Maand: december 2016

propaganda woorden

Blog#2: Propagandafunctie van woorden

 
 
De links seculiere groepen in Polen (later ‘links liberalen’ genoemd) samen met de postcommunisten hebben de politieke en maatschappelijke discussie in Polen na 1989 gedomineerd.

 

De nieuwe maatschappelijke en politieke orde volgens hen vereiste een verandering van het waardesysteem die aan de basis van de westerse beschaving ligt: vrijheid, familie, geloof, gemeenschap, natie, vaderland, moraliteit, nationale identiteit, historisch geheugen, vaderlandsliefde, goedheid, waarheid. Al deze begrippen hebben een bepaalde waarde en ze vullen elkaar aan.

 

Een andere invulling van deze begrippen en vervaging van hun werkelijke betekenis heeft zijn gevolgen. Het eisen van de politieke subjectiviteit op nationaal, sociaal en staatkundig gebied brengt bijna automatisch een beschuldiging naar boven van eurofobie, xenofobie, marktfobie, provincialisme, nationalisme, antisemitisme en zelfs fascisme.
Iedereen die de door de EU opgelegde regels in twijfel brengt, gemotiveerd door het belang van zijn eigen land krijgt meteen de naam van een euroscepticus en in het vervolg een nationalist.

 

Het begrip ‘nationalisme’ heeft in het publieke debat het woord ‘chauvinisme’ verdrongen en het is bijna zijn synoniem geworden.

 

De tragische ervaringen met het Duitse nazisme vormden een gelegenheid om zowel de ‘natie’ als ‘nationalisme’ in diskrediet te brengen door ze ten onrechte met elkaar de identificeren. En het nationalisme gelijk aan het antisemitisme te stellen.

 

Historisch gezien was het Duits nazisme een racistische ideologie en geen nationale ideologie. Het was ronduit a-nationaal.(1)

 

Het is hier belangrijk duidelijk de verschillen te benadrukken tussen het Latijns nationalisme, in dit geval het katholiek, Pools nationalisme en het concept van het nationalisme uit de Germaans-protestantse stroom.

 

De totalitaire tendens die in Italië en Duitsland begin vorige eeuw ontstond, bracht met zich mee een nationaal egoïsme (anders darwinistisch nationalisme genoemd) of zelfs haat tegenover andere naties. Dit ging gepaard met het verwerpen van het christendom zoals in het geval van Hitler’s Duitsland.

 

Het Germaans-protestantse nationalisme was op bezetting belust, imperialistisch, waar de menselijke natuur in de publieke domein aan de staat was onderworpen. De geldende principes waren: de macht boven de wet, het doel heiligt de middelen.

 

In het Latijnse nationalisme of christelijk nationalisme daartegen hebben we het over een staat als gemeenschap. De gemeenschap is de drijvende, creatieve kracht achter de ontwikkeling van de staat en de politieke entiteit in de staat. Tussen de overheden en de samenleving bestaat een natuurlijke, organische samenwerking. En dit is juist het katholiek personalisme, die de basis voor de relatie tussen de staat en het individu in de Latijnse beschaving vormt.(2)

 

Een andere betekenis heeft ook het begrip ‘fascisme’ gekregen. Dit woord beleeft zijn opleving in de jaren 90-tig en dit keer in zijn valse betekenis. Hiermee wordt namelijk de rechtse en conservatieve kant van de politiek betiteld. Terwijl zowel het ‘nazisme’ als ‘fascisme’ linkse bewegingen waren. Het was Stalin die het woord ‘fascisme’ begon te gebruiken om zijn politieke tegenstanders te bestrijden.

 

De links-liberalen in Polen na 1989 namen deze retoriek over. Een ‘fascist’ betekent tegenwoordig een ‘politieke ketter’. Het dient om een persoon te stigmatiseren en uit de publieke sfeer uit te sluiten. De linkse groepen putten ook uit andere woorden, zoals: ‘racist’, ‘seksist’, ‘homofoob’, ‘kristen-ist’ (in het Pools = chrzescijanista), ‘antisemiet’ die met dezelfde bedoeling gebruikt worden.

