Maand: oktober 2017

dzieje Polski, enigma

Blog#2: Słowa otuchy i zachęty dla Rodaków

Od wielu lat mieszkam poza granicami Polski i z czasem zdałam sobie sprawę, że niewiedza o Polsce i o Europie Środkowo-Wschodniej na Zachodzie jest ogromna. Panują przekłamania, przesądy i mity. Ta rozbieżność ma też dłuższą historię.

 

Dużym rozczarowaniem jest dojść do wniosku, ze łatwiej było mieszkać w Polsce i łudzić się, że wolny świat Zachodu dostrzeże prawdę o Polsce i będzie nas bronić. Niestety. Historia pokazuje, że właśnie dzięki Zachodowi lub jego bierności Polska traciła niepodległość.

 

Warto nadmienić, że byli również na Zachodzie ludzie, którzy Polsce i Polakom pomagali. Byli też tacy, którzy najpierw Polsce szkodzili, ale później sie do Polski przekonywali. To znaczy, ze coś wyjatkowego musiało się zdarzyć. I o tym trzeba pamiętać! Problem, że były to pojedyncze osoby, i nie mogły one zaważyć na szali historii.

 

Polacy mają tak wiele swiatu do zaoferowania, co już dawno udowodnili swoja postawą w historii. Zadbajmy wiec o jak najwięcej zwolenników i młosników Polski, w kraju i za granicą. Jedyne czego potrzebujemy jest wiara w siebie, wzajemne zaufanie i praca.

 

Abraham Linkoln powiedział kiedyś do Amerykanów: “podzielony dom nie przetrwa” (A house divided against itself cannot stand) (1). Myślę, ze są to bardzo aktualne słowa dla Polaków. Historia nauczyła nas już w jaki sposób nas łudzono (czasy saskie), rozgrywano przeciwko sobie (targowice międzyrozbiorowe), aż po dzień dzisiejszy.

 

Rowniez slowa Norwida sa tutaj słuszne i aktualne, że żadnego narodu nie można zniewolić bez jego udziału (6). To jest tak istotne!

 

“Trudno jest drugi taki kraj na świecie znaleźć, któremu tak mało można zarzucić”, wyraził Marcin Wolski w jednym ze swoich programów “W tyle wizji”.

 

Krakowski historyk, filozof i znawca cywilizacji, Feliks Koneczny mógł spokojnie stwierdzić, że w historii Polski były błędy, lecz nie było nikczemności. Polak nie potrzebował się wstydzić swego narodu i swojej historii; także nie przestał miłować Ojczyzny i pracować dla Niej. Dzięki temu rozwój narodu polskiego nie przerwał sie po utracie państwa, i historia polska nie skończyła sie bynajmniej na rozbiorach” (2).

 

Profesor Piotr Jaroszyński w jednym ze swoim wykładów powiedział, ze “nas tak bardzo nienawidzono za naszą klasę”.

 

Dlaczego?

 

Polska była zawsze otoczona absolutyzmem. Z jednej strony Prusami, gdzie panował  bizantynizm, system dwóch moralności,  prywatnej i publicznej. W publicznej sferze obowiązywało całkowite podporządkowanie władcy. Wykształcenie było dostępne ale dotyczyło przede wszystkim wąskich specjalności.

 

Z drugiej strony mieliśmy zawsze Rosję opartą na systemie azjatyckim. Profesor Koneczny nazwał go systemem turańskim. W tym systemie nigdy nie było wolności i nie było oświaty dla ludności.

 

Polska w przeciwieństwie do krajów ościennych byla krajem kultury zachodniej, krajem swobód, tolerancji i nauk. W Polsce otrzymywało się klasyczne, szerokie wykształcenie, włącznie z greką i łaciną.

 

Profesor Marek Chodakiewicz, którego chętnie słucham i cytuję, w spotakaniu w Klubie Ronina dodawał rodakom w kraju otuchy, mówiąc: “(…) Polacy potrafili złamać Enigme przy pomocy ołówka i myśli!”.

