Categorie: 1939-1944 Pagina 1 van 3

Blog#64-afbeelding

Blog#64: 1939-1945: pro-Sovjetbeleid van de Amerikaanse administratie, communisten in Hollywood en hun strijd tegen Polen. Deel 3: Hollywood’s Joden en hun verleden

“Van de 86 producenten in Hollywood waren 53 Joden, immigranten uit Oost-Europa. Onder degenen die verantwoordelijk waren voor de plots van de films was een groot aantal Joden” (1)  

Koch, Lubitsch en Epstein waren belangrijke politieke agenten in Hollywood. (2) Volgens scenarioschrijver Julius Epstein: “De aanwezigheid van de Joden had zo’n grote invloed op Hollywood dat zelfs heidenen dachten ‘in het Joods.’” (3)

De Joodse immigratie was een generatie eerder in Amerika dan de Poolse diaspora. De Vaudeville en Broadway, en later de radio hadden al bepaalde etnische types voortgebracht. (4) Het [Amerikaanse] publiek was al gewend geraakt aan bepaalde types met bepaalde nationaliteiten. (5)

De Joden en Ieren vonden snel hun plaats in de amusementsindustrie en op het toneel werden ze het meest zichtbaar. Italianen iets minder. De karakters van de Joden stonden, in vergelijking met die van de Ieren, minder vaak op de voorgrond, hoewel zij bijna zonder uitzondering met sympathie werden voorgesteld. (6)

Warner Brothers
Warner Brothers. Bron: discodisco.com.jpg

Weinigen weten dat de bekende, grote filmproducenten in Hollywood kwamen uit Polen.

We hebben het over Jack en Harry Warner uit centraal Polen, Samuel Goldwyn (Szmuel Gelbfisz) uit Warschau, Louis B. Mayer uit de omgeving van Minsk in het oostelijke grensgebied.

Samuel Goldwyn
Samuel Goldwyn. Bron: notrecinema.com

Ook de Hollywood sterren als Paul Muni (Mehilen Weisenfreund) uit [Poolse] Lwów onder de Oostenrijkse partitie en Al Jolson (Asa Joelson) uit de oostelijke grensgebieden van Polen. Het lijkt erop dat geen van hen een band had met de Poolse gemeenschap in Amerika of dat ze na 1918 hun gehechtheid aan Polen benadrukten. (7)

Louis B. Mayer
Louis B. Mayer. Bron: notrecinema.com.jpg

In de jaren voorafgaand aan de oorlog had Polen een slechte reputatie onder de Joden. De reden daarvan is complex volgens Biskupski, en de geschiedenis van de Pools-Joodse relaties is tot de dag van vandaag in Amerika nog niet verteld.

Toen Polen in 1919 voor onafhankelijkheid vocht, kwamen er geruchten naar Amerika dat de Polen de Joodse bevolking niet goed behandelden, later bleek dat overdreven.

Pools-Joodse relatie, 1772-1919

Tijdens de 123 jaar durende bezetting van Polen zochten Polen de gewone menselijke solidariteit. Ze zochten het overal ter wereld, maar vooral onder diegenen die het land sinds de eeuwen bewoonden, en er bijzondere bescherming in genoten.

boek, 'Polish-Jewish Relations: Byond The Limits Of Solidarity1939-1945:
Boek, ‘Polish-Jewish Relations: Byond The Limits Of Solidarity’. Bron: goodreads.com

De houding die Joden, de grootste na de Poolse bevolking groep in Polen *) aannamen, noemde men bij de naam: ‘de enorme ondankbaarheid en het regelrechte verraad‘ (16)

Volgens Joodse historicus, Majer Balaban “begrepen [Joden] de bezetting niet, het interesseerde hen niet dat drie mogendheden de deling van Polen hadden ondertekend’. ‘Ze aanbaden de indringers en zwoeren hen de loyaliteit.'” (8) “Met een uitzondering van 1-2% hebben Joden tijdens de 123 jaar gevangenschap van Polen geen solidariteit getoond. Ze hebben geen deel aan de strijd en de opbouw van de nieuwe Poolse staat genomen. Ze waren echter de eersten, die van de nieuw gewonnen onafhankelijkheid wilden profiteren door mede eigenschap van Polen te eisen.” (9)

Dus op het moment toen de Polen hun onafhankelijkheid in 1918 hadden herwonnen, één ding werd duidelijk dat “de Joodse ‘natie’ geen vertrouwen, respect en solidariteit van de opgebouwde Poolse staat verdiende“. Deze overtuiging werd versterkt door de Joodse claims op het Poolse grondgebied. Het gebeurde voordat nog de laatste strijd voor de onafhankelijkheid moest worden gewonnen. Op 21-22 oktober 1918 vond de zionistische conferentie in Warschau plaats. Izaak Grünbaum eiste van de Poolse staat een constitutionele garantie voor de nationale autonomie voor de Joden in Polen. (10)

Door dit te accepteren zou Polen in een soort corporatie veranderen. In Polen, vanaf het moment van het herwinnen van de onafhankelijkheid in 1918 hadden de Joodse, Ruthenische [Russische] en Duitse minderheden gelijke rechten met de Poolse bevolking. Ze waren op gelijke wijze in alle gezamenlijke organen vertegenwoordigd. Als ze daarnaast nog afzonderlijke lichamen kregen, zouden de Polen als de enige natie tot een rol van paria in hun eigen land gereduceerd worden. Dat kon niemand accepteren. (11)

Versailles
Treaty of Versailles. Bron: creativewebquest.com

Het is ook het moment waarop de, inmiddels een eeuw durende, vijandige propaganda van de Joodse organisaties tegen Polen begon. In 1919 had het zoveel invloed, dat men Polen in het verdrag van Versailles slechter behandelde dan de verliezers van de Grote Oorlog, de Duitsers. 

Een Joods verhaal, de haggada

“In de joodse cultuur is de haggada een verhaal, een soort saga waarin het niet zozeer gaat om de getrouwe weergave van de gebeurtenissen die aan de basis liggen van het verhaal, maar om de moraal die eruit moet worden getrokken. Het verhaal is dus zo samengesteld dat de eerder ontworpen moraal zich opdringt aan de luisteraar (…), maar de waarheid heeft er niets mee te maken, want het gaat om moraal.” (12)

De kinderen van Joodse immigranten in Amerika wisten niets over het Poolse verleden van hun families, zoals Albert Maltz en Walter Bernstein getuigden. (13)

Een uitspraak van John H. Lawson, dat zijn ‘grootouders ‘uit het Poolse getto **) ontsnapten‘ (13) was historisch onjuist. Deze generatie mensen ontsnapte van onder de Russische partitie. (14) In gevolg van de deling van Polen eind achttiende eeuw bestond Polen niet meer op de kaart van Europa. In Rusland waren getto’s niet toegestaan.

bezetting van Polen 1772-1919
Bezetting van Polen 1772-1919 – deling tussen Russland/groen, Pruisen/blauw en Oostenrijk/bruin. Bron: pl.wikipedia.org

Ook de verhalen van de vader van Harry en Jack Warner waren verzonnen en negatief over Polen. Hij verliet het door Rusland bezet Polen in 1883. In zijn biografie vertelt hij over de ‘Poolse politie‘ die Joden belette om de Thora te lezen. Nogmaals Polen bestond toen niet, en hoewel de tsaristische staat Joden ongunstig was, had hij geen mogelijkheid of er zin in om te voorkomen dat de enorme bevolking van de [red. toen bezette] Poolse gebieden de Heilige Schrift zou lezen. De informatie over pogroms was ook onjuist. (14)

Jack en Harry Warner konden of wilden niet de echte naam van hun familie onthullen, zelfs niet aan hun eigen kinderen. (13) Hal Wallis (Aaron Blum Wolowicz), het best bekend als producer van Casablanca, The Adventures of Robin Hood, en True Grit, samen met vele andere grote films voor Warner Bros in Hollywood wilde niet dat zijn verleden bekend werd en gaf zijn echte naam niet op. Hij had zijn verleden uit zijn leven gewist. (13)

Interessant is dat de anticommunistische emigranten uit Rusland na 1941 niet meer zo anticommunistisch waren. 

Na 1941 heerste de wijdverbreide en terechte overtuiging dat de Sovjet-Unie een centrale rol speelde in de strijd tegen het nazi-Duitsland. Dit uitte zich in de sympathie van veel Joden uit de filmbranche voor de Sovjet-Unie, ondanks hun angst voor het communisme en afkeer van het traditionele Russische antisemitisme. De “Amerikaanse Joden‘, zo schrijft Novick, ‘waren tijdens de oorlog de vurigste aanhangers van het Rode Leger‘. Voor de Polen, die wisten wat het Rode Leger met de Polen deed, was dit een verwerpelijke houding. (15)


Volgende blog: Deel 4: Drie oorlogsfilms over Polen

Vorige blog: Deel 2: Hollywood’s motieven

___________________________

*) Het is onmogelijk de geschiedenis van de Poolse Joden in de periode van de Tweede Republiek te begrijpen, evenals de vroegere betrekkingen tussen de twee gemeenschappen, zonder de omvang van de Joodse bevolking te beseffen. (…) Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog waren er ongeveer 3,4 miljoen Joden in Polen.
In Warschau woonden in de jaren dertig ongeveer 355 duizend Joden (meer dan 30% van de totale bevolking van de hoofdstad). Het was meer dan in heel Palestina. In Lodz vormden zij ongeveer 205 duizend mensen (33% van de totale bevolking), meer dan in heel Frankrijk. In Krakau waren er voor het uitbreken van de oorlog bijna 60 duizend Joden (26 %): meer dan in Italië. In 1939 telde Tarnów 56.000 inwoners, waarvan ongeveer 25.000 Joden (45 %). Dat betekent dat er in de stad evenveel Joden woonden als in heel Zwitserland. In Nowy Sącz waren er 10.000 Joden (30 %), heel wat meer dan in Zweden. Bron: Włodzimierz Knap: https://www.naszahistoria.pl/zlozone-relacje-polskozydowskie-w-ii-rp/ar/10521562

**) over getto’s: “De meeste Poolse Joden, d.w.z. 85% woonden in getto’s voor de Tweede Wereldoorlog, en in Polen sinds de eeuwen. (…) Het was echter geen Poolse uitvinding, zoals sommigen proberen dit te verklaren met het ‘Pools aangeboren antisemitisme’. Sinds de middeleeuwen leefden Joden in afzondering. Het was ook hun eigen keuze.
Vooral in reactie op de vervolging in West-Europa in de 13e tot 15e eeuw, zijn Joden steeds meer geneigd zich in hun eigen kring te vestigen. Door de nationale en religieuze banden aan te halen, proberen ze hun culturele en religieuze onderscheid te redden.
Voor Joden was getto hun thuis, een dagelijks leven. ‘In zo’n wijk zou geen Joodse huisbezitter, een huis aan een christen verhuren, ongeacht of het een Pool, Duitser of Tsjech was. Dit was om fundamentele redenen onmogelijk. Voor een vrome Jood is het een zonde om een vreemde in zijn huis te hebben. Het huis is een gemeenschap'” – Władysław Bartoszewski, Poolse Jood, overlevende van de Holocaust, lid van de Home Army (het Poolse ondergrondse leger) in 1939-45
Bron: Ewa Kurek “Poza granica solidarności. Stosunki polsko-zydowskie 1939-45”, pag. 39; meer lezen: Blog#53

Bronnen:

Poolse versie van het boek van Mieczysław B.B. Biskupski: “Hollywood’s war with Poland 1939-1945“, The University Press of Kentucky, 2010; Internet verkoop: fijorre@fijorr.com/www.fijor.com – prof. M.B.B. Biskupski is een Amerikaanse historicus aan Central Connecticut State University, VS:

(1) voetnoten (22) pag. 352

(2) pag. 334

(3) pag. 352

(4) pag. 58

(5) pag. 61-63

(6) pag. 57-59

(7) pag. 47-49

(8) dr Ewa Kurek: “Voorbij de grens van solidariteit. Pools-Joodse relaties 1939-1945” pag. 53-54

(9) idem, pag. 71

(10) idem, pag. 68-69

(11)  idem, pag. 71; uit het parlementair verslag, november 1920, l.59

B.B. Biskupski: “Hollywood’s war with Poland 1939-1945“:

(12) Stanislaw Michalski/Voorwoord in de Poolse uitgaven – ‘Na pograniczu snu i jawy’ [Op de grens van droom en werkelijkheid], pag. 15

(13) pag. 353

(14), pag. 363

(15) pag.51

(16) Ewa Kurek: “Voorbij de grens van solidariteit. Pools-Joodse relaties 1939-1945”, pag. 68

Blog#63: 1939-1945: pro-Sovjetbeleid van de Amerikaanse administratie, communisten in Hollywood en hun strijd tegen Polen. Deel 2: Hollywood’s motieven

Inleiding

Hollywood kon eigenlijk makkelijk een negatief beeld van Polen en de Polen creëren, omdat Polen niet bestond in de belevingswereld van de Amerikanen en de Amerikaanse regering.

Verder was Hollywood pro-Sovjet. Vele scenarioschrijvers in Hollywood hadden lidmaatschap van de communistische partij. (1)

Hollywood faciliteerde de geopolitieke plannen van de Sovjet-Unie
comintern congres 1935
Komintern. Bron: konfront.dk

De “subversieve activiteiten” van de communisten in Hollywood was niet het citeren van Karol Marx, of het oproepen tot rebellie en het omverwerpen van het kapitalisme, schrijft Biskupski. (2)

De belangrijkste taak van de communistische partij in Hollywood was om ‘het buitenlands beleid van de Sovjet-Unie te ondersteunen, steun voor dit beleid te zoeken in de oorlog met Duitsland en de uitvoering van haar geopolitieke plannen te faciliteren‘. *)

gevolg van Ribbentrob-Molotov pact voor Polen
Vierde deling van Polen, 1939. Bron: printerest.co.uk

De Sovjet-Unie voerde een vijandelijk beleid ten aanzien van de Poolse soevereiniteit en zijn territoriale integriteit. Het was al voor 1941 duidelijk.

Het herstel van een onafhankelijk Polen binnen zijn historische grenzen en onder een wettige regering zou een lastig obstakel zijn voor de verovering van Europa door de Sovjet-Unie.

Daarom was het schaden van de Poolse zaak in de Verenigde Staten een belangrijk doel voor de aanhangers van de Sovjet-Unie, vooral voor de leden van de partij, die verplicht waren de vitale belangen van Sovjet-Rusland te behartigen. (3)

Voor de Polen zaten de omstandigheden niet mee. Vóór 1939 waren er geen Polen in Hollywood, die instinctief de Poolse zaak zouden verdedigen. De Poolse gemeenschap was zwak, afwezig en de druk op assimilatie in Amerika was groot. De Poolse regering in ballingschap was in een zwakke, afhankelijke positie om een verschil te maken.

new deal roosevelt
New Deal van Roosevelt. Bron: britannica.com
De New Deal van Roosevelt and de grillen van Moskou

Hoewel Washington geen enkele slechte wil toonde tegen Polen, was de nauwe samenwerking met Moskou de hoeksteen van de Amerikaanse oorlogsstrategie en fundamenteel voor de totstandkoming van een naoorlogse wereldorde, de z.g.n. New Deal.

the new deal critics
The New Deal critics. Bron: slideshare.net

In feite paste de regering-Roosevelt zich aan de grillen van Moskou wat Polen betrof. De Amerikaanse films moesten de oorlog laten zien op een manier die de samenleving gauw tevreden maakte om het beleid van de regering te accepteren.

Het Bureau of Motion Pictures (BMP), opererend binnen het Office of War Information (OWI), maakte er een punt van om ‘Hollywood Rusland’ positief te laten uitbeelden en kwesties te elimineren die de Sovjet-Unie (USSR) in een negatief daglicht zouden kunnen stellen. Omdat de acties van de Russen tegen Polen een reeks aan misdaden waren, lag de zaak ‘Polen’ bijzonder gevoelig. (4)

OWI. Bron: foreignaffaires.com
Office of War Information, OWI. Bron: foreignaffeirs.com

Polen waren ervan overtuigd dat de OWI vijandig stond tegenover Polen en extreem pro-Russisch was. Dit wordt bevestigd door de memoires van Phillip Dunne, mede-oprichter van de Screen Writers Guild/1942 en hoofd van de OWI. Hij had geen idee van Polen en toch beschouwde het als “fascistisch en antisemitisch en achtte de Sovjet-intenties tegenover Polen gerechtvaardigd door de geschiedenis en de ideologie“. Hetzelfde gold voor de BMP, dat ook “bevooroordeeld en propagandistisch” was. (5)

Amerikanen ‘mochten’ niks over de oorlog tegen Polen weten

Voor de Amerikanen begon de oorlog in 1941 met de aanval op Pearl Harbor. Het begin van de oorlog in Europa was voor ze ‘verwarrend en onduidelijk‘, en de Amerikaanse betrokkenheid bij de oorlog in Europa werd tot 1943 uitgesteld.

