Maand: november 2017

Blog#25: 11 november 2017, Onafhankelijkheidsmars in Polen – de ware geest van de mars en een antwoord op de vraag waar de negatieve reacties vandaan komen

Inleiding
In het begin van de twintigste eeuw, na 123 jaar werd Polen als land opnieuw gevormd en het gebeurde in extreem moeilijke omstandigheden. Het vastleggen van de grenzen van Polen behoort tot de moeilijkste episode van de moderne Europese geschiedenis. Er was sprake van zes grensoorlogen en één zeer ernstig conflict, de Pools-Sovjet oorlog van 1919-1920.
Polen was “Broos en onbemind” (1) en ze stond er alleen voor. Tijdens de Vrede van Verseille meenden de machthebbers van toen dat Polen mocht bestaan, mits ze Rusland en Duitsland niet in de weg stond. Nu zijn we bijna 100 jaar verder maar is er iets veranderd?
Gemeenschapszin 
Ter viering van de Onafhankelijkheidsdag vond op 11 november jl. de achtste Onafhankelijkheidsmars in Polen.
De kurk waarop de de organisatie van de mars drijft zijn de vrijwilligers, kleine beurs en het patriottisme van de Polen. Meer dan 100.000 Polen, van binnen- en buitenland en veel buitenlandse gasten hebben dit jaar aan de mars deel genomen. De motto van dit jaar was “Wij willen God!”.
Het was een samenkomst van mensen die van hun land houden, ongeacht de kleur, in de letterlijke en figuurlijke zin van het woord. Het was een mars van jongeren, ouderen, oorlogsveteranen en gezinnen met kinderen. Spontaniteit, zonder politieke correctheid (4), samen zingen, concerten bijwonen, een manifestatie van de geestelijke gemeenschapszin (de mars begint elk jaar met de heilige mis), een manifestatie van trots om een Pool te zijn, van 1000 jaar gehechtheid aan onafhankelijkheid en zelfbeschikking van Polen en tegen de economische neo-kolonisering van het land nu.
Zoals elk jaar is het een herdenking van de Poolse helden die hun leven voor de onafhankelijkheid van Polen 100 jaar geleden, in de WOII en in de jaren na de oorlog hebben gegeven.
De Onafhankelijkheidsmars 2017:

https://youtu.be/XEEq8EIJf5Q

Negatieve, beledigende reacties buitenland
De voormalige woordvoerder van Hillary Clinton en de Europarlementariër Guy Verhofstadt (8) noemden de 60.000 deelnemers aan de Onafhenkelijkheidsmars in Warschau nazi’s. “.. 60.000 nao-nazi’s, blanke suprematie en fascisten liepen in een mars in de straten van Warschau (…) 300 km van Auschwitz en Birkenau..”, zei Verhofstadt (8).
Een typisch links-liberale retoriek om een ander te stigmatiseren en uit de publieke sfeer uit te sluiten. Propaganda functie van deze retoriek is groot. Deze begrippen hebben een sterk gekleurde of emotionele waarde en ze beschikken tegelijk over een vage inhoud. Ze dienen geen communicatie maar een politieke strijd. Het zijn stigma woorden die klinken en werken als een vonnis (6).
De vice-voorzitter van het Poolse parlement, Joachim Brudzinski vraagt zich wat zou gebeuren als meneer Verhofstadt de Amerikaanse patriotten of Amerikaanse Ieren nazi’s noemde omdat ze respectievelijk de Onafhankelijkheidsdag of het feest van St. Patrick aan het vieren waren (2)?
Een retorische constructie die Verhofstadt gebruikt, duidt aan dat de 60.000 deelnemers aan de mars nakomelingen van de moordenaars van Joden zijn of zelf de Joden in Auschwitz hebben vermoord.
Het is ook terecht dat de Stichting Reduta Dobrego Imienia (ter Bescherming van de Goede Naam van Polen) een aangifte tegen Guy Verhofstadt en zijn beledigende uitspraken heeft gedaan en ze moedigt en helpt iedere deelnemer aan de mars in Warschau hetzelfde te doen (9).
Incidenten?
Een onwenselijk gedrag tijdens een evenement van 100.000 deelnemers is niet te voorkomen. De Onafhankelijkheidsdag is een spontaan feest van gewone mensen, vrijwilligers. Het is onmogelijk iedere deelnemer te controleren.
Wat zo mooi aan de Onafhenkelijkheidsmars is, dat de deelnemers zelf de orde tijdens de mars bewaken. Ze durven ook het verkeerde gedrag aan te spreken, en het werkt goed.
Het is een misvatting dat de grote aantallen politieagenten de deelnemers in het gareel (moeten) houden. De politie beschermt de deelnemers tegen de provocaties, die voor 2015 elk jaar gebeurden.
Nog drie jaren geleden was sprake van onregelmatigheden, provocaties en aanhoudingen. De politie zocht confrontaties met de deelnemers, gebruikte buitenproportioneel geweld en methodes van de geheime dienst, Antifa *) werd ingezet. Zelfs de Rozenkrans kring werd toen geïnfiltreerd, afgeluisterd.
Twee jaren geleden is dit gestopt. Waarom? De mars en de deelnemers zijn niet veranderd, maar de regering en de orders zijn beslist veranderd (3). Pas in in 2015 werd het normaal (4).
De incidenten mogen ook het echte feest niet overschaduwen (4). Het is inmiddels bekend, dat de inspiratie voor deze incidenten van buiten de organisatie kwam. De lijder van de z.g. partij De Verandering (zmiana) zit nu opgesloten op verdenking van spionage voor Rusland (2).
De Amerikaanse neo-nazi leider, Richard Spencer wilde de Onafhanklelijkheidsmars in Polen bijwonen. De Poolse regering heeft daar de lucht van gekregen en meneer Spencer o.a. gewaarschuwd dat hij in de gaten zou gehouden worden of hij geen wetten overtreedt. Uiteindelijk heeft Richard Spencer van zijn reis naar Polen afgezien (5).
Wie heeft belang bij een campagne tegen Polen? 
De Stichting Reduta Dobrego Imienia is daar duidelijk over. Er zijn twee centra die hier hun voordeel mee behalen. 2 punten:
  1. vrede – Polen wordt op dit moment gezien als het grootste gevaar voor de vrede. Het Art.5 van het NATO verdrag heeft strikt een politiek karakter. Het kan in werking treden indien de Europese politieke leiders hier mee akkoord gaan. Politici zijn van hun kiezers afhankelijk. Als deze kiezers geen sympathie voor Polen hebben, zal het artikel 5 niet werken
  2. oologscompensaties voor Polen, waar intensief aan wordt gewerkt. Als iemand de Polen zo breed nazi’s noemt en bij de Polen stelselmatig de schuld voor de WOII neerlegt (red. I.V.: zoals Duitsland het sinds de jaren 50-tig van de vorige eeuw doet), zal het ook in de beleving van mensen, die de feiten niet kennen, postvatten: als Polen nazi’s zijn dan zijn ze ook onbetrouwbaar in hun aanspraak
Dat tijdens de Onafhankelijkheidsmars sprake van provocaties was, is makkelijk te volgen in de buitenlandse media:
Het eerste bericht over een “massa mars van fascisten in Warschau” verscheen in The Independent, die de eigendom van een Russische oligarch in Groot-Brittannië is. Dit bericht werd vervolgens door SO600 (mevrouw Gierek bekend van eenzijdig/vijandige berichtgeving over Polen), vervolgens door de Warsaw Journal en daarna door de social media verspreid.
Het is wel waar dat mensen in het Westen de Poolse symbolen niet begrijpen en ze vanuit hun eigen referentiekader direct met fascisme verbinden. Het is jammer, maar het heeft met een andere realiteit, andere cultuur en een ander context te maken. Een systematische anti-Poolse propaganda versterkt echter dit denken.