 

W swojej ksiazce “Transformacja czy Niepodległość” pisze, że:
“(…) Gdy Polska powstanie z kolan, gdy wyemancypuje sie z niewolniczego syndromu PRL, gdy zakwitnie gospodarczo, intelektualnie i kulturowo, stanie sie atrakcyjnym partnerem i magnesem dla sąsiadów. Sami wtedy do Polaków przyjdą. Co więcej, zwrócą oczy na Polskę jako na potencjalnego partnera możni tego świata. (…) Trzeba najpierw wziąć sie w garść i odbudować wewnętrznie”.
(…) Kultura polska ma w sobie potencjał uniwersalny, który zawitł chwilowo w dobie Jagiellonów oraz I Rzeczpospolitej. Niestety zabrakło (red.IV. wtedy) dyscypliny i wizji na jego zrealizowanie. Potencjał dalej istnieje, choć prawie nikt nie śmie o nim śnić (…)”(3).

 

Dlatego aktualne sa tutaj również słowa kardynała St. Wyszynskiego, który tak wiele dla Polski i Polakow zrobił: “Naród, który nie wierzy w wielkość i nie chce ludzi wielkich, kończy się. Trzeba wierzyć w swą wielkość pragnąć jej” (4).

 

“Jozef Piłsudski powiedział (red. IV wręcz), że Polska jest skazana na wielkość. Wątpię, aby potrafił to wytłumaczyć, czy rozumiał co mówił – mówi profesor Chodakiwicz – ze względu na jego poważne luki edukacyjne. On raczej wyczuwał pewne rzeczy intuicyjnie. Ale miał rację. Chodzi o to, że Polska będzie albo wielka i zatriumfuje, albo skundlona i powoli zwiędnie. Nie ma innej opcji”(5).

 

 

Źródła:
(2) Feliks Koneczny “Dzieje Polski”, ‘Polska w Uniach”, 2010, str. 310
(3) M. Chodakiewicz “Transformacja czy Niepodleglosc”, ‘Na co Polska moze byc jeszcze potrzebna?’, 2011, str. 86
(4) M. Ryba “Odklamac wczoraj i dzis – wybor tekstow hostorycznych”
(5) M. Chodakiewicz “Transformacja czy Niepodleglosc”, ‘Na co Polska moze byc jeszcze potrzebna?’, 2011, str. 85
(6) B. Stanisławczyk “Kto się boi prawdy”, ‘Komunistyczny PRL’, str. 206
Poolse elites en hun lot

Blog#23: Vernietiging van Poolse elites. Deel 1.: methodes in de negentiende eeuw

 

Het woord elite komt uit het Latijns eligere en betekent ‘uitkiezen’. Het is een groep mensen die op basis van haar capaciteiten, kennis en bevoegdheden gekozen wordt om het land te leiden (2). Het zijn de machtigste, rijkste en best opgeleide mensen van de bevolking (1). Geen maatschappij kan zonder elite bestaan, een sterk en soevereine staat heeft zijn elite nodig.

 

Nederland heeft haar koninklijke familie en de leiders van het land. Het is ook ondenkbaar dat iemand deze vooraanstaande mensen zou kunnen bedreigen. Ooit heeft iemand uit protest een waxinelichtje tegen de koninklijke koets aan gegooid en volgens de Nederlandse wet was het een ernstig vergrijp. De dader kreeg ook een straf.

 

Polen bestaat sinds 1000 jaar. De Poolse Republiek (res publika = republiek, wat gemeenschappelijk is) als vrije staat, was altijd een land van voorspoed, tolerantie en mogelijkheden. Polen beschikte over de beste universiteiten en gaf leiding aan het Intermarum (landen tussen de Baltische en Zwarte zee).

 

200 jaar geleden heeft Polen zijn onafhankelijkheid verloren (delingen van Polen) en sindsdien hebben de vijanden van Polen alles in werking gesteld om Polen zijn elite te ontnemen. Tijdens de oorlogen werd de bestaande elite vernietigd en in de tijden zonder oorlogen lieten de bezetters niet toe dat de nieuwe elite kon ontstaan (2).

