duitsers hebben 2000 concentratiekampen (incl. alle afdelingen) op het Poolse grondgebied gebouwd.
  • 50% van de buitenlandse dwangarbeiders in Duitsland waren Poolse dwangarbeiders  
  • massale verdrijving van de Poolse bevolking
  • uitvoer van voedsel uit het GG dat aanzienlijk de export van voedingsmiddelen in het vooroorlogse Polen overtrof
  • verbod op politieke partijen, sociale organisaties, cultuur- en sportverenigingen
  • sluiting van theaters en bioscopen
  • verbod op middelbaar en hoger onderwijs en beperking tot minimum van het basis onderwijs

Naar deel 1, deel 2

Lees meer: deel 1: Het ontstaan van het Generaal Gouvernement

Lees meer: deel 2: Economische uitbuiting van het Generaal Gouvernement

Lees meer: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog

Vorige blog: oorlog tegen de historische waarheid. deel 2: prof. Spanner maakte zeep van menselijk vet.

Bronnen:

(1) “Zakazana historia”/”Kolonia Hitlera”, historicus, dr. Leszek Pietrzak / (“De verboden geschiedenis” – “De kolonie van Hitler”), pag. 48-52.

(2) “Your Life is Worth Mine”, historicus Ewa Kurek, de introductie op de kaft; HIPPOCRENE BOOKS, INC. New York, NY, 1997 – “(…) Duizenden Polen hebben de Joodse levens gered door dagelijks aan de Duitse bevelen weerstand te bieden en eigen leven te riskeren. Een van de meest effectieve reders waren de vrouwelijke, katholieke religieuze ordes. Poolse nonnen, in bijna 200 religieuze instellingen, inclusief scholen en weeshuizen, redden meer dan 1200 joodse kinderen.(…)”

(3) Ewa Kurek: “Polacy i Zydzi: problemy z historia”, WYDAWNICTWO CLIO, pag. 148)/ Sz.Datner: “Las Sprawiedliwych – karta z dziejow ratownictwa Zydow w okupowanje Polsce, Warszawa 1968, s.8) -[ “Polen en Joden: problemen met de geschiedenis”, quote uit het boek van Szymon Datner “Forest of the Righteous”, een kaart uit de geschiedenis van de redding van Joden in het bezet Polen, Warschau 1968, pag. 8]

(4) Pawel Lisicki: “Krew na naszych rekach?”, pag. 87-88 [“Bloed op onze handen?”]

– De tijden, schrijft Pawel Lisicki, waarin Polen nog in het naïeve geloof konden leven dat de wereld ze als medeslachtoffers van de Tweede Wereldoorlog ziet, zijn allang voorbij;

“de gemiddelde Amerikaan, Fransman of Duitser denkt dat de Tweede Wereldoorlog een Holocaust was en dat is alles. Er waren nog mensen, die de Joden redden, maar de rest, de hele miljoenenpubliek keek er passief toe of nam zelfs deel aan de moord. (En dat) Joden alleen stierven, omringd door een zwerm van christelijk gepeupel, die alleen op hun levens en eigendommen aasde (…)]

“Dit zieke, obsessieve verhaal domineert snel de geest. Het wordt een religie, een mythe, een absoluut dogma, die geen weerstand verdraagt. Alles is daarin vervormd en omgekeerd. Hitler is geen misdadiger en moordenaar van volkeren, maar uitsluitend de moordenaar van de Joden; Polen, Serviërs, Russen of Wit-Russen zijn (red. IV in dit verhaal) geen afzonderlijke slachtoffers, maar een irrelevante meststof van de geschiedenis. (…)” – Ireneusz T. Lisiak: “Zaklamany Holokaust”, pag. 16 [“De verkeerde voorstelling van de Holocaust”]

Blog#47: Duits mediaconcern voert oorlog tegen de historische waarheid in Polen. Deel 2: professor Spanner maakte zeep van menselijk vet.

Vervolg op deel 1.