De Amerikaanse en Europese media hebben inmiddels ervoor gezorgd, dat men de Onafhankleijkheidsmars met de regering PiS associeert. In het Westen weet niemand van een strijd tussen de nationale bewegingen in Polen en de partij Wet en Rechtvaardigheid (PiS).
De regering viert de Onafhankelijkheidsdag elk jaar op 10 november in Krakau (9).
Donald Tusk vs zijn functie in het EP
President Andrzej Duda nodigt elk jaar de voormalige premiers en presidenten van Polen voor de Onafhankelijkheidsdag, wat tot nu toe aan dovemansoren besteed was.
De komst van Donald Tusk in Warschau dit jaar lijkt ook geen toeval te zijn. Het is eerder zijn politieke tactiek, een poging om de kloof tussen de partijen aan de rechter kant van het politieke spectrum te veroorzaken (3). Tegelijk met zijn verschijning tijdens de viering van de Onafhankelijkheidsdag heeft een groepje mensen een spandoek met nazi-leuzen getoond. Tusk is er van bewust dat de media hem als voorzitter van de Europese Raad zullen volgen.
Donald Tusk verbergt steeds minder dat hij de informele lijder van de (totale) oppositie in Polen is. Ook de Europese regeringsleiders begrijpen steeds beter dat zijn gedrag en de functie die hij bekleedt niet te verenigen zijn.
Zijn recente twitter vol kwaadsprekerij over de Poolse regering is hem in Polen zeer kwalijk genomen. De partijgenoten van Donald Tusk in het Europees Parlement hebben onlangs hun kleur bekend. Deze voormalige leden van de communistische partij en/of collaborateurs van de communistische geheime dienst doen er alles aan om de regering in Polen en de Poolse bevolking te schaden.
Links-liberalen zijn aan het verliezen
Volgens Matthew Tyrmand is de links-liberale elite in de wereld aan het verliezen. Hun laatste toevluchtsoord is iedereen die aan de rechter kant van de politiek staat een stikker van een ‘autocraat’, ‘nazi’, ‘populist’, ‘blanke overheerser’, en de nieuwste de ‘Russische trol’ te geven (5). Dit gebeurde in Amerika met de presidentsverkiezingen en in Groot Brittannië met Brexit, zegt Matthew Tyrmand.
De links-liberale elite heeft 30-40 jaar geïnvesteerd om een globale regering in te voeren, die de rol van de nationale staten, vooral in hun financiën zou beperken. Polen vertegenwoordigt alles wat de globale elite afschuwt, nl het nationalisme, conservatisme en verschuiving naar rechts in de politiek (5).
Nationalisme vs chauvinisme 
Stanislaw Michalkiewicz, historicus en schrijver, in zijn reactie over de Onafhankelijkheidsmars, de motto van dit jaar “Wij willen God!” en het nationalisme heeft een heldere uitleg gegeven.
Polen willen duidelijk een politiek systeem dat op de christelijke ethiek is gebaseerd. De Christelijke ethiek heeft echter geen nationaal maar internationaal karakter, zegt hij.
Het nationalisme is een mening dat elke politieke gemeenschap zich in een staat/natie zou moeten organiseren. Hoewel het niet automatisch betekent dat elke etnische gemeenschap, zoals Górale en Kaszuby in Polen, dit soort behoefte heeft. Een mening dat men zijn land hoort te dienen en offers brengen is ook niks typisch Pools.
Michalkiewicz vergelijkt nationalisme met een gezin, waarin de vader in de eerste plaats verplicht is voor zijn eigen kinderen te zorgen. Dit heeft ook een kosmopolitisch karakter.
Het chauvinisme neemt volgens hem een demonische stap verder, waarin de vader om het bestaan van zijn kinderen veilig te stellen, de andere kinderen zou vermoorden. Een voorbeeld hiervan is het Oekraïens nationalisme, dat in de naam van de zuiverheid van eigen staat elke etnische groep of een vreemde natie vermoordde (7).
Anne Appelbaum en de Amerikaanse media vs Polen
Anne Appelbaum voert een ware cruisede in de Amerikaanse media tegen de Poolse regering. Na 2015 heeft ze haar connecties in Washington en in de globale media benut om een platform in Washington te bouwen, waarop de rechtse partijen in Polen als nazi-beweging zouden worden afgeschilderd.
Tot 2010 was Anne Appelbaum bekend van haar strenge kritiek van Rusland. Na de tragedie in Smolensk (10 april 2010) schreef ze een paar columns in The Telegraph waarin ze Rusland als wereldburger begon te loven, dat in democratie gegroeid was en de steun verdiende. Deze woorden dienden elke twijfel over de tragedie in Smolensk teniet te doen. De partij PO (Burgerplatform) in Polen had namelijk de verkiezingen in Polen te winnen, waar ook de man van Anne Appelbaum, Radoslaw Sikorski aan meedeed.
Sinds een anderhalf jaar neemt de geloofwaardigheid van Anne Appelbaum af.
Dezelfde tactiek als bij Polen heeft Anne Appelbaum ook in Amerika tijdens de presidentsverkiezingen gebruikt. De Amerikanen konden toen zelf (in) zien dat wat ze schreef verre van de werkelijkheid stond. Zelfs de meest nuttige idioot kon het zien bij het lezen van de New York Times, zegt Tyrmand.
Momenteel is Anne Appelbaum bekend als iemand die emotioneel reageert, en ze wordt niet meer serieus genomen. Maar haar invloed op het verkeerde imago van de regering in Polen, die zij en haar man vijandig zijn, was groot (5).
Een goed verslag van Tommy Robinson:

Na een tijd lees ik deze blog opnieuw. Deze film is verwijderd. Inmiddels verbaast het mij niet. YouTube verbant elk bericht dat de waarheid vertelt. Zo is het met dit verslag van een fantastische mars van jong en oud, gezinnen met kinderen. Vredig en met verheugd hart vieren ze de dag van 100 jaar geleden, toen Polen na 123 van bezetting haar vrijheid had teruggevochten. De maker van de film Tommy Robinson wordt voor ‘the enemy of the state’ verklaard en vervolgd.
Lees meer over:
Bronnen:
*) Antifa: https://en.wikipedia.org/wiki/Antifaschistische_Aktion
(1) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007 *)
DERMOT QUINN is Professor of History at Seton Hall University. He serves on the American and U.K. Boards of Directors of the G.K. Chesterton Institute for Faith and Culture, and is a member of the Editorial Board of The Chesterton Review.
(2) vice-voorzitter van het Poolse Parlement, Joachim Brudzinski  https://youtu.be/f5Fv8UY8Dig
(3) “Komu niepodleglosc Polski stoi koscia? (“Wie zit de onafhankelijkheid van Polen dwars?”) https://youtu.be/8hkgFAamyiE
(4) Krzysztof Bosak, Ruch Narodowy https://youtu.be/daG9o_7ORYs
(5) Matthew Tyrmand, schrijver, journalist, https://youtu.be/hzSndaIDkKY
(6) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy?”, p. 699-700
(7) Stanislaw MIchalkiewicz, historicus, schrijver”O Marszu Niepodleglosci”, https://youtu.be/naJxfGFyo78
(9 ) Maciej Swirski, zalozyciel Reduty Dobrego Imienia https://youtu.be/TDwfeTVJ8Hk, https://youtu.be/cbcv5VTt00A
Ignacy Paderewski, Roman Dmowski, Jozef Pilsudski

