Maand: december 2017

Europese Unie en Alierto Spinelli

Blog#5: Unia Europejska i jej ideologiczny projekt

 

Unia Europejska a Srodkowo-Wschodnia Europa

 

Czym jest tak na prawdę Unia Europejska i jaki jest cel, do którego ona zmierza?

 

Celem Unii Europejskiej, która na prawde powstala dopier w 2009 roku (przedtem nazywała sie Wspólnotą Europejską), wydaje się bardzo ważnym tłem do obecnych sporów pomiędzy Brukselą  a krajami Europy Środkowo-Wschodniej.

 

Często słyszy się o “sankcjach”, nawet o “użyciu siły” wobec Polski i Wegier. Ostatnio nawet o skandalicznym podjęciu rezolucji przeciwko Polsce.

 

I dlaczego? Dlatego, że te kraje domagają się poszanowania ich podmiotowości i suwerenności? W czym jest więc problem?

 

Pisząc te same słowa do Holendrów zaznaczyłam, że Polakami, jak i Węgrami kieruje głęboko zakorzeniony instynkt.
Te kraje mówią i przestrzegają o rzeczywistych problemach w Europie i reszta Europejczyków powinna ich wysłuchać.

 

Unia Europejska a marksizm

 

Kraje Europy Środkowo-Wschodniej przeżyły komunizm i one wiedzą o czym mówią.
Jest to rana, która wolno sie goi i każda sytuacja, która skłania się do podobnych zachowań budzi odruch obronny.

 

Komunizm tutaj na Zachodzie, a właściwie mówimy o marksizmie, kojarzy sie tutaj ze Stalinem, Związkiem Radzieckim, krajami t.z.w. “Bloku Wschodniego”, czymś co należy do dalekiej przeszłości.

 

Jak rozmawiam na ten temat z Holendrami to są oni na ogół przekonani, ze komunizm jest czymś dobrym, tylko, ze w Związku Radzieckim uległ wypaczeniu.

 

Ostatnio na nowo słuchałam Krzysztofa Karonia. Wyraził on swoje zaniepokojenie, że wiedza o marksizmie i jego nowym, obecnym wcieleniu jest również wśród Polaków nieznana.
W UE unika się słowa marksizm, ale tylnimi drzwiami jest ta ideologia do UE wprowadzana. Zresztą nie tylko w UE ale w całym zachodnim świecie.

 

W drugim z poniższych filmów dowiadujemy sie jak poważny jest ten problem w Kanadzie.

 

Komunizm jest wynalazkiem zachodnich intelektualistów i był dla Zachodu a nie dla Wschodu przeznaczony.

 

Na Zachodzie wolność słowa spowodowała opór wobec tej ideologii.
Inaczej miały potoczyły się sprawy w Zwiazku Sowieckim, gdzie coś takiego jak wolność słowa nigdy nie istniała. Rosjanin nigdy nie znał wolności.

 

Lenin (2) wprowadził marksizm w Rosji w czystej formie ideologicznej, wraz z gułagami i terrorem. Doprowadziło to w ostateczności do ekonomicznej i culturowej zapaści kraju.

 

Niemcy, Francja, Włochy i manifest z Ventotene

 

Ventotene ItaliëW sierpniu 2016 roku Merkel, Hollande i Renzi spotkali się z małą grupą zaproszonych dziennikarzy na lotniskowcu niedaleko małej wysepiki Ventotene. Po tym spotakniu trójka odwiedziła grub Altiero Spinelli.

 

Rodzi sie pytanie, dlaczego w czasie kiedy Europa boryka sie z poważnymi problemami (i dotycza one na pewno tych trzech krajów!) przywódcy Niemiec, Francji i Włoch zadali sobie tyle trudu, nie sczedzac wydatków aby spotkać sie w tym miejscu? I dlaczego brakowało pozostałych 24 członków UE?

 

Co ma jedno z drugim do czynienia?

 

Film Krzysztofa Karonia, “Altiero Spinelli i Nowa Europa”

 

Film Krzysztofa Karonia pokazuje to czego politycy nie wiedza albo nie chca powiedziec. Zapraszam do obejrzenia i do podzielenia sie tym filmem z każdym w otoczeniu. Film jest po polsku z angielskimi napisami.

 

Glos z Kanady, Jordan Peterson o postmodernizmie i marksizmie

 

Jordan Peterson jest kanadyjskim profesorem psychologii i stał sie osobą bardziej znana ze względu na jego sprzeciw przeciwko prawu, t.z.w. prawo transgender (Bill C-16), które w tym roku wprowadzono w Kanadzie.