Inleiding

Met het feit dat Duitsers zeep van menselijk vet tijdens de Tweede Wereldoorlog in Gdansk maakten, ben ik vanaf mijn kindertijd opgegroeid. 

Voor mij was het een gegeven en ik stond er nooit stil bij dat het in de wereld onbekend kon zijn of zelfs een onderwerp van ontkenning of aanval kon worden. 

Geboren en getogen in Gdansk ging ik vaak lopend naar het centrum van de stad. Door het park langs het academisch zwembad en dan de Laan der Overwinning (Aleja Zwyciestwa) over.

Het zebrapad eindigt precies tegenover het Anatomisch Instituut van de Medische Academie. 

Marmer gedenkmonument. Bron: historia.trojmiasto.pl

Een herdenkingsbord aan de voorgevel van het gebouw herinnert aan deze misdaad uit de Tweede Wereldoorlog.


Zofia Nałkowska in Nürnberg

De vroegste getuigenissen daarvan  lezen we in het boek “Medaliony” van Zofia Nałkowska (1884-1954). 


Zofia Nałkowska. Bron: prabook

Zofia Nałkowska, schrijfster en journaliste deed verslagen van de processen in Nürnberg.

Haar werk voor de commissie die het onderzoek naar de nazi-oorlogsmisdaden deed, vormde een inspiratiebron voor haar verzameling korte verhalen “Medaliony” (Medallions) uit 1946.

De auteur geeft de waarheid over die dagen weer – de waarheid die is vervat in de woorden van degenen die het hebben gezien en het hebben overleefd. 

Ze schrijft rechtstreeks over het Duitse wetenschappelijke instituut waar de productie van zeep uit menselijk vet plaatsvond, over het lijden en de dood van vrouwelijke gevangenen in vernietigingskampen, over verschillende methoden van het uitroeien van Joden en het vergassen van kinderen in Auschwitz. (1)


De eerste onderzoekscommissie

Het was mei 1945 toen de eerste speciale commissie, onder leiding van de burgemeester van Gdansk, in het kleine gebouw van het maceratorium aan het Instituut voor Anatomie in Gdansk arriveerde.

Haar directeur, prof. Rudolf Maria Spanner was inmiddels sinds twee maanden in Duitsland. 

Zeep. Bron: niezwykle.com


Vier platte stukken massa met zeepstructuur in een grijs-gele kleur met witte afzettingen stond in het centrum van de belangstelling van de commissie. (2)

De In het instituut aangetroffen lichamen. Bron: focus.pl
Laboratorium van het Anatomie-instituut in Gdansk, 1945. Bron: trojmiasto.pl

” (…) Eerst komen ze in een kelder, waar in een paar enorme kuipen de lichamen liggen, bewaard in een uitstekende staat.

In een ander bad liggen afgesneden hoofden.

Daarna gaan ze naar een klein gebouw van rood baksteen.

Daar treffen ze een ketel in het haard aan, bedoeld voor het koken van menselijke torso’s die van de huid zijn ontdaan.

In een glazen kast, op de planken liggen gekookte schedels en botten, en in een mand – geprepareerde stukken menselijke huid.

Ze zien ook een kachel waarin afval en botten werden verbrand. Er zijn stukken witte zeep en vormen op de tafel.(…)”. (3)

Geruchten over een “zeepfabriek van mensen”, maar ook berichten over de geheime transporten met lijken naar het instituut tijdens de oorlog waren weid verbreid. 

Stanislaw Byczkowski, toxicoloog, die het laboratorium van Spanner op 17 april 1945 onderzocht, schreef later in zijn memoires dat ‘afgezien van andere werkzaamheden, werden hier pogingen ondernomen om zeep van menselijke resten te maken”. (4)

In de tijd waarin de omvang van de door de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog gepleegde misdaden werd ontdekt, was hier niets bijzonders aan.