Blog#3: 11 listopada, Święto Niepodległości Polaków

11 listopada, początki
11 listopada 1918 roku, Święto Niepodległości Polski, symbolizuje II Rzeczpospolitą i nawiązuje do ogromnego wysiłku Polakow, aby odbudować utracone na 123 lata państwo. Pomimo dużych przeciwności historycznych, politycznych, kulturowych i ekonomicznych (1).
Na początku XX wieku Polska tworzyła się w wyjątkowo trudnych warunkach. Zanim mógł powstać nowoczesny kraj, trzeba było pokonać wiele problemów. Ustanowienie jej granic było jednym z najbardziej skomplikowanych epizodów nowożytnej historii Europy, obejmującym sześć wojen granicznych i jeden naprawdę poważny konflikt, mianowicie wojnę polsko-bolszewicką w latach 1919-1920.
Swoim sprzymierzeńcom Polska od zawsze zawdzięczała niewiele, a jeszcze mniej swoim wrogom. Obydwaj witali ponowne powstanie niezależnej Polski z pogardą.
Polska, słaba i nielubiana stanęła przed podobnymi problemami legitymizacji we własnych granicach (2).
Święto 11 listopada przypomina również o wydarzeniach, które tego samego dnia miały miejsce w nieistniejacej jeszcze Polsce i zniszczonej wojną Europie.
  • tego dnia marszalek Francji Ferdinand Foch w imieniu panstw sprzymierzonych podyktowal Niemcom warunki zakończenia działań wojennych. Niemcy podpisały rozejm, co definitywnie zakończyło I Wojnę Światową.
  • Józef Piłsudski przyjechał do Warszawy, po jego wypuszczeniu przez Niemców z więzienia w Magdeburgu dzień wcześniej (1).
Piłsudski, rzeczywistym przywódcą
Dla większości Polaków Piłsudski byl symbolem walki Polaków o niepodległość w czasie dopiero co zakonczonej wojny, a dla tysiecy był na pewno nadzieja, pisze historyk Leszek Pietrzak. Pomimo powstania kilku ośrodków władzy na przełomie października i listopada 1918 roku tylko Piłsudski mógł być realnym przywódcą odrodzonego państwa polskiego, jakiego większość Polaków od dawna oczekiwała (1).
James A. Mitchiner pisząc książkę o polskiej historii, stwierdził, że każdy inny naród po przejściu tego co Polacy juz dawno przestałby istnieć (5).
Nic wiec dziwnego, ze Polacy po tak długim okresie zaborów i bezwzględnego traktowania przez zaborów byli niepewni siebie. Do tego doszła trauma ostatniego z powstań, powstania styczniowego. Czy na prawde nam sie to uda?
Piłsudski potrafił przekonać Polaków do walki zbrojnej o niepodległość i był w stanie utworzyć wojsko polskie. Wierzył on, że Polacy odbudują swoją niepodległość sami, obronią ją i utrzymają. I tak też się stało.
Te ideę realizowaly legiony Piłsudskiego, obrońcy Lwowa w listopadzie 1918 r, powstańcy Wielkopolscy w grudniu 1918, Ślązacy w trakcie III powstań w latach 1919-1921, gen. Lucjan Zeligowski w trakcie wyprawy wileńskej i sam Piłsudski w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r (1).
Odbudowa państwa i sześć wojen
11 listopada Pilsudski przejmuje dowództwo nad wojskiem polskimi, otrzymuje misję utworzenia rządu narodowego i budowy w pełni suwerennej polskiej państwowości. 16 listopada 1918 roku zapowiada światu istnienie Niepodległego Państwa Polskiego.
Do dużego sukcesu samodzielnego wywalczania niepodległości przyczyniła się dyplomacja działającego w USA pianisty Ignacego Paderewskiego oraz Romana Dmowskiego i jego Komitetu Narodowego Polski w Paryżu.
W trakcie konferencji pokojowej w Wersalu Dmowski przekonał przywódców mocarsctw tworzących nowy porzadek w Europie do konieczności opowiedzenia sie za niepodległą Polską. Nawet nieprzychylny Polakom premier Wielkiej Brytanii David Lloyd George nie mógł obalić argumentacji Dmowskiego i musiał zaakceptowac ponowne narodziny Polski.
Piłsudski miał racje. W 1918 roku Polacy nie tylko sami przejeli władzę w swoim kraju, uzyskali poparcie miedzynarodowe ale przystąpili od razu do odbudowy kraju od podstaw.
Akceptacja krajow zachodnich nie byla wystarczajaca do ostatecznego ugruntowania granic kraju. W latach 1918-1921 Polaków czekalo sześć wojen (ukrainska, wielkopolska, slaska, litewska, czechoslowacka i bolszewicka).
Byl to ogromny wysiłek militarny wszystkich Polakow, który był mozliwy tylko przy zachowaniu jedności narodowej i odłożeniu na plan dalszy różnic politycznych.
Polacy podjęli sie budowanie państwa demokratycznego, pomimo to ze demokracja parlamentarna w Europie po I wojnie światowej nie odnosiła specjalnych sukcesow. Reforma kraju została przeprowadzona bez finansowej pomocy z zagranicy i praktycznie tyko dzieki własnym środkom polskiego społeczeństwa. Pomimo kryzysu gospodarczego lat 20-stych i wojny ekonomicznej z Niemcami. Ukoronowaniem tego procesu byla uchwalona przez Sejm Ustawodawczy w dniu 17 marca 1921 roku konstytucja (1)
Ten proces przypomina o innym wyjatkowym wysilku Polakow w Polskiej historii. Po pierwszym rozbiorze Polski (1772) Polacy zreformowali gruntowwnie kraj, podczas gdy w tym samym czasie trwała krwawa rewolucja francuska. Również wtedy w pokojowy sposób utworzono Konstytucje 3-Maja.