 

Prawo to wprowadzono do kanadyjskiego prawa ze względów ideologicznych (marksizm) i przy tym w sposób otwierający drogę do dowolnych interpretacji.

 

Jordan Peterson, profesor uniwersytecki zdążył juz odczuć skutki tego prawa na sobie. W internecie mozna znaleźć wystąpienie profesora Petersona i jego adwokata przed kanadyjskim senatem.

 

W tym filmie profesor Peterson rozmawia z Epoch Times o postmodernizmie, czyli nowym wcieleniu marksizmu i o marksizmie kulturowym.

 

Proszę mi wybaczyć braku tłumaczenia ale wymaga ono dużego nakładu pracy na co obecnie nie mam czasu.
Wierzę, że moim Rodakom uda się ten film z pomocą rodziny, przyjaciół zrozumieć. Profesor Peterson mówi wolno i wyraźnie. Powodzenia!

 

Bronnen:
(1) Krzysztof Karon, filosof, publicysta, tworca filmu “Altiero Spinelli and New Europe”: www.historiasztuki.com.pl
(2) http://www.dziennikpolski24.pl/artykul/3304134,lenin-po-trupach-do-wladzy,id,t.html
(3) https://www.youtube.com/user/epochtimesdigital
Zdjecie oparte na: civilizeddiscontent.blogspot.com, bookdepository.com, roma.corriere.it

Blog#26: Vernietiging van Poolse elites. Deel 2.: Tweede Wereldoorlog

Schokkende getallen
Hierbij volgen schokkende cijfers over de verliezen van Poolse elites in de eerste twee jaar van de Tweede Wereldoorlog, 1939-1941:
  1. hoogleraren, academisch personeel: 700
  2. leraren voortgezet onderwijs: 848
  3. leraren beroepsonderwijs: 340
  4. leraren basisonderwijs: 4000
  5. katholieke geestelijken: 2500
  6. artsen: 5000
  7. tandartsen: 2500
  8. advocaten: 4500
  9. rechters: meer dan 1100
  10. kunstenaars: 235
  11. acteurs en theater directeuren: 104
  12. journalisten: 122
(5)
Tweede Wereldoorlog, de grote klap voor Polen
Het uitbreken van de Tweede Wereld Oorlog was een ware klap voor de Polen, waar ze tot de dag van vandaag van aan het herstellen zijn (1). Volgens Teresa Bochwic, twee op de drie bewoners van Polen nu hebben hun huis in gevolg van de IIWO verloren of ze zijn nakomelingen van diegenen die zo’n verlies hebben geleden (2).
Onze zwakheid, zegt professor Jaroszynski begon met de Tweede Wereld Oorlog. Waarom? Polen was de enige natie, die de meeste elite in die oorlog verloor (1).
Op welke wijze de Poolse elites en de Poolse bevolking in de IIWO werden vernietigd, symboliseren twee plekken:
  1. Katyń, waar Sovjets ruim 20.000 Poolse officieren hebben vermoord. Het waren mensen uit de militaire reserve, administratie, politie, artsen, geestelijken etc., de sociale elite, die het functioneren van de Poolse staat mogelijk maakte.
  2. Kraków, waar Duitsers listig alle universitaire professoren in Krakau bij elkaar hebben geroepen om ze vervolgens naar de concentratie- en arbeidskampen te laten vervoeren en vermoorden (1).
Eerste oorlogsmisdaden van de Duitse Wehrmacht
De campagne van de Duitse Wehrmacht in september 1939 in Polen wordt in Duitsland nog steeds als een ridderlijke worsteling binnen de grenzen van de oorlogswet gezien. Dit soort voorstelling van zaken versluiert echter het werkelijke nazi-beleid dat tot doel had de uitroeiing van de Poolse samenleving, schrijft historicus Leszek Pietrzak in zijn boek.

bron: polsatnews.pl

wielun gebombardeerd, muzeum.wielun.pl

bron: muzeum.wielun.pl

De agressie van de Duitse Wehrmacht op Polen op 1 september 1939, begon meteen met de oorlogsmisdaden. Hun eerste slachtoffer was een klein, tot dan toe onbekend Pools stadje, Wieluń met 700-jaar geschiedenis. Een plaatsje zonder militairen of strategische objecten.
De Wehrmacht heeft de eerste bommen op het ziekenhuis van Alle Heiligen en de naburige afdeling verloskunde laten vallen. De volgende bommen troffen de kerkgebouwen. Alle genoemde objecten waren door de internationale verdragen beschermd.
In deze aanval stierven 1200 bewoners, waarin veel vrouwen en kinderen.
Wieluń was geen vergissing. Het was het eerste trainingsveld van de Duitse Luftwaffe, die het bombardement op burgers in de Poolse steden aan het oefenen was. De grootste bombardement was op de Poolse hoofdstad, Warszawa (3).
kolonel Claus von Stauffenberg, een gevallen mythe