 

Tijdens de bezetting van Polen in de 19-de eeuw

 

Toen Polen zijn onafhankelijkheid in de achttiende eeuw verloor, wisten vooral Rusland en Pruisen dat de Poolse staat zonder elite zwak zou zijn (2). In Polen behoorde 12% van de bevolking tot adel. Voor de vergelijking in Engeland waren dat 3% en in Frankrijk 2% (3).

 

Vooral Rusland was buitengewoon meedogenloos. De Poolse adel werd gevangen genomen, vervolgd, en naar Siberië gedeporteerd. Het bezit van de rijkere adel werd geconfisqueerd (2).

 

De bezettende machten hebben toen de hele adel in staat van beschuldiging gesteld en ze gedwongen hun adellijke herkomst te bewijzen. De kansen waren al bij voorbaat ongelijk (4).

 

Deze operatie (red. I.V.: uit het Pools deklasacja) was vooral tegen de lagere Poolse adel gericht, die vaak naast de hogere adel woonde, eigen boerderijen had en kleine dorpjes vormde (2).

 

Een tientallen jaren durende strijd met de Russische autoriteiten om erkenning van hun rechten en privileges was in wezen de strijd om overleving en behoud van eigen identiteit. Vooral in een systeem zoals in Rusland waarin adel een duidelijke voorkeur van de tsaar in alle gebieden van het leven genoot.

 

Peter de Grote heeft in Rusland een overheidsdienst met klassen/rangen (14 bij elkaar) ingevoerd en ze op een militaire wijze, naar Mongools model, georganiseerd (6). Een mens zonder range had in Rusland geen sociale waarde en droeg een naam “overtallig” (5).

 

De Russen noemden deze operatie een modernisering van de structuur van de adel. In feite wilden ze hiermee hun eigen positie in de Poolse provincies versterken. In de lagere adel zagen ze, vooral sinds de novemberopstand (powstanie listopadowe 1831) de gevaarlijke vijand van Rusland. (…)

 

De uitsluiting van de adellijke stand en daarna een onvermijdelijke vermenging met de massa en de niet-Poolse bevolking zou ze onschadelijk moeten maken en hun invloeden verzwakken (4).

 

Na 1831 hebben 340.000 Polen hun rechten en privileges als gevolg van deze operatie verloren. Deze mensen hadden geen rechten meer, ze waren slaaf in Rusland. Dit brak de banden tussen de rijkere en de armere groepen van de Poolse bevolking en vernietigde hun cultuur en identiteit.

 

In de nieuwe situatie moesten ze ook voor 25 jaar het Russische leger in. Na zoveel jaren, ver van huis keerden ze terug als gebroken mensen.

 

De Russische autoriteiten creëerden bovendien omstandigheden waarin mensen elkaar konden verraden om hiermee de bescherming van de tsaar te winnen.

 

Tijdens de bezetting van Polen in de negentiende eeuw had de Poolse bevolking geen toegang tot cultuur, onderwijs en banen in de administratie. Alleen degenen die kennis van de Russische literatuur hadden, mochten tot de laagste, 14 klasse/range behoren.

 

Ondanks deze verschrikkelijke vervolgingen lukte het de Poolse gemeenschap te overleven, de nieuwe elite en de staat te vormen (red. IV: Poolse Republiek II, 1920-1939). De Tweede Wereldoorlog heeft dit proces onderbroken (2).

 

In zijn boek over Polen schrijft James A. Mitchener, “dat Polen zoveel drastische omwentelingen kon overleven, is een bewijs van zijn onbedwingbare vrijheidszin” (3).

