Categorie: 1918-1939

Blog#10: Amerykańskie prawo ‘act S-447’ a próba wyłudzenia majątku od Polaków. Wprowadzenie.

(…) Biada tym, którzy niesprawiedliwe prawa wprowadzają i ucisk prawem ustalają. Oni przekręcają prawo słabych. Jesaja 10:1-2

To co obecnie dzieje sie w świecie przypomina przeddzień drugiej wojny światowej. Wtedy tez mieliśmy do czynienia z przesuwaniem granic bez liczenia sie z narodami i walke o dominację w świecie. Do tego zaangażowanie do tych zjawisk mediów głównego nurtu. 

Nad głowami Polaków wisi zagrożenie amerykańskim prawem S-447 i nad tym chciałabym się skupić. 

Oto tematy kolejnych artykułów:

  • “S-447 JUST”, niekonstytucyjne prawo, w Ameryce – Umowa luksemburska z dnia 10 września 1950 roku pomiędzy  Niemcami i Izraelem – traktaty pomiędzy Polską a USA i krajami Europy zachodniej, dotyczące odszkodowań za znacjonalizowany majątek w Polsce po II Wojnie Światowej
  • Mityczna zamożność polskich Żydów  przed II Wojną Światową. Kto jest komu co winny? Cz.1, Cz.2
  • S-447 JUST, wynik dobrze zorganizowanej i zaplanowanej akcji żydowskich organizacji. Cz.1, Cz.2
  • ‘Zwrot z Holokaustu’, wątpliwe i oszukańcze przedsięwzięcie organizacji żydowskich niegodne poparcia prezydenta USA ”- niestety ten artykuł z fenixx.org został usuniety z Internetu

Uzasadnienie?

Pod naciskiem organizacji żydowskich w Ameryce Donald Trump podpisał w grudniu 2017 prawo “Act S-447 JUST”.

Media głównego nurtu mówią o ‘odszkodowaniu dla żydowskich ofiar Holokaustu” lub „restytucji mienia żydowskiego skonfiskowanego podczas Holokaustu”. (1) Jest to nieprawdą i wprowadza w błąd.

Anno 2020 nie ma już żydowskich ofiar Holokaustu, które nie odzyskałyby swoich posiadłości lub które nie otrzymały za nie jakieś formy odszkodowania/rekompensaty.

T.z.w. ‘S-447’ JUST (Justice for Uncompensated Survivors Today = Sprawiedliwość dla nieskompensowanych ocalałych dzisiaj) sugeruje, że sprawiedliwości nie zostało zadośćuczynione. Ale czy tak jest?

W amerykańskim prawie S-447 chodzi o mienie bez-spadkowe, czyli mienie bez spadkobiercy. Takie mienie, zgodnie z prawem międzynarodowym przechodzi na skarb państwa, w którym dana osoba żyła.

S-447 domaga sie w istocie wprowadzenia dziedziczenia na bazie narodowości czy plemienności. Takie wymaganie wywraca obecne prawo w naszej cywilizacji do góry nogami.

S-447 jest wycelowane na początek   przeciwko Polsce, ponieważ większość  europejskich Żydów (10% ludności polskiej) przed II Wojną Światową mieszkała na terenie Polski.

Organizacje żydowskie uzasadniają to jakoby Polacy za mało zrobili aby ratować Żydów podczas II Wojny Swiatowej! To jest w ogóle bardzo interesujący temat, który rozwija historyk pani dr Ewa Kurek w jednej ze swoich książek, i który wymaga osobnego artykułu. W każdym razie jest pewne, że takie stwierdzenie nie ma jakiegokolwiek wsparcia faktami historycznymi.


Wspomnienie zagłady Żydów jako źródło mitów i uprzedzeń o Polakach i Żydach 

Zachowanie wspomnień o zagładzie jest bardzo ważne, pisze prof. M. Chodakiewicz. Spisane i zachowane dla potomności wspomnienia poruszają. (3) Lecz jak każde spisane wspomnienie wymaga ono osobnego i starannego porównania ze źródłami. To jest zadanie dla naukowców i ten proces musi sie jeszcze zacząć, pisze prof. Chodkiewicz. (4)

Po tylu latach po II Wojnie Swiatowej, pisze Ireneusz T. Lisiak powinno takie badanie naukowe zastąpić nawał filmów, książek i wspomnień. Ale niestety, dodaje, większość zachodnich historyków zagłady opiera swoje prace na ‘świadectwach ocalałych z zagłady’ i ich prace przedstawiają emocje zamiast gruntownie zweryfikowanych faktów. (5)

Dla Amerykańskich i zachodnio-europejskich historyków II wojna Swiatowa była tylko tłem dla zagłady Żydów i że poza nią nic nie jest godne uwagi. (…) Świat uwierzył, że jedynymi, którzy cierpieli podczas ostatniej wojny byli Żydzi. (6)

Żydowski historyk, ocalały z zagłady, Samuel Gringrauz zauważył już latach 50-tych minionego wieku, że najwyższy czas poddać porządnej weryfikacji nawał materiałów o zagładzie. Zbyt wiele widział w nich nieuczciwych motywów. (7)
Jak do tej pory żadna naukowa weryfikacja nie nie miała miejsca. Za to ilość wspomnień, filmów i książek na temat zagłady wzrasta i tym samym nieuzasadniona wrogość wobec Polski.

A jak jest z pozostalym 90% polskich ofiar II Wojny Swiatowej i ich własnością? 

Ci, którym do tej pory nie zwrócono ich własności, nie zapłacono odszkodowania i rekompensaty jest pozostała część ludności  polskiej, czyli 90% Polaków.

Oboje najeźdźcy, Niemcy i Sowjeci zgodnie z ich umową (pakt Ribbentrop-Mołotow) zbombardowali Polskę i wymordowali oficjalnie 6 mln ludności. Obecnie liczba 6 mln podana po wojnie przez Jakuba Bermana jest weryfikowana do 7-12 mln obywateli polskich.

W 1944 roku sowieci zajęli Polskę ponownie (zdrada aliantow w Jałcie) i ich głównym   celem było wymordowanie reszty elity polskiej. Niewielu przeżyło CHEKA.

W 1944 roku Stalin przysłał do Polski swoich zaufanych bolszewików w ilości 300.000. Była to grupa etniczna, Polakom kulturowo i ideologicznie obca.

Po 1989 roku ci sami ludzie zadbali o to aby władzy w Polsce nie stracić i przede wszystkim nie dopuścić aby polska elita na nowo mogła się odrodzić.
Przy pomocy umów t.z.w magdalenkowych/okrągło-stołowych (1988-89) pomiędzy (post)komunistami i przez nich wyselekcjonowanymi przedstawicielami opozycji, zawłaszczyli sobie narodowy majątek Polaków. Bardzo długo było to dobrze ukrywaną tajemnicą.

(Post)komuniści utworzyli status-quo dla kolejnych rządzących w Polsce: ‘my nie ruszamy waszych, wy nie ruszacie naszych‘. To przekładało się na zaniechanie postawienia przed sądem komunistycznych przestępców.
Anno 2020 ta zasada wydaje się aktualna.

Patrząc na Prawo i Sprawiedliwość będące u władzy od 2015 roku, zastanawiam sie komu służy ich działanie?

Prawo i Sprawiedliwość uzyskało zaufanie społeczeństwa jako ludzie Solidarności. Ludzie uwierzyli, że nadejdzie prawdziwa zmiana i osąd przestępstw z przeszłości. Takie były obietnice partii nazywającej się Prawo i Sprawiedliwość. Niestety. Za to jest dwujęzyczność, oszukiwanie społeczeństwa, niszczenie średnich przedsiębiorstw i działanie na korzyść banków i korporacji międzynarodowych.

Również jeżeli chodzi o S-447. PiS nie poinformował o tym społeczeństwa, a rozmowy z organizacjami żydowskimi przemilczał przed narodem.

To dzięki Polonii amerykańskiej nagłośniono temat. Rząd w kraju najpierw zaprzeczył, że coś takiego jak S-447 istnieje i bagatelizował. 

Kiedy Polacy zaczęli wychodzić na ulice i protestować, rząd manifestował sie walecznie, ‘nic nie zapłacimy‘, ‘nic nie oddamy‘.

Jednak rząd lekceważy sobie wolę Polaków o przyjęciu prawa, które by kolejne pokolenia Polaków zabezpieczyło przed podobnymi roszczeniami. 

Źródło: wirtualnesuwalki.jpg

Żydowskie organizacje żądają od Polaków ogromnych pieniędzy, mówi się o 300 miliardach dolarów. To oznacza trzy roczne budżety kraju. Kto taki majątek dostanie w swoje ręce uzyska absolutna władzę w kraju.

Źródło: YouTube, Krzysztof Tołwiński o Just Act 447

Są to niesprawiedliwe i niemoralne żądania, które zamieniłby kolejne pokolenia Polaków w obywateli trzeciej klasy, czyli pariasów. Do tego nie wolno nigdy dopuścić.

Źródła:

zdjęcie do blogu, źródło: stopactthr1226.org

(1) https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/bespuging-poolse-ambassadeur-in-tel-aviv-zet-relatie-met-warschau-verder-onder-druk~b730c4f9/?referer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F

(2) Leszek Zebrowski podczas marszu przeciwko S-447 11 maja 2019:  https://youtu.be/6hEP09eBMm4

(3) prof. M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc”, str. 204

(4) prof. Chodakiewicz, “Transformacja czy niepodleglosc”/’Polska pamiec”, str. 208

(5) Ireneusz T. Lisiak, “Zakłamany Holokaust”, str.13

(6) Ireneusz T. Lisiak, “Zakłamany  Holokaust”, str.73

(7) Ireneusz T. Lisiak, “Zakłamany  Holokaust”, str.14 na: dr Samuel Gringauz/”Jewish Social Studies”, 1950

Blog#44: 100 jaar geleden hebben Polen hun onafhankelijkheid verdedigd en hiermee de westerse democratieën voor de bolsjewieken gered. Op 11 november vieren Polen hun Onafhankelijkheidsdag met de Onafhankelijkheidsmars.

Inleding

Op 11 november vieren de Polen hun Onafhankelijkheidsdag. Maar het is niet de dag waarop de Tweede Wereldoorlog eindigde. Neen, het einde van de Tweede Wereldoorlog  bracht Polen de nieuwe bezetting (Teheran, Jalta) en een nieuw regime. Ondanks het feit dat Polen naast de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog hebben gevochten en samen de oorlog gewonnen.
We hebben het hier over het jaar 1920.
Pruisen (Duitsland) en Rusland hebben de generaties van Polen tot dan toe 123 jaar gevangen gehouden en hun land van de kaart van Europa gewist.

Roman Dmowski. Foto: wykop.pl

Op de vredesconferentie in Versailles heeft Roman Dmowski de leiders van de Europese machten overtuigd dat onafhankelijk Polen noodzakelijk is. Dmowski’s sterke argument dwong zelfs de Britse premier David Lloyd George, die Polen zo ongunstig was, dit te accepteren. (1)
Om deze prille onafhankelijkheid te bevestigen, moesten Polen eerst zes grensoorlogen en één grote met Sovjet-Rusland voeren.
De overwinning van Polen op Sovjet-Rusland heeft de verspreiding van communisme in Europa gestopt. Maar het Westen wilde het niet erkennen.
De Engelsen en Fransen wilden niet erkennen dat de Polen als eersten de overwinning op de bolsjewieken hebben behaald.

Franse generaal Louis A. Faury. Foto: wikipedia

De Franse generaal Louis A. Faury *) merkte dit bijzonder moment in de wereldgeschiedenis als enige op.
Hij zei “aan de rivieren Vistula en Niemen heeft deze nobele natie opnieuw de westerse civilisatie

Edgar V. D’ Abernon. Foto: National Portret Gallery

een dienst bewezen en men wist het niet op de juiste waarde te schatten“.

Lord Edgar D’ Abernon **) vond het noodzakelijk “de westerse publieke opinie uit te leggen, dat de Polen Europa in 1920 hebben verlost“.
Zijn ervaring heeft hij later in zijn boek “The Eighteenth Decisive Battles of the World” beschreven. (2)

De oorlog, die het lot van de wereld veranderde

Iets, dat als een grensgevecht in een klein stadje Mosty, aan Niemen begon, mondde snel uit in een oorlog. Het was een winterse dag op 14 juli 1919.
Polen moesten deze oorlog winnen om de onafhankelijkheid, waar ze 120 jaar op hadden gewacht te verdedigen. De bolsjewieken hadden toen maar één doel, de revolutie op het hele Europese continent te starten.
Het was een patstelling, die het vaststellen van de nieuwe grens onmogelijk maakte. De oorlog was onvermijdelijk. (2)
Het kritische moment van die oorlog viel in augustus 1920 toen de Sovjets in hun druk naar het Westen direct Warschau hadden bedreigd.

