Maand: maart 2018

Blog#31: Pools-Joodse relatie: anti-Poolse stereotypen met Duitsland en Rusland in de achtergrond

Kort overzicht ter inleiding
Het probleem met anti-Poolse stereotypen heeft zijn directe oorsprong na de Tweede Wereldoorlog.
Maar indirect nog in 1939 van de vorige eeuw (Duits-Sovjets agressie tegen Polen), en verder in 1919-20 toen Polen na 123 jaar haar onafhankelijkheid herwon en opnieuw opgroeide, en zelfs in de achttiende eeuw.
In al die periodes was Polen brutaal overheerst of in extreem moeilijke omstandigheden met de wederopbouw bezig.
Het is een patroon dat zich herhaalt, waar Duitsland en Rusland direct of indirect een rol spelen.
Af en toe nemen ze een onlogische ten opzichte van Polen bondgenoten aan, zoals katholiek Oostenrijk in de achttiende eeuw om de eerste deling van Polen te realiseren.
Een katholiek land dat zich samen met het protestantse Pruisen en orthodoxe Rusland tegen het katholieke Polen verklaarde.
Terwijl in Oostenrijk nog steeds levendig was de herinnering aan de overwinning van Wenen, waarin de Poolse koning Jan Sobieski III Wenen en Europa tegen de druk van de islamitische Turken had gered.

Verschuiving van de verantwoordelijkheid

Na de Tweede Wereldoorlog, in 1948 ontstond de staat Israël.
Als vertegenwoordiger van de Joden voerde Israël moeilijke gesprekken met Duitsland over de schadevergoeding.
Ze hebben een overeenkomst in de jaren 50-tig bereikt.
Vanaf dat moment begon ook een proces van verschuiving van de verantwoordelijkheid voor de Holocaust, en voor elke schade tijdens de Tweede Wereldoorlog oorlog, van de werkelijke dader, de Duitse natie op de z.g.n. ‘nazi-ideologie’.
In dit proces begon ook een ‘nazi’ als containerbegrip te functioneren, iedereen kan het zijn of worden.
Sinds 1945 bestaat in Duitsland een consensus dat nazi’s altijd de anderen waren, en dat de oorlogsmisdadigers alleen een klein groepje rond Hitler vormden.
Christina Ullrich toont in haar boek (2) aan dat de rechtvaardigingen van de daders in Duitsland na de Tweede Wereldoorlog met de toen in de Duitse samenleving heersende opvattingen als geheel samenvielen.  “(…) We waren tenslotte allen in verzet en (groot)opa was geen crimineel”(3).
Paradoxaal genoeg beschouwt Duitsland zichzelf als expert van Polen, en in het algemeen van Midden- en Oost-Europa.
Duitsland wil bepalen wat West-Europa en Amerika over ons moeten denken, wat de actualiteiten zijn of wat in de Tweede Wereldoorlog heeft plaats gevonden.
Het is blijkbaar tot voor kort mogelijk geweest omdat de geschiedenis van dit gedeelte van de wereld in het Westen onbekend blijft.
Polen waren verbouwereerd toen ze na 1989 ontdekten dat de leugens niet alleen uit Moskou maar ook uit het Westen komen, alleen dan van een andere aard. Daar waren Polen niet op voorbereid.