Claus von Stauffenberg

Kolonel Claus von Stauffenberg is tegenwoordig in Duitsland en in de wereld bekend als symbool van de “ridderlijke” Wehrmacht en de oppositie tegen Hitler.
Niemand weet en wil waarschijnlijk niet weten, schrijft historicus, dat Stauffenberg slechts twee uur na de aanslag op Wieluń met zijn eenheid in het plaatsje verscheen om te controleren en te rapporteren of de bombardementen het verwachtte effect hebben gebracht (3).
“Akzion Tannenberg”
De leiding van de Wehrmacht was volledig op de hoogte van de “Tannenberg-actie”, waarin zijn leger de Poolse bevolking pacificeerde en de propaganda-executies op ze uitvoerde.
Op 12 september 1939, nam het hoofd van de Wehrmacht, gen. Wilhelm Keitel deel aan een overleg in Jełowa/Silezië, waarin Adolf Hitler de opdracht tot “massale vernietiging van de Poolse intelligentsia” gaf. Generaal Wilhelm Keitel hulde aan Hitler met goedkeuring.
Op deze wijze werd de Wehrmacht al in september 1939 niet alleen de uitvoerder van de oorlogsplannen van Hitler, maar ook een deelnemer aan zijn misdaden tegen Poolse elites (3).
Dit was het begin van de Duitse terreur tegen Polen en de Poolse bevolking.
Sovjets nog erger, “Stalin’s Genocides”
De gevolgen van de twee jaar durende Sovjetbezetting van Oost-Polen overtrof de repressies in dezelfde periode in de door het Derde Rijk bezette gebieden van Polen. Het is één van de Sovjet leugens dat zij Polen tegen de Duitsers hebben beschermd (lees meer: Blog#20).
In de tweede helft van september 1939 hebben de Sovjets 125.000 Poolse krijgsgevangenen, waaronder 8.000 officieren en 6.000 politieagenten genomen.
Daarnaast werd ongeveer 1 miljoen burgers uit Oost- en Midden-Polen naar de Sovjet-Unie gedeporteerd en in de Sovjet-concentratiekampen GOELAG vermoord.
De Amerikaanse historicus Norman Naimark (“Stalin’s Genocides”) aarzelt niet om de situatie van Polen tussen 1939 en 1941 onder de Sovjet-bezetting te vergelijken met de situatie van Joden tijdens de Holocaust.
Sovjets begonnen de vernietiging van Poolse elites door de Poolse officieren in Katyn te vermoorden. De Sovjet-autoriteiten vreesden ze als leiders van een mogelijke nationale bevrijding van Polen, daarom moesten ze sterven.
Binnen 21 maanden na de bezetting van Oost-Polen hebben Sovjets de Poolse maatschappij haar elite ontnomen, door duizenden van hen naar Siberië en Kazachstan te verbannen (4).
Naoorlogse manipulaties van de feiten
Na de oorlog hebben de communisten de gegevens over onze verliezen opzettelijk verlaagd, zegt professor Jaroszynski, zodat het volk niet zou beseffen hoe groot de offers waren. De getallen uit 1947 zijn drie keer lager dan die uit 1985 (1).
Het is verbazingwekkend dat de Polen nu, anno 2017 moeten aanhoren dat zij de agressor in de WOII waren, de concentratiekampen hebben gebouwd en op z’n minst de medeplichtigen aan de Holocaust waren.
Tijdens de communistische dictatuur tussen 1944 en 1989, schrijft prof. Chodakiewicz, hebben de Polen geen mogelijkheid gehad om hun versie van de geschiedenis in het Westen te verdedigen. (…) De censuur en de politie terreur hebben de vrijheid van discussie in het land beperkt en de Polen in ballingschap het zwijgen opgelegd.
Het betrof in het bijzonder de polemiek met de Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory’, die de bekendmaking van namen en details vereisten.
Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis in die tijd was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen bleven aan de represailles van het regime bloot stellen (6).
Tegelijk konden de wetenschappers in het Westen vrij over de Poolse geschiedenis discussiëren. Maar om veel redenen, zegt prof. Chodakiewicz waren de resultaten daarvan vaak door ernstige fouten getroffen, o.a.:
  1. communistische archieven waren ontoegankelijk. Er was geen mogelijkheid om de officiële communistische propaganda met de documenten te vergelijken.
  2. westerse onderzoekers waren door de koude oorlog ideologisch verdeeld en dit kleurde de discussie over Polen, wat de onpartijdigheid geen goed deed.
  3. Poolse onderzoekers in ballingschap zonder geld en documenten waren niet in staat hun westerse collega’s tot een concrete discussie over de geschiedenis aan te zetten.
  4. veel Amerikaanse wetenschappers waren ontmoedigd door iets dat ze dachten een ongegrond en militante Poolse provincialisme was. Om die reden stemden ze graag in met de aanhoudende argumenten, die de kritische kijk naar Polen alleen versterkten.
Men ziet dus Polen door middel van een zeer beperkt en restrictief geschreven Duitse, Russische, Oostenrijkse, Sovjets en Joodse geschiedenis.
Polen is praktisch gezien afwezig als onafhankelijke factor bij het wetenschappelijk debat in het Westen. Deze afwezigheid is vooral schrijnend in relatie tot de Tweede Wereldoorlog (7).
Bronnen:
(1) prof. P. Jaroszynski “Metody niszczenia elit polskich” (“Vernietigingsmethodes van de Poolse elite”), lezing in Chicago: https://youtu.be/Zh0qLdPWYfE
(2) Teresa Bochwic (geb. 11-9-1947) journaliste, schrijfster, academisch docente, actief in de oppositie communistisch Polen: Rzeczpospolita, august 3, 2002
(3) Leszek Pietrzak, historicus: “Zakazana Historia: Armia zbrodniarzy”, str. 17-21
(4) Leszek Pietrzak, historicus: “Zakazana Historia: Piec rosyjskich klamstw”, str. 113-114
(5) Wanda Pawelczynska, “Koniec kresowego swiata, o istocie narodowej tozsamosci”/Wanda Pawelczynska, ur. 1922, professor sociologie, actief in verzet binnen de AK (Home Army) in de IIWO, gevangene van Pawiak (Gestapo gevangenis in Warschau) en Auschwitz-Birkenau
(6) prof. M. Chodakiewicz “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010
(7) M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc?”, p. 216, PATRIA MEDIA 2014