De Hollywood-filmfabriek deed er alles aan om de belangen van de staat te dienen, door de Duitsers voor te stellen als barbaren, de dodelijke vijanden van de beschaafde wereld.

Tegelijkertijd werd Polen niet genoemd, en het was een ‘verdedigingscampagne die zich onderscheidde door grote opoffering en moed, een enorme, dappere ondergrondse die meedogenloos verzet opleverde, en natuurlijk, de ongeëvenaarde wreedheid van het bezettingsregime‘. (6)

Hollywood besteedde pas in 1942 aandacht aan Polen, en had er geen moeite mee met het extreem negatief afbeelden van Polen. (7)

Films als propaganda- en controlemiddel

De bewijzen dat de partij en haar sympathisanten hun best deden om Polen zwart te maken, zijn te vinden in de Hollywood-scripts en in de evolutie van de inhoud van de films waaraan zij meewerkten. (8)

Als in 1925 zag de Communistische Internationale (de Komintern**)) de mogelijkheid om films als propagandamiddel te gebruiken, en de communistische partij van de VS (CPUSA) er een controlerende rol in te geven. Vanaf het begin van de jaren ’30 begint de Komintern in Hollywood zich te organiseren. (9)

Drie grote secties binnen één jaar
hollywood
Bron: ft.com

In 1934 werd de zogenaamde Hollywood Manufactures Section opgericht. De oprichter ervan, de intellectueel Isaak Romaine onder de naam Victor Jerome, hield zich vooral bezig met agitatie en propaganda.

Voor de sectie rekruteerde hij mensen uit de gelederen van de partij en hij deed beroep op de scenarioschrijvers als “politiek bewusten”. Acteurs zag hij als voor “90% politiek onwetend”. Om de leden van de sectie te beschermen, werden hun lidmaatschapsboeken vernietigd. (10)

Jerome haalde een toneelschrijver John H. Lawson naar New York, en maakte van hem een leider van de Hollywood Communisten.
Lawson vormde met andere communisten in hetzelfde jaar de Screen Writers Guild, waarvan hij voorzitter werd, en een ander lid van de partij John Weber richtte de Screen Readers Guild op. (10)

Lawson rekruteerde en organiseerde Hollywood scenarioschrijvers, legde hen partijlijnen op en disciplineerde de weifelende leden. De scenarioschrijver moest een paar minuten partijpropaganda opnemen, bij voorkeur in een dure scène, om het risico van herhaling te beperken. Volgens Lowson’s zoon was Lawson “blind voor de Sovjet realiteit”.
(11)

Hollywood Anati-Nazi Leage als communistische dekmantel

Otto Katz creëerde de Hollywood Anti-Nazi Leage (1935) als onderdeel van een wereldwijd cultureel werk. In wezen was het een communistische dekmantel voor de uitvoering van het stalinistische beleid in Hollywood. Liga groeide al snel uit en bracht ook niet-communisten samen, die bezorgd waren over het antisemitisme van de nazi’s. (12)

Communistische Partij van USA (CPUSA) tegen Duitsland

Het doel van de CPUSA was niet om het fascisme te bestrijden, maar om de buitenlandse politiek van het Kremlin te steunen en de belangen van de Sovjet-Unie te bevorderen.

“Verzet tegen het fascisme was een variabele tactiek, steun aan het Sovjet-beleid een vaste strategie” (13)

Polen, als het al werd genoemd, werd uitgelachen als een fascistisch land en nazi-bondgenoot. “De Komintern verklaarde Polen “fascistisch” in 1935, en dit was de lijn van de uitvoering van het stalinistische beleid” (14)

De CPUSA behaalde op deze manier haar successen, sympathieën en leden.

Midden jaren dertig pleitte de CPUSA voor een verenigd anti-Hitler front op het internationale toneel en een coalitie ter ondersteuning van Roosevelt, wat haar veel sympathie opleverde bij links, vooral in Hollywood, waar communisten werden gezien als de meest uitgesproken tegenstanders van het fascisme in binnen- en buitenland.

Links domineerde het beeld dat Hollywood van de oorlog gaf. Lange tijd was een ‘fascist’ een doodvonnis en een ‘communist’ een eretitel. Dat wist iedereen. (15)

Communistische Partij van USA (CPUSA) voor Duitsland
Ribbentrop-Molotov pact. Bron: bbc.com

Met het Ribbentrob-Molotov Pact (8-1939), veranderde de partijlijn. Van Hitlers grootste vijand wordt het zijn verdediger.

De propagandastrijd bleek tot dusver zinloos, en aangezien er al een paar dagen geen instructies uit Moskou waren gekomen, ontstond er een onzekerheid over wat er geschreven en gedaan moest worden. Daily Worker, prees het pact als de verdediging van de veiligheid van Polen na de Duitse aanval op Polen, hij steunde het verzet van de Polen, dat de Sovjet-Unie (USSR) Polen zou helpen …. maar dan viel de USSR Polen binnen.

Pravda, het eerste nummer. Bron: reporterzy.info/3688

Op 12 september verklaarde de partij dat beide kanten [red. Duitsers en Polen] schuldig waren en stopte met het prijzen van de Poolse inspanningen. Op 15 september herdrukte de Daily Worker een artikel uit Pravda, waarin “Polen wordt veroordeeld als de ‘onderdrukker’ van het volk‘”.

Op 18 september, de dag na de inval van de USSR in Polen, beschreef de Daily Worker “Polen als een fascistische staat” en de inval van de Sovjet-Unie in Polen als “een redding voor de mensen in Oost-Polen“, “een triomf van de menselijke vrijheid“.

Bron: rarnewspapers.com

Op 19 september veroordeelde het nationaal comité van de CPUSA de oorlog tegen Duitsland en het verzet tegen het fascisme. Tijdens deze bijeenkomst werden beledigingen geuit aan het adres van het “fascistische” Polen (terwijl Polen zich tegen de dubbele invasie verzette) en werd geëist dat er geen stappen tegen Duitsland zouden worden ondernomen. (16)

De Polen waren ervan overtuigd dat de onverschilligheid van de Amerikaanse regering over de informatie en propaganda, en haar “gebrek aan morele steun” aan Polen “de Duitsers het gevoel gaf” dat zij “ongestraft” konden doorgaan.
Ondanks het feit dat de administratie van Roosevelt wist dat “de benarde toestand van de Polen veel erger was dan die van de bevolking van bezet België, Nederland, Noorwegen en Frankrijk”. (17)

Komintern’s directief over Polen
“Red invade Poland”, bron: Chicago Sunday Tribune
communistische internationale
Communistische Internationale, Komintern. Bron: historiek.net

Eind september 1939 beschreef de Komintern haar houding tegenover Polen, namelijk dat het een “reactionair imperialistische, multi-nationale staat is, gebouwd op de onderdrukking van Oekraïners, Witrussen en Joden. Er was geen Sovjetinvasie van Polen, de Sovjets kwamen helpen, het was een ‘humanitaire daad’. En wat het veranderen van de grenzen betreft, “dat dit geen Poolse gebieden waren, maar ‘de Russen onterecht afgepakt.'” (18)

CPUSA ***) volgt de directiven op
cpusa logo
Logo van de CPUSA. Bron: keywordbascet.com

Het hoofd van de Communistische Partij, Earl Browder, publiceerde een overhaast pamflet met de mededeling dat niet het Ribbentrob-Molotov pact de schuld is van de aanval op Polen, maar dat Londen, Parijs en Washington de pogingen van Moskou om vrede in Europa te bereiken saboteerden. En dat Polen alleen gered kon worden als de Polen hun regering dwongen samen te werken met de USSR. Dit waren de vroege, indirecte pogingen om de wettelijke Poolse regering in ballingschap omver te werpen en een regime te creëren dat ondergeschikt was aan Moskou. (19)

Dezelfde woordenschat wordt herhaald in de latere verwijzingen naar Polen, de oorlog en de betrekkingen met de USSR in Hollywoodfilms. In scenario’s, geschreven door partijleden en de zogenaamde “reisgezellen”, mensen die geen partijleden waren maar bekend stonden als sympathisanten van de partij, werd Polen afgeschilderd als een “fascistische staat, niet beter dan het nazi-Duitsland”. (20)

De partij verspreidde stereotypen over het vooroorlogse Polen, over de “verrotte adel”, dat het land geen sympathie verdiende toen de Duitsers het binnenvielen”. Dat 17 september 1939 was slechts de verplaatsing van Sovjettroepen met het oog op oorlog tegen Duitsland”. De partij steunde Polen niet, haar ellende werd genegeerd of belachelijk gemaakt, (21)

Het uiteindelijke CPUSA-standpunt van 1940 “ontkende Polen de status van een nationale staat, de Duitse invasie had niets te maken met fascisme, en het pact tussen Hitler en Stalin dat dit mogelijk maakte was “een mijlpaal in de strijd tegen de oorlog“. (22)

Deze krankzinnige logica veroorzaakte een crisis in de Anti-Nazi Liga van Hollywood, maar men wist ook deze sentimenten te ventileren. De Liga, georganiseerd zogenaamd om het kwaad van het fascisme te bestrijden, zweeg over de eerste misdaden van de nazi’s, de invasie van Polen en de wrede behandeling van de bevolking. (22)

De FBI geloofde dat de Anti-Nazi Liga effectief ‘pro-Hitler’ werd na 1 september 1939. (23)

Waarheid ongewenst

De kwestie Polen was een bedreiging, omdat zij het cynisme van de partijlijn aan het licht bracht en de onzin van de stelling dat zowel Rusland als de partij vastbesloten vijanden van het nazisme waren. Voor de Hollywood communisten was het onderwerp Polen het beste te negeren.

Dus negeerde Hollywood het Poolse belang, omdat het niet veilig was erover te praten, en als het ter sprake kwam, werd alles in het werk gesteld om het op zo’n weerzinwekkende manier af te schilderen dat het geen sympathie opwekte. De zorgvuldig voorbereide reeks aan trucs en conventies was bedoeld om de vooroorlogse Poolse autoriteiten in diskrediet te brengen en de Poolse regering in ballingschap belachelijk te maken.

Wanneer de Duitsers in 1941 de USSR binnenvallen, keert het motto van het anti-nazisme weer terug.

stalin the red god
Stalin The Red God. Bron: ebay.com

Een partijlid en scenarioschrijver Donald O. Stewart “huilde van vreugde toen hij hoorde van de Duitse inval in de Sovjet-Unie omdat hij weer “tegen het fascisme kon vechten”. De invasie gaf hem een goed gevoel, omdat het hem in staat stelde zijn “geloof in het leiderschap van de grote Stalin” voort te zetten. (24)


Volgende blog: Deel 3: Hollywood’s Joden en hun verleden

Vorige blog: Deel 1: Hollywood’s versie van de oorlog

*) In 1947 vond het onderzoek plaats naar de invloed van communisten in Hollywood. Het onderzoek kan men omschrijven als melodramatisch, spectaculair en komisch. Het bewees geen “serieuze en effectieve subversieve activiteit van communisten“. De getuigen die hierop wezen, werden genegeerd. (2)

**) de Communistische Internationale of Derde Internationale, in het Russisch afgekort tot Komintern, was een wereldwijd samenwerkingsverband van communistische partijen onder aanvoering van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie. De Komintern werd gevormd op aandringen van Lenin en de CPSU als opvolger van de Tweede Internationale. Het oprichtingscongres vond plaats in Moskou van 2 tot 6 maart 1919. bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Komintern

***) CPUSA – De Communistische Partij van de Verenigde Staten (Engels: Communist Party USA, afgekort CPUSA) is een Amerikaanse politieke partij op marxistisch-leninistische grondslag, opgericht in 1919. Gedurende de eerste helft van de 20e eeuw was de partij de grootste communistische organisatie in de VS en speelde ze een rol in de vakbondsstrijd. De CPUSA was een lidorganisatie van de Comintern. Bron: www.wikiwand.com

Bron:

Poolse versie van het boek van Mieczysław B.B. Biskupski: “Hollywood’s war with Poland 1939-1945“, The University Press of Kentucky, 2010; Internet verkoop: fijorre@fijorr.com/www.fijor.com – prof. M.B.B. Biskupski is een Amerikaanse historicus aan Central Connecticut State University, VS:

(1) pag 28

(2) pag. 30

(3) pag. 31

(4) pag. 29

(5) pag. 133

(6) pag. 25

(7) pag. 201

(8) pag. 32

(9) pag. 111

(10) pag. 112: Dat er een partijplan bestond om de filmindustrie te infiltreren en er invloed op te krijgen, werd ook bevestigd door de FBI-informanten.

(11) pag. 111-113

(12) pag. 115

(13) pag. 122

(14) pag. 115, notes nr 11

(15) pag. 335

(16) pag. 116-117

(17) pag. 126

(18) pag. 119

(19) pag.117

(20) pag. 119

(21) pag. 118-119

(22) pag. 120

(23) pag. 121

(24) pag. 122

mijnpolen.nl_Blog#62

Blog#62: 1939-1945: pro-Sovjetbeleid van de Amerikaanse administratie, communisten in Hollywood en hun strijd tegen Polen. Deel 1: Hollywood’s versie van de oorlog

Filmindustrie als manipulatiemiddel

Nog voor de opkomst van de televisie, speelde filmindustrie in Amerika een zeer belangrijke rol in het vormen van meningen en het creëren van het beeld van de wereld. Het was een bron van zowel informatie als vermaak.

Film was geliefd en hij beïnvloedde de smaak en opvattingen van mensen. 74% van de Amerikanen ging één keer per week naar de bioscoop, en sommigen vaker, het kwam op 80 miljoen kijkers per week.

‘(…) De meeste kijkers geloofden wat er op het scherm werd getoond, zoals in de Evangeliën’. ‘(…) Waarschijnlijk realiseerden maar weinig kijkers zich dat iemand hen manipuleerde. Het heeft zeker de schaal van succes vergroot.” (1) Carl Sandburg noemde Hollywood ‘de grootste onderwijsinstelling’. (2)

De Amerikaanse films beeldden niet alleen een oorlogsdrama of een gewapend conflict af, maar ze probeerden ook, “de doelen van de oorlog te definiëren”. Uiteindelijk probeerden ze politieke programma’s te maken, of op zijn minst publieke steun voor ze te creëren“. (3)

Polen in de vooroorlogse Amerikaanse films

De lijst met Poolse helden in de vooroorlogse Amerikaanse cinema blijft verwaarloosbaar, zelfs als we rekening houden met de personages die de Polen zouden moeten voorstellen, en die geen nauwkeurig uitleg gaven over wie een Pool/Poolse was. Volgens Ian C. Jarvie, “filmsterren” waren meestal ‘Amerikanen’ zonder specifieke etnische kenmerken” (4)

Gilda Gray
Gilda Gray, bron: tumbrl.com
Pola Negri
Pola Negri, bron: geni.com-people-pola-negri

Er waren er een paar die korte carrières maakten in Hollywood, maar niemand wist dat ze Pools waren. We hebben het o.a. over Gilda Gray (Marianna Michalska), Pola Negri (Apolonia Chalupiec) Carole Landis, of Jean Parker.

John Hodiak, bron: whosdatedwho.com
Tom Tyler
Actor Tom Tyler, bron: Corbis via Getty Images

John Hodiak was de enige van de weinige acteurs van Poolse afkomst die een grote rol speelde in romances.

Bolesław Ryszard Srzednicki
Bolesław Ryszard Srzednicki, bron: goodreads

Tom Tyler (Wincenty Markowski) had de langste carrière.