Logisch gearrangeerde leugens

Vanaf de jaren 50 en 60-tig vorige eeuw worden de anti-Poolse leugens in een ‘logische volgorde gearrangeerd’, zegt professor Jan Zaryn (4).
In Amerika bestaat een algemene opinie dat Polen bandieten en antisemieten zijn: Polen waren antisemieten in maart 1968, omdat ze het in de Tweede Wereldoorlog waren, en na de oorlog (Kielce, 1947) moest het ook het geval zijn.
Niemand echter vertelt dat maart 1968 een strijd tussen twee kampen binnen één communistische partij was en het had niks met de Poolse bevolking te maken.
De door de communisten gearrangeerde onrusten dienden o.a. als ‘cover’ voor de communistische misdadigers om Polen als de z.g.n. dissidenten te verlaten.
Niemand vertelt dat Kielce 1947 een communistische provocatie was om de aandacht van het Westen van de vervalste verkiezingen in Polen af te leiden en de katholieke Kerk in Polen in diskrediet te brengen.
De eerste slachtoffers in deze provocatie waren trouwens Poolse burgers.
Niemand vertelt over de werkelijke situatie van Polen in de eerste drie jaar van de Tweede Wereldoorlog.
“(…) In het door de Duitsers bezette Polen in de jaren 1939-1942, degenen wiens levens het meest bedreigd waren, waren Polen.
Volgens de Joodse historicus Szymon Datner, de verhouding van de door Duitsers vermoorde Polen en Joden in die periode was 10: 1.
Dat wil zeggen dat op 10 door de Duitsers in die drie jaar vermoorde Poolse burgers, negen waren Pools en één was Joods (red.: en vaak was het iemand uit de Poolse intelligentsia)(…)”(5) .
“(..) Zoals de Joodse bronnen het vermelden (…) wat slimmere Polen deden in gevaarlijke situaties een bandje met de Davidster om. De Joodse spraak kon je voor de razzia’s behoeden (…)” (5).

De KGB in het spel

In 1958 kwam een voorstelling van Rolf Hochhuth “Der Stellvertreter”, waarin de paus Pius XII als bondgenoot van Hitler wordt afgeschilderd.
De conclusie moest zijn, dat het katholicisme tot de Holocaust heeft geleid. Het zou wraak op Joden zijn geweest voor het doden van Jezus Christus.
Met deze interpretatie van de geschiedenis, zegt prof. Zaryn, ‘spreekt het voor zich’ dat Polen als katholieken Joden hebben vermoord. Misschien kregen ze enige steun van de nazi’s, maar wie die nazi’s waren, weet verder niemand.
Toen was het nog onbekend dat “Der Stellvertreter” het werk van de KGB agenten was. Het was een onderdeel van de ideologische strijd van communisten tegen de katholieke Kerk (4).

Slachtoffers moeten daders worden

Duitsers hebben de formulering ‘Poolse concentratiekampen’ op grote schaal v.a. de jaren 50-tig vorige eeuw gepropageerd.
In feite veranderde de formulering ‘Poolse concentratiekampen’ op subtiele wijze de slachtoffers, in dit geval Polen, in daders.
Op dit idee kwam de Groep Gehlen (Agentuur 114) van de West-Duitse geheime dienst.
Het doel was om de terughoudendheid tegenover de Duitsers voor de oorlog en de Holocaust van Joden te verminderen.
Op het spel stond niet alleen het imago van Duitsland, maar ook geld, want niemand wilde Duitse producten kopen.
Aanvankelijk waren het de opiniesmakende media in Duitsland, vooral kranten en televisiestations, die deze formulering gebruikten.
De manipulatie werd op grote schaal ingezet en heel snel praatte men ook in de VS over de ‘Poolse concentratiekampen’ (6).

Haat campagne tegen Polen in september 1939

De formulering ‘Poolse concentratiekampen’ komt ook voor in de Sovjet haat-campagne tegen Polen in de WOII.
Het begon op 19 september 1939, twee dagen na de aanval van Sovjet Rusland op Polen.
Het was een beleid dat direct uit de Hitler-Stalin pact, de z.g.n. Ribbentrop-Molotov voortvloeidde (7), nl de agressie tegen Polen te rechtvaardigen.
Polen moest zodanig zwart gemaakt worden, dat niemand er medelijden mee zou hebben dat ze werd aangevallen.
De pers was een middel bij uitstek om de propaganda effectief te verspreiden. Daarvoor benutte men gefabriceerde artikels, poëzie, rapporten, getuigschriften en slogans.
Russen van anders vlekkeloze reputaties gebruikten grof taalgebruik om de aangewezen Poolse doelen te raken (8). Op deze wijze zette men doelbewust de etnische groepen tegen elkaar aan.
De Sovjet’s propaganda schilderde Polen af als een dwaas land, waar brutaal en onbeschaafd volk woonde. De Poolse adel zou miljoenen Wit-Russen, Oekraïners en Joden vervolgen.
Terwijl nog tussen januari 1937 en september 1939, bekeken de Sovjet’s periodieken de Poolse cultuur als westerse cultuur, en waardeerden hem als één van de belangrijkste vertalers van de Russische literatuur.
Elk door de Sovjets aangevallen land kreeg met dit soort agressieve propaganda te maken, zoals Finland en Roemenië (9).