Strijd tussen Polen en de bolsjewieken 1919-1920. Foto: stara gwardia.pl

De slag om Warschau op 13-25 augustus werd beschouwd als een echt wonder. Het Poolse leger heeft niet alleen de frontale aanval van de Sovjets weerstaan, maar de Polen kwamen ogenblikkelijk over tot een tegenoffensief.
De oorlog eindigde op 12 oktober 1920 en op 18 maart 1921 hebben de beide kanten een vredesverdrag in Riga ondertekend. (2)
Polen hadden toen te veel problemen aan hun hoofd om hun succes in de confrontatie met Sovjet-Rusland goed te benutten. Misschien waren we inderdaad niet sterk in de oorlogspropaganda, of misschien vonden we andere waarden belangrijker. Misschien verwachtten we dezelfde eerlijkheid van anderen?
In het begin van de twintigste eeuw werd Polen als land in een extreem moeilijke omstandigheden gevormd. Voordat er een herkenbaar, modern land kon ontstaan, moesten de Polen veel problemen overwinnen.
Het vastleggen van de grenzen van Polen behoort tot de moeilijkste episode van de moderne Europese geschiedenis. (…)
Bovendien heeft Polen altijd weinig te danken gehad aan haar bondgenoten en nog minder aan haar vijanden. Allebei verwelkomden haar ontstaan als onafhankelijke staat in 1918-20 met minachting. Broos en onbemind moest Polen soortgelijke problemen van legitimiteit binnen haar eigen grenzen trotseren (3).

Conclusie

De overwinning van Polen op de Sovjets 100 jaar geleden heeft de mars van de bolsjewieken naar het Westen afgeremd. Zonder de Poolse overwinning in 1920 zouden de Sovjet grenzen tot aan de Atlantische oceaan reiken.
Voor het Westen was het alleen een “oorlog van dwergen en niet van de giganten”. Terwijl deze overwinning niet minder was, dan de overwinningen van Themistocles, Alexander de Grote, Caesar, Gustav Adolf, De Grand Condé en van vele andere grote generaals. (2)
In 1920 deden Polen wat juist was. Ze hebben hun onafhankelijkheid met enorme offergezindheid verdedigd.
Hetzelfde deden Polen in de Tweede Wereldoorlog. Opnieuw van hun land beroofd gingen ze samen met de geallieerden de strijd aan: “Voor jullie en onze vrijheid”.
Dit gold voor de strijd van de Polen tegen communisme in de jaren 70-tig en later als Solidarnosc in de jaren 80-tig. En dit geldt tot de dag van vandaag, want Polen vechten nog steeds voor hun onafhankelijkheid. In deze strijd worden ze of vanuit het Oosten of vanuit het Westen  tegengewerkt.
Polen mogen blijkbaar geen gevoel van het Pools zijn, van hun geloof en liefde voor hun vaderland en respect voor hun voorouders uiten, zonder dat de links-liberale media hen voor fascisten, neonazi of antisemieten uitmaken.
Al deze beschuldigingen zijn behalve a-historisch, onrechtvaardig en zeer kwalijk.
Stelt u zich voor dat men de Nederlanders, die elk jaar hun Koningsdag uitbundig vieren met deze namen keer op keer zou bestempelen. Want zo simpel is het.

Meer lezen:

Volgende blog: Polen onder de Duitse bezetting in de WOII, deel 2

Bronnen:
**) D’Abernon maakte deel uit een geallieerde missie naar Polen tijdens de Pools-Sovjet oorlog in juli 1920. Later heeft hij zijn ervaring in een boek “The Eighteenth Decisive Battle of the World, Warsaw, 1920(1931):
(1) Leszek Pietrzak: “Zakazana Historia” ,”Zapomniana duma Polakow”, 2011 pag. 143-149, (“De verboden geschiedenis, De vergeten Poolse trots”
(2) Leszek Pietrzak “Zakazanä historia 2″/”Zapomniane zwyciestwo Polakow”, 2012  – “Wojna, ktora zmienila losy swiata”, pag. 5-8 (“De verboden geschiedenis nr 2, de vergeten Poolse overwinning”)
(3) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007é

Blog#9: Fakty historyczne, których nas nigdy nie nauczono w szkole i które każdy Polak powinien poznać

Z ogromną ciekawością wzięłam do ręki te niedużą książeczkę, ale tak bardzo ważną dla każdego Polaka.

 

Niedługo wybory, dlatego korzystam z moich własnych możliwości aby książkę rozpowszechniać.

 

Namawiam do czytania i rozpowszechniania.

 

To jest tak istotne dla przyszłości każdego Polaka i dla Polski, dla każdego maleństwa  które się w Polsce urodziło, żyje i w przyszłości się urodzi. Proszę otworzyć link pod zdjęciem.

Blog#37: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 3: de achtergronden voor de genocide in de Oost-provincies van Polen

 

Polen heeft haar onafhankelijkheid verdedigd, Oekraïners verspreid over vier landen

 

In 1921 (het verdrag van Riga), na 123 jaar krijgt Polen haar grondgebieden van voor de derde, en deels van voor de tweede deling terug.

 

Rusland en Oekraïne namen afstand van Oost-Galicië. De Oekraïners zonder eigen staat en tegen eigen wil, leefden nu in vier verschillende landen: Sovjet Rusland, Polen, Roemenië en Tsjecho-Slowakije. (2)

 

Polen als land, vormde zich in het begin van de twintigste eeuw in extreem moeilijke omstandigheden. Voordat er een herkenbaar, modern land kon ontstaan, moesten Polen veel problemen overwinnen.

 

Het vastleggen van de Poolse grenzen behoort tot de moeilijkste episodes uit de moderne Europese geschiedenis. Er was sprake van zes grensoorlogen en één zeer ernstig conflict, de Pools-Sovjet oorlog van 1919-1920.

 

Polen heeft altijd weinig te danken gehad aan haar bondgenoten en nog minder aan haar vijanden. Allebei verwelkomden haar ontstaan in 1918-1920 als onafhankelijke staat met minachting. Broos en onbemind werd Polen geconfronteerd met soortgelijke problemen van legitimiteit binnen haar eigen grenzen (1).

 

Daarom kon Polen de nationale aspiraties van de Oekraïense bevolking die erin leefde op dat moment niet vervullen. Het zou de stabiliteit van de prille staat in gevaar brengen. Maar Polen gaf de Oekraïense bevolking de gelegenheid om haar eigen nationale identiteit binnen de Tweede Poolse Republiek te ontwikkelen en te bewaren.
(2)

 

Na het einde van de Eerste Wereldoorlog en voor het ontbreken van de WOII is geen enkele staat in Centraal- en Oost-Europa erin geslaagd om het probleem van nationale minderheden op een bevredigende manier op te lossen. (3)

 

Overblijfsel van de juk van de tsaar

 

De oostelijke provincies, die Polen na ruim 100 jaar terug kreeg, waren als effect van de onderdrukking van de tsaar en de oorlogen enorm achtergesteld.

 

De Poolse regering heeft alles ondernomen om er beschavingsniveau te verhogen en de economische vooruitgang te bevorderen.

 

De Oekraïners dachten daar echter anders over.

 

De modernisering van de staat en het inhalen van de beschavingsachterstand vonden ze onbegrijpelijk en overbodig. Het bracht alleen extra lasten met zich mee, vonden ze.

 

De Oekraïense boeren hadden geen verharde wegen nodig, geen telefoon of elektriciteit, en zeker geen gemetseld gemeentehuis.

 

Ze zagen geen noodzaak in de inentingen voor de dieren of in de invoering van de hygiënevoorschriften. In een Poolse ambtenaar en politieagent zagen ze een bedreiging, en de belastingen vonden ze een uitbuiting.

 

Oekraïense boeren wilden een staat zonder aansturing en dat zo’n staat kon bestaan, wisten ze nog uit de tijd van de bolsjewistische revolutie en de oorlog: als je iets nodig had, pakte je het gewoon een ander af.
(2)

 

Invloed van de Oekraïense nationalisten

 

Voor de Tweede Wereldoorlog bestonden in Polen legale Oekraïense partijen.

 

De grootste en meest belangrijke was de UNDO (Oekraïense Nationaal-Democratische Eenheid), die ook haar vertegenwoordiging in het Poolse parlement had. Het was wel een partij met een anti-Pools karakter.

 

Later ontstonden de nationalistisch, ondergrondse organisaties (zoals UWO), die meer aanhangers hadden en die terreur als vorm van strijd gebruikten.

 

Ze pleegden 300-600 terreuraanslagen, brandstichtingen van huizen en boerderijen, aanslagen op individuele personen zoals op de generaal Jozef Pilsudski, de Poolse staatsman, op 25 september 1921.

 

De anti-Poolse aantijgingen hebben tot moord op drie Oekraïense parlementskandidaten geleid. Een van hen was een bekende journalist, leraar, schrijver en tolk van de Poolse taal, Sydor Twerdochlib.

 

Voor de Oekraïense nationalisten was deelname aan verkiezingen gelijk aan een verraad en het verdiende volgens hen de dood. Een fel appel, die zelfs tot ‘slachting van Polen’ opriep, ging gepaard met de terroristische actie. (4)

 

De hoofdideoloog van de Oekraïense nationalisten werd Dmytro Doncow, die veel invloed op de jeugd had.

 

Hij geloofde dat in de geschiedenis de sterkste en de meest gezonde overwint. Net als Hitler en andere makers van de fascistische bewegingen geloofde hij in het sociaal Darwinisme en racisme.
In de strijd om de Oekraïense staat liet hij alle vormen van geweld toe, ook misdaden. (5)  Er is geen ethiek in de strijd. (6)

 

Op deze ideologie ontstaat de OUN in de jaren 30-tig in Wenen.

 

Het doel van de anti-Poolse acties van de Oekraïense nationalisten uit de jaren 20-tig en 30-tig waren etnische zuiveringen. Terwijl deze gebieden eeuwenlang een mengeling van nationaliteiten zijn geweest. Ze troffen niet alleen de nieuwkomers maar ook de mensen, die daar van generatie op generatie woonden. (7)

 

De OUN activisten gebruikten alles wat ze konden om Polen op de Europese arena in het kwaad daglicht te stellen. Daarbij stopten ze niet met de terroristische daden. (8)

 

Ze gebruikten de economische problemen door de wereldcrisis veroorzaakt, om de Poolse regering onbekwaamheid en discriminatie tegen de Oekraïense bevolking toe te schrijven.

 

In 1942 ontstaat het idee van een eigen Oekraïens leger.

 

Vanuit de politieke strijd tussen de verschillende Oekraïense nationalistische organisaties ontstaat in 1943 het Oekraïens Partizanenleger (UPA). Ze neemt de macht in Oekraïne over en liquideert iedere Oekraïense strijder, die de nieuwe machthebber niet wilde erkennen. De UPA kreeg controle over 3/4 van het gebied in Wolyn en Polesie. (9)

 

De vooroorlogse relaties

 

De vooroorlogse relaties tussen de gewone Polen, Oekraïners en Joden beschrijft men als goed: vriendschappen, gemengde huwelijken, gezamenlijke activiteiten en festiviteiten. De problemen begonnen toen de verschillende Oekraïense nationalistische organisaties deze saamhorigheid begonnen aan te vallen. (10)

 

De Oekraïnse bevolking was wel vriendelijker tegen de Polen die daar van generatie op generatie woonden dan tegen de Polen die daar na de WOI kwamen wonen. Maar met de tijd werden ook zij getolereerd.

 

De sociale contacten tussen de nieuwkomers en de Oekraïners waren frequent. (11)

 

Goede relaties in Wolyn duurden tot aan de WOII en zelfs langer.

 

In Oost-Galicie waren de relaties door de nationalistische propaganda beinvloed, en op sommige plaatsen waren ze vijandig. (12)

 

Vanaf de jaren 30-tig groeit de onrust. De OUN activiteiten winnen aan populariteit onder de steeds grotere groepen Oekraïners.

 

Er worden moorden gepleegd op de dorpsvoorzitter en de voorzitter van een boeren vereniging. Oekraïners worden aangespoord om Polen schade aan te brengen, zoals boerderijen in brand steken.

 

De haat begon te groeien.

 

Kinderen zijn altijd de beste barometer van de sfeer thuis, eerder of later brengen ze het naar buiten.
“Een Oekrainse buurmeijse spuugde in het gezicht van haar Poolse leeftijdgenote, en ze zei spottend tegen haar ‘jij Poolse'”.(13)

 

Een effectief nationalistisch beleid op die momenten was onmogelijk.

 

Rol van de Grieks-Katholieke kerk

 

“Oekraïense soldaten voeren een strijd, die onverenigbaar is met de humanitaire beginselen en gebruiken van het internationaal recht. Met wreedheid behandelen ze hun tegenstanders en burgers” – schreef de aartsbisschop van Lwów, Józef Bilczewski.

 

De aartsbisschop appelleerde in zijn brieven aan de Grieks-katholieke metropoliet van Lwów, Andrzej Szeptycki om dit te stoppen. Hij gaf veel voorbeelden van de Oekraïense misdaden tegen de katholieke kerk, zijn volgelingen en in het algemeen tegen Polen.