Blog#4: Uprzedzenia i stereotypy o Polsce i Polakach

Polski antysemityzm?

Jedną z osób, której bardzo chętnie słucham, jest profesor Marek Chodakiewicz *). Każdemu chętnie polecam jego wykłady, które łatwo znaleźć na portalach w internecie.
W Ameryce i w Europie Zchodniej istnieje wiele mitów i stereotypów o Polsce, z czego my czesto nie zdajemy sobie sprawy.
Jednym z takich stereotypów jest ‘polski antysemityzm’.
Według profesora Chodakiewicza “w wielu środowiskach na Zachodzie coraz częściej przyjmuje sie tezę o polskim antysemityzmie jako jednym ze źródeł Holokaustu”.
Trwające od 1944 do 1989 roku komunistyczne zniewolenie – kontynuuje profesor Chodakiewicz – sprawiło, że Polacy nie mogli bronić na Zachodzie swojej wersji dziejów. Polscy komuniści reprezentowali interesy Moskwy, nie dbali więc o dobry wizerunek kraju.
Cenzura i terror policyjny nie tylko ograniczyły swobode dyskusji nad Wisłą, ale również do pewnego stopnia zamknęły usta Polakom na emigracji. Dotyczyło to szczególnie polemik z żydowskimi pamiętnikami i księgami pamięci, które wymagałyby ujawniania nazwisk, a także różnicy szczegółów wydarzeń.
Nie można bylo otwarcie dyskutowac i pisać o najnowszej historii Polski, bo groziło to narażeniem na represje ludzi pozostających w kraju (1).
(…) Niestety badania nad historią Polski – kontynuuje profesor Chodakiewicz – zostały dotkliwie okaleczone przez pięćdziesiąt lat dyktatury komunistycznej i będącej jej wynikiem zimnej wojny.
W Polsce praktycznie nie istniała swoboda badań i dyskusji. Nie wolno było badać wielu kontrowersyjnych zagadnień, a dyskusja nad innymi byla poważnie utrudniona przez cenzurę i wymóg odnoszenia sie do marksistowskiej interpretacji dziejów.
Brak wolności miał bardzo zły wpływ na kształtowanie historyków w Polsce.
W tym samym czasie świat nauki na Zachodzie miał swobodę w otwartym omawianiu historii Polski, jednak z wielu powodów wyniki były często obarczone poważnymi błędami (…):
  1. komunistyczne archiwa były niedostępne, przez co oficjalnych propagandowych schematow nie można bylo skonfrontować z dokumentami
  2. (…) dyskusja na tematy polskie wśród naukowców zachodnich zbyt czesto odwierciedlała  podziały ideologiczne wprowadzone prze zimną wojnę, co raczej nie sprzyjało bezstronnym badaniom
  3. (…) nie dysponujac dokumentami, środkami finansowymi oraz uniwersalistycznym wyrafinowaniem wielokulturowości, polscy uczeni na emigracji nie byli na ogół w stanie zachęcić swoich kolegów do konstruktywnej dyskusji o historii
  4. (…) wielu amerykańskich uczonych, zrażonych czymś, co wydawało im się bezpodstawną  i wojowniczą  polską zaściankowościa, chętnie przyjmowali uporczywą argumentację na rzecz mocno krytycznego poglądu na Polskę.
Tak więc Polskę ogląda sie zwykle poprzez ograniczony i zaweżajacy pryzmat historii niemieckiej, rosyjskiej, austriackiej, sowieckiej czy żydowskiej.