Bezitterig Germanisme en hebzuchtige Rusland

De Russische keizerin Katarina II, een tiran met twee gezichten en een meesteres in propaganda (10) gebruikte dezelfde praktijken tegen Polen in de achttiende eeuw.
In Rusland (…) werden religieuze dissidenten met alle meedogenloosheid gedwongen om zich tot de orthodoxe kerk te bekeren. Dit belette de tsarina echter niet om ‘de verdediger van de achtergestelde minderheden’ in Polen te spelen.
In de achttiende eeuw was er geen land in de wereld waar een religieuze minderheid de rechten kreeg die de religieuze meerderheid genoot. Polen was op dit punt het meest tolerant.
(…) De hele actie ten bate van de dissidenten was ondergeschikt aan de politieke doelen (…) en gericht op het onderdrukken van Polen.
Een geest van bezitterig Germanisme, verbonden met de geest van hebzuchtige Moskou, drong binnen de katholieke Republiek Polen, om die intern te verstoren, in de wereld een gevoel van afkeer voor Polen te wekken en hiermee Polen te isoleren. (…) (11).
Bronnen:
(1)  M. Ryba, “Odklamac wczoraj i dzis”, wybor tekstow historycznych, pag. 33-36
(2) C. Ullrich, “Ich fuhl’ mich nicht als Morder”: https://www.hsozkult.de/publicationreview/id/rezbuecher-16623?language=en
(5) Ewa Kurek: “Polacy i Zydzi: problemy z historia” (pag. 148)/Sz.Datner: “Las Sprawiedliwych – karta z dziejow ratownictwa Zydow w okupowanje Polsce, Warszawa 1968, s.8)
(6) L. Pietrzak: Zakazana historia, “Jak Niemcy wrabiali Polakow w mordowanie Zydow”, pag 17-18
(7) Ewa M. Thompson: “Imperial Knowledge, Russian Literature and Colonialism”, pag. 175
(8) idem, pag. 166
(9) idem, pag. 166-167
(10)  B.Stanislawczyk: “Kto sie boi prawdy. Walka z cywilizacja chrzescijanska w Polsce”, pag. 67
(11) idem, pag. 81