 

De aartsbisschop van Lwów zei met grote pijn, dat de haat van de “Oekraïners” tegen de Polen te wijten was aan de uitingen van een groot deel van de Oekraïense geestelijken. Dat het een uitvloeisel van hun politieke weg was, die met een extreme haat tegen de Latijnse liturgie en de Poolse medeburgers was vervuld. (14)

 

Alles wees erop dat de Oekraïense machthebbers besloten hadden om de Poolse bevolking, die in het gebied woonde te doden. (15)

 

De meeste vertegenwoordigers van de Grieks-katholieke kerk steunden het politieke programma van de OUN om een onafhankelijke Oekraïense staat met de hulp van Duitsland te stichten. De metropoliet Szeptycki steunde de door de UPA aangestelde regering en hij steunde het Derde Rijk. (16)

 

Aan de slachtingen van 1943 heeft naast de UPA ook de 14de divisie SS ‘Galizien’ deel genomen, die door de Duitsers was gevormd.

 

Het Oekraïense Centrale Comité van Volodymyr Kubyivych steunde de oprichting van deze eenheid. De metropoliet Andrzej Szeptycki heeft 12 Grieks-katholieke predikanten aan de eenheid toegekend. (17)

 

In hun brieven aan de gelovigen veroordeelden ze de ideologie die daarachter stond niet. Ze hebben de volkerenmoord op een rij met de dronkenschap en verwaarlozing van de religieuze plichten gezet. (18)

 

De Grieks-Katholieke bisschop Chomyszyn veroordeelde de Oekraïense misdaden met kracht. Hij sprak over “de val van de moraal in onze (red. IV: Oekraïense) natie“, dat “het ondergrondse werk van onverantwoordelijke factoren” tot formeel banditisme en tot anarchie leidt. Maar dit was een zeer onpopulaire opinie in de Grieks-Katholieke kerk.

 

De orthodoxe kerk, ondergeschikt aan de patriarch van Moskou, veroordeelde de moorden en riep de Oekraïense bevolking op om dit te stoppen. Daarvoor hebben de Oekraïense nationalisten twee hoge priesters van deze kerk gedood.

 

Een andere orthodoxe kerk (The Ukrainian Autocephalous Orthodox Church) steunde het handelen van OUN-UPA wel.
(19)

 

Rol van de Duitsers en Sovjets

 

Zowel de Sovjets als de Duitsers hebben alle nationale tegenstellingen in dit gebied benut om hun eigen doelen te bereiken.

 

Moskou beschouwde de huidige oostgrens van Polen als iets tijdelijks en organiseerde anti-Poolse partizanengroepen die de aanvallen, vernielingen, moorden en corruptie pleegden. (2)

 

In hun plannen om Polen aan te vallen, hebben Duitsers hun samenwerking met de Oekraïense nationalisten in 1937 opnieuw aangehaald.

 

Duisters wilden de nationale opstand in Oost-Galicië als pretext voor de oorlog gebruiken. De Ribbentrop-Molotov-pact en de aanval van de Sovjets op Polen on 17 september 1939 heeft deze plannen veranderd.

 

Nadat in maart 1939 de leider van OUN, Lew Rebet in Polen werd gearresteerd, bereidde zich de OUN op voor een opstand.

 

De UNDO verzette zich tegen het gebruik van Oekraïners voor de doeleinden van andere landen en waarschuwde de Oekraïense gemeenschap daarvoor.

 

Een dag na het tekenen van het Ribbentrob-Molotov-pact had de UNDO de ernst van de situatie ingezien en ze heeft zich loyaal aan de Poolse regering verklaard. In effect daarvan hebben ongeveer 110.000 Oekraïners in het Poolse leger gevochten. (20)

 

Het hoofd van de veiligheidspolitie in Generaal Gouvernement (GG, de Poolse gebieden door de Duitsers in de WOII bezet) verklaarde in maart 1940 dat wat Duitsers en Oekraïners verbindt is de haat tegen de Polen.

 

Daarom, volgens het Duitse beleid om de nationale tegenstellingen te gebruiken, kregen de Oekraïners veel privileges.

 

Het waren speciale kaarten, meer eten, ze mochten over een radio beschikken (waarvoor een Pool de doodstraf kreeg).
Ze hadden eigen scholen, een mogelijkheid om in Berlijn en Wenen te studeren, sociale en religieuze activiteiten te ontplooien. Duitsers tolereerden de OUN. (21)

 

De OUN was een opstand aan het voorbereiden op het moment van het uitbreken van de Duits-Sovjet oorlog. Met de hulp van het Duitse leger ontstonden de Oekraïnse eenheden: “Nachtigall” en “Roland”.

 

Sovjets hebben de Oost-provincies van Polen heel snel bezet. Aan de sabotageacties tegen Polen, behalve de nationalisten, namen ook deel de communistische eenheden, bestaande uit de lokale bevolking. Sovjets spoorden ze aan om ‘met wapens, zeisen, hooivorken de eeuwige vijand (…) te slaan“. (23)

 

Onder de leiding van de OUN districtcommandant, Hrygorija Goliasz ‘Beja’ werden er honderden Polen in Koniuchy, Pototorow, Slawetynia en Jakubowiec vermoord. (24)

 

Lew Mechlis, het hoofd van het polit-burau van het Sovjet leger instrueerde op 22 september 1939 op welke wijze men de vijandigheid tussen de Oekraïners en Polen moest benutten. (25)

 

Met het zien van de nederlaag van het Poolse leger in de strijd tegen de Duitse troepen en de evacuatie van de Poolse regering en politie, begon de lokale Oekraïense bevolking militaire groepen te organiseren en de steden over te nemen.

 

Ze pakten de individuele Poolse soldaten op, ontdeden ze van hun wapens en uniformen. Diegenen die Oekraïens waren, lieten ze vrij en de Polen vermoordden ze op een beestachtige wijze.

 

De rivieren Horynia en Styr gooiden later tientallen vermoorde soldaten op hun oevers uit.

 

Deze militaire groepen vermoordden de baby’s door ze op de hooivorken te spitsen. Om de nek kregen de slachtoffertjes een briefje met een spottende tekst en ter afschrikking voor de bevolking werden ze in de mest dagen lang achtergelaten. (26)

 

Het Balans van 1939-1941?

 

In 1939 sneuvelden er 1036-1139 Polen in Wolyn, uit z’n 86 woonplaatsen.

 

Na het grijpen van de macht in Wolyn en Galicië begonnen de Sovjets meteen de bolsjewistische orde in te voeren. (27)

 

Vanaf 17 september 1939 arresteerden ze allen, die de nieuwe macht niet accepteerden of er verdacht van werden.

 

Tot mei 1941 vielen 21.500 duizend slachtoffers van dit beleid, waarvan waarschijnlijk 7.000 Polen, 8.000 Oekraieners en 5.000 Joden.

 

De elites van de Poolse samenleving als z.g.n. ‘gevaarlijke groepen’ werden geliquideerd. Als middel daarvoor gebruikten de Sovjets massale deportaties naar de diep in de Sovjet-Unie gelegen gebieden, zoals Siberië en Kazachstan.

 

In februari, april en juni 1940 waren dat de Poolse kolonisten, waaronder de Poolse militairen, families van de onderdrukte personen, oorlogsvluchtelingen van september 1939.

 

In de jaren 1940-1941 hebben de Sovjets 42.000 mensen uit Wolyn verwijderd, waarvan 28.200, die daar voor 1939 woonden. In meerderheid waren het Polen.

 

In tegenstelling tot de Polen hebben de Oekraïners de komst van de Sovjets met vreugde verwelkomd. Ze zagen ze als bevrijders.

 

Zodra de Sovjets de macht kregen, begon de NKWD eerst met de liquidatie van het Oekraïens verzet in april 1940. (28). Medio 1940 werd de Oekraïense bevolking het slachtoffer van de onderdrukking. (29). In april 1941 begon de NKWD de belangrijkste leiders van de OUN uit te schakelen. (30)

 

Voordat de Duitsers in 1941 kwamen, hebben de NKWD en NKGB een bloedbad in elke gevangenis van Wolyn veroorzaakt.
Iedereen met een doodstraf hebben ze dood geschoten. De overige gevangenen schoten ze met een machinegeweer dood en ze gooiden granaten in de gevangeniscellen.

 

Van 5,500 gevangenen was op z’n minst 2,500 dood. De meesten waren de Oekraïners. (31)

 

Uiteindelijk hebben ook de Duitsers de OUN mensen laten oppakken en in het geheim als plunderaars laten doden (32).

 

Een tragedie, omdat

 

Jozef Marecki, priester, historicus en wetenschapper noemt de moorden op de Poolse bevolking vooral een tragedie:
  • Vele historici, politici en de z.g.n. “politiek correcte” mensen noemen deze moorden onterecht een Pools-Oekrains conflict
  • De daders waren christenen en ze vernielden de kerken, misbruikten religieuze symbolen en ontheiligden de menselijke resten
  • De schachtoffers zijn helemaal vergeten, de overgrote meerderheid van hen heeft geen graven
  • De overlevenden zijn bewust aan hun lot overgelaten. Er is hen de kindertijd, jeugd en de toekomst afgenomen
  • Men presenteert de jaren 1943-45, zowel in de Poolse als buitenlandse literatuur op een marginale en oneerlijke wijze. De oorzaak van deze genocide wordt verzwegen, de namen van de ideologen van het Oekraïns nationalisme worden niet genoemd
  • Men nivelleert het verschil tussen de slachtoffers en de moordenaars. Het lijkt alsof er geen schuldigen zijn, men ontwijkt het praten over de SS-Galizien. Er wordt gesuggereerd dat de Polen hier zelf de schuld van zijn
  • De moordenaars krijgen gedenkmonumenten, worden als nationale helden geëerd. De straten, pleinen en scholen krijgen hun namen. En wie praat over de slachtoffers van hun moorden?
(33)

Lees meer: het verschil tussen het Duits en Latijns, Pools nationalisme

 

Bronnen:
(1) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007
(2) Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we Krwi 1943”, pag. 60
(3) idem, pag. 103
(4) idem, pag. 75-76
(5) idem, pag, 75
(6) idem, pag, 79
(7) idem, pag, 87
(8) idem, pag, 88
(9) idem, pag, 161-165
(10) idem, pag. 100
(11) idem, pag. 95-97
(12) idem, pag. 99
(13) idem, pag. 101
(14) idem, pag. 48
(15) idem, pag. 41-43
(16) idem, pag. 241
(17) idem, pag. 320
(18) idem, pag. 242-243
(19) idem, pag. 246-247
(20) idem, pag. 105-109
(21) idem, pag. 119
(22) idem, pag. 126
(23) idem, pag. 111
(24) idem, pag. 113
(25) idem, pag. 114
(26) idem, pag. 109-112
(27) idem, pag. 114-115
(28) idem, pag. 120-123
(29) idem, pag. 117-118
(30) idem, pag. 126-128
(31) idem, pag. 129-132
(32) idem, pag. 135-138
(33) idem, pag. 15-16

Blog#36: Drie genocides op de Poolse bevolking in de Tweede Wereldoorlog. Deel 2: De vernietiging van de Poolsheid in Wołyń

 

Foto: isakowicz.pl

Inleiding

 

Op een zondagochtend, 11 juli 1943 vielen er kogels, granaten, flessen met aangestoken benzine, hooivorken, zeisen, messen, bijlen en pokers. De meeste slachtoffers waren vrouwen en kinderen.

 

Deze tragedie heeft levens van meer dan 130.000 Polen gekost (….), tientallen duizenden gewonden, duizenden wezens, daklozen, ontelbare schare aan getraumatiseerde mensen.

 

De situatie van Polen, die in de Zuid-Oost provincies van het land woonden, was tragisch in de Tweede Wereldoorlog.

 

Eerst verscheurd door de Sovjetterreur, deportaties naar Siberië en Kazachstan, aanhoudingen midden in de nacht, Sovjet kampen (1939-1941).
Daarna de Duitse bezetting, dwangarbeid in Duitsland, quota’s in mensen, producten en geld, razzia’s, concentratiekampen (1941-1944), om uiteindelijk geteisterd te worden door de terreur, die de Oekraïense politie, in de Duitse dienst zaaide.

 

De genocide op Polen in Wolyn in de Tweede Wereldoorlog wacht nog steeds op de uitleg, ondanks het verstrijken van meer dan 70 jaar. (1)

 

Wat is genocide?

 

Het woord genocide heeft Poolse advocaat en officier van justitie van de Joodse afkomst, Rafal Lemkin geïntroduceerd. In het door Lemkin voorbereidde VN-verdrag inzake de Voorkoming en de Bestraffing van Genocide, d.d. 9 december 1948, zegt het Art. II het volgende:

Foto: geni.com

“(…)
In dit Verdrag wordt onder genocide verstaan een van de volgende handelingen, gepleegd met de bedoeling om een nationale, etnische, godsdienstige groep, dan wel een groep, behorende tot een bepaald ras, geheel of gedeeltelijk als zodanig te vernietigen:
a. het doden van leden van de groep;
b. het toebrengen van ernstig lichamelijk of geestelijk letsel aan leden van de groep;
c. het opzettelijk aan de groep opleggen van levensvoorwaarden die gericht zijn op haar gehele of gedeeltelijke lichamelijke vernietiging;
d. het nemen van maatregelen, bedoeld om geboorten binnen de groep te voorkomen;
e. het gewelddadig overbrengen van kinderen van de groep naar een andere groep.(…)” (2)

 

Volgens het VN-verdrag worden de misdaden van de Oekraïense nationalisten (OUN-UPA) op Polen in Wolyn als Genocide aangeduid.