Volgende blog: Poolse Onafhankelijkheidsdag, 11 november

Vorige blog: EU en haar vrijheidvijandige experimenten

 

Bronnen:
Omslagfoto bij de blog op basis van:
  1. Intelligenzakzion – Prusy Zachodnie: wikipedia.png
  2. thenowypolskishow.co.uk_ignacy-jan-paderewski.jpg
  3. zaproszenie Katyn-rewers-muzeum-historii i militariow-jelenia gora.jpg
  4. 1-32795_m_instytut pamieci narodowej.jpg
  5. zaglada polskich elit – Akcja AB Katyn_ipn.gov.pl
(2) “Metody niszczenia elit polskich”, lezing van prof. P. Jaroszynski in Chicago: https://youtu.be/Zh0qLdPWYfE
(3) James A. Mitchener “Polen”
(4) Jolanta Sikorska-Kulesza, “Deklasacja drobnej szlachty na Litwie i Bialorusi w XIX wieku”
(5) Adam Mickiewicz, “Dziady”, Objasnienia poety: http://literat.ug.edu.pl/dziadypo/0018.htm
(6) WikiBooks, Materialy do nauk administracyjnych/Rosja w XVIII wieku:
Polska, wazne daty w historii

Blog#1: Wstęp do blogu Moja Polska, mijnpolen.nl

 

Słowa Alberta Einsteina: “Ci, którzy wiedzą, mają obowiązek działania” zdopingowały mnie do zbudowania strony internetowej mijnpoen.nl. (= moja Polska) i pisania o polskiej historii i aktualnościach.

 

Jest to inny głos w morzu dezinformacji w Holandii. W ten sposób chce dołożyć moją własną cegiełkę w budowaniu właściwej dyskusji o naszym kraju.

 

Holenderskie wiadomości o Polsce wydają się pochodzić tylko z jednego źródła. Zachodni dziennikarze nie zadają sobie zbyt wiele trudu w szukaniu prawdziwych wiadomości. Może ze strachu przed nieznanym, może z wygody. Dlatego trafiają automatycznie do Gazety Wyborczej i jej środowisk.

 

Poza tym większość dobrych książek o polskiej historii jest wydawana w języku polskim i żaden zachodni dziennikarz do nich nie sięgnie.

 

W pisaniu blogu korzystam z opracowań naukowych, wypowiedzi historyków, filozofów, dziennikarzy śledczych, redaktorów niezależnych portali internetowych, europarlamentarzystow z Polski i z zagranicy.

 

Początkowo przeznaczałam artykuły mojego blogu dla publiczności holenderskiej. Pisząc jeden z arykułów zdałam sobie jednak sprawę z tego, ze w morzu dezinformacji toną również Polacy.

 

My Polacy jesteśmy dumnym narodem. Warto czytać o polskiej historii i przekonać się, że nasza duma jest solidnie ugruntowana.

 

Blog będzie się pojawiał raz na trzy tygodnie. Zachęcam do czytania i z góry dziękuję.

 

Ilona Versteeg

Blog#22: “EU en haar vrijheidvijandige experimenten”

 

Op zoek naar een inspiratie voor mijn volgende blog trof ik op internet een stukje over het boek “De demon in de democratie” aan van de Poolse professor Ryszard Legutko.

 

Met bewondering luister ik elke keer naar de toespraken van professor Legutko in het Europees Parlement. Ik bewonder hem voor de wijze waarop hij Polen verdedigt en elke ongegronde aanval op Polen met feiten pareert. Ik wens iedereen in Europa en in het Europees Parlement dat hij of zij de stem van deze wijze man mag ontdekken en daarnaar luisteren.

 

“Ryszard Legutko is een van de meest originele hedendaagse denkers, gekenmerkt door een scherpe en ironische kijk op politiek, maatschappij en cultuur. Op een uitstekende wijze combineert hij het Poolse traditionalisme met de intellectuele afstand (…).” – Roger Scruton (1).

 

Ik ben ook blij dat ik ook goede geluiden over Polen in Nederland vind, wel eens waar in de websites verborgen, maar toch. De mainstream media heeft blijkbaar nog een lange weg te gaan.

 

De recensie van het boek (2)(3) wil ik graag met de lezers van mijnpolen.nl delen:

 

The Totalitarian Temptations in Free Societies

 

“Op het westen hoeven we niet meer te hopen. We worden niet uit Engeland gered, niet uit Frankrijk, niet uit Spanje. Wellicht echter uit het oosten. In ieder geval is men daar nog wakker tegenover Brussel en islamisering, tegenover communistische bedreigingen en “liberale” verlokkingen. In Polen vond nog geen enkele islamitische aanslag plaats. Waarom niet? Omdat men een restrictieve immigratiepolitiek heeft! Omdat men christelijk en patriottisch is, omdat men welk gevaar dan ook ijverig bestrijdt.