Er waren ook in Amerika Poolse regisseurs zoals Ryszard Bolesławski (Bolesław Ryszard Srzednicki). Binnen een paar jaar maakte hij veel belangrijke films en had een reeks aan boeken gepubliceerd.

Ryszard Ordynski
Ryszard Ordynski, bron: ipsb-lolab.pl

Ryszard Ordyński, was voor de Tweede Wereldoorlog een hoog aangeschreven regisseur in Polen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werkte hij als theaterregisseur bij de Metropolitan Opera in New York. (5)

Feiten uit de Tweede Wereldoorloog en de Hollywood-mythen

  • Duitse en Sovjet invasie van Polen in 1939
Invasie van Polen. Bron: ancientpages.com

De massale Duitse en Sovjet invasie van Polen in 1939 werd op een uitzonderlijk barbaarse manier tot stand gebracht. Voor Hollywood bestond het echter nie.
Hollywood negeerde veel belangrijke aspecten van de Poolse betrokkenheid bij de oorlog. Bepaalde uitspraken over Polen zijn ongegrond en nemen een belangrijke plaats in de Hollywoodversie van het verloop van de oorlog.

Invasie van Polen in kaart. Bron: bumblr

In het Hitler-Stalin-akkoord, bekend als het Ribbentrop-Molotov-pact, samen met het geheime protocol over Polen, ging het om een lange termijn samenwerking tussen Duitsland en Rusland. Het betrof de vierde opdeling van Polen, invloedssferen in elke staat in de Baltische regio, en de strategie van het isoleren van Polen voor zijn gemakkelijke nederlaag. De Hollywood-communisten promootten het Ribbentrop-Molotov-pact als een project om de vrede in Europa te redden.

Invasie van Polen, verdrijwing van de Poolse bevolking. Bron: historyextra.com

Onder andere de Britse onderzoekers stelden dat de daad van de Sovjets een schending was van het internationaal recht en van veel bestaande verdragen. De Sovjets antwoordden dat Polen de oorlog met Duitsland binnen een paar dagen verloor, en daarom “de Poolse staat niet meer bestond“. Zij rechtvaardigden hun daad door ‘hun broers’ in het oosten van Polen te moeten helpen. Het zou dus geen invasie maar een reddingsoperatie zijn geweest. (6)

Het was niets nieuws in de geschiedenis. Een soort gelijk argument gebruikte de Russische tsarina, Catharina de Grote in de achttiende eeuw als rechtvaardiging om Polen binnen te vallen.

De buurlanden van Polen, vooral Rusland en Pruisen vielen Polen in de achttiende eeuw aan omdat Polen de rechten van dissidenten en andersgelovigen zou hebben geschonden.

Laten we niet vergeten – zegt historicus, prof. Ryba – dat in Rusland en Pruisen dissidenten niet eens één tiende van de rechten hadden, die de andersgelovigen en ketters in de Poolse Republiek genoten.” (7)

Polen reageerde direct op de invasies met de nota van ambassadeur Wacław Grzybowski van 17 september 1939 en het communiqué van de Poolse regering van dezelfde dag. 

De Sovjet-rechtvaardiging voor de invasie is (red: helaas gebruikt Rusland deze nog vandaag) een ‘mengeling van leugens, onwaarheden en onzin‘. Maar leden van de Communistische Partij en vele andere linksen beschouwden de sovjetverklaringen decennia lang als waarheid.

Na de Sovjetaanval in Polen volgde er een golf van terreur en bloedbaden, er vonden massale arrestaties plaats. (6)

  • Hollywood negeerde de september campagne of beweerde dat ze eindigde na een paar dagen van symbolisch verzet

Polen hebben de capitulatie nooit ondertekend en bleven vechten tegen de twee vijanden, Duitsers en Russen, die hadden meegewerkt aan de vernietiging van Polen.
De verliezen die de Polen aan de Duitsers in september 1939 toebrachten, waren vergelijkbaar met of groter zelfs dan de verliezen die de Duitsers leden in 1940 door de gecombineerde strijdkrachten van Frankrijk, België, Nederland en Groot-Brittannië. Deze landen hadden negen maanden om zich voor te bereiden. Polen werd onverwachts en van twee kanten aangevallen, zonder een mogelijkheid van volledige mobilisatie.

De Poolse verliezen waren enorm: 200.000 doden en gewonden, 600.000 gevangen genomen, verliezen van burgers en schade veroorzaakt door de Sovjets. De gevechten gingen door, er werd een ondergronds leger opgericht, de Amerikaanse film-reconstructies van de oorlog informeerden hun kijkers er niet over. (6)

  • Sovjet-pers en Hollywood-films hand in hand

Al eind augustus 1939 ontstond in de Sovjetpers plotseling een onvriendelijke toon tegen Polen.

Toen de Polen zich hevig verdedigden, kreeg Polen de schuld voor het veroorzaken van de oorlog. Polen was een ‘gevangenis van de naties‘, ‘terreurbeoefend‘. Het beeld van Polen werd geschapen als feodaal land, gedomineerd door reactionaire landeigenaren.

Kort daarna begon Hollywood Polen al snel af te schilderen als een feodale samenleving waarin boeren door hun meesters werden geslagen.

Polen kon de aanvallen van twee van ‘s werelds grootste militaire mogendheden niet overleven, ongeacht welke regering aan de macht zou zijn of welke strategie werd aangenomen. (8)

  • Poolse cavalerie tegen de Duitse tanks – oftwel eigen schuld dikke bult?

Er is geen basis voor de wijdverbreide mythes dat Polen haar eigen nederlaag versnelde, of zelfs veroorzaakte door de cavalerie-formaties tegen de Duitse tanks te gebruiken of door de vernietiging van het grootste deel van zijn luchtmacht op de grond toe te staan.

In de septembercampagne gebruikte men cavalerie om troepen in de buurt van de vijand te leveren, waar ze verder als infanterie vochten en verkenningsactiviteiten verrichten. In enkele gevallen toen de Poolse cavalerie in het veld met de Duitse eenheden botste, heeft het zich prima van deze uitdaging gekweten.

De luchtmacht was in het geheim verplaatst en voor de Duitse aanval bewaard gebleven, waardoor het de invasie met volle kracht het hoofd kon bieden. Ze vocht dapper totdat de middelen waren uitgeput en toen de Duitse opmars verdere vluchten onmogelijk maakte.

Met de verouderde vliegtuigen en opererend onder moeilijke, snel verslechterende omstandigheden, haalde de Poolse luchtmacht de verheerlijkte Luftwaffe in, en schoot evenveel vliegtuigen neer als ze verloor. Niettemin herhaalde Hollywood de mythe dat de Poolse luchtmacht op de grond was vernietigd. (9)

  • Poolse regering als bevoorrechten? fanatici? fascisten? land vol saboteurs?

Dergelijke aantijgingen, insinuaties, waren met elkaar verweven in Hollywood-films en volkomen ongegrond.

Ten tijde van de inval in Polen bestond de Poolse regering voornamelijk uit mensen van bescheiden afkomst, waaronder veel officieren.

Poolse regering in ballingschap. Bron: historia.org.pl

De president was een vooraanstaand wetenschapper, de opperbevelhebber, de zoon van een arm gezin, een minister van buitenlandse zaken, een soldaat, wiens vader een provinciale advocaat was.

Er waren geen landheren in het kabinet en slechts een paar in de diplomatieke dienst. De aristocratie speelde een marginale rol in de publieke aangelegenheden. De meeste prominente figuren in de regering waren gematigde politici, van wie velen voorheen socialisten waren.

De regering in ballingschap werd gevormd door generaal Władysław Sikorski, ook een man van een bescheiden afkomst en politiek gematigd. Hetzelfde gold voor zijn administratie.

De beschuldiging dat Polen werd geregeerd door religieuze fanatici en aristocraten, die los staan van de gewone Polen, heeft geen grond.

Ter vergelijking, in de administratie van Roosevelt, en niet te vergeten de Britse regering bestond bijna volledig uit de rijken en bevoorrechten.

Er was geen pro-Duitse sympathie in het vooroorlogse Polen.

De fascistische partijen bevonden zich in de marge, appeasement werd afgewezen als strijdig met de eer van Polen. Een dergelijk beleid was iets typisch voor Groot-Brittannië en Frankrijk, en Hollywood schreef het later toe aan Warschau. 
De nationale minderheden dienden hun vaderland trouw ondanks de gespannen betrekkingen in het interbellum.

De bevolking, met uitzondering van enkele Duitsers en Oekraïners, was verenigd en stevig. Op de Poolse militaire begraafplaatsen vindt men ook de sterren van David en orthodoxe kruisen, van de Joden, Oekraïners en Wit-Russen, die stierven voor Polen. Het is niet waar dat Polen vol saboteurs zat. (10)

Amerikanen wisten niets van Polen

In de voororloogse films waren er geen vermeldingen van Polen.

Van de talrijke immigrantengemeenschappen die rond de eeuwwisseling naar Amerika kwamen, waren Ieren, Joden, Italianen en Polen – alleen de laatste groep werd door Hollywood genegeerd.” (11)

Tot 1928 maakte Hollywood veel films over verschillende etnische groepen in de VS. Amerikanen waren bijv. gefascineerd met Kozakken en revolutionairen. Een groot aantal Russen werkte ook in de filmindustrie. Hollywood had dus al een goed ontwikkelde traditie die bevorderlijk was om de Russen gunstig te presenteren, toen het tijdens de oorlog de Sovjet-Unie begon te verheerlijken. (12)

Hollywood negeerde Polen ook tijdens de Tweede Wereldoorlog, wat de aandacht en verbazing trok van het Federaal Bureau voor het volgen van de filmindustrie in de Verenigde Staten. (13)

Het lijden van Europa werd de Amerikaan niet getoond door het beeld van Polen, dat een handig en welsprekend voorbeeld zou zijn, maar door Tsjech-Slowakije, Noorwegen en Frankrijk, die in deze rol op zijn best onhandig uitvielen“. (14)

De Amerikaanse publieke opinie gaf niets om Polen. De inval in Polen in 1939 wekte nog medeleven. Na 1941 en na de toetreding van de Sovjet-Unie tot de oorlog tegen Duitsland veranderde het zijn houding.
De Sovjet-Unie werd bewonderd en gerespecteerd. Polen daarentegen werd gezien als het enfant terrible van de geallieerden.

De situatie verslechterde na 1943, na het bloedbad in Katyn, onweerlegbaar bewijs van Sovjet misdaden. De Amerikaanse publieke opinie deelde het standpunt van de Russen dat de Duitsers de daders waren. De Polen door gerechtigheid te eisen brachten alleen de geallieerden schade toe, vond men. Toen Stalin de diplomatieke betrekkingen met Polen verbrak, bevonden de Polen zich in een isolement. De Amerikaanse publieke opinie gaf de Polen hier bijna volledig de schuld van. (15)

Polen moest vergeten worden

Polen moest genegeerd en haar belangrijke inbreng in de oorlog gemarginaliseerd worden. Daar hadden drie groepen belang bij.

  • de administratie van Roosevelt wilde geen negatieve aandacht voor de Sovjets, wat snel zou gebeuren als hun misdaden tegen Polen aan het daglicht kwamen
  • internationaal links haatte Polen als een vijand van Sovjet-Rusland, omdat Polen de expansie van het communisme aan de poorten van Warschau in 1920 stopte
  • ironisch genoeg wilden Hollywood’s Joden geen discussie over Duits antisemitisme of Holocaust. Als het niet mogelijk was om het onderwerp ‘Polen’ te vermijden, dan het zo te presenteren dat het geen sympathie wekte. Hollywood negeerde het lot van de Poolse Joden tijdens de oorlog volledig. (16)

In 1940-41 deporteerden de Sovjets de Joden. 60% van hen sprak Pools, 20% Jiddisch/Hebreeuws, de rest sprak Oekraïens of Wit-Russisch. Het totale aantal gedeporteerden is controversieel, de schattingen liggen tussen de 350.000 en 1,7 miljoen mensen. De mortaliteit was meer dan 30%. Hollywood vermeldde er niks over en bleef veel films wijden aan Noorwegen en Tsjech-Slowakije. (17)


Volgende blog: Blog#63: 1939-1945: pro-Sovjetbeleid van de Amerikaanse administratie, communisten in Hollywood en hun strijd tegen Polen. Deel 2.

Vorige blog: Blog#61: De antwoorden op de problemen van nu schuilen diep in het verleden

WORDT VERVOLGD
Meer lezen:

Blog#35: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 1: samenwerking van de Gestapo en de NKWD

Lange traditie van vrijheid en tolerantie in Polen en het ontstaan van de anti-Poolse propaganda.

Vanaf de achttiende eeuw doen de vijanden van Polen er alles aan om Polen hun elite te ontnemen. Vooral Russland was buitengewoon medogenloos.

Bron: 

Poolse versie van het boek van Mieczysław B.B. Biskupski: “Hollywood’s war with Poland 1939-1945“, The University Press of Kentucky, 2010; Internet verkoop: fijorre@fijorr.com/www.fijor.com – prof. M.B.B. Biskupski is een Amerikaanse historicus aan Central Connecticut State University, VS:

(1) Robert Fyne merkte op, dat: “afgezien van een paar cynici, grappenmakers of eggheads, geloofden de meeste kijkers wat er op het scherm werd getoond, zoals de evangeliën. Deze aanname is natuurlijk niet verifieerbaar.”, idem, pag. 21

(2) idem, pag. 22/inleiding

(3) idem: uitspraak van Arthur F. McClure

(4) idem, voetnoot, 1, pag. 37

(5) idem, pag. 46-47

(6) idem, pag. 96-97

(7) Prof. M. Ryba: “Odkłamać wczoraj i dziś”/Polska versus sąsiedzi: Tradycje polskiej tolerancji i antypolska propaganda, pag.: 202-205 [Correctie van de valse interpretaties van de Poolse geschiedenis]

(8) Poolse versie van het boek van Mieczysław B.B. Biskupski: “Hollywood’s war with Poland 1939-1945“, pag. 98

(9) idem, pag. 98-99

(10) idem, pag. 99-100

(11) idem, pag. 52

(12) idem, pag.50

(13)idem, pag. 24-27/introductie

(14) idem, pag. 27

(15) pag. 22-23/introductie

(16) idem, pag. 359-360

(17) idem, pag. 102-103

Stop Bill S.447

Blog#11: Amerykańskie prawo ‘act S-447’ a próba wyłudzenia majątku od Polaków. Część 2: Act S-447, niekonstytucyjne prawo w Ameryce.

(…) Biada tym, którzy niesprawiedliwe prawa wprowadzaja i ucisk prawem ustalają. Oni przekręcają prawo słabych. Jesaja 10:1-2

To co obecnie dzieje sie w świecie przypomina przeddzień drugiej wojny światowej. Wtedy tez mieliśmy do czynienia z przesuwaniem granic bez liczenia sie z narodami i walkę o dominację w świecie. Do tego zaangażowanie do tych zjawisk mediów głównego nurtu. 

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is original_5cce9f7e6d5c7_bron_secure.avaaz_.org_.jpg
Bron: secure.avaaz.org

Nad głowami Polaków wisi zagrożenie amerykańskim prawem S-447 i nad tym chciałabym się skupić. 

Oto tematy kolejnych artykułów:

Zanim przejdę do trzech bardzo ważnych dokumentów chciałabym naszkicować okupację niemiecką w Polsce i jej skutki dla naszego kraju. Film, który załączam pod koniec artykułu naświetla inne jeszcze aspekty.

Podejrzewam, że przedstawione fakty nie wszystkim sa znane, może zatarte w nawale obowiązków. Jest to wiedza istotna dla młodego pokolenia, aby mogło ono ze spokojnym sercem być dumnym z tego, ze są Polakami. Prof. Feliks Koneczny, historyk, filozof i znawca cywilizacji zapewnia nas, ze ‘w polskiej historii były błędy, ale nie było zła“.

W jakim stanie znalazla sie Polska po drugiej wojnie swiatowej?

NIEMIECKIE CELE WOBEC POLAKÓW

Zgodnie ze “Sprawozdaniem w przedmiocie strat i szkód wojennych Polski, w latach 1939-1945” ze stycznia 1947 roku (1):

Niemiecka okupacja Polski w drugiej wojnie światowej trwała sześc lat, dłużej niż w jakimkolwiek innym kraju i objęła cały terenu naszego kraju.