Reformy (1920-1939)
Sukcesy w dziedzinie życia państwowego i gospodarczego:
  1. powstał system parlamentarny z rozbudowanym samorządem terytorialnym, zawodowym i gospodarczym i szerokimi swobodami obywatelskimi.
  2. konstytucja zagwarantowała wszystkim mniejszościom narodowym prawo zachowania swej narodowości oraz ich własnego rozwoju. To nie zmieniło się nawet wtedy, kiedy Pilsudski ograniczył demokrację w kraju w 1926 roku
  3. wprowadzono ustawodawstwo socjalne (ubezpieczenia pracownikow, inspekcje pracy, zbiorowe układy pracy i jej normy)
  4. dokonano unifikacji prawa; stare systemy prawne państw zaborczych zastąpiono jednolitą kodyfikacją obejmującą wszystkie dziedziny prawa cywilnego, karnego, procedury cywilnej i karnej oraz przepisy o organizacji sądów
  5. zbudowano kompetentną i sprawną administracje państwową, sądownictwo, policje, służby skarbowe i armię. Wydatki na armię rosły i w 1938 roku stanowiły prawie 1/3 dochodów państwa.
  6. reforma gospodarcza premiera Władysława Grabskiego: obcięcie wydatków państwowych, emisja waluty złotego przez nowopowstaly Bank Polski. Reforma ta została przeprowadzona bez finansowej pomocy z zagranicy i praktycznie tyko dzieki wlasnym środkom polskiego społeczeństwa.
  7. Mimo swiatowego kryzysu gospodarczego i wojny gospodarczej z Niemcami udało się w II polowie lat 30-tych przywrócić koniunkturę gospodarczą w Polsce. Szprzyjały temu państwowe prorgramy inwestycyjne (port Gdynia, Centralny Okreg Przemyslowy)
  8. nastąpiło zrównanie poziomu życia społeczeństwa na zachodnich i wschodnich terenach kraju.
  9. dokonano reformy oświaty, wprowadzono powszechny, darmowy obowiązek szkolny; dzięki oświacie rozwijała się również nauka, reprezentując dobry poziom europejski. Nazwiska jak Z. Banach, H. Stainhaus (matematycy), prof. L. Hirszfeld, K. Funk (medycyna), prof. St. Bryla (budowniczy mostów) zostały również uznane przez naukę światową.
  10. w 1934 roku utworzono Światowy Związek Polaków z Zagranicy, dla wszystkich Polakow rozrzuconych przez zabory po świecie (1)
Zakazane Święto Niepodległości
Wraz z rozpoczęciem Drugiej Wojny Światowej okupanci pozbawili Polaków wszelkiego świętowania polskości, w tym również Święta Niepodległości Polski. Jedynie polscy żołnierze walczący u boku wojsk alianckich na Zachodzie mieli te swobodę.
Gdy w 1944 roku Sowieci przejęli w Polsce władzę, ogłosili świętem państwowym dzień 22 lipca, mianujac je Narodowym Świętem Odrodzenia Polski. Niszczenie pamięci narodowej było nieoderwalna cechą komunistycznego państwa.
11 listopada byl świętem, które niesłychanie drażniło komunistów i symbolizowało znienawidzoną  przez nich II Rzeczpospolitą.
W czasach PRL-u organizowane 11 listopada przez opozycje manifestacje patriotyczne byly brutalnie tlumione przez oddzialy ZOMO a ich uczestników spotykały represje i szykany ze strony SB. Władze nie wahały się nawet przed usuwaniem kwiatów spod pomników symbolizujących odzyskanie niepodlegosci w listopadzie 1918 rok (1).
Odnowienie Swieta Niepodleglosci?
Podczas trwania obrad Okraglego Stołu, sejm PRL przywrócił święto Niepodległości Polski specjalną ustawa z 21 lutego 1989 r.
Polacy przyjeli to jako znak wolności, na którą tak długo musieli czekać i nie zauwazyli (bo nie mogli), ze tak na prawdę zostali oszukani.
Trzeba tutaj wspomniec, ze w późnych latach 80-tych i cale lata 90-te znajomość rozmów i umów pomiędzy ‘opozycja’ a reżimem komunistycznym (już nie mówiąc o rozmowach w Moskwie) była wiedzą tajemną i dla zwykłych obywateli niedostępną (3)
Okrągły stół był w rzeczywistości przedstawieniem teatralnym dla Polaków w reżyserii komunistycznych władz i samozwańczych reprezentantów Solidarności (4).
III RP (1989-2015) jako wytwór umów okrągło-stołowych podzieliła Polaków na 27 lat na t.z.w. lepszych, czyli postkomunistow (później przechrzeczonych na liberalnych demokratow) i ich zwolenników oraz na gorszych, czyli resztę narodu.
Komunistyczne praktyki pozostały, tylko tym razem przy użyciu innych środków i pod innymi hasłami.
III RP byla krajem, w ktorym Polacy nie czuli sie tak wolni i niezalezni (1) jak tego oczekiwali.
Źródła:
(1) Leszek Pietrzak, historyk: “Zakazana Historia” ,”Zapomniana duma Polakow”, 2011 str. 143-149
(2) Dermot Quinn, profesor historii na uniwersytecie Seton Hall: “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007
(3) B. Stanisławczyk, pisarka, dziennikarka, publicysta i wykładowca akademicki: “Kto się boi prawdy? Walka z cywilizacją chrześcijańską w Polsce”/’Walka o “dusze narodu”, czyli media w służbie polityki’, pag. 302-309; FONDA, 2015
(4) Sławomir Cenckiewicz, historyk “O zdradzie okrągłego stołu”: http://www.slawomircenckiewicz.pl/aktualnosci/cenckiewicz-o-zdradzie-okraglego-stolu-pelna-wersja-tekstu
(5) James A. Mitchener: “Polen”
Paderewski, Dmowski, Pilsudski