 

“De Poolse politicus en filosoof professor Ryszard Legutko maakt deel uit van dit Poolse succesverhaal. Hij zit voor de Poolse conservatieve partij PiS in het Europees Parlement, hij doceert aan de universiteit van Krakau aan jonge mensen Europese geestesgeschiedenis. Deze gebalde competentie van theorie en praktijk heeft nu een boek gepubliceerd dat het in zich heeft: “De demon in de democratie” onderzoekt “totalitaire stromingen in liberale samenlevingen”.

 

Legutko werd gemotiveerd door teleurstellende gesprekspartners uit West-Europa. Hij merkte dat liberalen van welke partij dan ook steeds opnieuw tolerant tegenover totalitaire ideologieën zoals het communisme waren. In het communisme was iedereen gelijkgeschakeld. Wie onder hem heeft geleefd, moest de heersenden gehoorzamen, hij moest datgene doen wat van hem werd verwacht, hij mocht geen afwijkende mening hebben. Dat was in 1990 voorbij. Maar daarna merkte Legutko: ja, voorbij. Maar weer terug. Onder andere voortekens, liberaal-democratische EU-voortekens!

 

Wat Legutko nu publiceert, heeft een enorme explosieve kracht in zich. Het is de eerste systematische analyse van het verband tussen communisme en Brussel-liberalisme, tussen USSR en EUSSR. Zijn these: de Europese elite is net als destijds de Moskouse elite. Nu echter is er een ander mensheidsproject dan de “klasseloze maatschappij”. Nu zijn er massa-immigratie en islamisering als stappen naar de open, multiculturele samenleving.

 

Legutko waarschuwt voor politici, die zich in humanitaire gewaden hullen.
De Poolse politicus-filosoof waarschuwt voor zulke experimenten. Europa wordt bedreigd door deze vreemde overheersing. Tegelijkertijd wordt Europa bedreigd door de vernietiging van de natiestaat. Want aan hem worden steeds meer rechten onttrokken. Tegelijkertijd krijgt de bureaucratie in Brussel (net als vroeger in Moskou!) steeds meer vrijheden en kan ze doen wat ze wil.

 

Legutko is geen schreeuwlelijk. Hij wil de vergelijking communisme/liberalisme niet zo benaderen dat uiteindelijk alles gelijk is. Hij plaatst de massamoordenaars van toen niet op hetzelfde niveau als de Brusselse antidemocraten nu. Wat hij echter benadrukt, is de gemeenschappelijke richting van de aanval van de beide ideologieën. Hij waarschuwt ervoor dat men denkt samenlevingen compleet te kunnen reorganiseren zonder daarbij misdaden te begaan. Hij waarschuwt voor het verval van sociale, morele en culturele regels. Hij waarschuwt voor de ondergang van Europa, teweeggebracht door politici die zich hullen in humanitaire gewaden – zoals destijds de communisten.

 

Legutko´s analyse is diepgravend, christelijk, conservatief – radicaal in de zin van de woorden “tot aan de wortels gaan”. De wortels van liberalisme en communisme onderzoekt de auteur briljant. De overeenkomsten die hij ontdekt, zijn verbazingwekkend. Maar net als destijds, toen hij in de ondergrondse tegen de communisten streed, strijdt hij nu opnieuw: tegen de EU en haar vrijheidvijandige experimenten” (2)(3).

 

Lees meer: 

 

Bronnen:
(3) vertaald uit het Duits door: E.J. Bron *), website: Verzamelde Vertalingen van E.J.Bron: “Democratie? Duidelijke taal uit Polen”/gepubliceeerd op 4 oktober 2017: www.ejbron.wordpress.com
*) E.J. Bron is voor vrijheid van meningsuiting, tegen de islamisering van Europa, tegen de EUSSR, tegen de mainstream en voor het behoud van westerse waarden en tradities en pro-Israël

mijnpolen.nl