Było to zajęcie wrogie i do tej pory nieznane w historii, skierowane niet tylko przeciwko Polsce ale i przeciwko całemu polskiemu narodowi.

Głównym celem było “ostateczne wyniszczenie polskiego elementu (…)“, jak wyrażali to niemieccy przywódcy, złamanie woli polskiego narodu, zmuszenie go do zapomnienia 1000-letniej historii i zredukowania do masy bez jakichkolwiek wyższych celów.

LEBENSRAUM = RABUNEK POLAKÓW

Przywłaszczenie sobie własności Polaków, włącznie z ich dobrami osobistymi, przez Niemców nastąpiło już w 1940 roku. Towarzyszyło temu brutalne wypędzanie Polaków z ich domów.

W następstwie niemieckiego terroru miliony Polaków straciły wolność i skazane były na przymusowe roboty.

Dla przygotowania t.z.w. Lebensraum doszło de niszczenia polskiej kultury, zabytków, zbiorów bibliotekarskich. Niemcy mordowali polskich naukowców, artystów i inteligencje. Zakazano wszelkiej formy życia intelektualnego. Wprowadzono zakaz religii, literatury, mediów, muzyki, teatru, architektury, filmu i sportu.

Dla przykładu tylko, Polska straciła 80% swojej infrastruktury, 700 profesorów, ponad 1000 nauczycieli szkół średnich i zawodowych, do 4000 nauczycieli szkół podstawowych.

Mówimy tutaj o mordzie na sześciu milionach Polaków (sześc milionów podał Jakub Berman, obecne szacunki mówią o 7-12 milionach). (1) Polska straciła 1/5 swej przedwojennej populacji. Jeżeli weźmiemy pod uwagę tylko liczbę sześciu milionów, to “każdego dnia przez piec i pół roku Niemcy mordowali w Polsce trzy tysiące osób.” (2). Miliony Polaków straciły zdrowie, miliony zostały kalekami.

PORYWANIE POLSKICH DZIECI

Straszny był los polskich dzieci z Zamojszczyzny, które Niemcy porywali aby z nich zrobić Niemców.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 19136702_303_bron_dw.com_.jpg
Bron: dw.com
Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 2a3df61c-2669-43ff-ad00-8ce06ff7b66b_bron_polskieradio-890x490.jpg
Bron: polskie radio

30 tysięcy z tych dzieci, ktore nie odpowiadały aryjskim wymogom zostało skazanych na śmierć w niemieckich obozach koncentracyjnych. Wiele z nich zmarło w drodze, z głodu i zimna.

Trwałe niszczenie, rabunek i eksploatacja kraju i jego mieszkańców utrudniły Polsce odzyskanie własnego bytu i sił po wojnie

Polska NIGDY nie otrzymala reparacji wojennych.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is z19008948VRynek-Starego-Miasta_bron_bryla-890x512.jpg
Dit was het aanblik van Warschau na de oorlog. Bron: Bryla

Zbombardowaną przez Niemców Warszawę w 1944 roku, Polacy zrekonstruowali i odbudowali o własnych siłach. (1)

1960 – Umowa odszkodowawcza z USA i Europą Zachodnią

Pomimo tak ogromnego zniszczenia Polska podjęła sie wywiązania z zobowiązań zgodnie z międzynarodowymi standardami.

Dlatego (…) “rząd polski odwołując sie do ówczesnej praktyki państw, przyjął na siebie ciężar zapłaty odszkodowań za przejęte po drugiej wojnie światowej mienie cudzoziemców. Polska zawarła stosowne umowy miedzynarodowe z państwami, których majątek został przejęty“. (…) “Umowy nie zostały zawarte ani z Niemcami, ani z byłymi państwami sojuszniczymi III Rzeszy (…).”(3)

16 lipca 1960 roku miało miejsce podpisanie umów odszkodowawczych z USA i krajami Europy Zachodniej.

Strony podpisujące umowę były świadome faktu, ze kraj wyniszczony wojną nie jest w stanie wypłacić pełnej wartości przejętego mienia. Strony godziły się na przyjęcie wynegocjowanych kwot i zwalniały Polskę z jakichkolwiek roszczeń w przyszłości.

Całkowita spłata dla USA w 1981

Podpisanie umowy odszkodowawczej z USA odbyło się na najwyższym szczeblu, tj. miedzy amerykańskim prezydentem J.F. Kennedym i premierem rządu w Polsce, J. Cyrankiewiczem. Zarówno kongres amerykański jak sejm polski ratyfikowały te umowę.

„Zgodnie z art. 1 tegoż traktatu/umowy rząd Polski zobowiązał się zapłacić, a rząd USA przyjąć, 40 mln ówczesnych dolarów amerykańskich za całkowite uregulowanie i zaspokojenie wszystkich roszczeń obywateli USA, zarówno osób fizycznych jak i prawnych z tytułu nacjonalizacji i innego rodzaju przejęcia przez Polskę mienia oraz praw i interesów związanych lub odnoszących się do mienia, które nastąpiło w Polsce przed dniem podpisania i wejścia tego układu w życie. Spłata tego zobowiązania przez Polskę następowała w rocznych ratach i została w całości spłacona i rozliczona dnia 10 stycznia 1981 roku.” (3)

Z tej umowy wynika, że Polska zapłaciła rządowi USA 40 mln dolarów w 20 rocznych transzach, w zamian za co rząd USA przejął na siebie zobowiązania z roszczeń odszkodowawczych i zobowiązał się w art. IV tej umowy, że nie będzie wysuwał, ani popierał żadnych roszczeń wysuwanych wobec Polski z tego tytułu przez obywateli amerykańskich.

Na liście państw Europy Zachodniej, z którymi Polska zawarła podobne umowy znalazły się:

  1. Francja (65 milionow Amerykanskich dolarow w formie dostawy wegla),
  2. Dania (5,7 milionow dunskich koron w 15 ratach),
  3. Szwajcaria/Lichtenstein (53,5 milionów szwajcarskich franków w 13 ratach),
  4. Szwecja (116 milionów szwedzkich koron w ratach),
  5. Wielka Brytanii (5,465 milionów brytyjskich funtów),
  6. Norwegia (Polska i Norwegia umorzyły wzajemne długi),
  7. Belgia/Luksemburg (600 milionów belgijskich franków),
  8. Grecja (230 tysięcy amerykańskich dolarów)
  9. Holandia (9,05 miliona guldenów),
  10. Austria (71,5 miliona austriackich sterlingów w 12 ratach)
  11. Kanada (1,225 milionów kanadyjskich dolarów w 7 ratach).

Wypłaty miały miejsce w gotowce lub w ratach. Polska wywiązała sie ze wszystkich swoich zobowiązań. Od tego momentu adresatami roszczeń stały się kraje, z którymi Polska zawarła umowy. (3)

1952 – umowa odszkodowawcza miedzy RFN i Izraelem

Osiem lat wczesnej doszło do umów restytucji i odszkodowań miedzy Republika Federalna Niemiec, Izraelem i Konferencja Żydowskich Roszczeń Materialnych przeciwko Niemcom (The Conference of Jewish Material Claims against Germany).

Jak mówi protokół nr.2 tej umowy, dotyczyła ona odszkodowań dla Żydów w Niemczech i z terenów przez Niemców zajętych (4) i dotyczyła:

  • mienia skonfiskowanego
  • strat materialnych i ekonomicznych

Zgodnie z umowa pomiędzy Adenauerem i M. Sharett, Izrael otrzymał 3 miliardy niemieckich marek.

23 żydowskie organizacje reprezentowane przez Konferencje Żydowskich Roszczeń Materialnych przeciwko Niemcom (The Conference of Jewish Material Claims against Germany) otrzymały dodatkowo 450 milionów DM. Sygnatariuszami tej umowy byli Adenauer i Goldmann.

Niemcy zobowiązały się do zapłaty tych kwot w ciągu 10 lat (4)

Ten dokument (4) dowodzi, że odszkodowaniu zostało zadość uczynione. Domaganie sie od innego kraju, do tego jeszcze proporcjonalnie największej ofiary drugiej wojny światowej dodatkowych zapłat, jest niezgodne z prawem międzynarodowym i na dodatek jest niemoralne.

Izrael przywraca Niemcom dobre imie w 1960 roku … a co z reszta ofiar wojennych?

Podczas spotkania Ben Guriona z Adenauerem w Nowym Jorku w 1960 roku dochodzi do oficjalnego przebaczenia Niemcom.

Ben Gurion uświadczył w imieniu parlamentu izraelskiego, ze: “Dzisiejsze Niemcy to nie wczorajsze Niemcy.”  

Źródło: historycomestolife

Wygląda na to, że Niemcy odzyskały swoje dobre imię, podczas gdy większość niemieckich ofiar z drugiej wojny światowej do dnia dzisiejszego nie otrzymała należnego odszkodowania.

Te ofiary są co krok pomijane.

Micheale J. Bazyler opisuje w “The Holocaust Restitution Movement in Comparative Perspective“, że w umowie pomiędzy organizacjami żydowskimi i bankami szwajcarskimi z 2001, obok żydów wymienia sie nie-żydów.

Na liście nie-Zydow wymienia sie homoseksualistów, niesprawnych (fizycznie i umysłowo), cyganów i świadków Jehowy.

Rzuca sie w oczy, ze ta grupa jest bardzo mała i wyklucza całkowicie Słowian, głownie Polaków (10 milionów ofiar) i Rosjan (27 milionów ofiar). (5)

Poza tym 71% wszystkich zniszczen w drugiej wojnie światowej miało miejsce na terenie polskim i rosyjskim. (6)

1997 – organizacje żydowskie w Ameryce wywierają nacisk na Polske

W 1997 roku polski Sejm rozpatruje propozycje prawna ‘o stosunku państwa polskiego do zborów żydowskich w Polsce‘.

8-9 żydowskich zborów znajdujących sie na ten moment w Polsce, składających sie z 300-400 członków (w skali krajowej 1200 członków) zaczęło sie domagać od państwa polskiego majątku zborów żydowskich sprzed wojny. Podczas gdy takie żądanie jest i było całkowicie bezprawne.

Zanim polski Sejm w ogóle zajął sie tą sprawą zaczęła sie ingerencja z Ameryki. Z inicjatywy politycznego lobby żydowskiego, kilkudziesięciu senatorów amerykańskich podpisało list do rządu w Polsce, w którym domagano sie własnie rozwiązania jakiego chciały ówczesne zbory żydowskie. (7)

Bezprawne zadania

W przedwojennej Polsce istniało 2000 żydowskich zborów i miały one charakter korporacji. Powojenne zbory żydowskie i na pewno te z 1997 roku były w żadnym wypadku prawnymi spadkobiercami przedwojennych zborów żydowskich.

Nie do końca wiadomo dlaczego rząd w Polsce uległ temu naciskowi, mowi Marian Miszalski. Prawdopodobnie było to związane z ówczesnymi negocjacjami Polski o wstąpienie do NATO. Ale nawet wtedy, dodaje Miszalski, taki gest był zupełnie zbędny. Niestety prawo o ‘zwrocie majątku zborowego‘ jest teraz faktem.

Sformułowanie w prawie, ze jest to ‘zwrot własności‘ jest nieporozumieniem i stwarza precedens. Zamiast tego powinno być zapisane ‘darowizna polskiego państwa zgodnie z potrzebami‘, informuje Marian Miszalski. (7)

Zbory żydowskie w Polsce otrzymały w ten sposób ogromne środki finansowe. Pytanie pozostaje, co zrobiono z tymi pieniędzmi?

Według dziennikarza i szefa PAP, Surmacza wielu ludzi nie wie, ze za tymi działaniami stoją te same organizacje żydowskie, które już wielokrotnie oskarżano przed sadem za niewypłacanie pieniędzy ludziom których reprezentowali. (8)

Act S.447, jest niezgodny z Konstytucją i prawem parlamentarnym Ameryki

Waldemar Biniecki, przedstawiciel Polonii amerykańskiej donosi, że ustawa S.447 jest niezgodna z Konstytucją i prawem parlamentarnym Ameryki.

Ustawa ta została ustanowiona w sposób kontrowersyjny, głosowanie miało miejsce kiedy większość senatorów była na urlopie.  

Izba Reprezentantów przejęła project ustawy od Senatu bez dalszego pochylania się nad nim. Prezydent nie miał innego wyjścia jak tylko ustawę podpisać. (9)

Krzysztof Zawitkowski z Koalicji Polaków w Ameryce (The Coalition of  Polish America) zwraca uwagę na fakt, że ustawa S.447 jest nie tylko poważnym zagrożeniem dla Polski ale że chodzi tu o wiele więcej. Ustawa S.447 mianowicie:

  • jest ustawą dyskryminacyjną, stawiającą jedną ‘grupę etniczna’ ponad resztę ludzi
  • wprowadza zupełnie nowe pojęcia zarówno w zakresie prawa międzynarodowego i narodowego
  • zmienia porządek prawny w kręgu kultury łacińskiej, w której obowiązuję, ze prawo własności przekazywane jest na drodze spadkowej i pokrewieństwa.
  • nakłada na rząd amerykański zasadę ubiegania sie o ‘reparacje‘ dla wspólnot religijnych w USA dla podobnych wspólnot w innych krajach
  • domaga sie nieprawdopodobnych kwot, co w rzeczywistości wyklucza istnienie niezależnej gospodarki w kraju wobec którego te żądania są stosowane, w tym przypadku Polski

Polonia amerykańska zna realia amerykańskie. Rząd amerykański posiada instrumenty nacisku aby żądających zadowolić (wojska amerykanskie w Polsce, cos za cos?). Te naciski już mają miejsce, jak wypowiedzi sekretarza stanu USA, Pompeo.

Ta sprawa nie może być odłożona. Problemem jest to, ze Polska jeszcze nie posiada ustawy o zwrocie mienia zagrabionego, odwróciłoby to proces który wprowadziła PRL.

Argumenty po stronie Polski są natury moralnej, prawnej i politycznej

W systemie polityki bezpieczeństwa Ameryki, Polska odgrywa ogromną role, obok Wielkiej Brytanii i Izraela; bez Polski nie obronią sie ani Niemcy ani Portugalia (10)

historyk, Edward Reid mowi o faktach z relacji polsko-żydowskich, nieznanych w Polsce i na Zachodzie

Źródła:

(1) “Sprawozdanie w przedmiocie strat i szkod wojennych Polski, w latach 1939-1945; Warszawa, styczen 1947 – wykonane przez Biuro Odszkodowan Wojennych przy Prezydium Rady Ministrow – link:   http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=68987

(2) Wojciech Sumliński, Ewa Kurek, Tomasz Budzyński: “Powrot do Jedwabnego”, str. 130 [“Terugkeer naar Jedwabne”]

(3)  http://pressmania.pl/umowa-indemnizacyjna-pomiedzy-usa-i-prl/

(4) https://treaties.un.org/doc/Publication/UNTS/Volume%20162/volume-162-I-2137-English.pdf, protokół nr 2, str. 298-300 (pdf str. 49)

(5) “The Holocaust Restitution Movement in Comparative Perspective”, 2002, Berkely Journal of International Law, volume 20, issue 1, articel 2 – door  Michael J. Bazyler; pag. 16 (pdf str.35): file:///C:/Users/Gebruiker/Downloads/fulltext.pdf

(6) http://wyborcza.pl/alehistoria/1,121681,17844725,Ile_milionow_zginelo__Ofiary_II_wojny_swiatowej.html?disableRedirects=true

(7) wRealu24, 27-3-2019; : Marian Miszalski, publicysta, pisarza, tłumacz literatury francuskiej na polski: Czego chce od Polski lobby żydowskie (link ‘rozmowa o Zydach i czy antysemityzm jest niemożliwy? Kiedy pracowałam nad tym artykułem YouTube osunął ten link po pretekstem ‘mowy nienawiści‘. Sam ten fakt pokazuje jak trudno jest prowadzić jakiekolwiek rozmowy na temat Zydow, spraw polsko-żydowskich itp.

(8) Wnet 25-4-2018: dziennikarz, szef PAP, Surmacz o ustawie 447: roszczenia Zydow   https://youtu.be/1xJA3nfKMX4

(9) Radio Wnet, rozmowa z Waldemarem Binieckim: Act S.447, Polonia walczy z ustawa 447: https://youtu.be/LID6TvEVACA

Blog#10: Amerykańskie prawo ‘act S-447’ a próba wyłudzenia majątku od Polaków. Wprowadzenie.