 

Op deze manier ontstaat er een reeks van onderling afhankelijke begrippen: natie, nationalisme, fascisme, patriottisme, xenofobie, antisemitisme, waar nog een andere z.g.n. ‘moderner’ betekenis wordt aan toegevoegd.

 

Propaganda functie van deze woordenreeks is groot. Deze begrippen hebben een sterk gekleurde of emotionele waarde en ze beschikken tegelijk over een vage inhoud. Ze dienen geen communicatie maar een politieke strijd. Het zijn stigma woorden die klinken en werken als een vonnis. (3)

Volgende blog: “Georganiseerde brutaliteit van de z.g.n. ‘totale oppositie’ in Polen”

Vorige blog: “Ter inleiding op mijnPolen.nl”

Bronnen:
(1)(3) B.Stanislawczyk, “Kto sie boi prawdy?”, p. 699-700
(2) M. Ryba “Odklamac wczoraj i dzis”, p.133-135
Polen, belangrijke data in de geschiedenis

Blog#1: Ter inleiding op mijnPolen.nl

“Those who have the privilege to know have the duty to act” – Albert Einstein.
Pools antisemitisme?
In Amerika en in West-Europa bestaan mythen en stereotypen over Polen. Een voorbeeld daarvan is antisemitisme.
In veel westerse kringen neemt men steeds vaker het argument van het Poolse antisemitisme aan als een van de bronnen van de Holocaust (1).
Waarom denkt men zo? Wie vraagt zich nog af of het überhaupt klopt?
Feliks Koneczny, filosoof en historicus van de vorige eeuw schreef: “In de Poolse geschiedenis waren fouten maar er was geen kwaad. Een Pool hoefde zich niet te schamen voor zijn land en zijn geschiedenis (..)”(2).

Communistische dictatuur 1944-1989

De communistische dictatuur tussen 1944 en 1989 zorgde ervoor dat de Polen geen mogelijkheid hadden om hun versie van de geschiedenis in het Westen te verdedigen.
De communisten in Polen vertegenwoordigden de belangen van Moskou, een goed beeld van het land stond niet op hun agenda. De censuur en de politie terreur beperkten de vrijheid van discussie in het land.
Ook hebben ze de Polen in ballingschap het zwijgen opgelegd. Het betrof in het bijzonder de polemiek met de Joodse dagboeken en ‘The Books of Memory’ die de bekendmaking van de namen en de details vereisten.
Het schrijven en praten over de nieuwste Poolse geschiedenis in die tijd was voor hen onmogelijk. Het zou hun familieleden en vrienden, die in Polen bleven aan de represailles van het regime bloot stellen (3).

Anderen praatten over de Poolse geschiedenis

Op hetzelfde moment had de wereld van wetenschap in het Westen de vrijheid van open discussie over de geschiedenis van Polen. Maar om veel redenen waren de resultaten daarvan vaak door ernstige fouten getroffen, o.a.:
  1. de communistische archieven waren ontoegankelijk. Er was geen mogelijkheid om de officiële communistische propaganda met de documenten te vergelijken.
  2. de discussie over Polen onder de westerse onderzoekers liet de ideologische verdeeldheid zien, veroorzaakt door de koude oorlog. Dit deed de onpartijdigheid geen goed.
  3. de Poolse onderzoekers in ballingschap, zonder geld en documenten waren niet in staat hun westerse collega’s tot een concrete discussie over de geschiedenis aan te zetten.
  4. Bovendien waren veel Amerikaanse wetenschappers ontmoedigd door iets dat ze dachten een ongegrond en militante Poolse provincialisme was. Om deze reden stemden ze graag in met de aanhoudende argumenten, die sterk in het voordeel van de kritische kijk naar Polen waren.
Men ziet dus Polen door middel van een zeer beperkt en restrictief geschreven Duitse, Russische, Oostenrijkse, Sovjets en Joodse geschiedenis. Polen is praktisch gezien afwezig als onafhankelijke factor bij het wetenschappelijk debat in het Westen. Deze afwezigheid is vooral schrijnend in relatie tot de Tweede Wereldoorlog (4).