 

De Oekraïense nationalisten veronderstelden een zo snel mogelijke moord op alle leden van de Poolse natie, van ongeboren baby’s, kinderen, volwassenen tot bejaarden ongeacht het geslacht en de leeftijd.
Daar waar de omstandigheden het toelieten, ging het doden gepaard met barbaarse martelingen, zoals:

 

  1. hakken met bijlen
  2. spijkers in schedels slaan
  3. scalperen
  4. afsnijden of afhakken van een hand, neus, oren, lippen of een tong
  5. met een bijl op het voorhoofd of schedel slaan
  6. mond van oor tot oor openscheuren
  7. keel afsnijden
  8. het hoofd (af)hakken met een bijl
  9. borsten afsnijden
  10. iemand levend met een zaag door het midden snijden
  11. buik van een zwangere vrouw opensnijden en iets erin gooien
  12. stoppen van voorwerpen in de vrouwelijke schede
  13. ophangen van slachtoffers aan hun ingewanden
  14. aderen uittrekken
  15. handen branden
  16. het hele lichaam in stukken hakken
  17. vastspijkeren aan een tafel of aan een kruis in de kerk
  18. slaan met een hamer een houten pen in de buik
  19. het lichaam aan stukken scheuren met paarden of kettingen
  20. het lichaam door de straten slepen aan een touw rondom de nek
  21. het slachtoffer als schietschijf gebruiken
  22. ophangen aan een prikkeldraad
  23. het slachtoffer levend ingraven en het uitstekende hoofd met een zeis afsnijden
  24. het slachtoffer in brand steken
  25. de huid met een scheermes uitsnijden
  26. kinderen levend in een waterput, vuur of brandende gebouwen gooien, ophangen aan genitaliën, ze op pallen of hekken spitsen, in een rivier laten verdrinken, baby’s op hooivorken spitsen

(3)

De onvoorstelbare brutaliteit van de daders doet denken aan de scènes uit de 18de eeuwse bloederige traditie van de hajdamaks *) en later van de bolsjewistische revolutie.
De historicus Aleksander Korman heeft vastgesteld, dat de Oekrainse Partizanen Armee (UPA) 362 methodes van beestachtige martelingen op Polen toepaste. (4)

 

Onafhankelijkheidsprogramma van de OUN-UPA voor Oekraïne

 

De Oekraïense nationalisten (OUN-UPA) hebben een deel van hun samenleving een eenvoudig onafhankelijkheidsprogramma aangepraat.
“Als er geen enkele Jood, Pool, Hongaar, Roemeen, moslim of andere vreemdeling op de Oekraïense bodem zou zijn (…), maar vooral geen één Pool, zal ook Roosevelt Oekraïne als onafhankelijk land erkennen“.
Daarom riepen ze het volk op om “te doden, doden en nogmaals te doden wanneer het juiste moment aanbreekt”.

 

Acties tegen Polen waren georganiseerd, gepland en wijdverspreid.

 

In Wolyn hebben ze 60.000 slachtoffers gekost. Van 1150 dorp nederzettingen en 31.000 boerderijen heeft de UPA 91% vernietigd.
In Oost-Galicie waren het 70.000 slachtoffers.

 

De door hen aangevallen bevolking was niet eerder opgeroepen om het gebied te verlaten, nog werd hen een andere vesting aangeboden. Ze werden zelfs aangemoedigd om te blijven en ze kregen ‘veiligheidsgaranties’.

 

De medeplichtige aan de slachting van de Poolse bevolking, behalve de UPA strijders, was ook de Oekrainse bevolking, ook vrouwen en kinderen.

 

Oekraïense boeren namen deel aan de moorden op Polen, omdat ze op deze manier hun bezittingen en grond konden overnemen, en dit verlangen bleek in veel gevallen sterker te zijn dan het morele gebod “gij zult niet doden”.

 

De Oekrainse boeren, voorzien van bijlen, zeisen en messen vormden bendes, de zgn. ‘zelfverdedigingseenheden‘, en hielpen de UPA bij de moorden. Vrouwen en kinderen deden mee aan berovingen, brandstichtingen en aan het doden van de gewonden.

 

Dat mensen jarenlang buren van elkaar, goede kennissen of vrienden waren, had daar geen invloed op. Ook geen gemengd huwelijk werd ontzien. Vaak dwong de UPA de Oekrainse mannen (vrouwen) om hun echtgenote(s)n te doden.

 

Meedogenloze dood wachtte alle Oekrainers, die Polen op een of andere manier hielpen, door ze te waarschuwen of ze onderdak te bieden. Ondanks dat waren er veel rechtvaardige Oekrainers.

 

Typerend is dat het geen bezetter was die deze moorden pleegde. Het waren de medeburgers, mensen die geen loyaliteit aan de II Poolse Republiek toonden.

 

Sommigen maakten gebruik van de door hen geroofde documenten en onder de naam van hun slachtoffers verhuisden ze naar Polen of naar het Westen.

 

Na elke moord en beroving verbranden Oekrainers elke boerderij. Ze kapten de bomen, die er rondom stonden en ze ploegden de grond.

 

Ze deden het om geen kans te laten bestaan dat iemand na de oorlog zijn eigendommen zou kunnen herkennen. Ook om geen waterputten met de vermoordde mensen en de massagraven te laten vinden (5).

 

Het was geen Pools-Oekrainse- of burgeroorlog

 

Het is onjuist deze tragedie, die in de jaren 1943-44 plaatsvond een Pools-Oekrainse- of burgeroorlog te noemen. Dit zou betekenen dat beide kanten dezelfde doelen hadden.

 

Polen waren totaal geschokt en ze konden zich niet verdedigen. Wat ze konden doen was een wanhopige verdedig tegen de vernietiging. Bovendien waren het vooral hulpeloze boeren, die de schachtoffers werden. (6)

 

Het commandant van het AK district Wolyn, Kazimierz Babinski, psuedonim “Lubon”, vermeldde op 22 april 1943 over de situatie van de Polen in Wolyn, waarin de Oekraïense bandieten de hele gezinnen afslachten (…),

 

Hij wees erop dat de Duitsers de Oekraïense bevolking in een zelfmoordstrijd tegen hun medeburgers van de Poolse nationaliteit duwen.
Het is voor de Duitsers makkelijker het land te bezetten wanneer de verschillende bevolkingsgroepen met elkaar vechten. Op deze manier kunnen ook de Sovjet-partizanen de Poolse leiding in hun handen krijgen. De enige verliezers in deze situatie, schreef hij zijn de Poolse en Oekraïense bewoners en eigenaren van dit land.

 

Het AK commandant verbood de methoden, die de Oekraïnse bendieten gebruikten. Hij zei, we zullen geen Oekrainse boerderijen ter vergelding verbranden, geen vrouwen en kinderen vermoorden.

 

In de verdedigingsacties verbood hij de samenwerking zowel met de Duitse bezetter als met de Sovjet-partizanen. De commandanten hebben de plicht om er alles aan te doen dat ze de Polen, die samen met de Sovjet-partizanen vechten aan de Poolse kant te krijgen. Hij waarschuwde voor de provocateurs en de communisten. (8)

 

Op 16 januari 1944 schreef het AK commandant aan de leiding: Er is geen genade of een verzachtende omstandigheid voor de moordenaars van vrouwen en kinderen. We hebben dit gevecht niet gewild. Als buren wilden we in vrede met de Oekraïense bevolking van Volhynia leven. Het is anders gegaan en we hebben geen schuld aan dit bloedvergieten. (9)

 

Één keer was er sprake van vergelijkbare strijdkrachten tussen de Polen en de Oekrainers, toen in 1944 de “Pools-Oekrainse frontlinie” ontstond. Als gevolg daarvan stierven in dat hele gebied niet meer dan 2-3 duizend Oekraïners.

 

Moskou en Kiev beschouwden de OUN-UPA officieel als een criminele organisatie. Vooral omdat ze naar de onafhankelijkheid van Oekraïne streefde. Dat was zo wie zo het lot van elk volk dat dit soort aspiraties in de ogen van de Sovjets had. Dat OUN-UPA de Polen vermoordde was niet van belang.
In Oost- en Zuid-Oekraïne is een overtuiging dat de OUN-UPA een fascistische organisatie is.
In West-Oekraïne, die ooit van de Poolse Republiek II was, en onder de Oekraïners in Canada en Zuid-Amerika zijn de tradities van OUN-UPA tot de dag van vandaag levendig.
De OUN-UPA strijders krijgen hun gedenkmonumenten, de straten en scholen worden naar ze vernoemd. De dreigingen richting Polen worden nog steeds uitgesproken. (6)

 

Het gebeurde al eerder

 

In 1918 hebben twee Oekraïnse Volksrepublieken hun onafhankelijkheid verklaard: De Oekrainse Volksrepubliek (URL) met de hoofdstad Kiev en waar de provincie Volyn (Wolyn) toebehoorde en de West-Oekrainse Volksrepubliek (ZURL) in Oost-Galitie (Galicja Wschodnia) met de hoofdstad Lvov.

 

Lvov was beslist Pools en met de Poolse Republiek ruim 500 jaar verbonden.

 

Toen begon Oekraine oorlog met Polen.

 

Het Oekraïens bewind was kort en extreem bloederig. Een voorbeeld is hier Złoczów. Oekraïners hebben daar 150 Polen van verschillende leeftijden en beroepen op beschuldiging van ‘de Oekraïnse intelligentie te willen vermoorden’ aangehouden .

 

Ze hebben die 150 in wezen onschuldige mensen gevangen gehouden en gemarteld. De tijdelijke Oekraïense rechtbank heeft 22 van hen binnen enkele minuten ter dood veroordeeld.
Diegenen die de vonnis velden, waren geen primitieve of ongeschoolde mensen. Integendeel, allemaal beschikten ze over universitaire diploma’s.

 

Toen de Poolse Republiek II de macht in Złoczów overnam, heeft de Poolse regering exhumatie van de slachtoffers in maart 1919 verricht. De afgevaardigden van de geallieerden namen eraan deel.

 

Toen bleek dat de doden zonder doodskisten werden begraven, hun schedels waren verbrijzeld, benen en armen gebroken.
Onder de doden waren o.a. Jan Herzog, een minderjarige leerling, Kazimierz Izykiewicz, 21-jarige spoormedewerker, Ludwig Miller, 26-jarige fotograaf.

 

De moord in Złoczów heeft de positie van Oekraïne in Versailles, waar men over de toekomstige staatsgrenzen besliste, beschadigd .

 

Ook toen ging het om misdaden die wijd verbreid waren. Het waren de Oekraïense machthebbers, het leger en de Oekraïense bevolking die de misdaden pleegde.
(7)
Diegenen die sterke zenuwen hebben, kan ik deze video aanbevelen:

https://www.youtube.com/watch?v=ut3r_j9Uy0o&feature=youtu.be

Volgende blog: drie genocides op de Poolse bevolking in de WOII, deel 3:

Bronnen:

*) Het woord hajdamak komt uit de Turkse taal en betekent jagen, achtervolgen. Het waren losse groepen van de weggelopen boeren, verarmde stedelingen en Kozakken, die in 1730-1770 in Oekraïne opereerden. De adel, geestelijken en Joden waren voor hen een belichaming van het kwaad. http://www.historycy.org/index.php?showtopic=46404
(1)  Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we Krwi 1943”, pag. 44
(2) Verdrag inzake de Voorkoming en de Bestraffing van Genocide, 1948, Parijs, 9 december 1948, Nederlandse vertaling, Tractatenblad 1960, 32, gewijzigd bij Tractatenblad 1966, 179:  https://www.coutinho.nl/mrm/1001.htm
(3) Joanna Wieliczka-Szarkowa: “Wolyn we Krwi 1943”, pag. 339-340
(4) idem, pag. 340
(5) idem, pag. 340-342
(6) idem, pag. 343-346
(7) idem, pag. 46-48
(8) idem, pag. 262-265
(9) idem, pag. 292

Blog#25: 11 november 2017, Onafhankelijkheidsmars in Polen – de ware geest van de mars en een antwoord op de vraag waar de negatieve reacties vandaan komen