(…) Biada tym, którzy niesprawiedliwe prawa wprowadzają i ucisk prawem ustalają. Oni przekręcają prawo słabych. Jesaja 10:1-2

To co obecnie dzieje sie w świecie przypomina przeddzień drugiej wojny światowej. Wtedy tez mieliśmy do czynienia z przesuwaniem granic bez liczenia sie z narodami i walke o dominację w świecie. Do tego zaangażowanie do tych zjawisk mediów głównego nurtu. 

Nad głowami Polaków wisi zagrożenie amerykańskim prawem S-447 i nad tym chciałabym się skupić. 

Oto tematy kolejnych artykułów:

  • “S-447 JUST”, niekonstytucyjne prawo, w Ameryce – Umowa luksemburska z dnia 10 września 1950 roku pomiędzy  Niemcami i Izraelem – traktaty pomiędzy Polską a USA i krajami Europy zachodniej, dotyczące odszkodowań za znacjonalizowany majątek w Polsce po II Wojnie Światowej
  • Mityczna zamożność polskich Żydów  przed II Wojną Światową. Kto jest komu co winny? Cz.1, Cz.2
  • S-447 JUST, wynik dobrze zorganizowanej i zaplanowanej akcji żydowskich organizacji. Cz.1, Cz.2
  • ‘Zwrot z Holokaustu’, wątpliwe i oszukańcze przedsięwzięcie organizacji żydowskich niegodne poparcia prezydenta USA ”- niestety ten artykuł z fenixx.org został usuniety z Internetu

Uzasadnienie?

Pod naciskiem organizacji żydowskich w Ameryce Donald Trump podpisał w grudniu 2017 prawo “Act S-447 JUST”.

Media głównego nurtu mówią o ‘odszkodowaniu dla żydowskich ofiar Holokaustu” lub „restytucji mienia żydowskiego skonfiskowanego podczas Holokaustu”. (1) Jest to nieprawdą i wprowadza w błąd.

Anno 2020 nie ma już żydowskich ofiar Holokaustu, które nie odzyskałyby swoich posiadłości lub które nie otrzymały za nie jakieś formy odszkodowania/rekompensaty.

T.z.w. ‘S-447’ JUST (Justice for Uncompensated Survivors Today = Sprawiedliwość dla nieskompensowanych ocalałych dzisiaj) sugeruje, że sprawiedliwości nie zostało zadośćuczynione. Ale czy tak jest?

W amerykańskim prawie S-447 chodzi o mienie bez-spadkowe, czyli mienie bez spadkobiercy. Takie mienie, zgodnie z prawem międzynarodowym przechodzi na skarb państwa, w którym dana osoba żyła.

S-447 domaga sie w istocie wprowadzenia dziedziczenia na bazie narodowości czy plemienności. Takie wymaganie wywraca obecne prawo w naszej cywilizacji do góry nogami.

S-447 jest wycelowane na początek   przeciwko Polsce, ponieważ większość  europejskich Żydów (10% ludności polskiej) przed II Wojną Światową mieszkała na terenie Polski.

Organizacje żydowskie uzasadniają to jakoby Polacy za mało zrobili aby ratować Żydów podczas II Wojny Swiatowej! To jest w ogóle bardzo interesujący temat, który rozwija historyk pani dr Ewa Kurek w jednej ze swoich książek, i który wymaga osobnego artykułu. W każdym razie jest pewne, że takie stwierdzenie nie ma jakiegokolwiek wsparcia faktami historycznymi.


Wspomnienie zagłady Żydów jako źródło mitów i uprzedzeń o Polakach i Żydach 

Zachowanie wspomnień o zagładzie jest bardzo ważne, pisze prof. M. Chodakiewicz. Spisane i zachowane dla potomności wspomnienia poruszają. (3) Lecz jak każde spisane wspomnienie wymaga ono osobnego i starannego porównania ze źródłami. To jest zadanie dla naukowców i ten proces musi sie jeszcze zacząć, pisze prof. Chodkiewicz. (4)

Po tylu latach po II Wojnie Swiatowej, pisze Ireneusz T. Lisiak powinno takie badanie naukowe zastąpić nawał filmów, książek i wspomnień. Ale niestety, dodaje, większość zachodnich historyków zagłady opiera swoje prace na ‘świadectwach ocalałych z zagłady’ i ich prace przedstawiają emocje zamiast gruntownie zweryfikowanych faktów. (5)

Dla Amerykańskich i zachodnio-europejskich historyków II wojna Swiatowa była tylko tłem dla zagłady Żydów i że poza nią nic nie jest godne uwagi. (…) Świat uwierzył, że jedynymi, którzy cierpieli podczas ostatniej wojny byli Żydzi. (6)

Żydowski historyk, ocalały z zagłady, Samuel Gringrauz zauważył już latach 50-tych minionego wieku, że najwyższy czas poddać porządnej weryfikacji nawał materiałów o zagładzie. Zbyt wiele widział w nich nieuczciwych motywów. (7)
Jak do tej pory żadna naukowa weryfikacja nie nie miała miejsca. Za to ilość wspomnień, filmów i książek na temat zagłady wzrasta i tym samym nieuzasadniona wrogość wobec Polski.

A jak jest z pozostalym 90% polskich ofiar II Wojny Swiatowej i ich własnością? 

Ci, którym do tej pory nie zwrócono ich własności, nie zapłacono odszkodowania i rekompensaty jest pozostała część ludności  polskiej, czyli 90% Polaków.

Oboje najeźdźcy, Niemcy i Sowjeci zgodnie z ich umową (pakt Ribbentrop-Mołotow) zbombardowali Polskę i wymordowali oficjalnie 6 mln ludności. Obecnie liczba 6 mln podana po wojnie przez Jakuba Bermana jest weryfikowana do 7-12 mln obywateli polskich.

W 1944 roku sowieci zajęli Polskę ponownie (zdrada aliantow w Jałcie) i ich głównym   celem było wymordowanie reszty elity polskiej. Niewielu przeżyło CHEKA.

W 1944 roku Stalin przysłał do Polski swoich zaufanych bolszewików w ilości 300.000. Była to grupa etniczna, Polakom kulturowo i ideologicznie obca.

Po 1989 roku ci sami ludzie zadbali o to aby władzy w Polsce nie stracić i przede wszystkim nie dopuścić aby polska elita na nowo mogła się odrodzić.
Przy pomocy umów t.z.w magdalenkowych/okrągło-stołowych (1988-89) pomiędzy (post)komunistami i przez nich wyselekcjonowanymi przedstawicielami opozycji, zawłaszczyli sobie narodowy majątek Polaków. Bardzo długo było to dobrze ukrywaną tajemnicą.

(Post)komuniści utworzyli status-quo dla kolejnych rządzących w Polsce: ‘my nie ruszamy waszych, wy nie ruszacie naszych‘. To przekładało się na zaniechanie postawienia przed sądem komunistycznych przestępców.
Anno 2020 ta zasada wydaje się aktualna.

Patrząc na Prawo i Sprawiedliwość będące u władzy od 2015 roku, zastanawiam sie komu służy ich działanie?

Prawo i Sprawiedliwość uzyskało zaufanie społeczeństwa jako ludzie Solidarności. Ludzie uwierzyli, że nadejdzie prawdziwa zmiana i osąd przestępstw z przeszłości. Takie były obietnice partii nazywającej się Prawo i Sprawiedliwość. Niestety. Za to jest dwujęzyczność, oszukiwanie społeczeństwa, niszczenie średnich przedsiębiorstw i działanie na korzyść banków i korporacji międzynarodowych.

Również jeżeli chodzi o S-447. PiS nie poinformował o tym społeczeństwa, a rozmowy z organizacjami żydowskimi przemilczał przed narodem.

To dzięki Polonii amerykańskiej nagłośniono temat. Rząd w kraju najpierw zaprzeczył, że coś takiego jak S-447 istnieje i bagatelizował. 

Kiedy Polacy zaczęli wychodzić na ulice i protestować, rząd manifestował sie walecznie, ‘nic nie zapłacimy‘, ‘nic nie oddamy‘.

Jednak rząd lekceważy sobie wolę Polaków o przyjęciu prawa, które by kolejne pokolenia Polaków zabezpieczyło przed podobnymi roszczeniami. 

Źródło: wirtualnesuwalki.jpg

Żydowskie organizacje żądają od Polaków ogromnych pieniędzy, mówi się o 300 miliardach dolarów. To oznacza trzy roczne budżety kraju. Kto taki majątek dostanie w swoje ręce uzyska absolutna władzę w kraju.

Źródło: YouTube, Krzysztof Tołwiński o Just Act 447

Są to niesprawiedliwe i niemoralne żądania, które zamieniłby kolejne pokolenia Polaków w obywateli trzeciej klasy, czyli pariasów. Do tego nie wolno nigdy dopuścić.

Źródła:

zdjęcie do blogu, źródło: stopactthr1226.org

(1) https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/bespuging-poolse-ambassadeur-in-tel-aviv-zet-relatie-met-warschau-verder-onder-druk~b730c4f9/?referer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F

(2) Leszek Zebrowski podczas marszu przeciwko S-447 11 maja 2019:  https://youtu.be/6hEP09eBMm4

(3) prof. M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc”, str. 204

(4) prof. Chodakiewicz, “Transformacja czy niepodleglosc”/’Polska pamiec”, str. 208

(5) Ireneusz T. Lisiak, “Zakłamany Holokaust”, str.13

(6) Ireneusz T. Lisiak, “Zakłamany  Holokaust”, str.73

(7) Ireneusz T. Lisiak, “Zakłamany  Holokaust”, str.14 na: dr Samuel Gringauz/”Jewish Social Studies”, 1950

Blog#59: Jedwabne – drie gedenkplaatsen en maar één verhaal?

Jedwabne was mij onbekend.

In de communistische tijd reisde men nauwelijks. In de eerste plaats waren daar geen middelen voor. Overnachtingen zoals men ze in het Westen kent, bestonden niet. Hotels waren niet te betalen en op vakantie ging je naar je familie. Communisten hielden de waarheid voor de mensen verborgen en de mensen onderling uit elkaar. 

Historisch Nieuwsblad, Foto: Ilona Versteeg

Voor het eerst hoorde ik de naam Jedwabne, toen ik het artikel uit 2015 in het Historisch Nieuwsblad las.

communistisch monument in Jedwabne: “Plaats van executie op de Joodse bevolking. De nazi-Gestapo en de Hitlers militaire politie hebben 1600 mensen levend verbrand – 10 juli 1941” Bron: wolna Polska . Bron: wolna Polska

Het artikel was gebaseerd op het a-historisch en a-wetenschappelijk boek van Jan T. Gross “Buren”, en zoals het boek beschuldigde het de Polen voor het verbranden van 1600 Joden in een schuur van Jedwabne.

Wat Gross in zijn boek heeft gedaan is de tekst van het monument dat de communisten na de oorlog in Jedwabne hebben geplaatst overgenomen, en de daders van de moord, de Duitsers in Polen veranderd, bevestigt dr Kurek. (9)

Via de oerbossen naar Jedwabne

“De aanwezigheid van een bizon en ander groot wild heeft de bescherming van het bos gedurende vijf eeuwen gevormd”. Bron: wikipedia

In de zomer van 2016 wilden we naar Polen op vakantie. Lekker kamperen, rond reizen, eindelijk meer van Polen zien. We wilden naar de oerbossen (Puszcza Białowieska), tegen de grens met Wit-Russland.

“De eerste schriftelijke vermelding van het Białowieża-bos is de beschrijving van de jacht van Władysław Jagiełło uit 1409” Bron: wikipedia

Sinds 2015 was er ook een onenigheid over dit gebied tussen De Europese Unie en Polen. Ik wilde de situatie zelf zien, en de informatie ter plekke inwinnen. Polen had op dit gebied een zeer lange traditie en veel kennis. Iets klopte in het verhaal niet.

We hebben de prachtige bossen bezocht, de boswachters gesproken. Zoals ik al vermoedde, was er niks aan de hand. Weer een politieke agenda die Polen in een hoek moest zetten.

In Jedwabne

Een bezoek aan Jedwabne was eerder een onverwachte bijkomstigheid op onze verdere reis richting het noorden. Langs de weg zagen we een bordje Jedwabne en we dachten, deze kans zal zich niet zo gauw weer voordoen.

Oude marktplaats, Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Het was laat op de middag toen we onze auto aan de oude marktplaats in Jedwabne parkeerden.

Onze focus lag op de plek waar de ‘bekende’ schuur stond. Eerst probeerden we zelf de weg te vinden.

Gedeporteerden naar werkkampen voor slaven in Siberië en Kazakhstan

Ter nagedachtenis van de gedeporteerden naar de werkkampen voor slaven in Siberië en Kazachstan. Foto: Ilona Versteeg

Toen we terug naar de oude markt kwamen, zagen we dit monument voor het eerst

“Ter nagedachtenis aan de gedeporteerden, degenen die stierven van honger en kou, vermoord in de Siberische en Kazachse kampen – Dankbaar voor het wonder van de redding, Sybiracy *) en Poolse patriotten van Jedwabne – 2002 – Ter herinnering aan de doden en ter waarschuwing aan de levenden”.

Nadat Sovjet Rusland Polen in september 1939 was binnengevallen, heeft Stalin 1,7 miljoen Polen naar de werkkampen voor slaven in Siberië en Kazachstan gedeporteerd. Slechts een derde van hen overleefde het.

“De wijdverbreide samenwerking van Poolse Joden met de Sovjets, bij het opstellen van de lijsten van Polen en de Poolse families bestemd voor deportaties naar Siberië, heeft de meest beschamende en beladen gevolgen voor de Poolse bevolking van Oost-Polen gehad. 

Van 17 september 1939 tot 22 juni 1941 waren het de Joodse buren die de Sovjets erop wezen welke Poolse families tegen het communisme waren”.  (1)

“(…) Geen enkele Jood boog zich ooit neer voor het monument op de oude markt dat deze Polen herdenkt (…)”. (2)

We zoeken verder …

Verder op zoek naar de schuur

Ik schroomde iemand naar de weg te vragen. Ik weet hoeveel onrecht is de bewoners van Jedwabne aangedaan.

Gross met zijn boek zocht geen waarheid. Het artikel in het Historisch Nieuwsblad door Laura Starink volgde een spoor van manipulaties, onwaarheden, en stereotyperen.

Ik passeerde een jonge moeder met twee kleine kinderen. De kinderen riepen mij tegemoet een vrolijke ‘goede dag’. Een uitwisseling van begroetingen, een glimlach. Ik dacht nu of nooit. Ik vroeg alleen “kunt u….“. En de mevrouw begon zeer vriendelijk uit te leggen waar we heen moesten. 

Gedenkmonument voor de Poolse slachtoffers van het communisme in Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

“Ter nagedachtenis van de 180 bewoners en 2 priesters van Jedwabne, vermoord door de  NKWD, Duitse nazi’s en UB tussen 1939-1956”

Te snel afgeslagen en we kwamen uit op een katholieke begraafplaats. Voor de ingang troffen we een ander gedenkmonument aan.

Voor de slachtoffers van de NKWD en UB **)

Het Oosten van Polen was nog voor de WOII het doel van de Sovjet zuiveringen. NKWD vermoordde toen ruim 100.000 Polen in de z.g.n. ‘operatie Polen‘. (3)

Nadat het Derde Rijk en de Sovjet-Unie samen Polen in september 1939 binnenvielen, gingen deze zuiveringen (aan beide kanten) door. De politiek- en crimineel geradicaliseerde, communistische bendes pleegden op de burgers moorden, berovingen, verkrachtingen. De massagraven uit die tijd tellen honderden slachtoffers.

Bij de terugtrek van de Sovjets in 1941 (begin van de oorlog met Duitsland) had de NKWD een opdracht om de sporen van de communistische misdaden te wissen, d.m.v. de dodenmarsen richting de Sovjet-Unie en executies van de krijgsgevangenen.

Vanaf 1944 beginnen de bolsjewieken opnieuw “(…) razzia’s, pacificaties, liquidaties. Verdere transporten van de Poolse bevolking ver naar het oosten [Siberie, Kazakhstan], in de ellende en verderf“. (4)

Steeds dichterbij de schuur

Een oudere mevrouw gaf ons vriendelijk de volgende aanwijzingen. Gauw zagen we al de plek in de verte.