In het eerste naoorlogse nummer van het dagblad “Dziennik Baltycki” kon men in een groot artikel lezen dat “al in de Eerste Wereldoorlog meldingen waren dat Duitsers zeep van menselijk vet maakten”. Niemand was echter toen in staat een bewijsmateriaal te leveren. (4)

Laborant van Spanner

Op 6 mei 1945 hebben de veiligheidsdiensten Zygmunt Mazur, één van de laboranten van prof. Spanner aangehouden. Mazur bekende.

Hij liet ook een huisrecept voor de productie van zeep zien, die Gertrud Koytek, medische assistente van prof. Spanner had meegebracht. (4)

” (…) De ondervraagde spreekt over het productieproces, het verwerven van menselijke lichamen uit gevangenissen en ziekenhuizen voor krankzinnigen (…) Hij weet ook niet wat de professor met de kant-en-klare zeep deed. Hij vermoedt dat de professor het verboden heeft om te praten over wat ze deden omdat “burgers” daarachter konden komen en onnodige onrusten veroorzaken. Hij is zich niet van bewust dat het maken van zeep van menselijk vet een misdaad was. Hij geeft toe dat hij deze zeep zelf heeft gebruikt, hij walgde in eerste instantie zelf, maar het schuimde goed en werd gebruikt voor het wassen. Ten slotte voegt hij eraan toe dat “in Duitsland, je kunt zeggen, mensen iets kunnen doen – uit het niets …“(…)”. (3)

Collega’s van Spanner

(…) s Middags zijn de collega’s van prof Spanner voor het verhoor aan de beurt. Beiden zijn artsen en beweren dat ze niets van de productie van zeep uit menselijk vet wisten. Beiden zijn het erover eens dat Spanner daar toe in staat was. De lange dokter rechtvaardigt de procedure van Spanner met een bevel dat hij kon krijgen en die hij heeft uitgevoerd omdat hij een “straflied van de partij” was. Zijn metgezel is ervan overtuigd dat het gedrag van de wetenschapper te wijten is aan de economische toestand van Duitsland, dat toen “een groot gebrek aan vetten” ervoer.(…)”. (3)


Nieuw onderzoek uit 2002

Op verzoek van de Duitse minderheden in Polen heeft het Poolse Instituut voor de Nationale Herinnering een nieuw onderzoek in 2002 opgestart. 

Dit onderzoek bevestigde definitief de feiten uit de verslagen van Zofia Nalkowska. 

Spanner, wereldberoemde kandidaat voor de Nobelprijs

prof. Rudolf Spanner. Bron: verzameling van Janusz Uklejewski.


Duitse professor Rudolf Spanner leidde het Anatomisch Instituut voor Medische Academie in Gdansk tijdens de Duitse bezetting van Polen in de Tweede Wereldoorlog. (5)

Het Poolse Senaat in Gdansk benoemde de Staatsacademie voor Praktische Geneeskunde op 4 december 1934 . Haar doel was praktisch medisch onderwijs als voortzetting van de theoretische studies aan andere universiteiten.

Nadat de Duitsers Polen in september 1939 hadden bezet en in het Derde Rijk ingelijfd, kreeg de academie een bredere bestemming. 

Om de rang van de universiteit te verhogen, werden medewerkers uit het Derde Rijk naar Gdańsk gebracht.

Prof. Rudolf Spanner was één van hen. Hij heeft de leerstoel anatomie en embryologie in het voormalige Pallottine-gebouw op de hoek van de Laan der Overwinning (al. Zwycięstwa) en de Maria Skłodowska-Curie laan overgenomen.

Spanner, een wetenschapper uit Koblenz, vanaf 1936 lied van de NSDAP, wereldberoemde specialist in placenta, vasculaire systeemverbindingen en in het maken van preparaten. 

In 1939 werd hij genomineerd voor de Nobelprijs op het gebied van fysiologie en geneeskunde voor zijn werk aan nierfysiologie. (4)


Een van de zwartste kaarten uit de WOII

De activiteiten van Spanner behoren tot “één van de zwartste kaarten uit de Tweede Wereldoorlog“, zegt Witold Kulesza, hoofd van de Commissie voor de vervolging van misdaden tegen de Poolse natie in Gdansk. 