Inleiding
In het begin van de twintigste eeuw, na 123 jaar werd Polen als land opnieuw gevormd en het gebeurde in extreem moeilijke omstandigheden. Het vastleggen van de grenzen van Polen behoort tot de moeilijkste episode van de moderne Europese geschiedenis. Er was sprake van zes grensoorlogen en één zeer ernstig conflict, de Pools-Sovjet oorlog van 1919-1920.
Polen was “Broos en onbemind” (1) en ze stond er alleen voor. Tijdens de Vrede van Verseille meenden de machthebbers van toen dat Polen mocht bestaan, mits ze Rusland en Duitsland niet in de weg stond. Nu zijn we bijna 100 jaar verder maar is er iets veranderd?
Gemeenschapszin 
Ter viering van de Onafhankelijkheidsdag vond op 11 november jl. de achtste Onafhankelijkheidsmars in Polen.
De kurk waarop de de organisatie van de mars drijft zijn de vrijwilligers, kleine beurs en het patriottisme van de Polen. Meer dan 100.000 Polen, van binnen- en buitenland en veel buitenlandse gasten hebben dit jaar aan de mars deel genomen. De motto van dit jaar was “Wij willen God!”.
Het was een samenkomst van mensen die van hun land houden, ongeacht de kleur, in de letterlijke en figuurlijke zin van het woord. Het was een mars van jongeren, ouderen, oorlogsveteranen en gezinnen met kinderen. Spontaniteit, zonder politieke correctheid (4), samen zingen, concerten bijwonen, een manifestatie van de geestelijke gemeenschapszin (de mars begint elk jaar met de heilige mis), een manifestatie van trots om een Pool te zijn, van 1000 jaar gehechtheid aan onafhankelijkheid en zelfbeschikking van Polen en tegen de economische neo-kolonisering van het land nu.
Zoals elk jaar is het een herdenking van de Poolse helden die hun leven voor de onafhankelijkheid van Polen 100 jaar geleden, in de WOII en in de jaren na de oorlog hebben gegeven.
De Onafhankelijkheidsmars 2017:

https://youtu.be/XEEq8EIJf5Q

Negatieve, beledigende reacties buitenland
De voormalige woordvoerder van Hillary Clinton en de Europarlementariër Guy Verhofstadt (8) noemden de 60.000 deelnemers aan de Onafhenkelijkheidsmars in Warschau nazi’s. “.. 60.000 nao-nazi’s, blanke suprematie en fascisten liepen in een mars in de straten van Warschau (…) 300 km van Auschwitz en Birkenau..”, zei Verhofstadt (8).
Een typisch links-liberale retoriek om een ander te stigmatiseren en uit de publieke sfeer uit te sluiten. Propaganda functie van deze retoriek is groot. Deze begrippen hebben een sterk gekleurde of emotionele waarde en ze beschikken tegelijk over een vage inhoud. Ze dienen geen communicatie maar een politieke strijd. Het zijn stigma woorden die klinken en werken als een vonnis (6).
De vice-voorzitter van het Poolse parlement, Joachim Brudzinski vraagt zich wat zou gebeuren als meneer Verhofstadt de Amerikaanse patriotten of Amerikaanse Ieren nazi’s noemde omdat ze respectievelijk de Onafhankelijkheidsdag of het feest van St. Patrick aan het vieren waren (2)?
Een retorische constructie die Verhofstadt gebruikt, duidt aan dat de 60.000 deelnemers aan de mars nakomelingen van de moordenaars van Joden zijn of zelf de Joden in Auschwitz hebben vermoord.
Het is ook terecht dat de Stichting Reduta Dobrego Imienia (ter Bescherming van de Goede Naam van Polen) een aangifte tegen Guy Verhofstadt en zijn beledigende uitspraken heeft gedaan en ze moedigt en helpt iedere deelnemer aan de mars in Warschau hetzelfde te doen (9).
Incidenten?
Een onwenselijk gedrag tijdens een evenement van 100.000 deelnemers is niet te voorkomen. De Onafhankelijkheidsdag is een spontaan feest van gewone mensen, vrijwilligers. Het is onmogelijk iedere deelnemer te controleren.
Wat zo mooi aan de Onafhenkelijkheidsmars is, dat de deelnemers zelf de orde tijdens de mars bewaken. Ze durven ook het verkeerde gedrag aan te spreken, en het werkt goed.
Het is een misvatting dat de grote aantallen politieagenten de deelnemers in het gareel (moeten) houden. De politie beschermt de deelnemers tegen de provocaties, die voor 2015 elk jaar gebeurden.
Nog drie jaren geleden was sprake van onregelmatigheden, provocaties en aanhoudingen. De politie zocht confrontaties met de deelnemers, gebruikte buitenproportioneel geweld en methodes van de geheime dienst, Antifa *) werd ingezet. Zelfs de Rozenkrans kring werd toen geïnfiltreerd, afgeluisterd.
Twee jaren geleden is dit gestopt. Waarom? De mars en de deelnemers zijn niet veranderd, maar de regering en de orders zijn beslist veranderd (3). Pas in in 2015 werd het normaal (4).
De incidenten mogen ook het echte feest niet overschaduwen (4). Het is inmiddels bekend, dat de inspiratie voor deze incidenten van buiten de organisatie kwam. De lijder van de z.g. partij De Verandering (zmiana) zit nu opgesloten op verdenking van spionage voor Rusland (2).
De Amerikaanse neo-nazi leider, Richard Spencer wilde de Onafhanklelijkheidsmars in Polen bijwonen. De Poolse regering heeft daar de lucht van gekregen en meneer Spencer o.a. gewaarschuwd dat hij in de gaten zou gehouden worden of hij geen wetten overtreedt. Uiteindelijk heeft Richard Spencer van zijn reis naar Polen afgezien (5).
Wie heeft belang bij een campagne tegen Polen? 
De Stichting Reduta Dobrego Imienia is daar duidelijk over. Er zijn twee centra die hier hun voordeel mee behalen. 2 punten:
  1. vrede – Polen wordt op dit moment gezien als het grootste gevaar voor de vrede. Het Art.5 van het NATO verdrag heeft strikt een politiek karakter. Het kan in werking treden indien de Europese politieke leiders hier mee akkoord gaan. Politici zijn van hun kiezers afhankelijk. Als deze kiezers geen sympathie voor Polen hebben, zal het artikel 5 niet werken
  2. oologscompensaties voor Polen, waar intensief aan wordt gewerkt. Als iemand de Polen zo breed nazi’s noemt en bij de Polen stelselmatig de schuld voor de WOII neerlegt (red. I.V.: zoals Duitsland het sinds de jaren 50-tig van de vorige eeuw doet), zal het ook in de beleving van mensen, die de feiten niet kennen, postvatten: als Polen nazi’s zijn dan zijn ze ook onbetrouwbaar in hun aanspraak
Dat tijdens de Onafhankelijkheidsmars sprake van provocaties was, is makkelijk te volgen in de buitenlandse media:
Het eerste bericht over een “massa mars van fascisten in Warschau” verscheen in The Independent, die de eigendom van een Russische oligarch in Groot-Brittannië is. Dit bericht werd vervolgens door SO600 (mevrouw Gierek bekend van eenzijdig/vijandige berichtgeving over Polen), vervolgens door de Warsaw Journal en daarna door de social media verspreid.
Het is wel waar dat mensen in het Westen de Poolse symbolen niet begrijpen en ze vanuit hun eigen referentiekader direct met fascisme verbinden. Het is jammer, maar het heeft met een andere realiteit, andere cultuur en een ander context te maken. Een systematische anti-Poolse propaganda versterkt echter dit denken.
De Amerikaanse en Europese media hebben inmiddels ervoor gezorgd, dat men de Onafhankleijkheidsmars met de regering PiS associeert. In het Westen weet niemand van een strijd tussen de nationale bewegingen in Polen en de partij Wet en Rechtvaardigheid (PiS).
De regering viert de Onafhankelijkheidsdag elk jaar op 10 november in Krakau (9).
Donald Tusk vs zijn functie in het EP
President Andrzej Duda nodigt elk jaar de voormalige premiers en presidenten van Polen voor de Onafhankelijkheidsdag, wat tot nu toe aan dovemansoren besteed was.
De komst van Donald Tusk in Warschau dit jaar lijkt ook geen toeval te zijn. Het is eerder zijn politieke tactiek, een poging om de kloof tussen de partijen aan de rechter kant van het politieke spectrum te veroorzaken (3). Tegelijk met zijn verschijning tijdens de viering van de Onafhankelijkheidsdag heeft een groepje mensen een spandoek met nazi-leuzen getoond. Tusk is er van bewust dat de media hem als voorzitter van de Europese Raad zullen volgen.
Donald Tusk verbergt steeds minder dat hij de informele lijder van de (totale) oppositie in Polen is. Ook de Europese regeringsleiders begrijpen steeds beter dat zijn gedrag en de functie die hij bekleedt niet te verenigen zijn.
Zijn recente twitter vol kwaadsprekerij over de Poolse regering is hem in Polen zeer kwalijk genomen. De partijgenoten van Donald Tusk in het Europees Parlement hebben onlangs hun kleur bekend. Deze voormalige leden van de communistische partij en/of collaborateurs van de communistische geheime dienst doen er alles aan om de regering in Polen en de Poolse bevolking te schaden.
Links-liberalen zijn aan het verliezen
Volgens Matthew Tyrmand is de links-liberale elite in de wereld aan het verliezen. Hun laatste toevluchtsoord is iedereen die aan de rechter kant van de politiek staat een stikker van een ‘autocraat’, ‘nazi’, ‘populist’, ‘blanke overheerser’, en de nieuwste de ‘Russische trol’ te geven (5). Dit gebeurde in Amerika met de presidentsverkiezingen en in Groot Brittannië met Brexit, zegt Matthew Tyrmand.
De links-liberale elite heeft 30-40 jaar geïnvesteerd om een globale regering in te voeren, die de rol van de nationale staten, vooral in hun financiën zou beperken. Polen vertegenwoordigt alles wat de globale elite afschuwt, nl het nationalisme, conservatisme en verschuiving naar rechts in de politiek (5).
Nationalisme vs chauvinisme 
Stanislaw Michalkiewicz, historicus en schrijver, in zijn reactie over de Onafhankelijkheidsmars, de motto van dit jaar “Wij willen God!” en het nationalisme heeft een heldere uitleg gegeven.
Polen willen duidelijk een politiek systeem dat op de christelijke ethiek is gebaseerd. De Christelijke ethiek heeft echter geen nationaal maar internationaal karakter, zegt hij.
Het nationalisme is een mening dat elke politieke gemeenschap zich in een staat/natie zou moeten organiseren. Hoewel het niet automatisch betekent dat elke etnische gemeenschap, zoals Górale en Kaszuby in Polen, dit soort behoefte heeft. Een mening dat men zijn land hoort te dienen en offers brengen is ook niks typisch Pools.
Michalkiewicz vergelijkt nationalisme met een gezin, waarin de vader in de eerste plaats verplicht is voor zijn eigen kinderen te zorgen. Dit heeft ook een kosmopolitisch karakter.
Het chauvinisme neemt volgens hem een demonische stap verder, waarin de vader om het bestaan van zijn kinderen veilig te stellen, de andere kinderen zou vermoorden. Een voorbeeld hiervan is het Oekraïens nationalisme, dat in de naam van de zuiverheid van eigen staat elke etnische groep of een vreemde natie vermoordde (7).
Anne Appelbaum en de Amerikaanse media vs Polen
Anne Appelbaum voert een ware cruisede in de Amerikaanse media tegen de Poolse regering. Na 2015 heeft ze haar connecties in Washington en in de globale media benut om een platform in Washington te bouwen, waarop de rechtse partijen in Polen als nazi-beweging zouden worden afgeschilderd.
Tot 2010 was Anne Appelbaum bekend van haar strenge kritiek van Rusland. Na de tragedie in Smolensk (10 april 2010) schreef ze een paar columns in The Telegraph waarin ze Rusland als wereldburger begon te loven, dat in democratie gegroeid was en de steun verdiende. Deze woorden dienden elke twijfel over de tragedie in Smolensk teniet te doen. De partij PO (Burgerplatform) in Polen had namelijk de verkiezingen in Polen te winnen, waar ook de man van Anne Appelbaum, Radoslaw Sikorski aan meedeed.
Sinds een anderhalf jaar neemt de geloofwaardigheid van Anne Appelbaum af.
Dezelfde tactiek als bij Polen heeft Anne Appelbaum ook in Amerika tijdens de presidentsverkiezingen gebruikt. De Amerikanen konden toen zelf (in) zien dat wat ze schreef verre van de werkelijkheid stond. Zelfs de meest nuttige idioot kon het zien bij het lezen van de New York Times, zegt Tyrmand.
Momenteel is Anne Appelbaum bekend als iemand die emotioneel reageert, en ze wordt niet meer serieus genomen. Maar haar invloed op het verkeerde imago van de regering in Polen, die zij en haar man vijandig zijn, was groot (5).
Een goed verslag van Tommy Robinson:

Na een tijd lees ik deze blog opnieuw. Deze film is verwijderd. Inmiddels verbaast het mij niet. YouTube verbant elk bericht dat de waarheid vertelt. Zo is het met dit verslag van een fantastische mars van jong en oud, gezinnen met kinderen. Vredig en met verheugd hart vieren ze de dag van 100 jaar geleden, toen Polen na 123 van bezetting haar vrijheid had teruggevochten. De maker van de film Tommy Robinson wordt voor ‘the enemy of the state’ verklaard en vervolgd.
Lees meer over:
Bronnen:
*) Antifa: https://en.wikipedia.org/wiki/Antifaschistische_Aktion
(1) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007 *)
DERMOT QUINN is Professor of History at Seton Hall University. He serves on the American and U.K. Boards of Directors of the G.K. Chesterton Institute for Faith and Culture, and is a member of the Editorial Board of The Chesterton Review.
(2) vice-voorzitter van het Poolse Parlement, Joachim Brudzinski  https://youtu.be/f5Fv8UY8Dig
(3) “Komu niepodleglosc Polski stoi koscia? (“Wie zit de onafhankelijkheid van Polen dwars?”) https://youtu.be/8hkgFAamyiE
(4) Krzysztof Bosak, Ruch Narodowy https://youtu.be/daG9o_7ORYs
(5) Matthew Tyrmand, schrijver, journalist, https://youtu.be/hzSndaIDkKY
(6) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy?”, p. 699-700
(7) Stanislaw MIchalkiewicz, historicus, schrijver”O Marszu Niepodleglosci”, https://youtu.be/naJxfGFyo78
(9 ) Maciej Swirski, zalozyciel Reduty Dobrego Imienia https://youtu.be/TDwfeTVJ8Hk, https://youtu.be/cbcv5VTt00A
Ignacy Paderewski, Roman Dmowski, Jozef Pilsudski