Joodse begraafplaats, Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Aan de linkerkant een Joodse begraafplaats omheind met een muur van grote, vierhoekige stenen, los tegen elkaar aangezet. Een open verroeste poort en meteen een gedenksteen. Onderaan een krans van de toenmaligen Poolse premier, Beata Szydło. 

Foto: Ilona Versteeg

Een tekst op de gedenksteen binnen de Joodse begraafplaats vermeldt dat daar de lichamen van de vermoorde Joden uit de schuur lagen. Maar is het zo? Uit mijn zoektocht blijkt dat de lichamen tot nu toe nog niet zijn overgebracht naar de begraafplaats in Jedwabne of in Israel, zoals het volgens de religieuze Joodse voorschriften zou moeten gebeuren. De exhumatie uit 2001 werd onderbroken en verder verboden, het onderzoek naar de waarheid gestopt …

Plaats tussen de Joodse begraafplaats en de plek van de ‘schuur’. Foto: Ilona Versteeg

Tegenover de Joodse begraafplaats bevindt zich een plek waar de schuur stond, de plek waar een groep van Joden uit Jedwabne was vermoord.

Een stenen omtrek, binnen een gedenkmonument. Op de voorkant van het monument zien we verbrande planken die de verbrande schuur zouden moeten symboliseren. Een tekst in Hebreeuws en in het Pools, Israëlische vlag, veel kransen van staatshoofden. Iemand heeft er een mooie uitspraak van de paus Johannes Paulus II neergezet.  

Gedenkmonument voor de Joden uit Jedwabne. Foto: Ilona Versteeg

Aan beide kanten van het gedenkmonument zien we een plantenbegroeiing op twee plekken.
De eerste, een grotere aan de rechter kant van het monument (op de foto) is de plek waar de schuur stond en waar het eerste, grotere graf ligt. 
De tweede, kleinere beplanting vormt de tweede kleinere graf die buiten de schuur was.

Een vijandige omgeving?

We waren niet de enigen die op die dag de gedenkplaats zochten. 

Een Joods paar gebruikte GPS in haar zoektocht. Zoals wij, dwaalden ze een beetje rond.

Op de katholieke begraafplaats viel me een jonge Joodse man op. Vrij snel, bijna rennend doorzocht hij de begraafplaats.

Het is ongebruikelijk in Polen om op een katholieke begraafplaats te rennen. Later zagen we dezelfde man bij de schuur staan.

Geen gesprekken, nauwelijks elkaar aankijken of groeten. Ik kreeg de indruk dat ze snel komen en weer snel gaan alsof ze zich in een vijandige voor hen omgeving bevonden.

“Al waren het 40 miljoen mensen, die het initiatief onderschrijven, zal geen opgraving in Jedwabne plaatsvinden”.

… Dit heeft onlangs ene Jonny Daniels, hoofd van de stichting From the Depths publiekelijk verklaard. Een opgraving in Jedwabne zou in strijd zijn met de Joodse religieuze wetten. (5)

Toen dezelfde Jonny Daniels de vooroorlogse graven van Joden in Dobrzyń (red. Polen) aan de Vistula vond, belde hij Rabbi Schudrich en kreeg de opdracht om de overblijfselen en botten naar Warschau te vervoeren en ze op de Joodse begraafplaats in Okopowa te begraven. (5)

Schending van grondwettelijke rechten in Polen

In Polen wordt het grondwettelijke recht van Polen op de waarheid over de gebeurtenissen van juli 1941 in Jedwaabne geschonden. Ook historici mogen hun werk niet doen.

De minister van Justitie van de Republiek Polen is in staat om historisch onderzoek vele jaren onrechtmatig te blokkeren, historici de toegang tot gerechtelijke archieven of belangrijke geheime documenten te ontzeggen“, schrijft historica dr Ewa Kurek. En zo gebeurde het in het geval van historisch onderzoek in Jedwabne. “Ministers, aanklagers en rechters hebben absolute macht over historisch onderzoek.” (6)

1600, 900, 350, …?

In wezen weet niemand hoeveel lichamen onder de schuur liggen en hoe ze zijn omgebracht.

In 1949 vermelden de communisten (ZBOWiD)***) 1600 doden, in 1967 verklaarde de Districtscommissie voor onderzoek naar nazi-misdaden in Bialystok dat het 900 waren en in 2002, 350. Alles zonder onderzoek en exhumatie.

Prof. Andrzej Kola en zijn team begonnen een opgraving in 2001 nadat het boek van Gross verscheen. De bemoeienis van de Amerikaanse rabbijn M. Schudrich, de Amerikaanse Joden en Israel liet niet lang op zich wachten.

Ze frustreerden het werk van prof. Kola op elk punt. Geen beenderen mochten opgetild worden. Op het moment toen de onderzoekers “46 hulzen van de Duitse Mauser-wapens, type MG34” (7) vonden, daarnaast nog kostbaarheden op de lichamen van de vermoorde Joden, mocht de opgraving niet meer doorgaan.

Als Polen geen angst voor de waarheid hebben, wie dan wel?

Zowel het voorlopige rapport van de exhumatie door prof. Andrzej Kola als de beslissing over het stoppen van de exhumatie van de minister behoren tot de meest bewaarde geheimen.

De linkse groepen in Polen gebruiken ondertussen ‘Jedwabne’ om Polen de schaamte aan te praten over iets waar ze geen schuld aan hebben. Sommige Joodse groepen zien daarin een gelegenheid om Polen als een antisemitisch land in de wereld te presenteren. En hoe ongelooflijk het ook mag klinken, gebruikt Duitsland ‘Jedwabne’ om eigen schuld uit de Tweede Wereldoorlog met Polen, hun slachtoffers te willen delen! (8)

De Sovjets bolsjewieken hadden hun eigen belang bij om de waarheid over de aantallen van de slachtoffers te vervalsen. Welk belang hebben de huidige autoriteiten in Warschau om een historisch-wetenschappelijk onderzoek naar de moorden in Jedwabne te dwarsbomen, en de burgerlijke initiatieven zoals ‘Stop447‘ en de ‘de hervatting van de opgraving in Jedwabne‘ te negeren?

ongegronde claims van joodse organisaties. Edward Reid

Vorige blog: S-447, een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan – deel 2 (blog#58)

Meer lezen:

Drie genocides op de Poolse bevolking in de WOII: Ribbentrop-Molotov pakt en de samenwerking van Gestapo en de Sovjets NKWD

Het General Gouvernement (GG), het meest uitgebuit en vernietigd gebied uit alle door Duitsland in de WOII bezette gebieden: blog#43, blog#45, blog#48

Serie aan blogs over de Amerikaanse wet S-447, die in de eerste plaats Polen aanvalt en een precedent schept voor de rest van de wereld: blog#51 t/m blog#58

Bronnen

*) Sybiracy is een ere titel; deze naam krijgen Polen die voor de vrijheid van eigen land in de geschiedenis hebben gevochten. De straf daarvoor was onteigening en verbanning naar Siberië. Deze straffen pasten Russische tsaren in de achttiende en negentiende eeuw (deling van Polen) en de bolsjewieken in de Tweede Wereldoorlog toen Sovjet-Rusland Polen in 1939 aanviel en na 1944.

**) NKWD, Sovjet repressieorgaan; UB (Urzad Bezpieczeństwa), communistische veiligheidsdienst in de Volksrepubliek Polen, die de belangen van de partij waarborgde, door de tegenstanders van het systeem te elimineren. Zoals altijd bij de totalitaire systemen: ‘het doel heiligt de middelen’

***) ZBOWiD, een officiële, door de communistische staat gecontroleerde veteranenvereniging in de Volksrepubliek Polen; gevormd in september 1949

(1) Ewa Kurek: “Polacy i Żydzi: problemy z historia” [Polen en Joden: problemen met de geschiedenis], Wydawnictwo Clio, pag. 209

(2) idem, pag. 210

(3) Leszek Zebrowski: “Zydzi, Polacy, komunizm 1939-2012 – Mity przeciwko Polsce” [Joden, Polen, communisme 1939-2012]; Uitgeverij Capital 2014, pag. 68

(4) idem, pag. 70

(5) https://www.salon24.pl/u/konfederat1000/924222,jonny-daniels-osmieszyl-przeciwnikow-ekshumacji-w-jedwabnem-oraz-sam-siebie-czy-zlamal-prawo; J. Daniels is een Engels-Israelische Jood die uit het niets in Polen verscheen en die met de belangrijkste mensen uit de regering, de president op de foto’s komt. Ieder denkend mens in Polen vraagt zich af, met welk recht maakt deze man dit soort verklaringen, en welk recht geldt nog überhaupt in Polen?

(6) Ewa Kurek: “Polacy i Żydzi: problemy z historia” [Polen en Joden: problemen met de geschiedenis], Wydawnictwo Clio, pag. 21-22

(7) idem, pag. 95

(8) Ewa Kurek, “Jedwabne, anatomia klamstwa” [Jedwabne, anatomie van een leugen], Lublin 2018, pag. 152

(9) idem, pag. 85

Blog#56: Amerikaanse wet S-447 vs Polen. Wat mag de wereld niet weten?

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen: 

  1. “S-447 JUST”/De inleiding:  historische feiten, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken van 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. De vrijwaringsverdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en de andere Europese landen
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel (1), Deel (2)
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties
  7. “Holocaust restitutie – “Dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties” – helaas is dit artikel van fenixx.org van internet verwijderd.

Bron: itzaakkatzenelson

I am the one who saw it, who watched it at close range,

As children, wives and husbands, and my grey-headed old men. Were tossed like stones and wood onto wagons by butchers. Who beat them mercilessly and abused them with inhuman words.

I was looking at it through the window; I saw gangs of murderers – O God, I saw the beating and the beaten on their way to death;

I wrung my hands in shame – shame and disgrace – Jewish hands were inflicting death on Jews – defenseless Jews!

Shiny-booted traitors running furiously in the empty street. With a swastika on their caps – and the shield of David,

With their piercing foreign words, proud and savage ones

Who threw us downstairs and dragged us out of our homes,

Who tore doors out of their frames and forced their way inside,

With clubs raised to deal a blow in our homes full of fear;

They bet us, they drove the old ones, rushed our youngest

Somewhere to the terrified streets. And they spat straight in God’s face.

They found us in wardrobes and dragged us from under beds,

And cursed: ‘Damn you, get to the umschlag where your place is!’

They dragged us from our apartments and went through them for a while, to take the last clothes, a piece of bread and some groats.
And in the street – madness! Look and be shocked,

Here’s a dead street, with one cry it’s become a nightmare; Empty from end to end, but full as never before – Wagons! Wagons heavy with despair and screams …

There are Jews in them! Tearing their hair, wringing their hands. Some are silent, and their silence is an even louder scream.

They look …They see – can it be? Or is it a bad dream and nothing more?

Beside them are Jewish police – cruel and savage cut-throats! (1)

And on the side – the German with a slight smile glances at them.

The German stopped at a distance and watches – he doesn’t interfere.

He is killing my Jews with Jewish hands.
(1a)

Bron: Ewa Kurek, “Whoever Saves One Life”, Engelse ondertitelingen (2)

Bron: BNB, Engels gesproken (3)

Ongegronde claims van de Joodse organisaties – Amerikaanse historicus over de Act S.447, Engels gesproken (4)

Vorige blog: Welke groep Poolse Joden heeft de oorlog overleefd?

Volgende blog: “S-447 JUST” – uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties; onbegrijpelijke herwaardering, laster en censuur

Bronnen:

(1) Ewa Kurek, “Your Life is Worth Mine/How Polish Nuns Saved Hundreds of Jewish Children in German-Occupied Poland, 1939-1945”, Hippocrene Books Inc. New York, 1997; pag. 84: Itzhak Katzenelson: ‘the Song of the Murdered Jewish Nation’, gedicht uit 1943

(1a) Itzhak Katzenelson: “The Song of the Murdered Jewish People, Song 3 “Oh Pain of Mine”, 1943 – https://images.app.goo.gl/TeUsQctdC9vxX7ZPA

(2) Ewa Kurek, “Whoever Saves One Life”, een documentaire van historicus, Ewa Kurek over de ervaringen van de Joodse kinderen, gered door de Poolse nonnen in de Tweede Wereldoorlog.

(3) Een BNB compilatie over de Joodse ongegronde claims tegen Polen, S-447, wat de wereld niet mag horen.

(4) Amerikaanse historicus Edward Reid vertelt over de Pools-Joodse geschiedenis, die de meeste mensen in het Westen onbekend is. Sinds 1944 hadden Polen geen kans om over de WOII te vertellen. Ondertussen vond in het Westen een totale herschrijving van de waarheid plaats. Ook na de z.g.n. ‘val van het communisme’ bleef de macht in de handen van de communisten. Zij hebben er veel belang bij dat de waarheid verborgen blijft. Tot de dag van vandaag passen ze toe een soort ‘schaamte campagne’ tegen de Polen. Het is de hoogste tijd om dit te stoppen en de waarheid naar boven te halen. Edward Reid doet het op een meesterlijke wijze. Lof en dank aan hem.

Blog#52: Amerikaanse wet “Act S-447” en de poging tot afpersing van Polen. Act S-447 vs het parlementaire recht in Amerika

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

Bron: secure.avaaz.org

Wat nu in de wereld gebeurt, laat aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog denken, zeggen sommige historici in Polen. We zien de nieuwe machtsverdeling, bezettingen en grenzenverschuivingen. De zwakken zijn daar de dupe van. De mainstream media die dit soort agenda’s bedienen, hebben in de wereld van snelle informatiestroom een uitwerking van een kanonschot.

De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen:

  1. “S-447 JUST” – De inleiding:  historische feiten lijden, voor wie de schadeloosstelling en teruggave van bezittingen, “Magdalenka/Rondetafel afspraken van 1989” en de communistische invloed anno 2019
  2. “S-447 JUST” is onverenigbaar met de Amerikaanse constitutie
  3. Verdrag van Luxemburg d.d. 10 september 1950 tussen de Duitse Federale Republiek en Israël
  4. Verdrag d.d. 16 juli 1960 tussen Polen de VS en andere Europese landen  
  5. Mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de Tweede Wereldoorlog – wie is wie iets schuldig? Deel 1, Deel 2
  6. “S-447 JUST” – een uitkomst van een goed georganiseerd en vooruitgedacht plan van de Joodse organisaties. Deel 1, Deel 2
  7. “Holocaust restitutie – dubieuze en frauduleuze onderneming van de Joodse organisaties”- helaas is dit artikel van fenixx.org van internet verdwenen.

Voordat ik over ga tot op z’n minst drie belangrijke documenten in dit verhaal wil ik eerst een korte schets van Polen onder de Duitse bezetting en de gevolgen daarvan beschrijven.

Een film die ik aan het eind van deze blog plaats, vertelt nog meer.

Het is van groot belang deze gegevens in het achterhoofd te hebben als we het over Polen en de Amerikaanse wet S-447

Hoe kwam Polen uit de oorlog?

Volgens “Het rapport over de verliezen en oorlogsschade van Polen tussen 1939-45”, uit januari 1947: (1)

De bezetting van Polen in de Tweede Wereldoorlog duurde zes jaar, langer dan in welk ander land, en het betrof het hele Poolse gebied.

Het was een vijandige bezetting, afzonderlijk en ongekend in de geschiedenis.
Het was een oorlog niet alleen tegen het land maar ook tegen de Poolse bevolking, met als “uiteindelijk doel de complete vernietiging van het Pools element (…)”, zoals de Duitse kopstukken het toen verwoordden.

Deze bezetting was gericht op het breken van de Poolse natie, om haar 1000 jaar eigen geschiedenis te laten vergeten en tot een massa zonder hogere behoeftes te reduceren.

Duitsers hebben de Polen van al hun eigendommen, inclusief persoonlijke middelen al in 1940 onteigend. Dit ging gepaard met de massale en brute verdrijvingen van de Poolse bevolking uit hun huizen.

Als gevolg van de Duitse terreur verloren miljoenen mensen hun vrijheid, ze moesten dwangarbeid verrichten.