Hij benadrukte tegelijk, dat als Spanner nog in leven was, zou niemand hem van de nazi-misdaden kunnen beschuldigen. Eventueel voor het wissen van sporen van de misdaden, door de lijken te vernietigen.

Bron: holocaust.cz


Lijken voor de experimenten kwamen o.a. uit een psychiatrisch ziekenhuis in Kocborowo, uit een gevangenis in Koningsberg en ook uit de vernietigingskamp in Stutthof in de buurt van Gdansk. 

Plattegrond van Stutthof. Bron: wikipedia


Spanner ontkende het laatste, maar zijn medewerkers bevestigden het tijdens het proces in Nürnberg. (5)

Spanner praatte altijd over een “Post-handhavingsmateriaal”, d.w.z. een lijk na onthoofding met een guillotine, minder vaak na ophanging.

In één geval was er zeker sprake van lichamen van de Poolse verzetsstrijders, die de Gestapo had gedood. Spanner ondertekende hun overlijdensaktes. (4)

Experimenten van Spanner waren helemaal niet zo vreemd in die tijd, benadrukt Witold Kulesza.

Als voorbeeld geeft hij de activiteiten van één van de Duitse wetenschappers aan de universiteit in Poznań, die schedels van de Polen en Joden aan het Natuurhistorisch Museum in Wenen verkocht om ze in het z.g.n. rassenkast te tentoonstellen. (5)


De zeep, het bewijs in Den Haag

Het onderzoek wees uit dat de door Spanner gemaakte zeep voor het schoonmaken van kamers en tafels in het prosectorium werd gebruikt. 


De zeep had een onaangename geur – verklaarden de getuigen – daarom werd er amandelolie aan toegevoegd.


Het is vastgesteld dat het team van Spanner erin slaagde om tientallen tot enkele tientallen kilo zeep van menselijke lijken te produceren


Deze zeep was één van de materiële bewijzen van de nazi-misdaden tijdens de rechtszaak in Nürnberg tussen november 1945 en de november 1946. 


De pot met zeep wordt nu samen met de volledige documentatie van het proces van Nürnberg opgeslagen in de archieven van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag.


Professor Stołyhwo, die een monster van deze zeep heeft getest, zei dat zeep op een natuurlijke wijze tijdens het smelten van menselijke lijken ontstaat.

In dit geval echter voegde men kaolien eraan toe. Dit schuurmiddel maakt zeep geschikt voor gebruik en “voor mij – zei prof. Stołyhwo – is het een schending van de ethiek“.

De Amerikaanse FBI heeft het stukje zeep onderzocht en geen menselijke DNA of haren gevonden. (5)


Nieuwe getuigen

Tijdens het nieuwe onderzoek naar de activiteiten van Spanner uit de Tweede Wereldoorlog hebben zich 20 nieuwe getuigen aangemeld – zei officier van justitie, Piotr Niesyn – o.a. de voormalige Poolse soldaten, de militie en de gevangenen van de concentratiekamp Stutthof.


De officier van Justitie kreeg de gelegenheid om een ander stukje bruine zeep afkomstig van het Instituut te onderzoeken.

De uitkomsten daarvan bevestigden dezelfde eigenschappen als die van de zeep in Den Haag. 

De onderzoekers beschikten bovendien over documenten van de eerste inspectie van het Anatomisch Instituut gemaakt direct na de bevrijding van Gdansk in 1945. (5)


Spanner nooit vervolgd

Spanner werd in Duitsland in 1947 en 1948 aangehouden en verhoord.

Tijdens het verhoor, zei hij, dat hij zeep van menselijk vet alleen voor de impregnatie van gewrichtsbanden gebruikte. Het onderzoek naar zijn zaak werd toen gestaakt.


Alleen de Britten hadden de stappen tegen Spanner ondernomen en ze wisten hem van de universiteit van Keulen te verdrijven.