Blog#3: 11 listopada, Święto Niepodległości Polaków

11 listopada, początki
11 listopada 1918 roku, Święto Niepodległości Polski, symbolizuje II Rzeczpospolitą i nawiązuje do ogromnego wysiłku Polakow, aby odbudować utracone na 123 lata państwo. Pomimo dużych przeciwności historycznych, politycznych, kulturowych i ekonomicznych (1).
Na początku XX wieku Polska tworzyła się w wyjątkowo trudnych warunkach. Zanim mógł powstać nowoczesny kraj, trzeba było pokonać wiele problemów. Ustanowienie jej granic było jednym z najbardziej skomplikowanych epizodów nowożytnej historii Europy, obejmującym sześć wojen granicznych i jeden naprawdę poważny konflikt, mianowicie wojnę polsko-bolszewicką w latach 1919-1920.
Swoim sprzymierzeńcom Polska od zawsze zawdzięczała niewiele, a jeszcze mniej swoim wrogom. Obydwaj witali ponowne powstanie niezależnej Polski z pogardą.
Polska, słaba i nielubiana stanęła przed podobnymi problemami legitymizacji we własnych granicach (2).
Święto 11 listopada przypomina również o wydarzeniach, które tego samego dnia miały miejsce w nieistniejacej jeszcze Polsce i zniszczonej wojną Europie.
  • tego dnia marszalek Francji Ferdinand Foch w imieniu panstw sprzymierzonych podyktowal Niemcom warunki zakończenia działań wojennych. Niemcy podpisały rozejm, co definitywnie zakończyło I Wojnę Światową.
  • Józef Piłsudski przyjechał do Warszawy, po jego wypuszczeniu przez Niemców z więzienia w Magdeburgu dzień wcześniej (1).
Piłsudski, rzeczywistym przywódcą
Dla większości Polaków Piłsudski byl symbolem walki Polaków o niepodległość w czasie dopiero co zakonczonej wojny, a dla tysiecy był na pewno nadzieja, pisze historyk Leszek Pietrzak. Pomimo powstania kilku ośrodków władzy na przełomie października i listopada 1918 roku tylko Piłsudski mógł być realnym przywódcą odrodzonego państwa polskiego, jakiego większość Polaków od dawna oczekiwała (1).
James A. Mitchiner pisząc książkę o polskiej historii, stwierdził, że każdy inny naród po przejściu tego co Polacy juz dawno przestałby istnieć (5).
Nic wiec dziwnego, ze Polacy po tak długim okresie zaborów i bezwzględnego traktowania przez zaborów byli niepewni siebie. Do tego doszła trauma ostatniego z powstań, powstania styczniowego. Czy na prawde nam sie to uda?
Piłsudski potrafił przekonać Polaków do walki zbrojnej o niepodległość i był w stanie utworzyć wojsko polskie. Wierzył on, że Polacy odbudują swoją niepodległość sami, obronią ją i utrzymają. I tak też się stało.
Te ideę realizowaly legiony Piłsudskiego, obrońcy Lwowa w listopadzie 1918 r, powstańcy Wielkopolscy w grudniu 1918, Ślązacy w trakcie III powstań w latach 1919-1921, gen. Lucjan Zeligowski w trakcie wyprawy wileńskej i sam Piłsudski w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r (1).
Odbudowa państwa i sześć wojen
11 listopada Pilsudski przejmuje dowództwo nad wojskiem polskimi, otrzymuje misję utworzenia rządu narodowego i budowy w pełni suwerennej polskiej państwowości. 16 listopada 1918 roku zapowiada światu istnienie Niepodległego Państwa Polskiego.
Do dużego sukcesu samodzielnego wywalczania niepodległości przyczyniła się dyplomacja działającego w USA pianisty Ignacego Paderewskiego oraz Romana Dmowskiego i jego Komitetu Narodowego Polski w Paryżu.
W trakcie konferencji pokojowej w Wersalu Dmowski przekonał przywódców mocarsctw tworzących nowy porzadek w Europie do konieczności opowiedzenia sie za niepodległą Polską. Nawet nieprzychylny Polakom premier Wielkiej Brytanii David Lloyd George nie mógł obalić argumentacji Dmowskiego i musiał zaakceptowac ponowne narodziny Polski.
Piłsudski miał racje. W 1918 roku Polacy nie tylko sami przejeli władzę w swoim kraju, uzyskali poparcie miedzynarodowe ale przystąpili od razu do odbudowy kraju od podstaw.
Akceptacja krajow zachodnich nie byla wystarczajaca do ostatecznego ugruntowania granic kraju. W latach 1918-1921 Polaków czekalo sześć wojen (ukrainska, wielkopolska, slaska, litewska, czechoslowacka i bolszewicka).
Byl to ogromny wysiłek militarny wszystkich Polakow, który był mozliwy tylko przy zachowaniu jedności narodowej i odłożeniu na plan dalszy różnic politycznych.
Polacy podjęli sie budowanie państwa demokratycznego, pomimo to ze demokracja parlamentarna w Europie po I wojnie światowej nie odnosiła specjalnych sukcesow. Reforma kraju została przeprowadzona bez finansowej pomocy z zagranicy i praktycznie tyko dzieki własnym środkom polskiego społeczeństwa. Pomimo kryzysu gospodarczego lat 20-stych i wojny ekonomicznej z Niemcami. Ukoronowaniem tego procesu byla uchwalona przez Sejm Ustawodawczy w dniu 17 marca 1921 roku konstytucja (1)
Ten proces przypomina o innym wyjatkowym wysilku Polakow w Polskiej historii. Po pierwszym rozbiorze Polski (1772) Polacy zreformowali gruntowwnie kraj, podczas gdy w tym samym czasie trwała krwawa rewolucja francuska. Również wtedy w pokojowy sposób utworzono Konstytucje 3-Maja.
Reformy (1920-1939)
Sukcesy w dziedzinie życia państwowego i gospodarczego:
  1. powstał system parlamentarny z rozbudowanym samorządem terytorialnym, zawodowym i gospodarczym i szerokimi swobodami obywatelskimi.
  2. konstytucja zagwarantowała wszystkim mniejszościom narodowym prawo zachowania swej narodowości oraz ich własnego rozwoju. To nie zmieniło się nawet wtedy, kiedy Pilsudski ograniczył demokrację w kraju w 1926 roku
  3. wprowadzono ustawodawstwo socjalne (ubezpieczenia pracownikow, inspekcje pracy, zbiorowe układy pracy i jej normy)
  4. dokonano unifikacji prawa; stare systemy prawne państw zaborczych zastąpiono jednolitą kodyfikacją obejmującą wszystkie dziedziny prawa cywilnego, karnego, procedury cywilnej i karnej oraz przepisy o organizacji sądów
  5. zbudowano kompetentną i sprawną administracje państwową, sądownictwo, policje, służby skarbowe i armię. Wydatki na armię rosły i w 1938 roku stanowiły prawie 1/3 dochodów państwa.
  6. reforma gospodarcza premiera Władysława Grabskiego: obcięcie wydatków państwowych, emisja waluty złotego przez nowopowstaly Bank Polski. Reforma ta została przeprowadzona bez finansowej pomocy z zagranicy i praktycznie tyko dzieki wlasnym środkom polskiego społeczeństwa.
  7. Mimo swiatowego kryzysu gospodarczego i wojny gospodarczej z Niemcami udało się w II polowie lat 30-tych przywrócić koniunkturę gospodarczą w Polsce. Szprzyjały temu państwowe prorgramy inwestycyjne (port Gdynia, Centralny Okreg Przemyslowy)
  8. nastąpiło zrównanie poziomu życia społeczeństwa na zachodnich i wschodnich terenach kraju.
  9. dokonano reformy oświaty, wprowadzono powszechny, darmowy obowiązek szkolny; dzięki oświacie rozwijała się również nauka, reprezentując dobry poziom europejski. Nazwiska jak Z. Banach, H. Stainhaus (matematycy), prof. L. Hirszfeld, K. Funk (medycyna), prof. St. Bryla (budowniczy mostów) zostały również uznane przez naukę światową.
  10. w 1934 roku utworzono Światowy Związek Polaków z Zagranicy, dla wszystkich Polakow rozrzuconych przez zabory po świecie (1)
Zakazane Święto Niepodległości
Wraz z rozpoczęciem Drugiej Wojny Światowej okupanci pozbawili Polaków wszelkiego świętowania polskości, w tym również Święta Niepodległości Polski. Jedynie polscy żołnierze walczący u boku wojsk alianckich na Zachodzie mieli te swobodę.
Gdy w 1944 roku Sowieci przejęli w Polsce władzę, ogłosili świętem państwowym dzień 22 lipca, mianujac je Narodowym Świętem Odrodzenia Polski. Niszczenie pamięci narodowej było nieoderwalna cechą komunistycznego państwa.
11 listopada byl świętem, które niesłychanie drażniło komunistów i symbolizowało znienawidzoną  przez nich II Rzeczpospolitą.
W czasach PRL-u organizowane 11 listopada przez opozycje manifestacje patriotyczne byly brutalnie tlumione przez oddzialy ZOMO a ich uczestników spotykały represje i szykany ze strony SB. Władze nie wahały się nawet przed usuwaniem kwiatów spod pomników symbolizujących odzyskanie niepodlegosci w listopadzie 1918 rok (1).
Odnowienie Swieta Niepodleglosci?
Podczas trwania obrad Okraglego Stołu, sejm PRL przywrócił święto Niepodległości Polski specjalną ustawa z 21 lutego 1989 r.
Polacy przyjeli to jako znak wolności, na którą tak długo musieli czekać i nie zauwazyli (bo nie mogli), ze tak na prawdę zostali oszukani.
Trzeba tutaj wspomniec, ze w późnych latach 80-tych i cale lata 90-te znajomość rozmów i umów pomiędzy ‘opozycja’ a reżimem komunistycznym (już nie mówiąc o rozmowach w Moskwie) była wiedzą tajemną i dla zwykłych obywateli niedostępną (3)
Okrągły stół był w rzeczywistości przedstawieniem teatralnym dla Polaków w reżyserii komunistycznych władz i samozwańczych reprezentantów Solidarności (4).
III RP (1989-2015) jako wytwór umów okrągło-stołowych podzieliła Polaków na 27 lat na t.z.w. lepszych, czyli postkomunistow (później przechrzeczonych na liberalnych demokratow) i ich zwolenników oraz na gorszych, czyli resztę narodu.
Komunistyczne praktyki pozostały, tylko tym razem przy użyciu innych środków i pod innymi hasłami.
III RP byla krajem, w ktorym Polacy nie czuli sie tak wolni i niezalezni (1) jak tego oczekiwali.
Źródła:
(1) Leszek Pietrzak, historyk: “Zakazana Historia” ,”Zapomniana duma Polakow”, 2011 str. 143-149
(2) Dermot Quinn, profesor historii na uniwersytecie Seton Hall: “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007
(3) B. Stanisławczyk, pisarka, dziennikarka, publicysta i wykładowca akademicki: “Kto się boi prawdy? Walka z cywilizacją chrześcijańską w Polsce”/’Walka o “dusze narodu”, czyli media w służbie polityki’, pag. 302-309; FONDA, 2015
(4) Sławomir Cenckiewicz, historyk “O zdradzie okrągłego stołu”: http://www.slawomircenckiewicz.pl/aktualnosci/cenckiewicz-o-zdradzie-okraglego-stolu-pelna-wersja-tekstu
(5) James A. Mitchener: “Polen”
Paderewski, Dmowski, Pilsudski

Blog#24: 11 november – Poolse Onafhankelijkheidsdag

 

11 november, het ontstaan

 

11 november, de Onafhankelijkheidsdag in Polen symboliseert de Tweede Poolse Republiek (1920-1939). Deze dag wordt toegeschreven aan de grote inspanning van de Polen om de voor 123-jarig verloren staat opnieuw op te bouwen, ondanks de historische, politieke, culturele en economische tegenspoed (1).