Blog#24: 11 november – Poolse Onafhankelijkheidsdag

 

11 november, het ontstaan

 

11 november, de Onafhankelijkheidsdag in Polen symboliseert de Tweede Poolse Republiek (1920-1939). Deze dag wordt toegeschreven aan de grote inspanning van de Polen om de voor 123-jarig verloren staat opnieuw op te bouwen, ondanks de historische, politieke, culturele en economische tegenspoed (1).

 

In het begin van de twintigste eeuw werd Polen als land in een extreem moeilijke omstandigheden gevormd. Voordat er een herkenbaar, modern land kon ontstaan, moesten de Polen veel problemen overwinnen. Het vastleggen van de grenzen van Polen behoort tot de moeilijkste episode van de moderne Europese geschiedenis. Er was sprake van zes grensoorlogen en één zeer ernstig conflict, de Pools-Sovjet oorlog van 1919-1920.
Polen heeft altijd weinig te danken gehad aan haar bondgenoten en nog minder aan haar vijanden. Allebei verwelkomden haar ontstaan in 1918-20 als onafhankelijke staat met minachting. Broos en onbemind werd Polen geconfronteerd met soortgelijke problemen van legitimiteit binnen haar eigen grenzen (2).

 

11 november herinnert ook aan twee andere gebeurtenissen die op dezelfde dag in het nog niet-bestaande Polen en door de oorlogen vernietigde Europa plaatsvonden, nl:

 

  • de Franse maarschalk Ferdinand Foch dicteerde Duitsland, namens de geallieerden de voorwaarden voor het einde van de oorlog. De Duitsers tekenden een wapenstilstand, die definitief de Eerste Wereldoorlog beëindigde
  • Józef Piłsudski kwam naar Warschau nadat de Duitsers hem een dag eerder uit een gevangenis in Magdeburg hadden vrijgelaten

 

Piłsudski, de onbetwiste leider

 

Voor de meeste Polen was Piłsudski toen een symbool van de Poolse strijd voor de onafhankelijkheid en voor de duizenden betekende hij hoop. Daarom ondanks de oprichting van verschillende machtscentra in die tijd in Polen, alleen Piłsudski was de reële leider van de herboren Poolse staat.

 

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, kregen de Polen hoop op onafhankelijkheid en eigen staat. Echter verspreid over drie verschillende gebieden (partities), geplaagd door het trauma van de januari-opstand (1863), geloofden ze niet echt dat ze dit zelf zouden kunnen doen.

 

Alleen Piłsudski was in staat om het idee van de gewapende strijd voor onafhankelijkheid te formuleren en het Poolse leger op te richten. Hij geloofde erin dat de Polen hun onafhankelijkheid konden herwinnen en behouden.

 

Piłsudski en zijn legioenen hebben het bewezen. In dezelfde geest streden de verdedigers van Lvov in november 1918, ook de opstanders in de provincie Groot Polen (Wielkopolska) in december 1918, en Sileziërs tijdens de drie opstanden in de jaren 1919-1921, ook Lucjan Zeligowski in zijn strijd om Vilnius en tot slot Piłsudski zelf in de Sovjet-Poolse oorlog in 1920 (1).

 

Wederopbouw en de zes oorlogen

 

Op 11 november neemt Piłsudski het commando over het Poolse leger. Hij krijgt de opdracht om de nationale regering te vormen en de volledig soevereine Poolse staat op te bouwen. Op 16 november stuurt hij een bericht naar alle regeringleiders, in Europa en Amerika over het bestaan van de Poolse onafhankelijke staat.

 

Dit grote succes was mogelijk geweest dankzij de diplomatie van de pianist Ignacy Paderewski die actief in de VS was en van Roman Dmowski en zijn politieke organisatie het Pools Nationaal Comite in Parijs.

 

Op de vredesconferentie in Versailles heeft Dmowski de leiders van de Europese machten overtuigd dat onafhankelijk Polen noodzakelijk is. Dmowski’s sterke argument dwong zelfs de, zo ongunstige voor Polen Britse premier David Lloyd George dit te accepteren.

 

In 1918 namen de Polen niet alleen de macht in hun eigen land over, maar ze kregen internationale steun en ze begonnen onmiddellijk het land opnieuw op te bouwen.

 

Ondanks de acceptatie van Westerse landen, moesten de Polen in de jaren 1918-1921 zes grensoorlogen voeren om de grenzen van hun staat uiteindelijk vorm te kunnen geven.
Dit was een enorme militaire inspanning van alle Polen, die in staat waren alle politieke verschillen op zij te zetten en als één man te vechten.

 

De opbouw van een democratische staat was begonnen, ondanks het feit dat de parlementaire democratie in Europa na de Eerste Wereldoorlog nog niet succesvol was.

 

De bekroning van dit proces was het vaststellen van de grondwet in het parlement op 17 maart 1921. De hervormingen in het land vonden plaats zonder financiele hulp vanuit het buitenland en praktisch alleen dankzij eigen middelen van de Poolse bevolking, en ondanks de economische wereldcrisis en de economische oorlog met Duitsland (1).

 

Dit herinnert aan een eerdere grote succes van Polen, de unieke hervormingen in de jaren 1772-1792, een bewijs van de sterke geest van de Poolse natie.

 

Hervormingen (1920-1939)

 

Sociaal-economische Successen:

 