Spanner werkte vervolgens als een reguliere arts in Sleeswijk-Holstein. Hij stierf in 1960 in Keulen. (5)

Vorige blog: Deel 1

Bronnen:

(1) Zofia Nalkowska, “Medaliony”/’Medaliony’: https://klp.pl/medaliony/

(2) https://historia.trojmiasto.pl/Profesor-samo-zlo-n101295

(3) Zofia Nalkowska, “Medaliony”, ‘Profesor Spanner’: https://klp.pl/medaliony/a-6073.html

(4) https://historia.trojmiasto.pl/Profesor-samo-zlo-n101295

(5) https://wiadomosci.wp.pl/w-gdansku-produkowano-mydlo-z-tluszczu-ludzkiego-6036251797471873a

Blog#45: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII – Het Generaal Gouvernement (GG), het meest uitgebuit en vernietigd gebied uit alle door Duitsland tijdens de oorlog bezette gebieden. Deel 2: De economie van het Generaal Gouvernement

Inleiding

Het Generaal Gouvernement 1942. Foto: Wikipedia

De administratie van het Generaal Gouvernement was direct aan de economie van het gebied verbonden. Het betekende:

uitvoer van het Pools bezit naar Duitsland. Binnen enkele maanden veranderde het Generaal Gouvernement in een ‘leeg orgaan’ zoals Hans Frank het noemde

germaniseren van het bezit van de Poolse Joden. Volgens Frank “moesten Joden zo snel mogelijk uit de economie verdwijnen”.

instellen van verplichte voedselquota voor de Poolse landbouw, die de Duitse machthebbers systematisch verhoogden, en het principe van collectieve verantwoordelijkheid

verplichting en dwang voor de Polen om in het voordeel van de Duitsers te werken

Roof en het germaniseren

Binnen een week na het publiceren van het decreet van Hitler heeft Hans Frank de richtlijnen voor de economische taken van het GG bekend gemaakt.
De administratie van de Duitse bezetter begon dit beleid onmiddellijk te realiseren. Het doel was allerlei grondstoffen, schrot, machines, gehele bedrijven, onroerend goed en alles wat voor de Duitse economie waardevol was onmiddellijk uit het GG weg te voeren.
Volgens Hans Frank moest Polen behandeld worden als kolonie, en de Polen als slaven van het “grotere Duitse wereldrijk”.
Binnen enkele maanden bleef in het GG niks meer over. Frank noemde het GG een “leeg organisme”.
Transport van de Poolse ondernemingen ging moeilijker. De leiding van de Wehrmacht vond dat de waardevolle voor het Derde Rijk Poolse bedrijven beter in het GG konden blijven om daar ten bate van het Rijk te produceren.
Duitse overheid moedigde de Duitse ondernemers aan om de aansturing van de bedrijven in het GG op zich te nemen.
Voor velen van die Duitse ondernemers was het een kans om snel een fortuin op te bouwen.
Oscar Schindler. Foto: Svitavy, Kam po Cesku

Een van hen was Oscar Schindler.
Een mislukte ondernemer en een Duitse spion in het Sudetenland hoopte op een snelle en makkelijke verrijking.
Ook de eigenaar van het bedrijf Hugo Schneider AG (HASAG) uit Leipzig zag een soortgelijke potentie in het Generaal Gouvernement.

Herdenkingsbord, dwangarbeit. Foto: zwangsarbeit in Leipzig.de
Dankzij de ondersteuning van de Duitse administratie in het GG en de Wehrmacht is zijn bedrijf binnen twee jaar van een middelgroot tot de belangrijkste producent van de bewapening in het GG geworden.