Blog#30: Pools-Joodse relatie – de strijd om historische waarheid

Inleiding
Vanochtend vroeg wakker geworden. Op mijn mobieltje zie ik een spot #RespectUs.
Ik herken de persoon en ik zet de spot aan.
Een bebloede man, gemarteld, zijn nagels uitgetrokken, zijn lichaam zwart van bloed en vuil, zijn kleren gescheurd. Met trillende handen rookt hij een peuk, het laatste wat hem nog gegund wordt … voordat hij de kogel krijgt.
Zo herkenbaar, een beeld van duizenden Poolse soldaten en verzetsstrijders, die door de Duitse of Sovjet bezetter opgepakt en gemarteld werden, alleen omdat ze Polen waren.
In vorm van een gedicht, zegt de man sorry, sorry tegen alle volkeren van deze aarde … tegen een Eskimo en een Chinees. En hij verbaast zich er alleen over dat niemand, maar niemand tegen hem sorry zegt.
Een fantastisch burgerinitiatief! Wereld wordt wakker!
Elke dag ontdek ik weer opnieuw beledigende uitspraken over Polen. Dit duizelt mij. Men zegt dat de politiek hard is en dat we maar eelt op onze ziel moeten kweken.
Nu dat Polen er economisch sterk voor staat en de relatie met Amerika nauwer is geworden, wordt de strijd heftiger. Niet iedereen heeft belang bij deze geopolitieke veranderingen. Wie kunnen het zijn? De socioloog en diplomaat Ryszard Żółtaniecki noemt hier een deel van de Joodse diaspora, een deel van de Israëlische regering, Duitsland en Rusland.
Elk nadeel heeft zijn voordeel. Misschien is nu het moment aangekomen dat men de complete geschiedenis zal horen. De geschiedenis die veel te lang voor de wereld is verborgen gehouden.
Desinformatie in de media als tactiek
Eind december 2017 heeft de Duits-Franse ARTE een film, “Polen vor der Zerreißprobe – Eine Frau kämpft um ihr Land” uitgezonden. In deze film klaagt Róża Thun (PO/Burgerplatfomr Europarlementariër) over de huidige regering in Polen, die bedreiging voor de democratie zou zijn en naar een dictatuur leiden. Er worden foto’s getoond, die ‘toevallig’ met de foto’s overeenkomen, die de TVN24 later laat zien.
Op 21 januari 2018 verschijnt op de TVN24 een film van Bertold Kittel, waarin een zestal mannen ergens in een Pools bos de verjaardag van Hitler aan het vieren is.
Interessant zijn hier twee feiten: deze opnames zijn negen maanden geleden gemaakt en de verslaggever, die we moeten geloven heeft een twijfelachtige reputatie.
In 2001 schreef hij nl samen met Anna Marszalek een artikel vol haat, “Kassier van het Ministerie” over prof. R. Szermietiew, voormalig Staatsecretaris en voormalig Minister van Defensie. Het doel van dit artikel was om professor Szermietiew publiekelijk kapot te maken. Wat ook gebeurde. De jaren van rechtszaken volgden er totdat professor Szermietiew van alle beschuldigingen werd vrijgesproken (2). Een stukje van de post-communistische realiteit na 1989.
Het is belangrijk te weten dat de TVN Groep geen Pools medium is. Zou het dan in het Pools belang willen handelen?
Polen viert dit jaar 100 jaar onafhankelijkheid na 123 jaar van bezetting door Rusland, Pruisen en Oostenrijk.
De film van de TVN zou het beeld van Polen als land van racisten en fascisten moeten bevestigen.
Is het een toeval dat deze film één dag voor het bezoek van de Amerikaanse Staatssecretaris, Rex Tillerson aan Polen plaatsvond?
In Amerika wordt de wet ‘447’/JUST (Justice for Uncompensated Survivors Today) behandeld, die Polen in één rij met diegenen wil plaatsen die verantwoordelijk zijn voor de Holocaust.
We herinneren ons nog de uitspraken van Guy Verhofstadt in het Europees Parlement november vorig jaar, waarin hij de 60 duizend Polen, vrouwen, mannen, bejaarden, kinderen, deelnemers aan de Onafhankelijkheidsmars in Warschau ‘fascisten, nazisten, blanke suprematie’ noemde.