 

In het begin van de twintigste eeuw werd Polen als land in een extreem moeilijke omstandigheden gevormd. Voordat er een herkenbaar, modern land kon ontstaan, moesten de Polen veel problemen overwinnen. Het vastleggen van de grenzen van Polen behoort tot de moeilijkste episode van de moderne Europese geschiedenis. Er was sprake van zes grensoorlogen en één zeer ernstig conflict, de Pools-Sovjet oorlog van 1919-1920.
Polen heeft altijd weinig te danken gehad aan haar bondgenoten en nog minder aan haar vijanden. Allebei verwelkomden haar ontstaan in 1918-20 als onafhankelijke staat met minachting. Broos en onbemind werd Polen geconfronteerd met soortgelijke problemen van legitimiteit binnen haar eigen grenzen (2).

 

11 november herinnert ook aan twee andere gebeurtenissen die op dezelfde dag in het nog niet-bestaande Polen en door de oorlogen vernietigde Europa plaatsvonden, nl:

 

  • de Franse maarschalk Ferdinand Foch dicteerde Duitsland, namens de geallieerden de voorwaarden voor het einde van de oorlog. De Duitsers tekenden een wapenstilstand, die definitief de Eerste Wereldoorlog beëindigde
  • Józef Piłsudski kwam naar Warschau nadat de Duitsers hem een dag eerder uit een gevangenis in Magdeburg hadden vrijgelaten

 

Piłsudski, de onbetwiste leider

 

Voor de meeste Polen was Piłsudski toen een symbool van de Poolse strijd voor de onafhankelijkheid en voor de duizenden betekende hij hoop. Daarom ondanks de oprichting van verschillende machtscentra in die tijd in Polen, alleen Piłsudski was de reële leider van de herboren Poolse staat.

 

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, kregen de Polen hoop op onafhankelijkheid en eigen staat. Echter verspreid over drie verschillende gebieden (partities), geplaagd door het trauma van de januari-opstand (1863), geloofden ze niet echt dat ze dit zelf zouden kunnen doen.

 

Alleen Piłsudski was in staat om het idee van de gewapende strijd voor onafhankelijkheid te formuleren en het Poolse leger op te richten. Hij geloofde erin dat de Polen hun onafhankelijkheid konden herwinnen en behouden.

 

Piłsudski en zijn legioenen hebben het bewezen. In dezelfde geest streden de verdedigers van Lvov in november 1918, ook de opstanders in de provincie Groot Polen (Wielkopolska) in december 1918, en Sileziërs tijdens de drie opstanden in de jaren 1919-1921, ook Lucjan Zeligowski in zijn strijd om Vilnius en tot slot Piłsudski zelf in de Sovjet-Poolse oorlog in 1920 (1).

 

Wederopbouw en de zes oorlogen

 

Op 11 november neemt Piłsudski het commando over het Poolse leger. Hij krijgt de opdracht om de nationale regering te vormen en de volledig soevereine Poolse staat op te bouwen. Op 16 november stuurt hij een bericht naar alle regeringleiders, in Europa en Amerika over het bestaan van de Poolse onafhankelijke staat.

 

Dit grote succes was mogelijk geweest dankzij de diplomatie van de pianist Ignacy Paderewski die actief in de VS was en van Roman Dmowski en zijn politieke organisatie het Pools Nationaal Comite in Parijs.

 

Op de vredesconferentie in Versailles heeft Dmowski de leiders van de Europese machten overtuigd dat onafhankelijk Polen noodzakelijk is. Dmowski’s sterke argument dwong zelfs de, zo ongunstige voor Polen Britse premier David Lloyd George dit te accepteren.

 

In 1918 namen de Polen niet alleen de macht in hun eigen land over, maar ze kregen internationale steun en ze begonnen onmiddellijk het land opnieuw op te bouwen.

 

Ondanks de acceptatie van Westerse landen, moesten de Polen in de jaren 1918-1921 zes grensoorlogen voeren om de grenzen van hun staat uiteindelijk vorm te kunnen geven.
Dit was een enorme militaire inspanning van alle Polen, die in staat waren alle politieke verschillen op zij te zetten en als één man te vechten.

 

De opbouw van een democratische staat was begonnen, ondanks het feit dat de parlementaire democratie in Europa na de Eerste Wereldoorlog nog niet succesvol was.

 

De bekroning van dit proces was het vaststellen van de grondwet in het parlement op 17 maart 1921. De hervormingen in het land vonden plaats zonder financiele hulp vanuit het buitenland en praktisch alleen dankzij eigen middelen van de Poolse bevolking, en ondanks de economische wereldcrisis en de economische oorlog met Duitsland (1).

 

Dit herinnert aan een eerdere grote succes van Polen, de unieke hervormingen in de jaren 1772-1792, een bewijs van de sterke geest van de Poolse natie.

 

Hervormingen (1920-1939)

 

Sociaal-economische Successen:

 

  1. parlementair systeem met een uitgebreid lokaal zelfbestuur en uitgebreide burgerlijke vrijheden
  2. grondwet garandeerde alle nationale minderheden het recht om hun eigen identiteit en ontwikkeling te behouden. Het veranderde niet, zelfs toen Piłsudski in 1926 democratie in het land beperkte
  3. sociale wetgeving: arbeidsverzekering, arbeidsinspecties, collectieve arbeidsovereenkomsten en arbeidsnormen
  4. één wet voor het hele land; drie verschillende, oude wetten van de bezettende machten door eenduidige codering vervangen (burgerlijk recht, strafrecht, burgerlijke en strafrechtelijke procedures, bepalingen over de rechtbanken)
  5. bekwame en efficiënte overheidsadministratie, rechtbanken, politie, staatskas en het leger. De uitgaven aan het leger vormden 1/3 van het staatsinkomen in 1938
  6. hervorming van premier Wladyslaw Grabski (beperking van de staatsuitgaven, nieuwe bank Bank Polski, uitgifte van zloty-valuta) zonder financiële hulp vanuit het buitenland en praktisch alleen dankzij eigen middelen van de Poolse bevolking uitgevoerd
  7. ondanks de economische wereldcrisis en de economische oorlog met Duitsland, herstelt de economische welvaart in Polen in de tweede helft van de jaren dertig. Dit werd ondersteund door de investeringsprogramma’s van de staat (Gdynia-haven, Centraal Industriegebied)
  8. levensstandaard van de samenleving in het westelijke en oostelijke deel van het land werd gelijkgesteld (door de delingen van Polen waren de verschillen groot)
  9. hervorming van het onderwijs (algemeen gratis schoolplicht ingevoerd)
  10. dankzij het onderwijs ontwikkelde de wetenschap, die een goed Europees niveau vertegenwoordigde. In de wereld wetenschap erkende namen: Z. Banach, H. Stainhaus (wiskunde), prof. L. Hirszfeld, K. Funk (medicijnen), prof. St. Bryla (bruggen bouwkunde).
  11. Wereldunie van Polen in 1934 gevormd, voor alle Polen die door de delingen van Polen in ballingschap moesten leven (1)

 

Onafhankelijkheidsdag verbannen (1939-1989)

 

Officiële of openbare viering van de Onafhankelijkheidsdag tijdens de Tweede Wereldoorlog in Polen was, net zoals alle andere manifestaties van het Pools zijn gewoonweg onmogelijk. Alleen de Poolse strijdkrachten die naast de geallieerden hebben gevochten, konden deze dag vieren.

 

Toen in 1944 de Sovjet communisten de macht in Polen overnamen, hebben ze de feestdag op 22 juli aangekondigd, en ze noemden deze dag de Nationale Wederopstanding van Polen.

 

Het feest van 11 november was een doorn in het oog van de Sovjets, want het symboliseerde de Tweede Poolse Republiek, die ze haatten. De vernietiging van het nationale geheugen was een onafscheidelijk kenmerk van de communistische staat.

 

Tijdens de Volksrepubliek Polen (1944-1989) hebben de autoriteiten elke patriottische manifestatie met behulp van ZOMO (in de communistische tijd een vast element van de represailles) brutaal onderdrukt.

 

De communistische geheime dienst vervolgde en intimideerde de organisatoren van manifestaties. De autoriteiten aarzelden niet om zelfs de bloemen van de monumenten te verwijderen die symbool staan voor het herstel van de onafhankelijkheid in november 1918.

 

Onafhankelijkheidsdag hersteld? (1989-2015)

 

Het parlement van de Volksrepubliek Polen (PRL) heeft de Onafhankelijkheidsdag van 11 november door middel van een speciale wet op 21 februari 1989 hersteld. Dit gebeurde tijdens de z.g.n. ‘ronde tafel besprekingen’, waarin de vertegenwoordigers van de communisten en de ‘oppositie’ gesprekken voerden.

 

Polen hebben dit aangegrepen als een teken van de ware vrijheid waar ze zo lang op hadden gewacht, maar ze hebben niet gemerkt dat de partijen aan de ronde tafel ze in werkelijkheid hebben verraden.

 

Het is belangrijk hier te vermelden dat in de late jaren 80-tig en de hele jaren 90-tig de kennis van de gesprekken en overeenkomsten tussen de ‘oppositie’ en het communistische regime (laat staan de gesprekken in Moskou) een geheime kennis was, voor het grote publiek niet toegankelijk (3).

 

De ‘ronde tafel’ was in wezen een theatervoorstelling tussen de vertegenwoordigers van de communistische machthebbers en de zelfbenoemde vertegenwoordigers van Solidarność. De afspraken over de Derde Poolse Republiek (1989-2015) hebben de Poolse maatschappij voor 27 jaar verdeeld in de betere burgers [de (post)communisten, voortaan als liberaal-democraten en hun aanhang], en de mindere burgers [de rest van de bevolking].

 

De praktijken uit de communistische tijd bleven aan de orde van de dag, maar dit keer met andere middelen en onder de andere slogans.

 

De Derde Poolse Republiek was een land, waarin Polen zich niet zo vrij en onafhankelijk voelden (1) als ze het hadden gehoopt.

 

Bronnen:
(1) Leszek Pietrzak: “Zakazana Historia” ,”Zapomniana duma Polakow”, 2011 str. 143-149
(2) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007
(3) B. Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy?”, ‘Walka o “dusze narodu”, czyli media w sluzbie polityki’, pag. 302-309
Polen in de Tweede Wereldoorlog en Jalta 1945

Blog#21: Deling van Polen in de 19-de en 20-te eeuw – deel 2: Jałta 1945

 

1 september 1939 en de gevolgen van 1920
 

 

Volgens de Britse en Franse toezeggingen zou Polen militaire steun van deze landen al in de eerste dagen van de Duitse agressie moeten ontvangen. Dat gebeurde niet (1).

 

De westerse mogendheden waren in feite niet van plan hun verplichtingen na te komen.

 

De tegenzin om aan een nieuwe oorlog te beginnen, rechtvaardigde het feit dat Frankrijk door de Eerste Wereldoorlog uitgeput en failliet was, en Groot-Brittannië zat diep in de schulden bij de Amerikanen.

 

Hier ging het echter ook om iets anders, namelijk de houding van deze landen tegenover Polen en in het algemeen tegenover Centraal- en Oost-Europa (red. IV: vaak Oost-Europa genoemd). Zoals de Britse premier in 1920 Loyd George het verwoordde “landen die ver weg van ons zijn en waar we niks van weten” (2).

 

In hun beleving was Polen zwak en anarchistisch (2)(3). Alsof men een echo van de achttiende-eeuwse propaganda over Polen hoorde, die door Catharina II werd gecreëerd om in Polen haar gang te kunnen gaan.

 

Schijnwerkelijkheid is de kern van elke propaganda, feiten zijn niet belangrijk, maar wat mensen over een ander leren en wat ze zullen denken (12).

 

Op 11 augustus 1920 wilde de Britse premier Loyd George het hele “Oost-Europa” aan de Sovjets geven. Ook eiste hij concessies ten koste van Polen in de vredesverdrag van Versailles (1919/20).

 

Het was een appeasement beleid ten opzichte van Duitsland en Rusland, dat wil zeggen, het tevreden stellen van de ‘keizerlijke eetlust’ ten koste van de zwakkere landen.

 

Polen, had recht om te bestaan indien ze klein was en Rusland als Duitsland niet in de weg stond. Het was een bittere ervaring, die Polen in 1939 vergeten was (2).

 

Van de diplomatieke kant had de Tweede Wereldoorlog al vanaf het begin desastreuze gevolgen voor Polen.

 

De Poolse autoriteiten deden er alles aan om te voorkomen dat de Poolse regering zou geliquideerd worden.
Ze hebben de overgave in september 1939 nooit ondertekend. Ze zijn naar Roemenië vertrokken, waar ze vervolgens onder de Duitse druk werden gearresteerd.

 

De Poolse president, Moscicki, met zijn grondwettelijke bevoegdheden, benoemde een nieuwe regering. Eerst in Frankrijk en later in Groot-Brittannië.

 

Dus formeel bestond de Poolse staat verder. Er was een Pools leger gevormd in het Westen, evenals een ondergronds leger in Polen (Armia Krajowa, AK = Home Army) en de ondergrondse administratie (1).

 

De rol van Polen in de Tweede Wereldoorlog en Jałta 1945

 

In de Tweede Wereldoorlog vochten Polen aan de kant van de geallieerden. Naast de Amerikanen, de Sovjet-Unie en de Britten hadden ze het grootste aantal troepen in de oorlog tegen Hitler.