  1. parlementair systeem met een uitgebreid lokaal zelfbestuur en uitgebreide burgerlijke vrijheden
  2. grondwet garandeerde alle nationale minderheden het recht om hun eigen identiteit en ontwikkeling te behouden. Het veranderde niet, zelfs toen Piłsudski in 1926 democratie in het land beperkte
  3. sociale wetgeving: arbeidsverzekering, arbeidsinspecties, collectieve arbeidsovereenkomsten en arbeidsnormen
  4. één wet voor het hele land; drie verschillende, oude wetten van de bezettende machten door eenduidige codering vervangen (burgerlijk recht, strafrecht, burgerlijke en strafrechtelijke procedures, bepalingen over de rechtbanken)
  5. bekwame en efficiënte overheidsadministratie, rechtbanken, politie, staatskas en het leger. De uitgaven aan het leger vormden 1/3 van het staatsinkomen in 1938
  6. hervorming van premier Wladyslaw Grabski (beperking van de staatsuitgaven, nieuwe bank Bank Polski, uitgifte van zloty-valuta) zonder financiële hulp vanuit het buitenland en praktisch alleen dankzij eigen middelen van de Poolse bevolking uitgevoerd
  7. ondanks de economische wereldcrisis en de economische oorlog met Duitsland, herstelt de economische welvaart in Polen in de tweede helft van de jaren dertig. Dit werd ondersteund door de investeringsprogramma’s van de staat (Gdynia-haven, Centraal Industriegebied)
  8. levensstandaard van de samenleving in het westelijke en oostelijke deel van het land werd gelijkgesteld (door de delingen van Polen waren de verschillen groot)
  9. hervorming van het onderwijs (algemeen gratis schoolplicht ingevoerd)
  10. dankzij het onderwijs ontwikkelde de wetenschap, die een goed Europees niveau vertegenwoordigde. In de wereld wetenschap erkende namen: Z. Banach, H. Stainhaus (wiskunde), prof. L. Hirszfeld, K. Funk (medicijnen), prof. St. Bryla (bruggen bouwkunde).
  11. Wereldunie van Polen in 1934 gevormd, voor alle Polen die door de delingen van Polen in ballingschap moesten leven (1)

 

Onafhankelijkheidsdag verbannen (1939-1989)

 

Officiële of openbare viering van de Onafhankelijkheidsdag tijdens de Tweede Wereldoorlog in Polen was, net zoals alle andere manifestaties van het Pools zijn gewoonweg onmogelijk. Alleen de Poolse strijdkrachten die naast de geallieerden hebben gevochten, konden deze dag vieren.

 

Toen in 1944 de Sovjet communisten de macht in Polen overnamen, hebben ze de feestdag op 22 juli aangekondigd, en ze noemden deze dag de Nationale Wederopstanding van Polen.

 

Het feest van 11 november was een doorn in het oog van de Sovjets, want het symboliseerde de Tweede Poolse Republiek, die ze haatten. De vernietiging van het nationale geheugen was een onafscheidelijk kenmerk van de communistische staat.

 

Tijdens de Volksrepubliek Polen (1944-1989) hebben de autoriteiten elke patriottische manifestatie met behulp van ZOMO (in de communistische tijd een vast element van de represailles) brutaal onderdrukt.

 

De communistische geheime dienst vervolgde en intimideerde de organisatoren van manifestaties. De autoriteiten aarzelden niet om zelfs de bloemen van de monumenten te verwijderen die symbool staan voor het herstel van de onafhankelijkheid in november 1918.

 

Onafhankelijkheidsdag hersteld? (1989-2015)

 

Het parlement van de Volksrepubliek Polen (PRL) heeft de Onafhankelijkheidsdag van 11 november door middel van een speciale wet op 21 februari 1989 hersteld. Dit gebeurde tijdens de z.g.n. ‘ronde tafel besprekingen’, waarin de vertegenwoordigers van de communisten en de ‘oppositie’ gesprekken voerden.

 

Polen hebben dit aangegrepen als een teken van de ware vrijheid waar ze zo lang op hadden gewacht, maar ze hebben niet gemerkt dat de partijen aan de ronde tafel ze in werkelijkheid hebben verraden.

 

Het is belangrijk hier te vermelden dat in de late jaren 80-tig en de hele jaren 90-tig de kennis van de gesprekken en overeenkomsten tussen de ‘oppositie’ en het communistische regime (laat staan de gesprekken in Moskou) een geheime kennis was, voor het grote publiek niet toegankelijk (3).

 

De ‘ronde tafel’ was in wezen een theatervoorstelling tussen de vertegenwoordigers van de communistische machthebbers en de zelfbenoemde vertegenwoordigers van Solidarność. De afspraken over de Derde Poolse Republiek (1989-2015) hebben de Poolse maatschappij voor 27 jaar verdeeld in de betere burgers [de (post)communisten, voortaan als liberaal-democraten en hun aanhang], en de mindere burgers [de rest van de bevolking].

 

De praktijken uit de communistische tijd bleven aan de orde van de dag, maar dit keer met andere middelen en onder de andere slogans.

 

De Derde Poolse Republiek was een land, waarin Polen zich niet zo vrij en onafhankelijk voelden (1) als ze het hadden gehoopt.

 

Bronnen:
(1) Leszek Pietrzak: “Zakazana Historia” ,”Zapomniana duma Polakow”, 2011 str. 143-149
(2) Dermot Quin “In search of Polish Anti-Semitism”, The Chesterton Review Vol. XXXIII, Spring/Summer 2007
(3) B. Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy?”, ‘Walka o “dusze narodu”, czyli media w sluzbie polityki’, pag. 302-309

mijnpolen.nl