Ter voorbereiding van het z.g.n. Lebensruim volgde de vernietiging van de Poolse culturele objecten, monumenten, verzamelingen en bibliotheken, en de uitroeiing van wetenschappers, artiesten, intelligentie. Er was verbod op elke vorm van intellectueel leven, verbod op religie, literatuur, media, muziek, theater, architectuur, film, sport.

Om er alleen een paar voorbeelden van te geven, Polen verloor 80% van haar infrastructuur, 700 professoren, ruim 1000 leraren van het middelbaar en beroepsonderwijs, tot 4000 leraren basisonderwijs.

Er is hier sprake van moord op zes miljoen Polen (dit gaf Jakub Berman op, de huidige schattingen hebben het over 7-12 miljoen). Bij elkaar verloor Polen 1/5 van de vooroorlogse populatie. Miljoenen verloren hun gezondheid, miljoenen zijn levenslang kreupel geworden.

Verschrikkelijk was het lot van de Poolse kinderen uit Zamojszczyzna , die de Duitsers ontvoerden om Duitsers van ze te maken.

Bron: dw.com
Bron: polskie radio

30.000 van die kinderen, die niet aan de Arische eisen voldeden, vonden dood in de concentratiekampen. Velen van hen stierven van honger en kou onderweg daar naartoe. 

De permanente vernietiging, roof en uitbuiting van het land en de mensen maakte het voor Polen zeer moeilijk om na de oorlog eigen bestaan en kracht te herstellen.

Polen heeft NOOIT oorlogsreparaties ontvangen. 

Dit was het aanblik van Warschau na de oorlog. Bron: Bryla

De in 1944 door de Duitsers gebombardeerd hoofdstad van Polen, Warschau, hebben Polen op eigen kracht herbouwd. (1)

1960 – Schadeloosstellingsovereenkomst met de VS en West Europa

Ondanks deze verwoesting wilde Polen haar verplichtingen in overeenstemming met de internationale normen nakomen.

Daarom heeft de regering van Polen de last van betalingen van de compensatie voor de buitenlandse eigendommen die na de Tweede Wereldoorlog waren overgenomen, aanvaard.

Het betrof bezittingen van natuurlijke- en rechtspersonen, hun rechten en eigendomsbelangen.

Op 16 juli 1960 heeft Polen een schadeloosstellingsovereenkomst met de VS en de landen van West Europa ondertekend.

De ondertekende partijen waren zich ervan bewust dat Polen als land door de oorlog verwoest, economisch gezien niet in staat was een volledige waarde van het onroerend goed als schadevergoeding te betalen.

De sluiting van de overeenkomst betekende dat de buitenlandse regeringen met de goedkeuring van de onderhandelde bedragen instemden. Het geld zou gebruikt worden voor de financiering van compensatie in geval van aanspraken van hun burgers. (2)

Terugbetaling aan de VS in 1981 volledig voldaan

Het ondertekenen van de schadeloosstellingsovereenkomst tussen de Poolse regering en de VS vond op het hoogste staatsniveau plaats, tussen de Amerikaanse president J.F. Kennedy en premier van de Poolse Volksrepubliek, J. Cyrankiewicz.

Zowel het Amerikaanse congres als het Poolse parlement hebben deze overeenkomst bekrachtigd. (3)

Volgens art. 1 van hetzelfde verdrag waarin de Poolse regering [red. destijds] 40 miljoen US dollar beloofde te betalen, en de Amerikaanse regering te accepteren voor de volledige afwikkeling en voldoening aan alle claims van Amerikaanse burgers, zowel natuurlijke als rechtspersonen als gevolg van de nationalisatie en andere overname van eigendommen, rechten en belangen door Polen met betrekking tot onroerend goed dat plaatsvond in Polen vóór de datum van ondertekening en inwerkingtreding van deze overeenkomst. De terugbetaling van deze verplichting door Polen vond plaats in jaarlijkse termijnen en werd volledig terugbetaald en verrekend op 10 januari 1981“.

Na de toetreding van deze regeling, heeft de Amerikaanse regering zich verplicht dat er geen vorderingen tegen Polen in de toekomst zouden zijn en geen van deze claims zouden worden gesteund. Als dat gebeurde, zou de Amerikaanse regering het zelf oplossen. (2)

Ook andere westerse landen kregen de compensaties

Polen sloot een compensatieverdrag met de volgende landen:

  1. Frankrijk (65 miljoen Amerikaanse dollars in vorm van kolenlevering),
  2. Denemarken (5,7 miljoen Deense kronen/in 15 termijnen),
  3. Zwitserland/Lichtenstein (53,5 miljoen SchF – in 13 termijnen),
  4. Zweden (116 miljoen Zweedse kronen – in termijnen),
  5. Groot Brittannië (5,465 miljoen Britse ponden),
  6. Noorwegen (Polen en Noorwegen hebben elkaars vorderingen kwijtgescholden),
  7. Belgie/Luksemburg (600 miljoen Belgische franken),
  8. Griekenland (230 duizend Amerikaanse dollars),
  9. Nederland (9,05 miljoen gulden),
  10. Oostenrijk (71,5 miljoen Oostenrijkse sterling – in 12 termijnen)
  11. Canada (1,225 miljoen Canadese dollars – in 7 termijnen).

De schadevergoedingen vonden plaats in contanten en in termijnen.

Polen heeft zich van haar verplichtingen gekweten en de bedragen aan desbetreffende landen volledig betaald.

Tijdens de uitvoering van de individuele contracten werd Polen vrijgesteld van alle verplichtingen, die uit de inbeslagname van eigendommen van buitenlanders voortvloeiden.

De ontvangers van claims zijn de staten geworden waarmee Polen de overeenkomsten heeft gesloten. (2)

1952 – Schadeloosstellingsverdrag tussen West Duitsland en Israël

Acht jaar eerder hebben de regeringen van de Bondsrepubliek Duitsland en van Israël en The Conference of Jewish Material Claims against Germany een restitutie- en schadeloosstellingsverdrag ondertekend.

Zoals het protocol nr. 2 van het verdrag vermeldt, betrof het de restitutie en schadeloosstelling voor de Joden in Duitsland en in de gebieden onder de Duitse overheersing. Het ging o.a. over de:

  • in beslag genomen eigendommen
  • materiële verliezen
  • aanzienlijke voordelen vernietigd in de bezette gebieden
  • economische verliezen

Volgens de overeenkomst tussen Adenauer en M. Sharett heeft de staat Israël een bedrag van 3 miljard Duitse Marken ontvangen.

23 Joodse organisaties vertegenwoordigd door The Conference of Jewish Material Claims against Germany hebben een extra bedrag van 450 miljoen DM ontvangen. De ondertekenaren waren Adenauer en Goldmann.

Duitsland verplichte zich deze bedragen binnen 10 jaar te voldoen. (4)

Dit document bewijst dat aan schadevergoeding is voldaan. En het eisen van meerdere schadevergoedingen voor dezelfde schade is niet in overeenstemming met het internationale recht.

Duitsers krijgen hun goede naam in 1960 terug …. en hoe zit het met de rest van de oorlogslachtoffers?

Tijdens de ontmoeting in New York in 1960 tussen Ben Gurion en Adenauer, vond een onofficiële vergeving van Israël aan Duitsland. 

Ben Gurion verklaarde namens het Israëlische parlement: “Duitsland van vandaag, is niet de Duitsland van gisteren“. 

Bron: historycomestolife

Duitsland bleek toen het goede naam terug te hebben gekregen, terwijl de meeste Duitse slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog tot de dag van vandaag nog steeds niet zijn schadeloosgesteld.

Deze slachtoffers worden keer op keer buiten beschouwing gelaten.

In “The Holocaust Restitution Movement in Comparative Perspective” uit 2002 schrijft Micheale J. Bazyler, dat het meest opvallende uit de overeenkomst tussen de Joodse organisaties en de Zwitserse banken uit 2001 is dat men er naast de Joden ook niet-Joden in noemt.

De niet-Joden waren dan de homoseksuelen, fysiek en geestelijk gehandicapten of gehandicapten, de zigeuners, en de Jehova Getuigen.

De schrijver merkt terecht op dat de groep van niet-Joden echter klein is, en sluit compleet de hele Slavische groep uit, vooral de Polen (10 miljoen slachtoffers) en de Russen (27 miljoen slachtoffers). (5)

Bovendien 71% van alle vernietigingen in de Tweede Wereldoorlog vonden op het Pools en Russisch gebied plaats. (6)

1997 – Joodse organisaties uit Amerika zetten Polen onder druk

In 1997 heeft het Poolse parlement een wet ‘over de relatie van de Poolse staat tot de religieuze Joodse gemeenschappen in Polen‘ in behandeling genomen.

De 8 a 9 Joodse gemeenschappen in Polen op dat moment, bestaande uit 300-400 leden (landelijk waren het 1200 leden) eisten toen van de Poolse staat, dat ze het vermogen van de vooroorlogse Joodse gemeenschappen krijgen. 

Voordat het Poolse parlement het wetsvoorstel in behandeling had genomen, begon al de bemoeienis vanuit Amerika.

Op het initiatief van de politiek-joodse lobby heeft een tiental Amerikaanse senatoren een open brief aan de Poolse regering geschreven, waarin ze een dergelijke oplossing eisten. Terwijl deze erfenis was en blijft onwettig.

In het vooroorlogse Polen bestonden 2000 Joodse gemeenschappen.
De Joodse gemeenschappen uit 1997 waren geen rechtmatige erfgenamen van de vooroorlogse Joodse gemeenschappen.

Het is onduidelijk, waarom de Poolse regering onder deze druk bezweek. Waarschijnlijk had het te maken met de mogelijke toetreding van Polen tot de NAVO. Zelfs dan was dit gebaar overbodig geweest. De wet over de ‘teruggave van gemeentelijke eigendommen‘ is nu een feit.

De formulering van deze wet was ongelukkig en heeft een precedent geschapen. In plaats van ‘teruggave van eigendom‘, had er ‘schenking van de Poolse staat naar behoefte‘ in moeten staan, zegt Marian Miszalski. (7)

De Joodse gemeenschappen in Polen hebben op deze wijze ruimschoots aan vermogen gekregen. De vraag is wat is met dat geld gebeurd? 

Achter dit handelen staan dezelfde Joodse organisaties die al meerdere rechtszaken aan hun broek hebben kregen, omdat de mensen die ze vertegenwoordigen er geen dollar van hebben gezien. En dit moet verteld worden, zegt Surmacz, journalist en chef van het Pools Persbureau. (8)

Act S.447, ongrondwettig, onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving

Waldemar Biniecki van de Poolse gemeenschap in de VS bericht dat de wet “S-447” ongrondwettig en onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving is. 

Het is op een omstreden manier aangenomen. Het gebeurde toen de senatoren met vakantie waren.

Het Huis van Afgevaardigden boog zich niet meer over het document maar naam het wetsvoorstel van de Senaat alleen over. De president kreeg weinig manoeuvre en hij moest de wet ondertekenen. (9)

Krzysztof Zawitkowski van The Coalition of  Polish America vindt deze wet een bedreiging voor Polen, maar niet alleen, want. 

Deze wet:

  • verandert de rechtsorde in de beschaafde wereld, wat het eigendomsrecht betreft. Gebruikelijk is dat het eigendomsrecht op basis van overerving, verwantschap wordt doorgegeven
  • discrimineert door één etnische groep boven de wet te zetten en het breken van de internationale wet mogelijk te maken
  • verplicht de Amerikaanse overheid tot handhaving van de wet niet alleen in Amerika maar ook in andere landen. De Amerikaanse regering beschikt over drukinstrumenten, die een willekeurig land dwingen kunnen om aan deze eisen te voldoen, door bijvoorbeeld de wet aan te passen
  • sluit het bestaan van een onafhankelijke economie, in dit geval die van Polen, uit. (3)

YouTube heeft helaas de video van Edward Reid verwijderd en ik moest een andere weg zoeken om zijn film beschikbaar te stellen. Klik a.u.b. op de volgende link, wees open en deel hem:

https://www.cda.pl/video/3576295b9

Meer lezen:

Agentur 114, de naoorlogse Duitse inlichtingendienst, de belangrijkste toegangspoort voor de voormalige nazi’s en oorlogsmisdadigers

Vorige blog: S-447- het erven op basis van etniciteit/nationaliteit?

Volgende blog: mythische rijkdommen van de Poolse Joden voor de WOII

Bronnen:

(1) “Sprawozdanie w przedmiocie strat i szkod wojennych Polski, w latach 1939-1945; Warszawa, styczen 1947 – wykonane przez Biuro Odszkodowan Wojennych przy Prezydium Rady Ministrow – link:   http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=68987 [Het rapport over de verliezen en oorlogsschade van Polen tussen 1939-45, Warschau, januari 1947; Oorlogsschade kantoor bij het presidium van de Raad van Ministers]

(2)  http://pressmania.pl/umowa-indemnizacyjna-pomiedzy-usa-i-prl/

(3)  K. Zawitkowski, Coalition of  Polish America, Polonia amerykańska: Ustawa 447 stanowi olbrzymie zagrozenie. Nie pozwala ona na istnienie samodzielnej gospodarki:  https://youtu.be/g_3voQjTiWg

(4) https://treaties.un.org/doc/Publication/UNTS/Volume%20162/volume-162-I-2137-English.pdf, protocol nr 2, pag. 298-300 (pdf pag. 49)

(5) “The Holocaust Restitution Movement in Comparative Perspective”, 2002, Berkely Journal of International Law, volume 20, issue 1, articel 2 – door  Michael J. Bazyler; pag. 16 (pdf pag.35) 

 http://www.berkeleyjournalofinternationallaw.com/wp-content/uploads/2015/07/The-Holocaust-Restitution-Movement-in-Comparative-Perspective.pdf 

(6) http://wyborcza.pl/alehistoria/1,121681,17844725,Ile_milionow_zginelo__Ofiary_II_wojny_swiatowej.html?disableRedirects=true

(7) wRealu24, 27-3-2019; : Marian Miszalski, publicysta, pisarza, tlumacz literatury francuskiej na polski: Czego chce od Polski lobby zydowskie (link Een gesprek over ‘joden’ en antisemitisme is onmogelijk?[Marian Miszalski, schrijver en tolk: Wat wil de Joodse lobby van Polen?/link: Onmogelijke discussie over Joden en antisemitisme?] – toen ik aan mijn blog begon te werken heeft Youtube de link naar deze film onder de mom van “haatspeech” verwijderd. Dit is des te meer een bewijst hoe elk gesprek over dit onderwerp bemoeilijkt, zelfs gedwarsboomd wordt. 

(8) Wnet 25-4-2018: dziennikarz, szef PAP, Surmacz o ustawie 447: roszczenia Zydow   https://youtu.be/1xJA3nfKMX4

(9) Radio Wnet, gesprek met Waldemar Biniecki: Act S.447, ongrondwettig, onverenigbaar met het parlementaire recht in de Amerikaanse wetgeving, o roszczeniach Zydow: Polonia walczy z ustawa 447 [Poolse gemeenschap in de VS vecht tegen de wet S447]: https://youtu.be/LID6TvEVACA

Blog#51: Amerikaanse wet “Act S-447” vs de poging tot afpersing van Polen. De inleiding

(…) Wee degenen die onrechtvaardige wetten uitvaardigen, die de onderdrukking wettelijk bekrachtigen. Zij verdraaien het recht van de zwakken (…)” – Jesaja 10:1-2

Bron: secure.avaaz.org

Wat nu in de wereld gebeurt, laat aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog denken, zeggen sommige historici in Polen.

We zien de macht- en grenzenverschuivingen.

In de wereld van snelle informatiestroom hebben de mainstream media een uitwerking van een kanonschot.


De onderwerpen die in de blogs 51 t/m 58 aan bod komen: 


Inleiding 

Op het aandringen van de Joodse organisaties in Amerika heeft de Amerikaanse president Donald Trump de wet “Act S.447, JUST” in december 2017 ondertekend.

De mainstream media schrijft over de “schadeloosstelling voor Joodse slachtoffers van de Holocaust” of de “teruggave van Joodse bezittingen die tijdens de Holocaust in beslag zijn genomen”. (1)

Het is onwaar en misleidend.

Anno 2019 zijn er geen Joodse slachtoffers van de Holocaust, die niet zijn schadeloosgesteld, of die hun bezittingen niet terug hebben gekregen of daar niet in zijn gecompenseerd.