 

250.000 Polen vochten naast de Britse en Canadese soldaten in Noord-Afrika, Monte Casino, Arnhem, Narvik, Frankrijk (Normandië, de beslissende oorlog om Normandië in Montormel), Berlin, Warschau.

 

1 op de 12 piloten in de strijd om Groot-Brittannië waren Polen. Polen speelden een enorme rol in het verwerven van informatie (43% van de waardevolle informatie kwam uit Polen), het spioneren voor de geallieerden en het breken van de Enigma-code (9).

 

In vergelijking met andere door de Duitsers bezette landen heeft de Poolse ondergrondse de meeste aanvallen op de vijand uitgevoerd. Dit leidde tot verschrikkelijke vergeldingsacties.

 

Er was geen collaborerende regering in Polen. Samenwerking met de bezetter was zeldzaam en door de Poolse ondergrondse met de dood bestraft (10).

 

25% van de rechtvaardigen onder de volkeren die hun leven waagden om Joden tijdens de Holocaust te redden, Yad Vashem (14), zijn Pools (10). Polen was het enige land in de Tweede Wereldoorlog waar Duitsers elke vorm van hulp (al was het een glaasje water geven) aan mensen met de Joodse afkomst direct met de dood straften. De helper en zijn familie werden ter plekke doodgeschoten.

 

In zijn herinneringen schreef Churchill, dat:
“(…) Given the knife-edge on which the outcome depended, it could be argued that the Poles played a key role in turning the tide of victory when the fate not just of Britain, but of the world, hung in the balance” (9). “The Polish contribution to Allied victory in the Second World War was extraordinary, perhaps even decisive, but for many years it was disgracefully played down, obscured by the politics of the Cold War” (11).

 

Daarom kunnen de Jalta bepalingen in 1945 niet anders gezien worden als verraad van de Verenigde Staten en Groot-Brittannië tegen Polen.

 

Ze hebben de Poolse regering in ballingschap van haar bevoegdheden beroofd, en het Poolse leger dat in het Westen heeft gevochten aan zijn lot over gelaten.

 

Door de acceptatie van de tijdelijke regering in Polen op basis van de PKWN, hebben de geallieerden de Moskou agentuur in Polen goedgekeurd. Op alle afspraken met de Poolse regering hebben ze hun woord niet gehouden en de door hen zelf opgestelde Atlantische Kaart hebben ze geschonden.

 

In Jalta gingen Theodore Roosevelt en Winston Churchill akkoord met een drastische verschuiving van de Poolse grens naar het Westen toe, wat de toestemming betekende voor de nieuwe Poolse deling en het verlies van de soevereiniteit van Polen aan de Sovjet-Unie.

 

Zoals in de achttiende eeuw ook nu werd naar een ‘morele’ rechtvaardiging van de deze handelingen gezocht, dus:

 

  1. ze hebben de voormalige premier van de Poolse regering in Londen Stanisław Mikołajczyk overtuigd om aan de regering in Warschau deel te nemen, alsof er sprake was van een coalitie in die regering
  2. in de vrije en democratische verkiezingen zou een nieuwe Poolse regering worden gecreëerd. Aan deze verkiezingen zouden alle Polen dus ook die in het buitenland, en alle democratische en anti-fascistische groepen moeten deelnemen.

 

Zoals blijkt, de Sovjet-communisten bepaalden zelf welke groepen “anti-fascistisch” waren (1).

 

Net als de bezetter in de oorlog pasten de Sovjet-communisten brutale terreur, bezetting en openbare doodstraffen toe. De lijsten met de doodvonnissen en de uitgevoerde doodstraffen werden tot 1947 in de lokale dagbladen gepubliceerd. Iedereen in Polen wist het. De deling was eenduidig, iedereen die democratisch Polen wilde, werd gedood of vervolgd (…)(13).

 

De geallieerden waren er van bewust, dat Stalin geen van de bepalingen zou respecteren en dat de verkiezingen zouden worden vervalst (1), wat ook werkelijk gebeurde.
Om de aandacht van het Westen van de verkiezingen af te leiden, hebben de Sovjets een provocatie in Kielce (de z.g.n. pogrom van Kielce 1946) georganiseerd om het Poolse katholicisme in het kwaad licht te stellen en Polen van antisemitisme te beschuldigen (10).

 

13 februari 1945 verklaarde de Poolse regering in Londen dat de bepalingen van Jalta betreffende Poolse zaken niet als bindend voor de Poolse natie kunnen worden beschouwd.

 

Om deze reden heeft de Poolse regering in Londen zijn bestaan door de hele communistische periode van Polen gehandhaafd om de westerse wereld aan dit onrecht te blijven herinneren (1).

 

Bronnen:
(1) M. Ryba: “Odklamac wczoraj i dzis”/’Historia faktyczna zamiast propagandy – od rozbiorow do PRL, legalizacja niesprawiedliwosci’, str. 15-65
(2) A. Nowak: “Jak Zachod sprzedal Europe Wschodnia?”: https://www.youtube.com/watch?v=yfQ7rpq_irA&t=3820s
(3) A. Nowak: “Pierwsza zdrada Zachodu”: https://www.youtube.com/watch?v=6bwNvki98No
(10) James R. Thomson, Rice University, Houston, essay “Book Review: Fear – Anti-Semitism in Poland After Auschwitz”. The Chesterton Review (Special Polish Issue), volume XXXIII, Nos. 1&2 Spring/Smmer 2007 – review van het boek van Jan T. Gross, “Fear: Anti-Semitism in Poland After Auschwitz”
(11) Ben Macintyre, Poland’s war contribution was extraordinary, and disgracefully downplayed – The Times, december 10, 2010: http://www.thetimes.co.uk/tto/news/world/europe/article2839471.ece
(13) L. Zebrowski “Mity przeciwko Polsce”, ‘Swieto tragicznie spoznione – 1 marca, dzien “Zolniezy Wykletych”‘, pag. 256
(14)  In 1953 bekrachtigde het Israëlische parlement de Wet Martelaren- en Heldenherdenking (Yad Vashem), die Yad Vashem in Jerusalem de verantwoordelijkheid gaf onderscheidingen te geven en een monument op te richten voor deze rechtvaardigen onder de volkeren die hun leven waagden om Joden te redden:
http://www.yadvashem.org/yv/en/education/languages/dutch/encyclopedia/52.asp
karikatuur van het Congres van Wenen

Blog#20: Deling van Polen in de 19-de en 20-te eeuw – deel 1: tussen het Congres van Wenen en het Ribbentrop-Molotow-pact

Congres van Wenen 1814-1815
Dankzij de Poolse betrokkenheid bij Napoleon en het (red. IV: dankzij hem) ontstaan van het hertogdom Warschau, werd Polen een onderwerp van gesprekken en verhandelingen op het Congres van Wenen.
De Engelse minister van Buitenlandse Zaken, Robert Castlereagh, stelde o.a. het volgende voor: een onafhankelijke Poolse staat binnen de grenzen van 1772, terugkeer naar de situatie van 1791 inclusief de 3 mei Grondwet of de verdeling van het hertogdom Warschau langs de rivier de Vistula.

karikatuur congres van wenen

bron: muzeum wojska polskiego, Warszawa

De Russische tsaar Alexander I ging daar niet mee akkoord. Hij voelde meer voor het plan, dat samen met Berlijn werd voorbereid.
Rusland zou dan het hele hertogdom Warschau (met uitzondering van Gdansk en Torun) krijgen in geval dat Pruisen het gehele Saksen mocht hebben (…).
Uiteindelijk kregen Pruisen de helft van Saksen, Gdansk en Torun en een deel van de graafschap Poznan en Bydgoszcz, waaruit het Groothertogdom Poznań is opgericht.
Oostenrijk zag van Nieuw-Galicië af en ze kreeg Provincie Wieliczka en het district Tarnów. Krakau werd een vrije stad onder het toezicht van de drie machten (3).
De rest van hertogdom Warschau onder de naam “Koninkrijk Polen” werd in het heersende Rusland geplaatst, ‘in de volledige eigendom van de tsaar, zijn erfgenamen en opvolgers voor eeuwig’.
De Europese mogendheden negeerden de bepalingen van de territoriale integriteit van het Hertogdom van Warschau. Ze hebben geen rekening gehouden met de nationale structuur van het gebied van voormalige Polen.
Volgens professor Ryba, was het wel belangrijk dat de naam “Koninkrijk Polen” opnieuw in het internationale bewustzijn werd teruggebracht, wat de eerdere Russisch-Pruisische overeenkomsten doorstreepte.
De bepalingen van het Weense Congres werden de basis voor de vorming van de politieke orde in Europa tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog.
Noch de tsaar noch de Pruisische koning of de Oostenrijkse keizer hield zich aan de beslissingen van het congres.
Na de novemberopstand (powstanie listopadowe 1830) werd de constitutie van het Koninkrijk Polen afgeschaft en na de januariopstand (powstanie styczniowe 1863) werd ook de naam “Koninkrijk Polen” verworpen.
Het Congres van Wenen heeft het natuurlijke recht van de Polen op hun eigen staat niet erkend, noch de grenzen van de Poolse Republiek voor de deling, noch de grenzen van het hertogdom Warschau, dat na de val van Napoleon werd afgeschaft.
Het verdelen van het Poolse grondgebied tussen de buurlanden was nog steeds een gebruikelijke praktijk (1).
Pakt Ribbentrob-Mołotov 1939
Het is niet waar, zegt historicus Leszek Pietrzak, dat Sovjet-Unie vóór de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog de vrede in Europa verdedigde. Vanaf het begin was Sovjet-Unie naast Duitsland het niet eens met de Europese orde die in 1919 in Versailles werd vastgesteld. Dit bracht deze twee landen vanzelfsprekend dichter bij elkaar.
Al in 1922 ontstond hun multilaterale samenwerking, met name op het gebied van militaire dienstverlening (2). Beide landen hebben consequent een nieuwe verdeling van Centraal-Europa nagestreefd (1).
De Vrede van Versailles van 1919 zou de kleinere naties het recht van zelfbeschikking en het recht om zich te verdedigen geven (14 punten van president Wilson).
Heel snel hebben de VS zich aan deze bepalingen onttrokken (geen bekrachtiging in het Amerikaans Senaat en de terugtrekking van de VS uit de Europese politiek).
Het was de premier van Groot-Brittannië, Loyd George die in 1920 Lenin, Trotsky, Kamieniev en Stalin (volgorde van belangrijkheid toen) met alle eer naar Londen uitnodigde en de Poolse bevolking aan de Sovjets wilde geven.
Hij deed het op een meer bewuste en cynische wijze dan Chamberlain in 1938 tegen Tsjechen en Churchill en Roosevelt in Jalta in 1945. Het Westen heeft zijn eigen regels verraden (5), met alle gevolgen voor de toekomst.
Het pact van Ribbentrop-Molotov van 1939 was formeel een non-agressie pact, alsof vrede in de regio zowel Duitsland als Rusland aan het hart lag. Maar het geheime protocol  van dit pact liet er geen twijfels over dat het om een deling ging (1).

Het pact betrof niet alleen de verdeling van Europa, het vormde ook de basis voor een nauwe samenwerking tussen Sovjet-Unie en het Derde Rijk.

Ribbentrop-Molotov

Bron: dzieje.pl

In het kader van handelsovereenkomsten leverde de USSR het Derde Rijk grondstoffen in ruil voor de Duitse militaire en civiele technologie.
Hierdoor kon het Derde Rijk tussen 1939 en 1941 zijn grondgebied uitbreiden en de Britse economische blokkade omzeilen.
Het was de Sovjet-Unie die tot 1941 een strategische en economische partner en de belangrijkste exporteur van grondstoffen voor de Duitse oorlogsindustrie was.
De inval van de Sovjets in de oostelijke gebieden van het Poolse Republiek op 17 september 1939 was geen vreedzame actie om de Poolse burgers tegen de Duitse bezetter te beschermen. Het was de agressie tegen Polen, die uit het Ribbentrop-Molotov-pact voortvloeide.
Toen 1 september de Duitse legers Polen aanvielen, stond Stalin bewust op het juiste moment te wachten om zijn plaats in de oorlog te nemen. Stalin was vooral bezig met het creëren van de politieke schijn voor de door hem en de Duitsers geplande agressie tegen Polen (2).
Het Ribbentrop-Molotov-pact was een echte verwijzing naar de Russisch-Pruisische afspraken uit de 18e en 19e eeuw over de deling van Polen (1).
Bronnen:
(1) M. Ryba: “Odklamac wczoraj i dzis”/’Historia faktyczna zamiast propagandy – od rozbiorow do PRL, legalizacja niesprawiedliwosci’, str. 15-65
(2) L. Pietrzak: “Piec rosyjskich klamstw”, str. 109
(4) het geheime protocol in pakt Ribbentrop-Molotow, dat de deling van Centraal Europa betrof:  https://pl.wikisource.org/wiki/Tajny_protok%C3%B3%C5%82_do_paktu_III_Rzesza_-_ZSRR_z_23_sierpnia_1939
(5) A. Nowak: “Pierwsza zdrada Zachodu”: https://www.youtube.com/watch?v=6bwNvki98No

mijnpolen.nl