HASAG, kamp in Czestochowa Polen. Foto: Wikimedia Commons HASAG, kamp in Czestochowa Polen. Foto: Wikimedia Commons[/caption]

Systematisch vergrootte hij het aantal fabrieken en gebruikte Joden als de goedkoopste arbeidskrachten.
Duitse medewerkers van zijn fabrieken waren hier ook mee gebaat. Ze verdienden geld en genoten privileges, waar ze tot dan toe alleen van konden dromen.
Duitse ondernemers kwam in het Generaal Gouvernement niet alleen om de Poolse bedrijven over te nemen.
Het decreet van Hans Frank d.d. 24 januari 1940 gaf Duitsers “bij wet” de mogelijkheid om elk privaat bezit in het Generaal Gouvernement in beslag te nemen, als het “algemeen belang” het vereiste.
Dit gaf veel ruimte voor eigen interpretatie van wat “algemeen belang” was, schrijft historicus, Leszek Pietrzak.
Voor dit doel heeft Hans Frank een vertrouwenskantoor in het leven geroepen, dat direct onder zijn controle viel.
In gevolg daarvan verliezen Polen niet alleen hun bedrijven, maar ook hun bezit. Onder de nieuwe Duitse beheerders waren zowel de ondernemers als privé personen.
Siegfried Kepper, oud gediende van de NSDAP en boer uit Oost Pruisen kwam in het Generaal gouvernement toen hij hoorde over schitterende bezittingen in voormalig Polen. Hij zou ze voor niets of zeer goedkoop kunnen verkrijgen.
Zijn succes was niet zo groot als die van Schindler maar het is hem gelukt een van de aristocratische eigendommen in de buurt van Krakau te bemachtigen.
Het germaniseren van de Joodse ondernemingen begon direct.
Op deze wijze zijn 100.000 Joodse ondernemingen, vooral in de detailhandel in beslag genomen. Deze roof kreeg massaal karakter, toen de genocide op het Joodse gedeelte van de Poolse bevolking begon.

Arbeidsplicht en arbeidsdwang

Het koloniale karakter van de Duitse machthebbers was nog meer op het gebied van werk zichtbaar .
Voor de Polen bestond arbeidsplicht in de landbouw. Voor de Poolse Joden gold echter arbeidsdwang.
Duitsers snapten heel snel dat zonder drastische maatregelen zou hen nooit lukken om voldoende arbeidskrachten te vinden.
Ten minste één miljoen Polen moest naar Duitsland gaan om daar voor de Duitsers te werken. Hans Frank stelde verplichte aantallen van werknemers in voor de gemeentes in het Generaal Gouvernement.

Duitse politie en de veiligheidsdiensten organiseerden razzia’s.

Razzia’s tijdens de Duitse bezetting van Polen. Foto: wikipedia Razzia’s in Bydgoszcz. Foto: commons wikipedia
Bij elkaar kwam 1,3 miljoen Polen in het Derde Rijk terecht, waar ze in de Duitse industrie en landbouw moesten werken.
Het was slavenwerk, dat tot roofbouw op de gezondheid en zelfs tot de dood leidde.

Dwangarbeid voor de Polen in het Derde Rijk en de verplichting om een letter “P” te dragen. Foto: Expolis

Voor de Poolse Joden gold de arbeidsdwang. De Jodenraad registreerde de joodse arbeidskrachten volgens beroep, verdeelde ze in arbeidskolommen, en betaalde ze ook. Joden moesten vaak een zinloos of vernederend werk verrichten.
Een deel van hen moest Polen in bedrijven vervangen. De meerderheid kwam echter in de dwang werkkampen terecht, waar de vreselijke omstandigheden heersten.

Landbouw in het Generaal Gouvernement

Voor de Duisters was landbouw in het GG van bijzonder economisch belang. Daarom verhoogden ze de lasten voor de Poolse boeren systematisch. In 1942 bedroegen ze 40% van de totale oogst.
Duitsers pasten het principe van collectieve verantwoordelijkheid bij het niet nakomen van de verplichtingen.
De Verzwaring van lasten voor de Poolse boeren was catastrofaal voor de civiele bevolking, voor wie het verkrijgen van voedsel de grootste dagelijkse uitdaging vormde.

Bron:

historicus dr Leszek Pietrzak, “Zakazana historia nr 14″/’Zlodzieje Europy’, 2016 pag. 43-48 (“Verboden Geschiedenis”, nr 14/”De dieven van Europa”, 2016, pag. 43-48)

mijnpolen.nl