Polska jest praktycznie nieobecna jako niezależny czynnik w naukowym dyskursie na Zachodzie. Ten brak jest szczególnie rażący w stosunku do II wojny światowej (…) (2).
Słowa mają duże propagandowe znaczenie
Kiedy Sowieci w 1944 zaczynali Polske kolonizować nazwali Żołnierzy Niezłomnych “faszystami”.
Kiedy komuniści w latach 80-tych chcieli zapewnić sobie ciągłość władzy, nazwali Solidarnościowców “ekstremistami”, aby ich unieważnić w oczach Zachodu.
Po 1989 roku przy pomocy transformacji Polska stała sie krajem postkomunistycznym. Pod hasłami ‘demokracji’, ‘pluralizmu’, ‘tolerancji’ czy ‘walki o prawa czlowieka’ komuniści wykupywali kraj i wzbogacali sie kosztem społeczeństwa.
W 2015 roku Polacy powiedzieli tym ludziom NIE. Od tego czasu prowadzona jest nagonka na Polaków i Polske ze strony opozycji i parlamentu europejskiego.
Profesor R. Legutko, jeden z polskich europarlamentarzystów, powiedział podczas jedenej z debat na temat Polski: ‘największym problemem Uni Europejskiej są niewiedza i uprzedzenia. Teraz dotykają one Polski ale ostatecznie dotkną samą Unię.’
Profesor Piotr Jaroszyński **) podkreśla, że historia, jako dziedzina wiedzy naukowej musi być wierna prawdzie i bezstronności – prawda nakazuje wierność faktom, natomiast bezstronność, by nie uprawiać historii na zamówienie czy to polityczne, czy ideologiczne.
Niestety, po dziś dzień, jak dodaje profesor – również w świecie zachodnim – historia stanowi szerokie pole do różnorodnych maniulacji, toteż traci swoją wartość zarowno naukową, jak i edukacyjną.
(…) Tracąc swój obiektywizm i bezstronność, staje sie narzędziem deformowania samoświadomości człowieka i narodów.
Fałszowali naszą historię, dodaje profesor, zaborcy, potem okupanci, następnie komuniści, a dziś robią to różnej maści liberalni postkomuniści. Fałszowali i fałszują naszą historię politycy, dziennikarze, a także ‘naukowcy’, którzy nie mogą uwolnić się od komunistycznego dziedzictwa.
(…) A tymczasem Polak musi znać prawdę o tym kto faktycznie był odpowiedzialny za rozbiory i do jak perfidnych metod uciekali się zaborcy.
Polak musi znać prawdę o nielegalności PRL. Musi znać prawdę o wojnie cywilizacyjnej, jaka toczyła sie i toczy w Europie. (…) Musi znać prawdę o wielkich Polakach. (3).
Bronnen:
(1) M. Chodakiewicz “Historia jako wycinanka”, Rzeczpospolita 18 listopada 2006
(2) M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc?”, p. 216, PATRIA MEDIA 2014
(3) z przedmowy do ksiazki prof. M. Ryby “Odklamac wczoraj i dzis”, str. 11-12
*) prof. Marek J. Chodakiewicz, profesor historii, naukowiec, pisarz. M.in. Institute of World Politics w Washingtonie, United States Holocaust Memorial Council (2005-2010)
**) prof. Piotr Jaroszynski, kierownik Katedry Filozofii Kultury KUL, profesor w Wyzszej Szkole Kultury Spolecznej i Medialnej w Toruniu
Zdjecie na podstawie: Rodzina Ulmow wszyscy, The Cosmopolitan; Jozef and Wiktora, Yad Vashem; “Nie ma wiekszej milosci”, wprost.pl

mijnpolen.nl