Communistische tactieken

Toen de Sovjets Polen in 1944 wilden koloniseren hebben ze de Poolse strijders voor de onafhankelijkheid (soldaten, scouts en diegenen die tegen het communisme waren) “fascisten” genoemd.
Toen de communisten in de jaren 80-tig hun macht veilig wilden stellen, hebben ze de Solidarnosc mensen van het eerste uur als “extremisten” bestempeld, puur om ze te neutraliseren.
Na 1989 is Polen door de transformatie een postcommunistisch land geworden. Onder de mom van “democratie”, “pluralisme”, “tolerantie” of “strijd voor mensenrechten” konden de oude communisten weer hun gang gaan, het land uitverkopen en zichzelf ten koste van de Poolse bevolking verrijken.

Moeilijk een ander land te vinden, dat zo weinig te verwijten valt

Polen is een land met duizend jaar geschiedenis, in de Latijnse en Europese cultuur verankerd. Het is moeilijk een ander land in de wereld te vinden, dat zo weinig te verwijten valt.
Polen was geen imperialistisch land, had geen kolonies, buitte geen mensen uit.
Polen kende geen godsdienstoorlogen.
Door de eeuwen heen was Polen een oase van tolerantie. Aan de ene kant werd Polen gezien als verdediger van het christendom. Aan de andere kant had de Poolse staat een ongewoon libertijnse houding ten opzichte van zijn onderdanen. Joden uit heel Europa trokken naar Polen, waar ze hun eigen universiteiten, eigen bestuur etc. hadden.
In de Tweede Wereldoorlog was Polen het enige land zonder een regering onder de leiding van de Duitse bezetting.
Polen was een van de twee landen in de Tweede Wereldoorlog waar de bezetter voor elke hulp aan Joden het hele gezin direct met de dood strafte. 25% van de rechtvaardigen in “Yad Vashem” zijn Pools.
Wie is bekend met de belangrijke rol van Polen in de overwinning van de Tweede Wereldoorlog:
“(…) Given the knife-edge on which the outcome depended, it could be argued that the Poles played a key role in turning the tide of victory when the fate not just of Britain, but of the world, hung in the balance”(5).
“The Polish contribution to Allied victory in the Second World War was extraordinary, perhaps even decisive, but for many years it was disgracefully played down, obscured by the politics of the Cold War”(6)
De Blog
Deze blog gaat over het werkelijke beeld van Polen. Geïnspireerd door de fantastische mensen, historici, filosofen, wetenschappers en onderzoeksjournalisten in Polen en in het buitenland.
Ik nodig iedereen uit om deze blog te lezen en hiermee het echte Polen te leren kennen.
(1) M. Chodakiewicz *) “Historia jako wycinanka”,  Rzeczpospolita 18 listopada 2006
(2) F. Koneczny, “Dzieje Polski”, p.310
(3) M. Chodakiewicz “Anatomia tzw. buntu, czyli nasz triumf in neo-matrix”, http://chodakiewicz.salon.24, 25-3-2010
(4) M. Chodakiewicz, “Transformacja czy Niepodleglosc?”, p. 216, PATRIA MEDIA 2014
(5) http://www.winstonchurchill.org/publications/finest-hour/finest-hour-145/1939-1945-polands-contribution-to-victory-in-the-second-world-war
(6) Ben Macintyre, Poland’s war contribution was extraordinary, and disgracefully downplayed –  The Times, december 10, 2010
http://www.thetimes.co.uk/tto/news/world/europe/article2839471.ece
*) Marek J. Chodakiewicz, professor geschiedenis, wetenschapper, schrijver; o.a. Institute of World Politics in Washington, United States Holocaust Memorial Council (2005-2010)

mijnpolen.nl