De zogenaamde “S-447 JUST (Justice for Uncompensated Survivors Today) suggereert dat de rechtvaardigheid in het geding is. Maar is het zo?

De wet”S-447″ gaat niet over de rechtmatige Joodse erfgenamen, maar over ‘heirless property‘, een eigendom zonder erfgenamen. 

De Amerikaanse wet “S-447” eist van de andere landen dat ze het erven op basis van etniciteit/nationaliteit in hun wetssysteem toepassen. Het zou de huidige rechtsorde in de beschaafde wereld op z’n kop zetten.

“S-447” is gericht o.a. tegen Polen, omdat de meeste Europese joden (10%), als religieuze groep voor de WOII in Polen woonden. Nu zijn dat Ukraine en Wit-Rusland.

Men rechtvaardigt S-447 met een idee, dus geen historische feiten, dat Polen te weinig zouden hebben gedaan om de Joden te redden. 


Herinneringen aan de Holocaust, een bron van mythen en stereotypen over Polen en Joden

Het is zeer belangrijk om de herinnering aan de Holocaust voor de volgende generaties te bewaren. Diegenen die de Holocaust hebben overleefd, hebben ook een indrukwekkende getuigenis achtergelaten, schrijft prof. Chodakiewicz (3), maar zoals elke getuigenis vereist het een individuele en zorgvuldige vergelijking met andere bronnen. Hier is de rol voor de wetenschap weggelegd en dit proces moet nog plaatsvinden. (4)

Men zou kunnen verwachten, schrijft Ireneusz T. Lisiak dat na zoveel jaren na de Tweede Wereldoorlog de overvloed aan films, boeken en herinneringen plaats zou moeten maken voor een professioneel onderzoek. Helaas, de meerderheid van de Holocaust historici baseert hun werk op ‘getuigenissen van de overlevenden’. Hun werk toont vooral de emoties i.p.v. de feiten grondig te verifiëren. (5)

Voor de Amerikanse en West-Europese historici was de oorlog op het Poolse grondgebied van 1939-1945 alleen een achtergrond voor de Holocaust. Buiten de Holocaust bestond toen niets meer wat van belang was. (…) De wereld is gaan geloven dat het alleen Joden waren, die in de Tweede Wereldoorlog hebben geleden. (6)

Samuel Gringrauz, Joodse historicus en overlevende van deze grote tragedie merkte al in de jaren 50-tig een overvloed aan ‘historisch’ materiaal over de Holocaust dat hij eerder “bedrieglijk (contrived) dan terughoudend (collected)” noemde. Toen was het al voor hem duidelijk, dat het de hoogste tijd was voor een echt historisch oordeel, dat vrij van wraakzucht en andere lage motieven was. (7)

Dat is helaas tot de dag van vandaag niet gebeurd.

Ondertussen blijft het aantal herinneringen, films en boeken over de Holocaust groeien en hiermee de onterechte vijandigheid tegen de Polen.

Hoe zit het dan met de overige 90% van de Poolse slachtoffers van de WOII en hun eigendommen?

Diegenen die hun bezittingen nog niet terug hebben gekregen, nooit zijn schadeloosgesteld of gecompenseerd geweest, is de overige 90% van de Polen.

Ze zijn van hun privé eigendommen beroofd.

Eerst door de Duitse bezetting van Polen in 1939-45. Het Derde Rijk confisqueerde alles. De Sovjets vernielden de Poolse bezittingen al bij hun aanval op Polen op 17 september 1939. Vanaf 1944 begon de Sovjet bezetting/kolonisering van Polen en de nationalisering van de eigendommen.

Beide bezetters hebben het land plat gebombardeerd, geplunderd en 7-12 miljoen slachtoffers gemaakt.

De Duitse GESTAPO en de Sovjet NKWD hebben al voor de aanvang van de WOII een gezamenlijke agenda bedacht hoe ze de Poolse elite gingen vermoorden. In september 1939 begon het.

In 1944 hebben de Sovjets Polen opnieuw bezet, en hun prioriteit was de overgebleven elite op te pakken. Weinigen hebben de CHEKA overleefd.

Do communisten (300.000), die Stalin in Polen in 1944 installeerde, waren geen Polen, maar een uit Rusland afkomstige etnische groep, die de Polen cultureel en ideologisch vreemd was.

Na 1989 hebben de communisten ervoor gezorgd, dat er geen eigendommen naar deze Poolse rechtmatige eigenaren konden terugkeren.

Door middel van de z.g.n. “Magdalenka/Rondetafel” afspraken (1988-89) tussen de (post)communisten en de door hen zelf aangewezen gesprekspartners uit de oppositie, hebben de (post)communisten de tot dan toe genationaliseerde eigendommen zichzelf toegeëigend. Heel lang was dit een goed bewaard geheim.

De “Magdalenka/Rondetafel” afspraken zouden er garant voor staan dat de Poolse elites geen kans meer kregen, en in de toekomst zouden krijgen, om opnieuw in Polen te kunnen ontstaat. Rusland heeft haar kaarten op dat moment in de hand gehouden.

De (post)communisten hebben de status-quo voor de komende regeringen in Warschau bepaald: “wij laten jullie met rust als jullie ons met rust laten”. Dit heeft zich altijd geuit in het afzien van elke vorm van vervolging van de communistische misdadigers.

Anno 2019 is het nog steeds het geval. De opeenvolgende regeringen in Warschau doen er alles aan om dit zo te houden.

Als we naar het handelen van de regering Wet & Rechtvaardigheid (PiS) kijken, ontstaat er een sterk vermoeden dat ook deze regering een gevolg is van de “Magdalenka/Rondetafel” afspraken.

De regering van Wet & Rechtvaardigheid heeft het ontstaan van de Amerikaanse wet S-447 en de onderhandelingen daarover met de Joodse organisaties voor de Poolse bevolking verzwegen.

Het was de Poolse gemeenschap in Amerika die aan de bel trok.

De regering ontkende het in het begin, toen begon de zaak te bagatelliseren met de woorden “er is niks aan de hand”, “het gaat niet over Polen”.

Bron: wirtualnesuwalki.jpg

Toen de Poolse bevolking begon te protesteren, toonde zich de regering schijnbaar strijdig: “we betalen geen schade”, “we geven niks weg”.

De regering wilde echter geen wet aannemen, die de Poolse bevolking tegen dit soort eisen nu en in de toekomst beschermt.

De Joodse organisaties eisen van Polen 300 miljard dollars. We hebben het hier over drie jaarlijkse staatsbegrotingen. Wie zo’n kapitaal in een land in de handen krijgt, krijgt ook de macht.

Bron: youtube, Krzystof Tolwinski o Just Act 447

Het zijn ongerechtvaardigde en immorele claims die de volgende generaties van Polen in een derderangsburgers willen veranderen.

Meer Lezen:

Drie genocides op de Poolse bevolking

Polen onder de Duitse bezetting

Polen streden tegen de Holocaust. Wat deed Amerika en Groot Brittannië?

Vorige blog: Fascisme? Nazisme? Communisme? deel 2.

Volgende blog: S-447 vs het parlementaire recht in Amerika

Bronnen:

Uitgelichte foto/basisafbeelding, bron: stopactthr1226.org

(1) https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/bespuging-poolse-ambassadeur-in-tel-aviv-zet-relatie-met-warschau-verder-onder-druk~b730c4f9/?referer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F

(2) historicus. Leszek Zebrowski tijdens de mars tegen de wet S-447 op 11 mei 2019:  https://youtu.be/6hEP09eBMm4

(3) prof. M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc” (“Transformatie of Onafhankelijkheid”), pag. 204

(4) prof. Chodakiewicz, “Transformacja czy niepodleglosc”/’Polska pamiec’ (Transformatie of Onafhankelijkheid – Poolse Herinnering”), pag. 208

(5) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust, (“Verkeerde voorstelling de Holocaust”) pag. 13

(6) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust, (“Verkeerde voorstelling de Holocaust”), pag. 73

(7) Ireneusz T. Lisiak, Zaklamany Holokaust, (“Verkeerde voorstelling de Holocaust”), pag. 14 na: dr Samuel Gringauz/”Jewish Social Studies”, 1950

Blog#50: Fascisme? Nazisme? Communisme?Misverstanden en desinformatie. Deel 2

vervolg op deel 1:


Twee verschillende wegen naar het totalitarisme

Typerend voor totalitaire systemen is een collectieve benadering van de mens: de staat heeft het voor het zeggen en de mens is helemaal aan de staat onderworpen.

Zoals Benito Mussolini, maker van het totalitair systeem in Italië zei: “Totalitarisme is een politieke principe, die zegt: niets tegen de staat, niets dan de staat, niets zonder de staat.” 

Hoewel het Duitse Nazional-Socializmus (hitlerisme/nazisme) en communisme van de bolsjewieken op twee verschillende beschavingen waren gebaseerd, waren ze tot op zekere hoogte vanaf het begin totalitaire beschavingen geweest.

Duits byzantinisme

De Duitse beschaving kenmerkt gehechtheid aan bureaucratie en de letter van de wet met het volledig vergeten van de natuurwet. Bijna religieuze eer aan de staat en het leger (byzantinisme). (6)

Vanaf het begin van de zestiende eeuw worden Duitsers in de absolute gehoorzaamheid aan de staat opgevoed [vredesverdrag in Augsburg 1555, ‘ciuis regio, eius religio‘ (‘wiens land, deze religie’)].

” (…) Typisch is [red. hier] een dubbele moraliteit.

Deze beschaving schrijft voor om in het privé-leven de principes van de christelijke moraliteit te volgen, terwijl hij in de politiek en de activiteiten van het land ethiek niet herkent.

Vandaar de onbeperkte macht van de regeringen en het ideaal van de totale staat, resulterend o.a. in geweld, dwang, suprematie van de fysieke krachten boven de geestelijke, a-moralisme, slavernij, slaafsheid.

Het byzantinisme overwint de Latijnse beschaving in Duitsland niet, ze bestaan naast elkaar.

Het privé-leven van de Duitsers blijft westers en onderscheidt zich niet van het bestaan van de andere naties van de Latijnse beschaving.

Hun openbare leven daartegen is gebouwd in de byzantijnse stijl (…) “. (7)


Nationaal-socialistische revolutie in Duitsland

Het verbod op eigen leger in Duitsland na de WOI hebben de Duitsers ervaren als verbod op religie.

Volgens prof. Ryba begon toen al een spontane en ongecontroleerde werving van de Duitsers voor het nazisme.

Na de machtovername wisten Hitler en zijn ideologen goed gebruik te maken van de byzantijnse gehechtheid van de Duitsers aan de letter van de wet. Ze benadrukten de cult van de staat en van het leger. 

Na de brand van de Reichstag kreeg Hitler het voorrecht om wetsdecreten uit te vaardigen.

Voornamelijk op basis van deze wet vond de nationaal-socialistische revolutie in de jaren 30-tig van de vorige eeuw plaats, en de mogelijkheid om de criminele, racistische wetten te maken.

Hierbij is het belangrijk opnieuw te benadrukken, dat Duits Nazional-Sozialismus/Duits nazisme een racistische ideologie en geen nationale ideologie was. Het was ronduit a-nationaal. (4)

De gehechtheid aan de letter van de wet en het gebrek aan begrip van de morele wet in de politieke ruimte waren tijdens de processen in Nürnberg nadrukkelijk zichtbaar.

Bijna alle misdadigers rechtvaardigden hun daden door te zeggen dat ze de ‘orders uitvoerden’. (6)

Turaanse beschaving van Rusland

In Rusland hebben we te maken met een beschaving uit de Aziatisch-, Oost-Mongoolse cultuur (turaanse beschaving).

Mikolaj Dugin, adviseur van Putin noemt Russen ‘de kinderen van Genghis Khan‘. (6)


Rusland in de stijl van Genghis Khan

Vanaf het begin van het bestaan, was Rusland als totalitaire staat georganiseerd, en de Russen waren van nature gewend om zich aan de nieuwe omstandigheden aan te passen.

In 1223 viel het huidige Rusland [Ruś] in de handen van Genghis Khan.

Met de val van Constantinopel in 1453 bevrijdt zich Rusland van de Mongolen.

De machthebbers in Moscou kenden echter geen andere vorm van het besturen dan in de Aziatisch, Mongoolse stijl. In het gevolg daarvan bleven alle onderdanen van de tsaar slaven. (8)

Prof. Ryba haalt de verslagen van een Franse aristocraat, De Custin aan, die in de eerste helft van de negentiende eeuw door Rusland reisde.

De mens in het Russische systeem ‘functioneert volgens de wil, die niet zijn wil is en hij heeft evenveel leven in zich als een schroef in een machine, en toch wordt het in Rusland een mens genoemd‘.

De druk die op de intelligente wezens moet zijn uitgeoefend om van ze dingen te maken, vervult De Custin met afkeer.

Het plan van de bolsjewieken in 1917 waren geen veranderingen in het land maar de macht overname.

Door de coup te plegen, hebben ze de zwakke tsaar afgezet, en de macht door middel van wreed geweld gehandhaafd en versterkt. (9)

De spiegelwet *)

Anna Politkowska, Russische journaliste schreef in 2004 dat volgens de Russische minister van defensie ‘mensen in Rusland geen onafhankelijk bestaan mogen hebben, dat ze radertjes in de machine zijn en hun taak is een blinde gehoorzaamheid aan de machthebbers (…). Radertjes hebben toch geen rechten, zelfs geen recht op waardigheid in het moment van sterven‘. (10)

Voor het schrijven van o.a. deze woorden moest de journaliste met haar leven betalen. Voor de kritiek op de macht in Rusland is de hoogste straf altijd de norm geweest, ook vandaag.

Dus ondanks de uiterlijke veranderingen, schrijft historicus Ewa Kurek, blijft Rusland nog steeds, net als eeuwen geleden een middeleeuws Azië, gekleed in de sektarisch-orthodoxe en Europese gewaden. (11) 

Vorige blog: Fascisme? Nazisme? Communisme?Misverstanden en desinformatie. Deel 1.

Bronnen:

*) Peter de Grote heeft in Rusland een overheidsdienst met klassen/rangen (14 bij elkaar/spiegelwet) ingevoerd en ze op een militaire wijze, naar Mongools model, georganiseerd. – WikiBooks, Materialy do nauk administracyjnych/Rosja w XVIII wieku: https://pl.wikibooks.org/wiki/Materia%C5%82y_do_nauk_administracyjnych/Rosja_XVIII_wieku

Een mens zonder range had in Rusland geen sociale waarde en droeg een naam “overtallig” – Adam Mickiewicz, “Dziady”, Objasnienia poety: http://literat.ug.edu.pl/dziadypo/0018.htm

De ‘spiegelwet’ die in Rusland van kracht is, is de wet van de alomvattende onderwerping en angst voor Poetin en de nauwe kring rondom de presidentiële macht.
– Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 58-59

(1) https://www.snopes.com/fact-check/holocaust-museum-warning-signs-fascism/

(2) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 83 [de auteur corrigeert de onwaarheden over de Poolse geschiedenis, die tot de dag van vandaag nog steeds worden gekopieerd; Duits Nazional-Sozialismus en het communisme van de bolsjewieken, een poging tot vergelijking.]

(3) idem, pag. 90

(4) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy? Walka z kultura chrzescijanska”, pag. 699-700 [wie is bang voor de waarheid? de auteur omschrijft hoe het gevecht tegen de westerse, christelijke cultuur voortduurt]

 (5) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowu socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, p.133-135

(6) idem, pag. 79-82

(7) Pawel Szuppe: “Bizantynizm niemiecki wedlug historiozofii Feliksa Konecznego”/2013: http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216/Studia_Sandomierskie_teologia_filozofia_historia-r2013-t20-n2-s209-216.pdf

[Duits byzantinisme volgens de geschiedenis en de filosofie van Feliks Koneczny]

(8) Ewa Kurek, “Rosji rozumem nie pojmiesz”, pag. 67-69 [Met verstand kun je Rusland niet omvatten – uit een gedicht van Fiodor Tiutczew, 1866]

(9) prof. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”- ‘Narodowy socjalizm i bolszewicki komunizm, proba porownania’, pag. 80-81

(10) Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, pag. 58-59

(11) idem, pag. 10

Pagina 1 van 3

mijnpolen.nl