https://youtu.be/I5yJGejSO7I

De onrust in Israël volgt, de campagne tegen Polen begint
The Ruderman Family Foundation, die in Amerika en Israël actief is, heeft een schandalige campagne tegen Polen opgestart. Mensen in de film herhalen de valse uitdrukking “Poolse Holocaust”. De fundatie eist van Amerika om contacten met Polen te breken (3).
Deze fundatie is vrij klein en onbeduidend zegt Bronislaw Wildstein, lid van het team voor juridisch-historisch dialoog met Israël. Hij vindt wel de timing van deze film opmerkelijk: 10.00 uur Poolse tijd, 4.00 New Yorkse tijd en hoe verder naar he Westen hoe eerder het tijdstip.
Alles wijst erop dat de film gericht was op het verzamelen van allerlei emotionele reacties op de film in Polen om ze later als zogenaamd bewijs van een vermeend Pools antisemitisme wereldwijd te kunnen tonen.
Volgens Wildstein bestaat zoiets als “Poolse Holocaust” in Israël niet.
De Holocaust werd duidelijk zowel in de Israëlische als in de internationale wet, als misdaad van het Derde Rijk gedefinieerd. Het toewijzen van deze misdaad aan iemand anders is gelijk aan ontkenning van de Holocaust (4).
Achter de campagne tegen Polen blijkt Yair Lapid te staan, van de links-liberale, oppositie partij Yesh Atid Party (“Er is toekomst”) in Israël.
Yesh Atid Party is een seculiere partij, dus geen religieuze, die bijvoorbeeld de groei van het judaïsme in Israël bestrijdt en de handelsdagen op zaterdag wil invoeren (5).
Yair Lapid is een invloedrijke man in Israël. Hij vertegenwoordigt een deel van Joden, voor wie een ‘onbetwist dogma van de Israëlische politiek geldt, dat de herinnering aan de Holocaust geen onderwerp van discussie is’.
Het doel lijkt hier de middelen te heiligen.
De uitspraak van Yair Lapid en een duidelijk antwoord van Dawid Wildstein daarop (6)*):
I utterly condemn the new Polish law which tries to deny Polish complicity in the Holocaust. It was conceived in Germany but hundreds of thousands of Jews were murdered without ever meeting a German soldier. There were Polish death camps and no law can ever change that.
The Germans killed six millions of polish (!) citizens. Three millions of them were jews. You just spit on their graves. Shame on You. 18:04 – 27 sty 2018
Onder de Sovjet communistisch regime (1944-1989), mochten Polen hun geschiedenis niet verdedigen. De communisten in Polen hebben alleen de belangen van Moskou vertegenwoordigd.
De communisten hebben ook de Polen in ballingschap het zwijgen opgelegd. Het betrof in het bijzonder de polemiek met de Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory’ die de bekendmaking van de namen en de details vereisten.
Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis in die tijd was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen bleven aan de represailles van het regime bloot stellen (7).
Sinds de jaren 50-tig en met een grotere intensiteit vanaf de jaren 90-tig werd het concept “Poolse dood- of concentratiekampen” verspreid.
De (post)communisten, die zichzelf de macht in Polen na 1989 hebben toegeschreven, deden er alles aan om hun verantwoordelijkheid voor de roof van Joodse eigendommen te ontlopen.
Ze hebben een ‘schaamte campagne’ tegen Polen opgestart om ze op deze wijze schuld over de WOII aan te praten. Ze verspreidden boeken en films die de Poolse geschiedenis vervalsen o.a:. “The Neighbours” van J.T.Gross, de film “Ida”, “The Aftermath”, de serie “Unsere Vatter, Unsere Mutter” etc.).
De vrijheid verplicht ons om namens al die slachtoffers, die nu hun stem niet meer kunnen laten horen te spreken:

Bronnen:
(1) Spot: #RespectUs https://youtu.be/ovl3s3z-fPs
(2) W. Gadowski, radio Wnet/30 jan 2018
(3) http://www.jpost.com/Diaspora/US-organization-launches-campaign-calling-on-US-to-repeal-ties-with-Poland-543230 (er is veel protest vanuit de Joodse organisaties in Polen en in de wereld geweest en de film zou van internet gehaald worden. Toch kon ik hem nog gisteren zien.)
(4) “W Polsce PL” TV/7mart2018/gesprek met Bronislaw Wildstein, lid van het team team voor juridisch-historische dialoog met Israel:  https://youtu.be/lInkPezeLFM
(5) Radio Wnet, 1 feb 2018
(7) prof. M.J.Chodakiewich: “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010
*) De nieuwe wet van het Instituut voor de Nationale Herdenking maakt het maken van de Poolse natie en de Poolse staat verantwoordelijk voor de uitroeiing van Joden in WOII strafbaar.

mijnpolen.nl